Μια διέξοδος στο αγροτικό ζήτημα: ανάπτυξη της υπαίθρου

* Περισσότερες από 10 μέρες αγροτικών κινητοποιήσεων και η κατάσταση αντί να αποκλιμακώνεται, ολοένα και περιπλέκεται: Οι Βούλγαροι μας καταγγέλλουν στις Βρυξέλλες για παρεμπόδιση της διακίνησης αγαθών που πλήττει τα εμπορεύματα τους, ο Λαζόπουλος παραληρεί υπέρ των αγροτών που «όπως στο Κιλελέρ πάντα πρωτοστατούν στις μεγάλες αλλαγές στη χώρα», οι δημοσιογράφοι προπαγανδίζουν τις θέσεις της κυβέρνησης προσποιούμενοι τους αγανακτισμένους πολίτες από τα τηλεοπτικά παράθυρα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση με πολύ δυσκολία προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ επίδειξης σοβαρότητας και προσπάθειας κεφαλαιοποίησης πολιτικών κερδών, τα σενάρια για επέμβαση των ΜΑΤ αρχίζουν σιγά σιγά να κυκλοφορούν και η Κομισιόν ξαφνικά αποφάσισε να ψάξει τη νομιμότητα των 500 εκ. που έδωσε πέρσι ως ενισχύσεις στους αγρότες ο Χατζηγάκης. Σε πείσμα όλων αυτών, ένα ακόμα άρθρο που συνοψίζει τα προβλήματα της ελληνικής γεωργίας και τονίζει την ανάγκη ευρύτερων παρεμβάσεων για τη βελτίωση της ζωής στην ύπαιθρο. (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Μια διέξοδος στο αγροτικό ζήτημα: ανάπτυξη της υπαίθρου του Ναπολέοντα Μαραβέγια (στην Καθημερινή)

Ανεξαρτήτως αν διαφωνεί κανείς με την τακτική των αγροτών, ιδιαίτερα στη σημερινή οικονομική συγκυρία, το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί τα εισοδήματα από την αγροτική δραστηριότητα είναι τόσο χαμηλά που κάθε χρόνο οδηγούν τους αγρότες σε κινητοποιήσεις.

Τα προβλήματα της ελληνικής γεωργίας είναι δομικά και έχουν πολλές όψεις: ξεκινούν από την παραγωγή των αγροτικών προϊόντων και φθάνουν μέχρι και τη διανομή τους. Στο επίπεδο της παραγωγής διαπιστώνεται αδυναμία να παραχθούν προϊόντα ποιότητας με διεθνώς ανταγωνιστικό κόστος, λόγω των τεχνολογικών και οργανωτικών αδυναμιών, που οφείλονται στη μικρή κλίμακα παραγωγής, στη δυσμενή ηλικιακή σύνθεση και στην έλλειψη επαγγελματικής εκπαίδευσης των αγροτών. Στο επίπεδο της μεταποίησης διαπιστώνεται προφανής ανισορροπία σε βάρος των αγροτών και υπέρ των βιομηχανιών τροφίμων, ενώ στο επίπεδο της διανομής, η κατάσταση είναι τριτοκοσμική με δυσθεώρητες διαφορές μεταξύ τιμής παραγωγού «στο χωράφι» και τιμής καταναλωτή «στο ράφι». Και στις δύο περιπτώσεις, οι ανισορροπίες οφείλονται στη σχεδόν πλήρη απουσία συνεταιριστικής οργάνωσης των αγροτών και στην ανυπαρξία κρατικών υποδομών και ελέγχων. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί και η ολιγοπωλιακή δομή της αγοράς των αγροτικών εισροών, στην οποία οφείλονται οι υψηλές τιμές τους. Τα δομικά αυτά προβλήματα απαιτούν θεσμικές και διαρθρωτικές παρεμβάσεις, οι οποίες όμως προϋποθέτουν αλλαγές στις συμπεριφορές και στις πρακτικές τόσο των αγροτών όσο και της πολιτείας.

