Συνεργασία, αλλά με συμφωνία σε θέσεις

* Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ προς στέλεχος των Οικολόγων για ανάληψη του υφυπουργείου Περιβάλλοντος ήταν πρόχειρη και κυρίως επικοινωνιακού χαρακτήρα και ευλόγως απορρίφθηκε. Είναι θετικό ότι κανείς δεν έδωσε συνέχεια στο θέμα και σίγουρα δεν διατάραξε τις όποιες προοπτικές σχέσεων μεταξύ των 2 κομμάτων. Αυτό που θεωρώ ότι πρέπει να γίνει είναι να δημιουργηθεί ένας σταθερός δίαυλος επικοινωνίας και διαβούλευσης (σε όποιο επίπεδο) μεταξύ ΠΑΣΟΚ, Οικολόγων και ίσως ΣΥΡΙΖΑ που θα τους φέρνει πιο κοντά και θα στρώνει το έδαφος για ουσιαστικές κυβερνητικές συνεργασίες στο μέλλον. Με τη φόρα που έχει πάρει ο Παπανδρέου, ελπίζω κάποια στιγμή θα το πετάξει κι αυτό... (stel)

Συνεργασία, αλλά με συμφωνία σε θέσεις, του Νίκου Χρυσόγελου (στα ΝΕΑ)

Τις τελευταίες μέρες γίνεται συζήτηση για την άρνηση των «οικολόγων-πράσινων» (ΟΠ) να αναλάβουν θέση ευθύνης στη νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Κατανοούμε ότι εγείρονται ερωτηματικά στην κοινωνία αλλά και στους πολίτες που μας εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους, κυρίως ως προς τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις για συνεργασίες. Πολύ περισσότερο αφού δημιουργείται «υπουργείο περιβάλλοντος και κλιματικής αλλαγής», κάτι που πρώτοι οι ΟΠ διεκδίκησαν.

Χρειάζεται να επισημάνουμε ότι η πρόταση που έγινε από την πλευρά του σημερινού πρωθυπουργού αφορούσε την ανάληψη θέσης υφυπουργού περιβάλλοντος με αρμοδιότητες τα νερά, το χωροταξικό και τα δάση. Δεν είναι ακόμα σαφές αν αφορούσε πρόσωπα που θα «μετεγγράφονταν» από τους ΟΠ σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ή αφορούσε μια συνεργασία μεταξύ δυο κομμάτων.

Μια τέτοια συνεργασία προφανώς έπρεπε να βασιστεί σε διάλογο μεταξύ των δυο συνεργαζόμενων κομμάτων, δεν μπορούσε να είναι συμμετοχή «εν λευκώ» σε μια κυβέρνηση χωρίς να ξέρουμε ποια πολιτική θα ακολουθήσει αυτή. Η απάντηση για συμμετοχή στην κυβέρνηση έπρεπε να δοθεί μέσα σε λίγες ώρες. Ήταν τελικά αρνητική κάτω από τις προϋποθέσεις που έγινε.

Η συμμετοχή των ΟΠ σε μια κυβέρνηση δεν μπορεί να προηγηθεί του προγραμματικού διαλόγου.

Σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα όπου ένα πράσινο κόμμα συμμετέχει σε κυβέρνηση άλλου κόμματος προηγούνται διαπραγματεύσεις για το πρόγραμμα που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση συνεργασίας.

Οι προτεραιότητές μας είναι ξεκάθαρες: αφορούν τη διαφάνεια, έναν δημοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης, την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος, τη δημιουργία νέων πράσινων θέσεων εργασίας και την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου.

Συγκεκριμένα παραδείγματα:

- Θέματα διαφάνειας: Ζητάμε τον εντοπισμό των κρατικών και πολιτικών στελεχών καθώς και των κομμάτων που πήραν τα 100.000.000 ευρώ από τη «ζίμενς». Ζητάμε να επιστρέψουν τα χρήματα εκεί από όπου εκλάπησαν, στα δημόσια ταμεία.

- Θέματα ενεργειακού σχεδιασμού: Να στραφούμε στην απεξάρτηση από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο. Να μη συνεχιστεί η επένδυση από τη χώρα μας σε νέες λιγνιτικές μονάδες.

- Θέματα νερού: Να σταματήσουν τα έργα εκτροπής του Αχελώου. Εξυγίανση των ρυπασμένων υπόγειων νερών στη Βοιωτία (Ασωπός). Να ισχύσει η υποχρέωση «ο ρυπαίνων καταβάλλει το κόστος αποκατάστασης του περιβάλλοντος».

- Θέματα δασών: Να προχωρήσει το δασολόγιο με βάση τις διατάξεις του συντάγματος και να υπάρξει ολοκληρωμένη δασική πολιτική.

Θα δεσμευόταν η κυβέρνηση σε μια τέτοια κατεύθυνση; Δεν το ξέρουμε καν.

