Από το μπλάνκο στο φούμο: ένας σύντομος δρόμος

* Προ 10ημέρου και με αφορμή τις αποκαλύψεις Μαντέλη πίστεψα πλέον ότι τα υγιή στοιχεία του πολιτικού συστήματος θα έκαναν ότι μπορούσαν για να σώσουν την τιμή και αξιοπιστία τους και να αποδείξουν ότι δεν είναι «όλοι κλέφτες». Η συνέχεια των εξεταστικών με διέψευσε. Από τη μία σιωπή και από την άλλη, οι Βαλυράκηδες, τα συντροφικά αλληλομαχαιρώματα, οι μισές αποκαλύψεις, τα διαφορετικά πορίσματα και τώρα ένα blanco… Πόσο πιο χαμηλά; (stel)

Από το μπλάνκο στο φούμο: ένας σύντομος δρόμος του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/ )

Tη χθεσινή μέρα, τα κόμματα θα την πληρώσουν άσχημα. Γιατί όταν φτιάχτηκαν οι εξεταστικές, ο πήχυς των προσδοκιών ήταν στο πάτωμα. Άλλη μια συμπαιγνία, πίστευαν όλοι. Μετά το πράγμα πήρε άλλη τροπή. Πολλοί πίστεψαν πως, κοίτα να δεις, κάτι πάει να αλλάξει. Μάθαμε πράγματα, πιέστηκαν άνθρωποι, άνοιξαν στόματα. Δεν είναι όλα ελεγχόμενα. Ο πήχυς ανέβηκε. Και χτες οι κοινοβουλευτικοί που έχουν αναλάβει τις έρευνες έκαναν δύο προσπάθειες και πέρασαν από κάτω και στις δύο.

Πρώτον, Βατοπέδι. Όλοι ήξεραν πως για ένα τέτοιας δημοσιότητας σκάνδαλο, που συνέτριψε μια κυβέρνηση και βύθισε ένα μέρος από την αφρόκρεμα της πολιτικής ελίτ στην ανυποληψία, τερματίζοντας άδοξα σταδιοδρομίες και φιλοδοξίες, γκρεμίζοντας στο τέλος έναν Πρωθυπουργό (πριν καν μάθουμε γιατί θα έπρεπε από καιρό να έχει φύγει), για ένα τέτοιο σκάνδαλο λοιπόν καλό θα ήταν να μην ζήσουμε το αναμενόμενο χάπι έντ: ο καθείς και το πόρισμά του κι όλα μαζί κάτω από το χαλί.

Οι πολίτες ξέρουν την κοινή λογική. Το Βατοπέδι είναι σχεδόν κατ'αποκλειστικότητα γαλάζιο σκάνδαλο επειδή εκτυλίχθηκε επί Ν.Δ. Η Ζήμενς είναι κυρίως πράσινο σκάνδαλο για τον προφανή λόγο ότι οι περισσότερες λαδο-συμβάσεις υπογράφτηκαν τα πολλά χρόνια της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Αλλά η προσωποποίηση ευθυνών είναι διαφορετική υπόθεση. Και περίμεναν λίγη περισσότερη γενναιότητα από όλους – συμπεριλαμβανομένων των πρωταγωνιστών.

Μερικές φορές χάνει κανείς τα λόγια του. Πώς να ερμηνεύσει, ας πούμε, ότι η Ν.Δ. πρότεινε στα σοβαρά ότι ποινική ευθύνη δεν πρέπει να διερευνηθεί για κανέναν, μα για κανέναν υπουργό της. Αντιθέτως, ότι το σκάνδαλο το έκανε ο... Παπακωνσταντίνου, που ανέλαβε τον Οκτώβρη. Το καλοκαίρι του 2008 δεν το ζήσαμε ποτέ. Και έτσι πιστεύει ένα κόμμα που για το Βατοπέδι προπάντων έχασε με δέκα μονάδες ότι μπορεί να ανασυγκροτηθεί.

Και μετά ήρθε η Ζήμενς. Πήγε ο κ. Καπελλέρης του ΣΔΟΕ να καταθέσει για τις έρευνές του. Πρώτα από όλα, και για λόγους αρχής, δεν είναι ωραία εικόνα επικεφαλής του ΣΔΟΕ να είναι ένα ενεργό πολιτικό στέλεχος της κυβέρνησης γιατί δημιουργεί την υπόνοια ότι μπορεί μέσα από ένα ισχυρότατο διοικητικό όργανο να παίζονται πολιτικά παιχνίδια. Αλλά κυρίως είναι τα όσα απίθανα, στα όρια της αστειότητας, τους είπε – χωρίς να σηκωθούν και τα πλακάκια.