Ωστόσο, η απόδοση τέτοιων παρεμβάσεων, οι οποίες έπρεπε να είχαν εφαρμοστεί πριν από δεκαετίες, θα είναι μακροχρόνια. Τα εισοδήματα των περισσότερων Ελλήνων αγροτών δεν είναι εύκολο να βελτιωθούν τα επόμενα χρόνια μέσα στο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον, χωρίς την προστασία της ΚΑΠ, σε συνθήκες δημοσιονομικής κρίσης.

Aπαιτείται συνεπώς, παράλληλα με την πολιτική για τη βελτίωση των αγροτικών εισοδημάτων, μία νέα στρατηγική για την ανάπτυξη της υπαίθρου, όπου ο αγροτικός τομέας δεν θα είναι πλέον η μοναδική υποστηριζόμενη δραστηριότητα. Είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαία μία νέα αντίληψη για την ανάπτυξη της υπαίθρου, η οποία θα στηρίζει παράλληλα με τον αγροτικό τομέα και τις άλλες δραστηριότητες που αναπτύσσονται στον ίδιο χώρο όπως είναι: ο τουρισμός, η μικρή βιομηχανία και βιοτεχνία, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι κατασκευές δεύτερης κατοικίας, οι νέες υπηρεσίες, το περιβάλλον, ο φυσικός πλούτος κ.ά. Μια τέτοια στρατηγική θα έχει κύριο στόχο την ενίσχυση δυναμικών νέων, που επιθυμούν τη ζωή στην ύπαιθρο ή αυτών που επιλέγουν να παραμείνουν, προκειμένου να επιχειρήσουν στους προαναφερόμενους τομείς. Η στρατηγική αυτή προϋποθέτει βελτίωση των κοινωνικών υποδομών και των υπηρεσιών και διευκολύνεται με τη χρησιμοποίηση των πόρων των διαρθρωτικών ταμείων. Αλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν εφαρμόσει με επιτυχία παρόμοια στρατηγική.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_26/01/2010_388239

Αγροτικές ενισχύσεις στον πίθο των Δαναΐδων

* Με τους αγρότες να σουλατσάρουν πλέον στην πλατεία Κολωνακίου και τους αναγνώστες του blog να ζητούν δικαιολογημένα ποιοτικότερη ενημέρωση για τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις τους, επανέρχομαι στο θέμα με ένα άρθρο που παρουσιάζει σφαιρικά το πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας και αναδεικνύει συνοπτικά τα πολλά λάθη που έχουν γίνει απ’ όλες τις μεριές όλα αυτά τα χρόνια των κοινοτικών επιδοτήσεων και της ΚΑΠ. (stel)

Αγροτικές ενισχύσεις στον πίθο των Δαναΐδων του Στέλιου Κατρανίδη (στο ΒΗΜΑ)

Τριάντα σχεδόν χρόνια μετά την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση (τότε ΕΟΚ, 1981) η ελληνική γεωργία εξακολουθεί να κινείται στους δικούς της ρυθμούς. Αιτήματα για επιδοτήσεις και εγγυημένες τιμές βρίσκονται ξανά στο προσκήνιο. Εναντι τούτων η πολιτική ηγεσία, μάλλον αμήχανη, αποφεύγει να εκφρασθεί με σαφήνεια και να πάρει θέση επί της ουσίας των αιτημάτων, πέρα από διακηρύξεις περί διαλόγου και επικοινωνιακές πρακτικές, τρικ όπως θα έλεγαν όσοι παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στον ευαίσθητο αυτό τομέα.