Εμείς δεσμευόμαστε στους πολίτες να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για να προωθηθούν αλλαγές στις πολιτικές και να λυθούν προβλήματα, χωρίς να διστάσουμε να στηρίξουμε την κυβέρνηση σε πρωτοβουλίες που είναι προς μια τέτοια κατεύθυνση. Παράλληλα, δεν απεμπολούμε το δικαίωμά μας να ασκούμε κριτική σε πολιτικές και πράξεις που είναι προς λάθος κατεύθυνση.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&la=1&ct=8&artid=4540428

Ούτε αυτοδυναμία, ούτε ακυβερνησία: στις 4 Οκτωβρίου να ενισχυθούν οι "οικολόγοι πράσινοι"

της σύνταξης της ιστοσελίδας "Προοδευτική Πολιτική" (www.ppol.gr)

* Η αρχή της προεκλογικής περιόδου με βρήκε να κινούμαι πιο κοντά στην Ανανεωτική Πτέρυγα (ΑΠ) του Συνασπισμού (Κουβέλης, Παπαδημούλης κ.ά) που έμοιαζε έτοιμη να αρχίζει να διαφοροποιείται ουσιαστικά από την κεντρική γραμμή του κόμματος που εκφράζεται από τον Τσίπρα και την αριστερίστικη παρέα του. Δυστυχώς, 1 μήνα τώρα το μόνο που ακούω από τα στελέχη της ΑΠ είναι οι γνωστές καραμέλες ενάντια στο «δικομματισμό», τις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» και τις «αυτοδύναμες κυβερνήσεις». Καμία, δηλαδή, διαφοροποίηση, κανένας διαχωρισμός θέσεων ούτε καν ένα κλείσιμο ματιού στο δικό τους ακροατήριο, σε εκείνους που ενδιαφέρονται για το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς και ενοχλούνται με την κατάντια στην οποία έχει περιέλθει με τις πρακτικές Αλαβάνου και Τσίπρα. Η είσοδος στη Βουλή των στελεχών της ΑΠ παύει να είναι για μένα πιο σημαντική από την αυταρέσκεια του Τσίπρα ο οποίος φυσικά θα πιστωθεί εξ ολοκλήρου τυχόν θετικό αποτέλεσμα την Κυριακή. Χωρίς κανένα ενθουσιασμό ή ιδιαίτερη προσδοκία οι Οικολόγοι μοιάζουν τελικά η μόνη επιλογή... (stel)

Αν μη τι άλλο, οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου θα σηματοδοτήσουν τον τερματισμό μιας θλιβερής κυβερνητικής θητείας, εκείνης του Kώστα Καραμανλή του νεότερου. Επί των ημερών του κυριάρχησε η στασιμότητα, η αναβλητικότητα, η πολιτική δειλία, η έκλειψη της πολιτικής από την επικοινωνία. Καταστρατηγήθηκαν οι βασικότερες θεσμικές λειτουργίες του πολιτεύματος, βυθίστηκε η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, καταβαραθρώθηκε το διεθνές κύρος της Ελλάδας. Η ανευθυνότητα, η ιδιοτέλεια, η διαφθορά σφράγισαν την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Οι ανισότητες αυξήθηκαν -ο κομματισμός ξεχείλισε.

Το μεγάλο ερώτημα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου όμως είναι αν ο «θίασος» που μας κυβέρνησε την τελευταία εξαετία αποτελεί σύμπτωμα της σήψης μιας παράταξης, ή μήπως εκφράζει τη βαθιά ασθένεια συνολικά (τουλάχιστο) του πολιτικού μας συστήματος. Διότι δεν πρέπει να ξεχνούμε πως εδώ και μία σχεδόν δεκαετία οι κυβερνητικοί απολογισμοί βαίνουν από το κακό στο χειρότερο: η δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη υπολειπόταν σημαντικά εκείνης της περιόδου 1996-2000, οι κυβερνήσεις Καραμανλή υπολείπονταν της δεύτερης κυβέρνησης Σημίτη κ.ο.κ.