Οι μίζες που βρήκε ήταν ένας κατάλογος από επαγγελματικά δώρα. Έστω κι αυτά. Εντόπισε Άκη και Κυριάκο Μητσοτάκη να έχουν πάρει ηλεκτρικές συσκευές. Δεν χρειαζόταν ΣΔΟΕ. Το ξέραμε καιρό από τις εφημερίδες. Και στο τέλος ειπώθηκε το καταπληκτικό ότι των άλλων τα ονόματα είχαν σβηστεί με μπλάνκo! Το κατέθεσε στα σοβαρά ο επικεφαλής των ειδικών φορολογικών ελέγχων, με εισαγγελικές αρμοδιότητες, στη Βουλή – και τον άκουσαν χαρούμενοι χωρίς να κάνουν κιχ.

Προ ημερών το ΣΔΟΕ ανακοινώθηκε ότι θα έχει την αμέριστη συνδρομή του κ. Χρυσοχοϊδη, των Ράμπο του και της ΕΥΠ στην καταδίωξη των φοροφυγάδων. Αν δεν έχει την τεχνολογία να διαβάσει κάτω από ένα στρώμα μπλάνκο, οι φοροφυγάδες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Αρκεί, βέβαια, να έχουν κι αυτοί εξασφαλίσει ότι η Βουλή θα είναι διατεθειμένη να υποστεί μια μικρή δόση αυτοεξευτελισμού, παρά να διακινδυνεύσει να δει τα ονόματα.

http://bit.ly/bfWwv8

Ζητείται cabinet

* «Αισθάνομαι δικαιωμένος. Θα συνεχίσω να ψάχνω για τον Cabinet man. Το θέμα εξακολουθεί να χρήζει περισσότερης έρευνας. Προφανώς αναζητούμε άνθρωπο του Υπουργικού Συμβουλίου» (Σήφης Βαλυράκης στη χθεσινή συνεδρίαση της εξεταστικής επιτροπής και μετά την αποκάλυψη της όλης γκάφας). Τα όμορφα Χανιά, απ’ όπου έχω και καταγωγή, μπορούν να είναι υπερήφανα για το Βουλευτή τους... (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Ζητείται cabinet του Μιχάλη Τσιντσίνη (στα ΝΕΑ)

Ένα παλιό - και ολίγον σεξιστικό κλισέ λέει ότι η µετάφραση είναι σαν τη γυναίκα: όταν είναι πιστή δεν είναι ωραία, κι όταν είναι ωραία δεν είναι πιστή.

Από αυτή την άποψη, η µεταφραστική επίδοση της αρµόδιας υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών θυσίασε την ακρίβεια για χάρη του κάλλους. Και έστρωσε µε το φιάσκο του «cabinet man» τη σκηνή για να ξεδιπλώσουν τα µέλη της εθνικής αντιπροσωπείας το ταλέντο τους στην επιθεώρηση. Ετσι βγήκαν στα παράθυρα των οκτώ τα τζαβαράκια της µεταµοντερνιτέ για να διαγωνισθούν σε καλαµπούρια για ντουλαπάδες και κουφώµατα.

Θα ήταν ωραίο αυτό το νούµερο. Θα είχε πλάκα, αν δεν εκτυλισσόταν ταυτόχρονα µε τους σπασµούς ενός συνθηκολογηµένου κράτους που προσποιείται πως διαπραγµατεύεται µε τους δανειστές του. Θα ήταν νόστιµη η παραπολιτική παράτα, αν δεν αποκάλυπτε την κραυγαλέα ανεπάρκεια της πολιτικής την ώρα που την έχουµε µεγαλύτερη ανάγκη.

Την ώρα, ας πούµε, που πρέπει επιτέλους κάθε νοσοκοµείο να γνωρίζει τι και γιατί ξοδεύει από τους αξονικούς τοµογράφους µέχρι τις γάζες οι βουλευτές παριστάνουν τους Κλουζό της µίζας. Την ώρα που η κοινωνία ρωτάει πότε έρχεται η στιγµή που δικαιούται ο παλαίµαχος της εργασίας να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει, η παραπολιτική ξεθάβει τα ιουρασικά απολιθώµατα της Μεταπολίτευσης από τις υπεράκτιες κρυψώνες τους.

Την ώρα που εξοικειωνόµαστε µε την ιδέα της αναδιάρθρωσης του χρέους και τους λοιπούς ευφηµισµούς για τη χρεοκοπία, η ιστορική συγκυρία καταπίνει την πολιτική. Οι βουλευτές επιστρέφουν στον τζάµπα λαϊκισµό της ηθικολογίας. Και οι µισοί υπουργοί δείχνουν να πιστεύουν ότι µπορούν να «πουλήσουν» ως µεταρρυθµίσεις τις ελληνοπρεπείς τους διευθετήσεις. Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ετοιµάζει τις αποσκευές του ο κύριος Μποµπ Τράα ο Ολλανδός που προαλείφεται για τοποτηρητής του ΔΝΤ στην Αθήνα. Μπορεί κανείς να φανταστεί την αποστολή του. Ενώ οι έλληνες πολιτικοί θα ανακατεύουν απερίσπαστοι τα σκουπίδια της κουζίνας, ο Τράα και οι άνθρωποί του θα ταξινοµούν τους λογαριασµούς του σπιτιού. Θα µετρούν δαπάνες και έσοδα. Θα ρωτούν για τη σκοπιµότητα και την αποδοτικότητα καθεµιάς από τις δηµόσιες υπηρεσίες. Θα κάνουν, µε δύο λόγια, την πολιτική δουλειά, που οι ηµέτεροι... Κικέρωνες περιφρονούν ως «λογιστική».