Κι όμως το ζήτημα είναι απλό:

Αν τα προβλήματα της ελληνικής γεωργίας μπορούσαν να λυθούν με έκτακτες εισοδηματικές ενισχύσεις και επιδοτήσεις, θα είχαν ήδη λυθεί από τις «χρυσές» δεκαετίες του ΄80 και του ΄90, όταν τεράστια ποσά υπό τη μορφή επιδοτήσεων συνέρρευσαν από τα Κοινοτικά Ταμεία στην ελληνική γεωργία. Η Ελλάδα εξακολουθεί και σήμερα να παίρνει από την ΕΕ αγροτικές ενισχύσεις που ξεπερνούν το 1% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της, κάτι που αποτελεί το συγκριτικά υψηλότερο ποσοστό ανάμεσα στις χώρες-μέλη, όπως και τις υψηλότερες στην ΕΕ ενισχύσεις ανά μονάδα καλλιεργούμενης έκτασης, με ένα ποσό που ξεπερνά τα 60 ευρώ ανά στρέμμα. Παρά όμως αυτή τη σημαντικότατη εισροή κεφαλαίων, τα προβλήματα παραμένουν. Το αγροτικό εισόδημα μειώνεται, η γεωργική απασχόληση το ίδιο, ενώ η διεθνής ανταγωνιστικότητα συνεχώς υποβαθμίζεται, κάτι που τόσο ανάγλυφα προκύπτει από το αυξανόμενο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο με αγροτικά προϊόντα.

Και αν η μείωση της απασχόλησης στον αγροτικό τομέα είναι λιγότερο ή περισσότερο φυσικό επακόλουθο της οικονομικής ανάπτυξης, κάτι που συνιστά κοινή παγκοσμίως εξέλιξη και όχι φυσικά ελληνική ιδιαιτερότητα, τα δύο άλλα ζητήματα, του εισοδήματος και της ανταγωνιστικότητας, είναι πράγματι σημαντικά. Το ελληνικό αγροτικό εισόδημα έχει υποστεί τα τελευταία 8 χρόνια μείωση περί το 20%, όταν στην ΕΕ έχει κατά μέσο όρο αυξηθεί κατά 11%. Το έλλειμμα στο αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο συνεχώς διευρύνεται, μιας και ενώ το διατροφικό-καταναλωτικό μας πρότυπο συνεχώς εξελίσσεται, το παραγωγικό πρότυπο παραμένει σχεδόν αναλλοίωτο.

Η αναμόρφωση που χρειάζεται η ελληνική γεωργία είναι ριζική. Η συνέχιση του σημερινού παραγωγικού προτύπου είναι μια όχι μόνο αντιοικονομική αλλά και απολύτως αντιπεριβαλλοντική επιλογή. Αδιαφορεί για την ποιότητα των προϊόντων και ενθαρρύνει πολυδάπανες καλλιέργειες που απαιτούν την εντατική χρήση λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, όπως και την κατασπατάληση κάθε υδάτινου πόρου. Αγνοεί επιπλέον ότι στη νέα ΚΑΠ η δικαιολόγηση για τον σχεδιασμό και τη χορήγηση των αγροτικών ενισχύσεων περνάει πρώτα και κύρια μέσα από την (υποτιθέμενη) θετική συνεισφορά των αγροτών στη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος και της οικολογικής ισορροπίας και την τήρηση συγκεκριμένων προδιαγραφών ποιότητας. Σήμερα, περισσότερα χρήματα σε ενισχύσεις, χωρίς σημαντικές αλλαγές στο παραγωγικό πρότυπο, σημαίνει και άλλα χρήματα στον πίθο των Δαναΐδων. Με αιτήματα όπως τη χορήγηση ενισχύσεων για εγγυημένο εισόδημα 15.000 ευρώ, ποσό πενταπλάσιο των ως σήμερα κατά μέσο όρο ανά γεωργική εκμετάλλευση χορηγουμένων ενισχύσεων, κάτι δηλαδή κοντά στο 5% του ΑΕΠ, το μόνο που δείχνουμε είναι τον παραλογισμό μας. Με τη διεκδίκηση ως επιπέδου αναφοράς, για την καταβολή επιδοτήσεων την περυσινή χρονιά, μια από τις καλύτερες των τελευταίων δεκαετιών, αποδεικνυόμαστε όχι μόνο μαξιμαλιστές αλλά και αδιάβαστοι.