Οι οιωνοί για το επερχόμενο ΠΑΣΟΚ δεν είναι καλοί. Ακολουθώντας την φθίνουσα πορεία που προαναφέραμε, το ΠΑΣΟΚ του 2009 υστερεί σε προγραμματικές επεξεργασίες, σε ποιότητα στελεχιακού δυναμικού, σε σαφήνεια και σε ειλικρίνεια σε σχέση με τις εκδοχές του τού 1996, του 2000, ακόμα και του 2004 ή του 2007. Η αποπομπή του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, η απάθεια με την οποία αντιμετώπισε το ΠΑΣΟΚ το ζήτημα της επανένταξης του Γιάννου Παπαντωνίου, η αδυναμία προσέλκυσης του Λουκά Παπαδήμου, η ανακούφιση με την οποία υποδέχτηκε το ΠΑΣΟΚ την αποχώρηση του Αλέκου Παπαδόπουλου, η μη αξιοποίηση ενός πλούσιου επιστημονικού δυναμικού που κινείται στο χώρο της κεντροαριστεράς έστω κι αν είναι έντονα επιφυλακτικό ως προς τις ικανότητες του Γιώργου Παπανδρέου, δεν προμηνύουν τίποτα καλό. Είναι φανερό πως το περιβάλλον του Γιώργου Παπανδρέου (θα πήγαινε πολύ να χαρακτηρίσουμε αυτό το πράγμα «ηγετική ομάδα») κινείται κι αυτό στη βάση δημοσκοπικών και όχι πολιτικών κριτηρίων, ενώ διακρίνεται από έλλειμμα πολιτικής συγκρότησης, περίσσευμα κυνισμού, στενοψυχία και μισαλλοδοξία.

Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος που αποσυνθέτει εδώ και μια δεκαετία το πολιτικό μας σύστημα, για να ξεφύγουμε από την ελκτική δύναμη της «επαγγελματοποίησης της πολιτικής, της κυριαρχίας της επικοινωνίας και του εντυπωσιασμού, της κυνικής αντιμετώπισης των πολιτών... της έλλειψης σχεδίου, της επιπολαιότητας και της απρονοησίας» φαίνεται πως χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από μια ακόμα «αυτοδύναμη» εναλλαγή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Αυτό το «κάτι» θα μπορούσε να είναι η ομαλή μετάβαση από το δικομματισμό στον πολυκομματικό διπολισμό. Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε να εκφραστούν σε κυβερνητικό επίπεδο κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που σήμερα παραμένουν αδρανείς, περιθωριοποιημένες ή εξαναγκάζονται να «αυτοκτονήσουν» πολιτικά. Θα ήταν έτσι δυνατό να δούμε να αναδεικνύονται πολιτικές δυνάμεις που θα ενδιαφέρονταν να αξιοποιήσουν το κενό ευθύνης, ανυστεροβουλίας, γνώσης, τιμιότητας που χαρακτηρίζει τα κόμματα του δικομματισμού.

Η μετάβαση αυτή είναι σήμερα πιθανότερη από ότι χτες:
- Πρώτον, διότι την ανάγκη για μια τέτοια ομαλή έξοδο από τη μεταπολιτευτική «μεταδημοκρατία» την έχουν αντιληφθεί ισχυροί παράγοντες της πολιτικής και οικονομικής ζωής, ακόμα και τμήματα του «σκληρού πυρήνα» του μεταπολιτευτικού κατεστημένου, που κατανοούν πως η -έστω επώδυνη- ειρηνική μεταρρύθμιση του συστήματος είναι πολύ προτιμότερη της ανατροπής του...
- Δεύτερον, διότι εμφανίζονται πολιτικές δυνάμεις πρόθυμες να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί προκειμένου να γίνει πράξη αυτή η τομή στη μεταπολιτευτική ζωή.

Μέχρι σήμερα, η παραδοσιακή αριστερά, που η διάταξη των κομματικών δυνάμεων της είχε αναθέσει το ρόλο του κινητήρα της αλλαγής του πολιτικού συστήματος, απέφευγε την ανάληψη κάθε σχετικής ευθύνης, προβάλλοντας απίθανες προφάσεις και παρανοϊκά επιχειρήματα. Η παραδοσιακή αριστερά βολεύτηκε στο ρόλο εκείνου που απομυζά την πλουσιοπάροχη κρατική χρηματοδότηση, ξεκοκαλίζει το μερίδιο εξουσίας που της αναλογεί (στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα, τη δημοσιογραφία, τα πανεπιστήμια) και αναμασά απίθανα απαρχαιωμένες δοξασίες, πιστοποιώντας έτσι -και περιφρουρώντας συνάμα- τη συνολική καθυστέρηση της πολιτικής και πνευματικής ζωής της χώρας.

Η εμφάνιση των «οικολόγων πράσινων» μπορεί να αλλάξει αυτά τα δεδομένα: υπάρχει πια μια πολιτική δύναμη που πιθανότατα θα εκπροσωπηθεί από 8-10 βουλευτές που δηλώνουν πρόθυμοι να συμβάλουν ως «ελάσσων εταίρος» στη διακυβέρνηση της χώρας, διευκολύνοντας έτσι τη μετάβαση από τον «τυφλό» δικομματισμό στον πιο σύνθετο και γόνιμο πολυκομματικό διπολισμό.