Ας αφεθούν οι performers του τηλεοπτικού θορύβου στα µπουφονικά τους καµώµατα. Και ας ευχηθούµε να πετύχουν στην όντως πολιτική οι άχαροι δανειστές µας.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4577799

Ένας, δύο, πολλοί Μαντέληδες...

* Με τις μάσκες σιγά σιγά να πέφτουν, η υπόθεση Μαντέλη είναι η τελευταία ευκαιρία του πολιτικού συστήματος να κρατήσει και να αναδείξει τα υγιή στοιχεία του – γιατί ναι υπάρχουν και τέτοιοι – και να προχωρήσει μπροστά με αυτούς. Οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη θα είναι μόνο αρνητική... (stel)

Ένας, δύο, πολλοί Μαντέληδες... του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/ )

Oφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Τάσο Μαντέλη. Γιατί ο κ. Μαντέλης έκανε μια μεγάλη χάρη στους πολίτες και στο πολιτικό σύστημα. Πηγαίνοντας στη Βουλή, και μιλώντας όπως μίλησε, με τον κυνισμό του απόλυτου συμβιβασμού με την ηθική απαξία και με την αλαζονεία του προστατευμένου από την παραγραφή, έδειξε σε όλους αυτό που αποστρέφοντας το βλέμμα αρνούνταν να δουν, χρόνια και χρόνια. Το πραγματικό, αποκρουστικό πρόσωπο της εκφυλισμένης δημόσιας ζωής.

Ας πούμε πια τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Μαντέλης δεν είναι εξαίρεση. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα της πολιτικής στη χώρα στην ύστερη μεταπολίτευση. Ότι οι Μαντέληδες είναι η νόρμα. Είναι ο κυρίαρχος τύπος του πολιτικού. Που ξεκινάει, ενδεχομένως, με γνήσιες προθέσεις, διαφθείρεται τάχιστα από την εξουσία, εθίζεται στη νομή της και είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα σε βάρος της χώρας, των πολιτών και του εαυτού του για να την διατηρήσει, μέσα από το φαύλο σύστημα του σταυρού προτίμησης – που ακόμη υπάρχουν πολιτικοί που τον υπερασπίζονται ως “δημοκρατική κατάκτηση” και διεκδικούν τη διατήρηση περιφερειών με πολλές έδρες. Και πολύ ψωμί, φυσικά...

Ο Μαντέλης έχει δίκιο. Τους κοίταξε στα μάτια και τους είπε: “είσαστε σοβαροί; Εδώ δεν ήμασταν όλοι; Στην ίδια χώρα δεν ζούσαμε; Στην ίδια Βουλή δεν εκλεγόμασταν; Με τους ίδιους τρόπους δεν χρηματοδοτούσαμε τις χλιδάτες εκστρατείες μας; Με τις ίδιες μεθόδους δεν πλουτίσαμε (εννοεί, όσοι πλουτίσαμε, που δεν ήταν όλοι, αλλά ήταν απελπιστικά πολλοί...); Τώρα μου πέφτετε από τα σύννεφα;”

Έχει δίκιο. Όσο κυνισμό αποκαλύπτει η δική του στάση, άλλη τόση υποκρισία κρύβει η στάση των υπολοίπων. Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο κ. Μαντέλης -και γι' αυτό θα έχει κακά πολιτικά στερνά, για τα οποία ουδείς θα λυπηθεί- είναι ότι ένας ακόμη κανόνας του παιχνιδιού της φαυλότητας είναι πως “όποιος φανερωθεί καίγεται”. Κι άμα φανερωθεί έτσι όπως ο Μαντέλης, δεν καίγεται απλώς. Στήνεται μια μεγάλη άουτο ντα φε, μια μεγάλη πυρά, ώστε οι φλόγες από το θλιβερό σαρκίο του να αποκαθάρουν και να γλιτώσουν τους υπόλοιπους.

Όπως δεν κατάλαβε ότι στη σημερινή συγκυρία, η παραδοχή, η ομολογία και μάλιστα το θράσος της ομολογίας πιέζει ένα σύστημα που ήδη δίνει μάχη επιβίωσης. Όλοι όσοι ανήκουν στη γενιά των πολιτικών της μεταπολίτευσης ή της δεκαετίας του 80, βλέπουν την απαξία του Μαντέλη να εξακοντίζεται από τον ανεμιστήρα της λαϊκής οργής πάνω τους, να διασπείρεται επί (ολίγους) δικαίους και (πολλούς) αδίκους, να απειλεί να τους συμπαρασύρει στο βάραθρο μιας γενικής κατηγορίας με τον τίτλο “οι παλιοί πολιτικοί” - περίπου όπως συνέβη μετά το 74 με τους “παλαιοκομματικούς” της προδικτατορικής εποχής.