Προς το παρόν πάντως, χωρίς την ύπαρξη απλών συστημάτων και μηχανισμών ελέγχου, το μόνο που καταφέραμε είναι να χάνουμε επιδοτήσεις. Πετύχαμε δηλαδή το ακατόρθωτο, μετατρέποντας το δικαίωμα, δηλαδή την είσπραξη των κοινοτικών επιδοτήσεων, σε αίτημα και διεκδίκηση. Υστερα από όλα αυτά εύλογη η απορία: ποιο τελικά πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας έλυσαν τα 500 εκατομμύρια ευρώ που κατέβαλε η απελθούσα κυβέρνηση; Αξίζει η επανάληψη του ιδίου σεναρίου και φέτος;

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=72&artId=311449&dt=24/01/2010

«Νόμος είναι το δίκιο του αγρότη»

* Είμαι περίεργος να δω, σε λίγα χρόνια που θα σταματήσουν οι κοινοτικές επιδοτήσεις για τους αγρότες, ποιές θα είναι τότε οι μορφές αντιδράσεων και κινητοποιήσεων τους. Γιατί, φαντάζομαι, δεν θα τους αρκεί να συνεχίσουν με τα απλά μπλόκα όταν πλέον ο όγκος των προβλημάτων θα είναι σίγουρα μεγαλύτερος. Κατ’ αναλογία νομίζω θα πρέπει να περιμένουμε επιδρομές με τρακτέρ στο Σύνταγμα, προπηλακισμούς Υπουργών, αυτοπυρπολήσεις, κοκ. Γενικά, έχουν πολλά ακόμα να δουν τα ματάκια μας και όχι μόνο από την «περήφανη αγροτιά»... (stel)

«Νόμος είναι το δίκιο του αγρότη» του Τάκη Καμπύλη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Το συγκεκριμένο ερώτημα «αν υπάρχουν όρια στις διεκδικήσεις και ποια είναι αυτά», δεν είναι ούτε καινούργιο, ούτε τυχαίο. Άλλωστε δύσκολα μπορεί να βρεθεί μια συνολική απάντηση που να αφορά και τις κινητοποιήσεις των μεταναστών αλλά και των δημοσίων υπαλλήλων.

Και επειδή δεν μπορεί να υπάρξει μία κοινή φόρμα (πέραν αυτής όπως διατυπώνεται στον αστικό κώδικα, εν προκειμένω περί παρακώλυσης συγκοινωνιών) το ερώτημα συνήθως αποκτά κάθε φορά τη δική του απάντηση. Προτείνω λοιπόν, να συζητήσουμε για την «ηθική» της συγκεκριμένης κινητοποίησης.

Τι ζητούν, ποιοι το ζητούν, πώς το ζητούν;

Τι ζητούν οι αγρότες των μπλόκων;

Ο διεκδικητικός τους λόγος, όπως ελεύθερα διατυπώνεται από τους ίδιους χαρακτηρίζεται από μια αξιοσημείωτη -σχεδόν- εθιμική αμετροέπεια: Ζητούν ό,τι ζητούσαν πέρυσι, πρόπερσι, αντιπρόπερσι κ.ο.κ: Χρήματα. Για τον ίδιο λόγο, με τα ίδια επιχειρήματα , ελέω των ίδιων συνθηκών. Ως να είναι ακίνητος ο Χρόνος (ή αυθύπαρκτος).

Από ποιους τα ζητούν; Από το Κράτος (όπως πέρυσι πρόπερσι, αντιπρόπερσι...). Λογικό θα πείτε και θα είχατε δίκιο αν οι ίδιοι δεν είχαν εξαιρεθεί από αυτό, παραμένοντας στο αφορολόγητο που εξασφαλίζει το «τεκμαρτό» εισόδημα.