Θεωρούμε πως η δύναμη αυτή πρέπει να ενισχυθεί. Πρέπει να της δοθεί η ευκαιρία να συμβάλει στην αλλαγή των αγκυλωμένων πολιτικών ισορροπιών της μεταπολίτευσης. Εδώ που τα λέμε, αξίζουμε κι εμείς μια ευκαιρία να αποκαταστήσουμε την ιδιότητά μας του πολίτη, που καθημερινά την υπεξαιρούν οι ισχυροί του μεταπολιτευτικού συστήματος. Πέραν των προγραμματικών τους θέσεων και του πολιτικού τους προσωπικού (που αμφότερα είναι από θετικά έως αξιόλογα), οι «οικολόγοι πράσινοι» αξίζουν την ενίσχυσή μας λόγω της κρίσιμης «γεωγραφικής» τους τοποθέτησης στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ας ελπίσουμε πως η είσοδός τους στο κοινοβούλιο θα διευκολύνει την απελευθέρωση και τη σύγκλιση εκείνων των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ, ίσως και της κεντροδεξιάς που είναι διατεθειμένες να μετατρέψουν τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου σε ιστορικό «σταθμό» στην ανανέωση και τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού μας συστήματος.

Χρειαζόμαστε ένα πολιτικό σύστημα που θα ασχολείται πρωτίστως με τα προβλήματα των πολιτών και της πατρίδας και θα καλλιεργεί σχέσεις εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας με την κοινωνία. Για να γίνει αυτό, στις 4 Οκτωβρίου χρειάζεται να περάσουμε ανάμεσα από τη «Σκύλλα» της αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ και τη «Χάρυβδη» της ακυβερνησίας. Η ενίσχυση των «οικολόγων πράσινων» είναι το πρώτο βήμα για κάτι τέτοιο...

http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=5496&LID=1

"Πράσινο" καθεστώς

του Γιώργου Σταματόπουλου (στην Ελευθεροτυπία)

* Τρεις μήνες έχουν περάσει από τις ευρωεκλογές, και μόνο δύο ήταν οι φορές που διάβασα κάτι σχετικό με τους Οικολόγους στην ειδησεογραφία. Το ένα, επικοινωνιακό, ότι ο ευρωβουλευτής τους αρνήθηκε να πάρει το αυτοκίνητο που του παραχωρεί η Βουλή - συμβολική κίνηση υπέρ του περιβάλλοντος. Το άλλο, πολιτικό, ότι είναι ανοιχτοί σε συνεργασίες για τη συγκρότηση κυβέρνησης, έτσι αόριστα όμως, χωρίς να διευκρινίζουν αν αναφέρονται μόνο στο ΠΑΣΟΚ ή και στην ΝΔ. Μοιάζει να απογοήτευσαν γρήγορα τον κόσμο που τους έδωσε μια ευκαιρία στις ευρωεκλογές, ενώ και στο εσωτερικό τους ακούω ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για την πορεία που πρέπει να χαράξουν. Αν όμως ψάχνουμε για διαιρεμένα κόμματα σίγουρα έχουμε κι άλλες επιλογές... (stel)

Ανάμεσα στα πολλά τραγελαφικά που συμβαίνουν στο πολιτικό σκηνικό, έχουμε και τους Πράσινους Οικολόγους, που στοχεύουν -λέει- στις επικείμενες εκλογές να εκλέξουν οκτώ έως δέκα βουλευτές!

Πρώτα οι εκλογές -λένε- και «μετά κοιτάμε για συνεργασίες βάσει των προγραμματικών μας θέσεων». Βλέπουν το σώμα της Αριστεράς να διαμελίζεται, αντιλαμβάνονται και τη λαϊκή δυσαρέσκεια και τρέφουν ελπίδες πως μπορούν να καρπωθούν εκλογικά όλο αυτό το πολιτικό αλαλούμ.

Η πολιτική τους φιλοσοφία σπάει κόκκαλα! Ουδεμία εναλλακτική πρόταση. Και όχι μόνο αυτό. Αναπαράγουν με απίστευτη κυνικότητα την προσήλωσή τους στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, στο παιγνίδι που «παίζουν» τα δύο κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία. Τους αρκεί τούτο: «Το να ξεκαθαρίσουν τα δύο κόμματα εξουσίας τούς λογαριασμούς τους με ένα διεφθαρμένο παρελθόν είναι πραγματικά προς το συμφέρον τους (σ.σ.!)». Η καθεστωτική λογική στην κορύφωσή της. Εάν δηλαδή τα δύο μεγάλα κόμματα αποκαθαρθούν (πώς;) από το παρελθόν τους, η ηθική θα λάμψει και η εμπιστοσύνη των πολιτών προς αυτά θα επανακάμψει!