Το πολιτικό σύστημα θα καταδιώξει απηνώς τον Μαντέλη (κι όσους ακόμη Μαντέληδες αποκαλυφθούν με ονοματεπώνυμα), θα φτάσει στα άκρα, όσες νομικές και συνταγματικές ακροβασίες κι αν χρειαστούν. Για έναν πολύ απλό λόγο. Γιατί είναι ζήτημα όχι κολασμού εκείνων, αλλά επιβίωσης των υπολοίπων. Γιατί δεν αντέχει να μην το κάνει.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3167:2010-05-28-06-13-05&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

www. ti-allo-tha-akousoume. gr

* Όταν οι νεοπροσλαμβανόμενοι στη Βουλή παίρνουν 1.900 ευρώ καθαρά (όπως γράφουν σήμερα τα ΝΕΑ), η ιστοσελίδα του Κοινοβουλίου δεν μπορεί να είναι της φτήνιας... (stel)

www. ti-allo-tha-akousoume. gr του Κωνσταντίνου Ζούλα (στην Καθημερινή)

Μέσα στον ορυμαγδό των ειδήσεων, πέρασε μάλλον απαρατήρητη η απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φίλ. Πετσάλνικος στην ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Κυριάκου Βελόπουλου για το κόστος της κατασκευή της ιστοσελίδας του Κοινοβουλίου (www. parliament. gr). Ο κ. Πετσάλνικος τον (και μας) πληροφόρησε ότι η ιστοσελίδα στοίχισε 1.011.318,89 ευρώ! Σωστά διαβάσατε: ένα εκατομμύριο έντεκα χιλιάδες ευρώ και κάτι ψιλά. Τον (και μας) ενημέρωσε, επίσης, ότι δόθηκαν επιπλέον 48.197,38 ευρώ «για την κατάρτιση χειριστών και διαχειριστών του έργου».

Από την απάντηση του κ. Πετσάλνικου γίνεται προφανές πως δεν έχει την παραμικρή ιδέα ότι αποκάλυψε ένα τεράστιο σκάνδαλο που έγινε επί των ημερών του κ. Δημ. Σιούφα και της κ. Αννας Μπενάκη. Ιδέα –θέλω να πιστεύω– ότι δεν είχαν και οι προκάτοχοί του (που μάλλον δεν έχουν σχέση με την τεχνολογία) και ότι άλλοι έστησαν τη «δουλειά». Αλλά αν οι τρεις πρόεδροι της Βουλής είχαν επικοινωνήσει –όπως όφειλαν– με έναν, έστω, ιδιοκτήτη εταιρείας που κατασκευάζει ιστοσελίδες, θα τους είχε πληροφορήσει ότι το κόστος του site της Βουλής στην αγορά δεν τιμολογείται περισσότερο από 20.000 - 25.000 ευρώ! «Ενα εκατομμύριο δεν πρέπει να κοστίζει ούτε της ΝASA», μου είπε ένας εκ των ειδικών που απευθύνθηκα, προσθέτοντας πώς «στα 20 - 25 χιλιάρικα εξυπακούεται ότι συμπεριλαμβάνεται και η κατάρτιση των διαχειριστών κάθε ιστοσελίδας».

Eπικοινώνησα και με τον κ. Βελόπουλο διερευνώντας τη δική του αντίδραση στην απάντηση του κ. Πετσάλνικου. «Μα δεν ξέρετε πως συγκεκριμένες εταιρείες έκαναν πάρτι τα τελευταία χρόνια χρεώνοντας απίστευτα ποσά για την κατασκευή όχι μόνον του site της Βουλής, αλλά και των ιστοσελίδων των υπουργείων και των νομαρχιών;», μου είπε, ενημερώνοντάς με πως έχει ζητήσει με νέα παρέμβασή του το εξής αυτονόητο: να αναγράψει εδώ και τώρα κάθε δημόσιος φορέας στo site του πόσο κόστισε η κατασκευή τoυ και ποια εταιρεία το ανέλαβε».

Ο κ. Πετσάλνικος μας καθησύχασε, πάντως, ότι το 80% των χρημάτων της ιστοσελίδας της Βουλής προέρχονταν από κοινοτικούς πόρους και... μόνον το 20% από εθνικούς. Σκέφτομαι με τρόμο την τυχόν αναπαραγωγή της απάντησής του σε μια γερμανική εφημερίδα...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_15/05/2010_401010

Η Ελλάδα της Άντζελας

* Στο θέμα Γκερέκου όσο κι αν διάβασα, απαντήσεις στις παρακάτω απορίες δεν βρήκα:
- Γιατί η ίδια δέχτηκε υπουργείο εφόσον γνώριζε το τεράστιο χρέος του άντρα της; Πίστευε ότι το θέμα θα μείνει για πάντα στην αφάνεια;
- Γιατί παραιτήθηκε μόνο από Υπουργός και όχι και από Βουλευτής; Γενικά, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η ιδιότητα του βουλευτή συνεπάγεται και μεγαλύτερη επιείκια στις υποθέσεις διαφθοράς. Δηλαδή αν ήταν απλή βουλευτής, δεν θα υπήρχε καν παραίτηση; Ή μήπως κανείς δεν θα ασχολούνταν;
- Ποιός διέρρευσε την υπόθεση στον τύπο; Συντροφικά μαχαιρώματα ή επίδειξη δύναμης της κλίκας των εφοριακών; (stel)