Επίσης, παρότι εδώ και μια δεκαετία έχουν ενημερωθεί για το 2013, δηλαδή για το τέλος των επιδοτήσεων ,έδειξαν ως σύνολο (υπάρχουν και εξαιρέσεις) έναν προκλητικό στρουθοκαμηλισμό. Άφησαν τα χρόνια να κυλήσουν ώστε να βρεθούν απροετοίμαστοι την κρίσιμη ώρα και να μετακυλήσουν το πρόβλημα στο σύνολο της κοινωνίας. Η συνδικαλιστική κουτοπονηριά σε όλο της το μεγαλείο.

Ο τρόπος που διεκδικούν τα αιτήματά τους αναδεικνύει αυτόν τον βαθύ ιδρυματισμό του αγροτικού «κινήματος»: Με τον αέρα της ισχύος πολλών ίππων. Περίπου εκβιαστικά. Η εικόνα που επικρατεί στην πλειονότητα της κοινωνίας μας είναι ότι οι αγρότες δεν διακρίνονται από την λεπτότητα της «σταδιακής κορύφωσης». Ανάβουν τις μηχανές και κλείνουν τους δρόμους. Δεν αφήνουν χρόνο πριν το τελεσίγραφο , ξεκινούν τις κινητοποιήσεις τους μ’ αυτό. Από την αφωνία στα μπλόκα και στα δελτία των 8.

Η συνδικαλιστική πρακτική είθισται να ακολουθεί μερικούς κανόνες. Ένας από αυτούς είναι η αναζήτηση ευρύτερων συμμαχιών και ένας δεύτερος είναι η προετοιμασία της κοινωνίας μέσα από μία κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Οι αγρότες μας δεν ενδιαφέρονται ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. (Έχουν συναίσθηση της δύναμής τους, έχουν επιλέξει τους συμμάχους τους από την Πετρούλα έως τον Χατζηγάκη και μας στέλνουν τον λογαριασμό). Δεν αναλαμβάνουν ούτε επαγγελματικά ρίσκα (καινοτομίες, νέες καλλιέργειες κλπ) ούτε καν τις ευθύνες τους την ώρα της κινητοποίησης.

Οι αγρότες μας ,ειδικά στον θεσσαλικό κάμπο ,πέτυχαν να απομονωθούν από το ίδιο τους το μέλλον προεξοφλώντας το. Η θέση τους είναι πλέον τόσο δύσκολη που δεν μπορεί κανείς παρά να σταθεί δίπλα τους. Αλλά όχι με τους δικούς τους όρους...

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=1240&reftab=37&t=%C2%AB%CE%9D%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B7%C2%BB

Είμαστε όλοι αγρότες

* Λίγα ξέρω για τις διεκδικήσεις των αγροτών και ακόμα πιο λίγα για το (όποιο) δίκαιο αυτών. Δεν ενδιαφέρομαι και να μάθω όμως. Θα ασχοληθώ μόνο όταν για μία χρονιά αποφασίσουν να στήσουν τα μπλόκα τους όχι τον Ιανουάριο που έτσι κι αλλιώς δεν έχει δουλειά αλλά το Μάιο που ξεκινάει η καλλιέργεια του βαμβακιού. Όπως αντίστοιχα, για μένα, νόημα θα αποκτήσουν οι καταλήψεις των φοιτητών που δεν διακόπτονται για τα Χριστούγεννα, οι απεργίες των δασκάλων που κρατάνε όλο το καλοκαίρι, οι κινητοποιήσεις των σκουπιδιάρηδων μετά και όχι πριν τις γιορτές κοκ. (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Είμαστε όλοι αγρότες του Παύλου Παπαδόπουλου (στο ΒΗΜΑ)

Το νταηλίκι των αγροτών είναι η πιο προκλητική μορφή διεκδίκησης «δικαιωμάτων» από όλες τις ανάλογες μορφές διεκδίκησης που σημαδεύουν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Μια χώρα που κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, βρίσκεται στο μικροσκόπιο των δανειστών της και θεωρείται από τους εταίρους της ανάξια να ανταποκριθεί ακόμη και σε στοιχειώδεις υποχρεώσεις της βρίσκεται αιφνιδίως όμηρος πανάκριβων τρακτέρ που ανήκουν σε μια από τις πιο προνομιούχες κοινωνικές ομάδες σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ενώ όλες οι συντεχνίες θα έπρεπε να είχαν συνασπιστεί στον στόχο της αποφυγής της οικονομικής καταστροφής που μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και στα εθνικά θέματα, η «περήφανη αγροτιά» δίνει στη χώρα άλλη μία κλωτσιά για να τη φτάσει πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού.