Εάν απογαλακτιστούν από το παρελθόν τους, τότε οι Πράσινοι Οικολόγοι είναι έτοιμοι να συνεργαστούν μαζί τους! Δεν είναι απλώς καθεστωτικοί. Είναι αριβίστες, καιροσκόποι, επικίνδυνοι· αμέτοχοι της πλήρους αντιπροσώπευσης και μακριά από βαθιές δημοκρατικές τομές. Αναμασάνε τετριμμένες αστικές ηθικολογίες· αρνούνται, π.χ., τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις, την καταστροφή του περιβάλλοντος... Μα, ποιος εχέφρων τα αποδέχεται; Είναι αυτό πολιτικός λόγος;

Με τέτοιους στόχους διασώζουν το ίδιο το (διεφθαρμένο) πολιτικό σύστημα, αναπαράγουν την καθεστωτική (τους) πρακτική, προπαγανδίζουν στην ουσία την ύπαρξη των ανελεύθερων καθεστώτων.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=78862

Δημόσια υποστήριξη στους "οικολόγους-πράσινους"

της σύνταξης της ιστοσελίδας "Προοδευτική Πολιτική" (www.ppol.gr)

* Για όσους ακόμα το σκέφτονται, η "προπαγάνδα" υπέρ των Οικολόγων συνεχίζεται... (stel)

Το διακύβευμα αυτών των εκλογών ήταν από καιρό γνωστό:

Σε μία κατάσταση γενικευμένης κρίσης, ήταν ζητούμενο το αν η ελληνική κοινωνία θα εύρισκε τον τρόπο να παραγάγει πολιτικά γεγονότα ικανά να αποτυπώσουν τη δεδομένη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, χωρίς να τίθενται εν αμφιβόλω τα κεκτημένα της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Ήταν επίσης ζητούμενο να καταδικαστεί πολιτικά η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, εκείνη της καραμανλικής «Νέας Δημοκρατίας».

Θα ήταν πράγματι οδυνηρό αν το μεν πολιτικό σύστημα δεν μπορούσε να παραγάγει πολιτικά υποκείμενα ικανά να καρπωθούν τη δυσαρέσκεια των πολιτών, οι δε πολίτες παρέμεναν ακινητοποιημένοι από τις ελκτικές δυνάμεις του καθεστώτος μεταπολιτευτικού συστήματος, των ιδεοληψιών και των πελατειακών του σχέσεων.

Για πολλούς ήταν αναμενόμενο το πολιτικό υποκείμενο-υποδοχέας της διαμαρτυρίας να γεννηθεί στο χώρο του «νέου κέντρου», το χώρο όπου κινούνταν κατ' εξοχήν η «δράση», η «φιλελεύθερη συμμαχία», η «δημοκρατική αναγέννηση», οι «δημοκρατικοί» κ.ο.κ. Η φιλαρχία όμως αυτού του χώρου, ο μικρομεγαλισμός του, ο σεκταρισμός του και ο αφόρητος ερασιτεχνισμός του εκμηδένισαν κάθε σχετική δυνατότητα.

Αυτό όμως που δεν μπόρεσαν να πράξουν οι ηγετίσκοι του «νέου κέντρου» το έπραξαν αυτόνομα οι πολίτες, «από τα κάτω»: στην τελική ευθεία προς τις εκλογές πυροδοτήθηκε ένα λαϊκό ρεύμα υποστήριξης προς τους «οικολόγους-πράσινους», που εντυπωσιάζει τους πολιτικούς παρατηρητές και γεμίζει άγχος τα επιτελεία των καθεστωτικών δυνάμεων του «μεγάλου» και του «μικρού» δικομματισμού.

Το ρεύμα αυτό υπέρ των «οικολόγων πρασίνων» λειτουργεί πολλαπλά θετικά για το πολιτικό μας σύστημα:

1. Δίνει τη δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας να εκφράσουν τη δικαιολογημένη απαξία τους προς το πολιτικό μας σύστημα με τρόπο έντονο (υπολογίσιμο στο εκλογικό αποτέλεσμα) και εποικοδομητικό. Είναι αυτό κάτι που το περιμέναμε 10 χρόνια (από το «κόλλημα» του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος από το 2000-2001) και που με τους ΟΠ γίνεται πραγματικότητα.

2. Αναδεικνύει το ζήτημα της ανάταξης του ελληνικού περιβάλλοντος και της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής στη θέση που του αρμόζει -αυτή ενός κορυφαίου εθνικού ζητήματος. Είναι αυτό κάτι που το περιμέναμε τουλάχιστο 20 χρόνια (από την εμφάνιση του νέφους, τη δεκαετία του '70 και το ατύχημα του Τσερνομπίλ στα μέσα της δεκαετίας του '80) -και με τους ΟΠ γίνεται πραγματικότητα. Η «οικολογία» δεν αποτελεί μία ακόμα «κλαδική πολιτική», όπως διακηρύσσουν εν τη αφελεία τους τα καθεστωτικά κόμματα -και μάλιστα για να πιστωθούν οικολογικά εύσημα! Δεν αποτελεί «μόδα» όχι τουλάχιστο περισσότερο από ότι δεν αποτελούσε «μόδα» η κινητοποίηση των λαών για εθνική τους χειραφέτηση ή το εργατικό κίνημα ή το κίνημα των γυναικών το 19ο και τον 20ό αιώνα. Το περιβαλλοντικό πρόβλημα θα είναι για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ο κεντρικός πυλώνας της πολιτικής. Όπως έχει ειπωθεί, ο 21 αιώνας θα είναι «ο αιώνας της οικολογίας».