Η Ελλάδα της Άντζελας του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου (στη LIFO)

Η επιλεκτική αποκαθήλωση της Γκερέκου απεκάλυψε λίγο την κρυμμένη εικόνα: αυτοί που μας κυβερνούν είναι συνήθως πάμπλουτοι. Δεκαεπτά σπίτια είχε το ζεύγος, τρελό ρευστό και τα λοιπά. Δικαίως αποκτηθείς ή όχι, τόσος πλούτος σκανδαλίζει. Αν αυτά φαίνονται, σκέψου τι κρύβεται.

Το πλήθος έχει εξακολουθητικά εξαπατηθεί. Δικαίως είναι καχύποπτο με όλους και όλα. Πόσο μάλλον ότι ο περισσότερος πλούτος, γύρω μας, δεν έχει αποκτηθεί όπως, ας πούμε, του Τόλη (διπλοπενιά κι ακίνητο), αλλά με ακροβατικά στου κακού τη σκάλα. Οι αδίκως πλουτίσαντες, όσο κι αν καλύπτονται κάτω από σεμνοπρεπείς φερετζέδες, είναι διαβόητοι και γνωστοί. Σιωπά κανείς μέχρι κάποια φιλόστοργος χειρ του εγχειρίσει τον φάκελο. Αν και οι φρονιμότεροι (δηλαδή οι δολιότεροι) φρόντισαν όλα να τα φορτώσουν στον κόκορα - σε τυχάρπαστους frontmen που ψωμίζονται όπως οι κασκαντέρ, όπως οι αυτοφωράκηδες: αίροντες τις αμαρτίες των άλλων.

Ο ευθύς και αδίστακτος τρόπος με τον οποίο αντέδρασε ο Παπανδρέου ήταν για μένα η πιο ευχάριστη έκπληξη της μέχρι τώρα υπερκινητικής πλην άκαρπης διακυβέρνησής του. Δεδομένου ότι είχε αδυναμία στην άχρηστη Γκερέκου, αλλιώς δεν θα της έδινε τέτοιο αποφασιστικό σκήπτρο.

Αφού λοιπόν ενδέχεται να το εννοεί, ας ολοκληρώσει τη χειρονομία του. Είναι απλούστατο.

Να ερευνηθεί το πόθεν έσχες όλων των πολιτικών (και των συγγενών τους) και να δημοσιοποιηθούν τα αποτελέσματα. Επίσης, όλες οι φορολογικές τους εκκρεμότητες.

Επειδή, μάλιστα, δεν είναι πρέπον να κάνεις τον τιμητή με τη φωλιά σου λερωμένη, θα ήταν θεάρεστον να βρεθεί επιτέλους ένας πρωθυπουργός που λόγω γενναιότητας ή έστω virtual παραισθήσεων να ελέγξει το πόθεν έσχες των μεγαλοδημοσιογράφων. Να δει τι χρωστάνε τα media σε ΙΚΑ, ταμεία κ.λπ. Να μελετήσει τα θαλασσοδάνειά τους, τις «δωρεές» τους, τις αζημίωτες εξαρτήσεις τους. Να ελέγξει τις επιχειρήσεις αυτές που έθρεψαν την ομερτά και είναι η φάτνη του ψεύδους (ή έστω της επιλεκτικής αλήθειας) και της διαφθοράς. Να κλείσει αυτές που βρέθηκαν με εικονικά τιμολόγια και απύθμενες ασφαλιστικές τρύπες. Για να τελειώνουμε με αυτή την αμφίδρομη αρρώστια που δημιούργησε τα τσίγκινα ανάκτορα της πορνοτηλεόρασης.

Θα τολμήσει; Αν πάντως κάνει έστω αυτά τα δυο πράγματα, προσωπικώς θα νιώσω ότι μπαίνει για πρώτη φορά καθαρός αέρας στη δημόσια ζωή, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Και θα τον υποστηρίξω.

http://www.lifo.gr/mag/columns/2933

Το σκάνδαλο με τα εμβόλια

* Μπήκαν στη ζωή μας πριν από 3 μήνες, αναλύσαμε με τρομερή λεπτομέρεια τα οφέλη και τις πιθανές επιπτώσεις τους, προβληματιστήκαμε για το αν θα πρέπει να τα κάνουμε ή όχι, τα διαφημίσαμε. Καιρός να μάθουμε και πόσο μας κόστισαν... (stel)

Το σκάνδαλο με τα εμβόλια του Ζώη Τσώλη (στο ΒΗΜΑ)

Μπορεί ο πρωθυπουργός κ. Γ.Α. Παπανδρέου να θεωρεί επίτευγμα ότι στις 80 πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης του ΠαΣοΚ έθεσε σε λειτουργία 77 νέες κλίνες εντατικής θεραπείας σε όλη την Ελλάδα ανεβάζοντας έτσι τον συνολικό αριθμό τους στα δημόσια νοσοκομεία σε 727, θα περίμενε όμως κανείς περισσότερα από τον ίδιο και την κυβέρνησή του στον ευαίσθητο χώρο της υγείας.