Το νταηλίκι των αγροτών προκαλεί αγανάκτηση στην κοινωνία. Ποιοι είναι αυτοί που πρωτοστατούν για μία ακόμη φορά στις κινητοποιήσεις, αν όχι μεγαλοτσιφλικάδες που στέλνουν στα μπλόκα τρακτέρ με οδηγούς κακοπληρωμένους είλωτες από βαλκανικές χώρες ενώ οι ίδιοι βγαίνουν στα κανάλια; Πόσο βέβαιον είναι ότι η σχέση τους με τους φοροελεγκτικούς μηχανισμούς είναι άψογη; Ποια είναι η προσφορά τους στη διατροφή των συμπολιτών τους, όταν η Ελλάδα είναι πρώτη και καλύτερη στην παράνομη χρήση φυτοφαρμάκων με αποτέλεσμα σημαντικό ποσοστό των πανάκριβων ελληνικών φρούτων και ζαρζαβατικών να έχουν γεύση και θρεπτική αξία απορρυπαντικού; Και τελικά ως πότε η ευημερία μιας κοινωνικής τάξης μπορεί να επιτυγχάνεται μέσα από τον ωμό εκβιασμό των υπολοίπων;

Από την άλλη πλευρά, όλοι με τον τρόπο μας οργανώνουμε μπλόκα στο μέλλον των συμπολιτών μας, με αποτέλεσμα το μοναδικό ανταγωνιστικό προϊόν που παράγεται να είναι το νταηλίκι της μιας επαγγελματικής ομάδας έναντι των υπολοίπων. Σήμερα είναι οι αγρότες, χθες ήταν οι εργάτες στην καθαριότητα, αύριο θα είναι οι συμβασιούχοι και μεθαύριο οι δημοσιογράφοι (αν και η ποιότητα της ενημέρωσης συναγωνίζεται αυτή των υπολοίπων ελληνικών αγαθών, με αποτέλεσμα η αναστολή λειτουργίας των περισσότερων ΜΜΕ λόγω απεργίας να συζητείται μόνο λόγω της ανακούφισης που προσφέρει στην κοινωνία).

Κάπως έτσι θα εφαρμόσουμε το Πρόγραμμα Σταθερότητας. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα οργανώσουν... χάος στο κέντρο της Αθήνας, αργότερα οι δάσκαλοι θα κλείσουν τα σχολεία, μετά οι γιατροί θα βάλουν λουκέτο στα νοσοκομεία και στο τέλος οι μαθητές θα κάνουν κατάληψη στα Λύκεια. Είμαστε όλοι αγρότες, λοιπόν, αλλά το ερώτημα παραμένει: Πώς μια κοινωνία που παραμένει καθηλωμένη στο... «αγροτικό στάδιο» θα γίνει οριστικά μια χώρα με στοιχειώδεις ευρωπαϊκούς κώδικες λειτουργίας; Μια απάντηση είναι ότι πρέπει να βρεθούν πολιτικοί που θα πρωτοστατήσουν στο ξεβόλεμα των βολεμένων. Πολιτικοί που απαξιούν να κυβερνήσουν ως μαριονέτες των δήθεν «λαϊκών συμφερόντων». Πολιτικοί που έχουν αρκετό νταηλίκι για να συγκρουστούν με τις «αγροτικές νοοτροπίες» και να νικήσουν. Υπάρχει κανείς;

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=310790&dt=21/01/2010