3. Οδηγεί ευθέως στην μετεξέλιξη του πολιτικού μας συστήματος. Ο παραδοσιακός δικομματισμός μετεξελίσσεται σε ένα διπολισμό ευρωπαϊκού τύπου όπου την εξουσία θα διεκδικεί μία πολυκομματική δεξιά (ΝΔ και ΛΑΟΣ) και μία πολυκομματική κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ και ΟΠ). Η εξέλιξη αυτή δε διευρύνει απλά τη δυνατότητα για «ελέγχους και εξισορροπήσεις» εντός του συστήματος. Απομονώνει επιπλέον την αριστερά, κάτι που αν συμβεί θα σηματοδοτήσει την οριστική καταβαράθρωση της μεταπολιτευτικής «μπουρδολογίας» (που είναι αποκλειστικά αριστερής προέλευσης). Χωρίς το ιερατείο του συστήματος -την αριστερά- οι διαδικασίες αποσύνθεσής του θα επιταχυνθούν και θα διευρυνθούν. Είναι αυτό κάτι που το περιμέναμε 15 χρόνια (από την ανάδειξη του Σημίτη στην πρωθυπουργία, το 1996) -και με τους ΟΠ γίνεται πραγματικότητα.

4. Σημαντικό προϊόν της πολιτικής ανάπτυξης των ΟΠ είναι η αιμοδοσία του πολιτικού μας συστήματος με νέες πολιτικές δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο των ενεργών πολιτών. Και μόνο γι' αυτό θα άξιζε να υποστηριχτούν οι ΟΠ. Ένα από τα πλέον απεχθή χαρακτηριστικά του καθεστώτος πολιτικού συστήματος -που εκμηδενίζει ταυτόχρονα την αποτελεσματικότητά του- είναι η «κλειστότητά» του, η σχεδόν πλήρης κοινωνική και ανθρωπολογική αναπαραγωγή του. Αυτή η οιονεί φεουδαρχική λειτουργία του πολιτικού συστήματος δέχεται με την ανάπτυξη των ΟΠ ένα γερό και καλοδεχούμενο πλήγμα. Είναι αυτό κάτι που το περιμέναμε 30 χρόνια (από την πολιτική ενσωμάτωση του ΠΑΣΟΚ, στα τέλη της δεκαετίας του '70) -και με τους ΟΠ γίνεται πραγματικότητα.

5. Τέλος, οι ΟΠ εντάσσονται πράγματι σε μία υπαρκτή ευρωπαϊκή πολιτική οντότητα, το «ευρωπαϊκό πράσινο κόμμα» (EGP) πράγμα που είναι πολλαπλά θετικό: από τη μια μειώνει τις πιθανότητες να απορροφηθούν και οι ΟΠ στην απολιτική, υπερεπικοινωνιακή και λαϊκίστικη κενολογία των εγχώριων πολιτικών δυνάμεων· από την άλλη παράγει πραγματικό ευρωπαϊκό δημόσιο χώρο, που είναι κάτι που το περιμέναμε 25 χρόνια (από τις σχετικές απόπειρες του ιταλικού «ριζοσπαστικού κόμματος» τη δεκαετία του '80) και με το EGP γίνεται πραγματικότητα.

Θεωρούμε αυτονόητο πως η υπερψήφιση των ΟΠ καταδικάζει τα κυβερνητικά πεπραγμένα, ίσως και περισσότερο από την ψήφο στο ΠΑΣΟΚ: διότι διευρύνει την αποδοκιμασία προς την κυβέρνηση και πέραν των ορίων του πασοκογενούς χώρου και δημιουργεί όρους για ουσιαστική πολιτική ανανέωση του αντικυβερνητικού χώρου και άρα για κατοχύρωση της ηγεμονίας του, πέραν της απλής αναπαραγωγής ενός φαύλου κύκλου εναλλαγής ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στα κυβερνητικά έδρανα.

Τούτων λεχθέντων, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς τα μειονεκτήματα των ΟΠ, που τουλάχιστο εν μέρει κατάγονται η σχετίζονται πολιτικά από το χώρο των «συσπειρώσεων» και της άκρας αριστεράς της δεκαετία του '70 και του '80. Οι ΟΠ μοιάζει ώρες-ώρες να επιχειρούν να συγκρατήσουν ή να ελέγξουν τις εσωτερικές τους εξελίξεις μετερχόμενοι κλασικών «οργανωτικών» μεθόδων της μεταπολιτευτικής άκρας αριστεράς. Υπάρχει επίσης η αίσθηση πως ορισμένοι ΟΠ διατηρούν ακέραιη μια «κρυφή ατζέντα» (οικονομική, γεωστρατηγική ή κοινωνική) που την καλύπτουν πίσω από ένα οικολογικό προσωπείο. Πρόσφατα ο επικεφαλής των ΟΠ Μιχάλης Τρεμόπουλος μας διαβεβαίωσε πως το κόμμα του είναι ευρωπαϊστές χωρίς υποσημειώσεις. Το επόμενο διάστημα οι ΟΠ θα χρειαστεί να μας πείσουν πως είναι επίσης οικολόγοι χωρίς υποσημειώσεις!