Θα περίμενε κανείς να σπάσει τη σιωπή της συνενοχής στο μέγα σκάνδαλο της προμήθειας 16 εκατομμυρίων εμβολίων κατά της νέας γρίπης από την προηγούμενη κυβέρνηση, όταν οι εξελίξεις και- το κυριότερο- οι αριθμοί διαψεύδουν πολιτικούς, επιδημιολόγους και τα «παπαγαλάκια» που μετέδωσαν τον πανικό ταχύτερα από τον ιό.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα:

Η Ελλάδα προμηθεύτηκε 16 εκατομμύρια δόσεις εμβολίων κατά του Η1Ν1 και έχει συμφωνήσει να καταβάλει στις φαρμακοβιομηχανίες και στους μεσάζοντες 112 εκατομμύρια ευρώ (7 ευρώ για κάθε δόση εμβολίου) αν η υπουργός Υγείας κυρία Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου δεν καταφέρει να ακυρώσει τη δεύτερη παρτίδα της παραγγελίας και να επιστρέψει 8 εκατομμύρια εμβόλια.

Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση οι φορολογούμενοι θα επιβαρυνθούν με 56 εκατομμύρια ευρώ τουλάχιστον, αφού ως σήμερα έχουν εμβολιαστεί λιγότεροι από 400.000 πολίτες και, όπως προβλέπουν τώρα οι ειδικοί, ως το τέλος του χειμώνα σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να ξεπεράσουν τις 700.000. Το αποτέλεσμα θα είναι την άνοιξη να πεταχτούν 15 εκατομμύρια εμβόλια ή επτά εκατομμύρια δόσεις, ανάλογα με τις επιδόσεις της υπουργού, η οποία επίσης όφειλε να πει ότι με τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να έχουν γίνει όχι 77 αλλά 330 κλίνες εντατικής θεραπείας στην Ελλάδα, χωρίς καμιά πρόσθετη επιβάρυνση των φορολογουμένων.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του σκανδάλου, το κόστος εγκατάστασης μιας κλίνης εντατικής θεραπείας κυμαίνεται από 120.000-150.000 ευρώ. Δηλαδή με ένα εκατομμύριο ευρώ το Δημόσιο (που έχει πάντοτε υψηλότερο κόστος) μπορεί να εγκαταστήσει έξι μονάδες εντατικής θεραπείας σε υφιστάμενα νοσοκομεία και οι ιδιωτικές κλινικές ως και οκτώ.

Η σιωπή των κυβερνώντων για το μεγαλύτερο σκάνδαλο των τελευταίων ετών μπορεί να γκρεμίσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας στις αλλαγές που επιχειρούνται στην οικονομική ζωή του τόπου. Δυστυχώς όμως, εν έτει 2010, η κερδοσκοπία του πανικού και οι πολιτικοί γύρισαν την ελληνική κοινωνία πολλά χρόνια πίσω.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=72&artid=307627&dt=03/01/2010

Και τα σκάνδαλα ξεχάστηκαν...

του Στέλιου Διακουλάκη (στο blog Feleki http://feleki.wordpress.com/)

* Με λίγη αλαζονεία και περισσότερο χιούμορ η σημερινή επιλογή για το "άρθρο ημέρας". Έτσι κι αλλιώς, μεταξύ μας είμαστε... Εισαγωγικό σχόλιο, βέβαια, θα αποφύγω να κάνω, θα ήταν κάπως σχιζοφρενικό! (stel)

Δεν θα ήταν, νομίζω, υπερβολή αν έλεγε κανείς ότι τα τελευταία 5 χρόνια οι συζητήσεις για τα σκάνδαλα των στελεχών της κυβέρνησης μονοπωλούσαν σχεδόν σε καθημερινή βάση την πολιτική ζωή του τόπου. Σκάνδαλα υπαρκτά, σκάνδαλα ανύπαρκτα, μικρά και μεγάλα, που άγγιζαν μόνο τη ΝΔ ή και τους 2 (ή ακόμα και 3... ελέω Κοροβέση), σκάνδαλα που διερευνήθηκαν αλλά δεν κατέληξαν πουθενά και άλλα που δεν εξετάστηκαν ποτέ και φυσικά γρήγορα ξεχάστηκαν. Προανακριτικές, εξεταστικές, εισαγγελικές παρεμβάσεις και παραπομπές έγιναν έννοιες οικείες σε όλους μας στην προσπάθεια μας να παρακολουθήσουμε τις αλλεπάλληλες και περίπλοκες υποθέσεις που ταλάνισαν τη χώρα για τόσο καιρό.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, κρίνοντας από όλο αυτό το προηγούμενο διάστημα, πως η σκανδαλολογία θα μεταφέρονταν αυτούσια και στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου με τα 2 μεγάλα κόμματα να δίνουν την έσχατη μάχη για το ποιό τελικά θα αποδειχτεί πιο καθαρό και ταπεινό. Κι όμως! Επί ένα μήνα ατέρμονων αναλύσεων και πολιτικών συγκρούσεων καμία συζήτηση για σκάνδαλα δεν έλαβε χώρα σαν να μην υπήρξε ποτέ το θέμα Siemens, ο Χριστοφοράκος ή η υπόθεση Βατοπαιδίου. Αντί για τα σκάνδαλα η όλη συζήτηση μεταφέρθηκε, ως δια μαγείας, γύρω από την οικονομία, τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης και τα μέτρα που χρειάζεται να ληφθούν, σαν να γίναμε Δανία πιο γρήγορα απ’ ότι κι ο ίδιος ο Παπανδρέου θα ονειρεύονταν.