Εν πάση περιπτώσει, το εκλογικό αποτέλεσμα θα φέρει τους ΟΠ ενώπιους ενωπίω με πελώριες ευθύνες. Μόνο αν ανταποκριθούν στις ευθύνες τους αυτές θα μπορέσουν οι ΟΠ να καθιερωθούν στην κεντρική πολιτική σκηνή και να παίξουν το ρόλο που οφείλουν. Αλλά αυτά αποτελούν αντικείμενο μιας μελλοντικής συζήτησης, που έχει ως προϋπόθεση την αποφασιστική ενίσχυση των ΟΠ στην τρέχουσα εκλογική διαμάχη, με στόχους (κλιμακούμενους ως προς το μέγεθος της επιτυχίας):
· την εκλογή ενός ή δύο ευρωβουλευτών,
· το ξεπέρασμα μιας τουλάχιστο από τις δυνάμεις του αριστερού «μικρού δικομματισμού» και
· τη διψήφια εκλογική τους καταγραφή.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό και εξ ονόματος των αναγκών του πλανήτη, της πατρίδας και της προοδευτικής εξέλιξης της Ελλάδας, η «Προοδευτική Πολιτική» υποστηρίζει δημοσίως τους ΟΠ στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου.

http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=5212&LID=1

Οικολόγοι-Πράσινοι. "Σερφάροντας" στο κύμα της δημοσκοπικής ανόδου

από το blog G700 (γενιά των 700 ευρώ)

* Όσο τα κόμματα αντιμετωπίζουν τις Ευρωεκλογές σαν να ήταν εθνικές, τόσο εμείς δικαιούμαστε να τις βλέπουμε με λογική «ψήφου διαμαρτυρίας». Οι Οικολόγοι-Πράσινοι, σε αυτό το πλαίσιο, είναι η ιδανική επιλογή για τις κάλπες της επόμενης Κυριακής. Σύμφωνει, δεν ξέρουμε τί λένε γενικότερα, προφανώς δεν έχουν καμία διάθεση να πολυεκτεθούν και απλά καρπώνονται τη γενική δυσαρέσκεια των πολιτών, άσε που η μονοθεματική τους ατζέντα είναι γραφική όταν θέσεις για το περιβάλλον έχουν πλέον όλα τα κόμματα. Ωστόσο, αν ένα αυξημένο ποσοστό τους σε μία βδομάδα καταφέρει να ταρακουνήσει εποικοδομητικά το ΠΑΣΟΚ και το Συνασπισμό (για τους άλλους δεν το συζητάμε καν...) τότε η ψήφος στους Οικολόγους μόνο χαμένη δεν θα είναι. (stel)

Οι Οικολόγοι-Πράσινοι «σερφάρουν» πάνω στο κύμα αγανάκτησης, και παράλληλα προσδοκίας των Ελλήνων πολιτών για αλλαγή. Ένα κύμα που δημιουργήθηκε 100 μέρες μετά τις εκλογές του 2007 από το φουσκωμένο ποτάμι της υποβόσκουσας απαξίωσης του πολιτικού μας συστήματος και το οποίο αρχικά καρπώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η διαπίστωση αυτή, διατυπωμένη βεβαίως με δικά μας λόγια, ανήκει στον Αντώνη Καφετζόπουλο, ο οποίος επιχείρησε κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής να εξηγήσει τη δημοσκοπική απογείωση του κόμματος με το οποίο είναι συμβολικά υποψήφιος στις ευρωεκλογές.

Πράγματι, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι (ΟΠ) βάλανε πλώρη για την Ευρωβουλή, χτυπώντας ακόμα και την τρίτη θέση με ποσοστά που ξεπερνούν κατά πολύ το 5% και σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζουν ακόμα και διψήφια νούμερα. Τι συμβαίνει;

Οι ΟΠ, φαίνεται να εκπροσωπούν αυτή τη στιγμή καλύτερα από κάθε άλλο πολιτικό φορέα, τη δυσφορία των πολιτών όχι απλώς για το δικομματισμό, αλλά για την αναποτελεσματικότητα του πολιτικού μας συστήματος συνολικά, μέρος του οποίου αποτελούν και τα δύο παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς. Εύλογα λοιπόν, οι ΟΠ έχουν βρεθεί δημοσκοπικά στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ως βασικού υποδοχέα του κύματος κοινωνικής διαμαρτυρίας, ακόμα και ως οιωνεί εναλλακτικού πόλου μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων.

Οι συνθήκες τους ευνοούν. Οι Οικολόγοι-Πράσινοι, εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια στροφή προς την πράσινη ανάπτυξη και την οικολογία, η οποία γεννήθηκε ως απάντηση στην παγκόσμια οικονομική κρίση με τις ευλογίες και του νέου Αμερικανού προέδρου, κ. Ομπάμα, καταφέρνουν να απευθυνθούν με εξαιρετική ευστοχία στο συλλογικό φαντασιακό και να δημιουργήσουν ταυτίσεις και προσδοκίες πέρα και έξω από τα παραδοσιακά όρια του πολιτικού εκκρεμούς ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά. Όπως συνέβη με το ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο ανάμεσα στις εκλογές του 2007 και τα Δεκεμβριανά το 2008, διεκδικούν και έχουν κατορθώσει να κερδίσουν, τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, τη σκυτάλη της εκπροσώπησης του εναλλακτικού αντισυστημικού πόλου του πολιτικού μας συστήματος.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, είναι λογικό να δημιουργούν έντονες αντιπάθειες και να αποκτούν ορκισμένους εχθρούς, κυρίως στα μικρά κόμματα που διεκδικούν τη διεύρυνση της εκλογικής τους απήχησης. Από τα δεξιά βάλλονται για τις θέσεις τους στα εθνικά θέματα. Από τα αριστερά αμφισβητείται η προοδευτικότητά τους. Από το κέντρο τους κατηγορούν για μονοθεματική ατζέντα και μονοδιάστατη οπτική στα πολιτικά πράγματα. Από τον ευρύτερο χώρο της οικολογίας στηλιτεύεται το γεγονός ότι επιχειρούν να μονοπωλήσουν το οικολογικό κίνημα και να εκφράσουν κατά αποκλειστικότητα την οικολογική ευαισθησία στη χώρα.

Ψιλά γράμματα. Σ’ αυτή τη φάση, στο συλλογικό φαντασιακό οι Οικολόγοι-Πράσινοι αποτελούν μια αξιοπρεπή, χωρίς βαρίδια εναλλακτική επιλογή. Για την ακρίβεια δε χρειάζεται να κάνουν τίποτα για να αποδείξουν ποιοι είναι. Επάνω τους προβάλλονται, έστω και με απλουστευτικό τρόπο, όλες οι ματαιώσεις και οι προσδοκίες του εκλογικού σώματος για ένα νέο πολιτικό σχήμα που δεν θα φέρει τις «αμαρτίες του παρελθόντος». Ως εκ τούτου, το πολιτικό «ξύλο» που συνόδευσε την αρχική πολιτική αμηχανία των μικρών κομμάτων, δε φαίνεται ικανό να αναχαιτίσει την είσοδο των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο. Ίσως απλώς να περιστείλει την εκλογική τους δυναμική, κατεβάζοντάς τα ποσοστά τους σε φυσιολογικά για τα κυβικά τους επίπεδα.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως, άλλο είναι το μείζον. Ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι, σ’ αυτή την πολιτική συγκυρία, αναδεικνύονται σε έναν σημαντικό πόλο συσπείρωσης ανθρώπων, οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς και αξιακούς ορίζοντες και αναζητάνε επίμονα πρωτότυπες και προωθητικές συνθέσεις στο πολιτικό σκηνικό. Η οικολογία και η πράσινη ανάπτυξη μπορούν να αποτελέσουν τον κεντρικό ιστό πάνω στον οποίο θα γίνουν τέτοιες συνθέσεις. Χαριτολογώντας, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι ΟΠ σήμερα αποτελούν τη φωνή του απλού αγανακτισμένου με το πολιτικό σύστημα πολίτη που φωνάζει δυνατά «όχι άλλο κάρβουνο».

Προφανώς, η διάρκεια, η έκταση και το βάθος του φαινομένου των Οικολόγων-Πράσινων μένει να φανεί. Θα εξαρτηθεί από πολλά πράγματα, ένα εκ των οποίων είναι η αποφυγή του οικολογικού λαϊκισμού και η επίδειξη ικανότητας να συνθέσουν ευρύτερα ζητήματα, όπως για παράδειγμα το εργασιακό (γενιά των 700 ευρώ, πρεκαριάτο, ανεργία και απασχόληση των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας), μέσα από το πρίσμα της πράσινης ανάπτυξης. Σε ό,τι μας αφορά, θεωρούμε καταρχήν ελπιδοφόρο ότι τουλάχιστον, κάτι κινείται και λαμβάνει δυναμική πέρα από τα συνηθισμένα και τετριμμένα.

http://g700.blogspot.com/2009/05/blog-post_26.html