Ήταν όμως αυτή η αλλαγή της ατζέντας τόσο γνήσια και ειλικρινής; Γιατί ξαφνικά το ΠΑΣΟΚ του «διαφάνεια παντού» επέλεξε να βάλει απότομα φρένο σε κάθε συζήτηση για τα σκάνδαλα που σημάδεψαν τη διακυβέρνηση της ΝΔ και που άλλωστε επίκληση τους απλά θα βοηθούσε τον κόσμο να πάει στις κάλπες θυμούμενος τους Βουλγαράκηδες και τους Παυλίδιδες; Γιατί, από την άλλη, η κυβέρνηση δεν επεδίωξε να κρατήσει την υπόθεση Siemens ζεστή στην επικαιρότητα όπως έκανε όλο το καλοκαίρι και να αναδεικνύει τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ πίσω από το σκάνδαλο αυτό; Γιατί τα μικρότερα κόμματα, τώρα που το ακροατήριο ήταν μεγάλο, δεν επιχείρησαν πιο έντονα να μιλήσουν για τη διαφθορά και την πολιτική σήψη που μαστίζει τη χώρα, όπως φώναζαν τόσα χρόνια; Και, τέλος, γιατί οι δημοσιογράφοι απέφυγαν να υποβάλλουν ερωτήματα σχετικά με τις υποθέσεις σκανδάλων στις συνεντεύξεις τους με Καραμανλή και Παπανδρέου και αρκέστηκαν στην αξιοποίηση του θέματος μόνο όσο αφορούσε στους κομμένους από τα ψηφοδέλτια και τις φωνές (που γρήγορα κόπασαν κι αυτές...) του Σάββα Τσιτουρίδη;

Η βασική απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα δεν μπορεί να είναι άλλη από την παραδοχή ότι κανένα από τα 2 μεγάλα κόμματα δεν θα είχε όφελος από μία συνέχιση της σκανδαλολογίας και της αλληλοεκτόξευσης σχετικών κατηγοριών. Ήξεραν πολύ καλά πως μόνο να χάσουν θα είχαν αν μετέφεραν στην προεκλογική τους καμπάνια υποθέσεις που κούρασαν τον κόσμο, δεν οδήγησαν πουθενά και που, σε τελική ανάλυση, με την προκήρυξη των εκλογών έμπαιναν οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η μεν ΝΔ, σε δυσχερή, ούτως ή άλλως, θέση, γρήγορα έθεσε την οικονομία ως μοναδικό θέμα της προεκλογικής περιόδου επενδύοντας στη δήθεν υπευθυνότητα του αρχηγού της. Το δε ΠΑΣΟΚ, προπορευόμενο μεν χωρίς να πείθει δε, επιχείρησε με όπλο τις οικονομικές του εξαγγελίες και το ανανεωμένο (...) προφίλ του αρχηγού του να κερδίσει τη θετική ψήφο του κόσμου και να αποφύγει να πολώσει την ατμόσφαιρα κάτι που θα έβγαζε και το ίδιο ζημιωμένο. Όσο για τα μικρά κόμματα, είτε γιατί δεν κατάφεραν να λύσουν πρώτα τα δικά τους υπαρξιακά θέματα (Σύριζα) είτε γιατί προτάσσουν ιδιοτελείς σκοπιμότητες (Οικολόγοι) ή γιατί απλά είναι στον κόσμο τους (ΚΚΕ), κανένα δεν κατάφερε να φέρει επί της ουσίας το θέμα της διαφθοράς και της κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος στην προεκλογική ατζέντα. Μόνο ο Καρατζαφέρης μπόρεσε να κάνει ρίμα με τη Siemens στις προεκλογικές του αφίσες, πάντα όμως στο πλαίσιο της γραφικότητας που τον διακρίνει.

Οι δημοσιογράφοι, από τη δική τους πλευρά, μέσα σε αυτό κλίμα της γενικευμένης υποκρισίας, δεν είχαν κανένα λόγο να χαλάσουν την πιάτσα και να αρχίζουν να θέτουν δύσκολα ερωτήματα. Γιατί αν έπαιρναν το ρόλο τους διαφορετικά και στέκονταν πραγματικά απέναντι στην εξουσία και όχι υπογείως στο πλάι αυτής, δεν μπορεί, κάποιος θα είχε βρεθεί να ρωτήσει τον απερχόμενο πρωθυπουργό αν πχ το «σεμνά και ταπεινά» του 2004 συμβάδιζε με τις μετέπειτα ενέργειες του πρώην σύμβουλου του και βαρόνου της παράταξης Γιάννη Κεφαλλογιάννη ο οποίος – για όσους δεν πρόλαβαν να το πάρουν χαμπάρι – καταδικάστηκε για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία (εμπόρου ναρκωτικών!) και προτροπή σε ψευδορκία. Αντίστοιχα, κάποιος άλλος θα μπορούσε να ζητήσει από τον Παπανδρέου να του εξηγήσει βάσει ποιάς λογικής κράτησε στα ψηφοδέλτια τον Κώστα Γείτονα, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με χρηματοδοτήσεις από τη Siemens και προτίμησε να εξαφανίσει όλους όσους εμπλέκονταν σε παρόμοιες υποθέσεις και όλως τυχαίως άνηκαν στην «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα του κόμματος του. Αντί για τα δύσκολα όμως, ο δημοσιογραφικός κόσμος επέλεξε να ασχοληθεί με τα εύπεπτα όπως τις σκανδαλοθηρικές λεπτομέρειες σχετικά με τους κομμένους των ψηφοδελτίων και τις αντιδράσεις τους, τους όρους διενέργειας του περιβόητου debate και τις μακρές διεργασίες κατάρτισης των ψηφοδελτίων Επικρατείας.

Έτσι, μια ακόμα προεκλογική περίοδος φτάνει στο τέλος της κι εμείς ακούσαμε πολλά, όχι όμως αυτά που, μάταια, περιμέναμε να ακούσουμε, αλλά εκείνα που επέλεξαν οι άλλοι να μας πουν... Όσο για τα σκάνδαλα, αυτά φαντάζομαι θα τα ξαναπιάσουμε από χειμώνα, όταν θα έχει κοπάσει ο θόρυβος από την έλευση της νέας κυβέρνησης και θα έχει περάσει η κρίση στην παλιά, και πολλά για να ασχολούμαστε δεν θα υπάρχουν...

http://feleki.wordpress.com/2009/10/02/και-τα-σκάνδαλα-ξεχάστηκαν/

Ο υπουργός είναι αλλιώς;

του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

* Το ΠΑΣΟΚ δεν αρκεί να βγαίνει τώρα και καιροσκοπικά και αόριστα να λέει ότι θα αλλάξει το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Πρέπει, πρώτα και κύρια, να μας εξηγήσει κάτω από ποιό σκεπτικό και βάσει ποιάς λογικής υιοθέτησε το σημερινό απαράδεκτο νόμο (ν3126 του 2003) όταν υπουργός δικαιοσύνης ήταν το πρωτοπαλίκαρο του Παπανδρέου, Φίλιππος Πετσάλνικος... Μόνο τότε θα αρχίσουν οι πολίτες να πιστεύουν ότι ίσως κάτι αλλάζει στο κόμμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι για τα μάτια του κόσμου... (stel)

Μπορούν να ειπωθούν πολλά για το αποτέλεσμα της προχθεσινής ψηφοφορίας. Το χειρότερο όμως είναι ότι όλοι το περίμεναν. Ο ελληνικός λαός είναι τόσο πεπεισμένος για τον κυνισμό των πολιτικών, ώστε ουδείς εξεπλάγη από το αποτέλεσμα.

Απαντες είναι σίγουροι ότι η Βουλή όχι μόνο δεν απονέμει δικαιοσύνη (δυστυχώς, πείθονται ότι ούτε και η δικαιοσύνη απονέμει δικαιοσύνη), αλλά ούτε καν θέλει να ελέγξει τα του οίκου της. Και αυτό διότι κατά την προχθεσινή ψηφοφορία δεν κρινόταν η αθωότητα του κ. Παυλίδη, ούτε καν η ενοχή του. Κρινόταν αν και κατά πόσο, παρά τις ασφαλιστικές δικλίδες ενός άθλιου νόμου περί ευθύνης υπουργών, θα μπορούσε να ελεγχθεί ο βίος, η πολιτεία και η περιουσία ενός πρώην κυβερνητικού στελέχους. Θα μαθαίναμε δηλαδή αυτά που δεν μαθαίνουμε από το (δήθεν) πόθεν και το (κατά περίπτωση) έσχες των υπουργών. Τώρα η υπόθεση αρχειοθετήθηκε και μαζί μ’ αυτήν (για μία ακόμη φορά) η αξιοπιστία της πολιτικής.

Χειρότερο ακόμη και από το αποτέλεσμα ήταν η επιχειρηματολογία υπέρ του. Στην παρατήρηση πολλών, ότι με τα στοιχεία που υπήρχαν για την υπόθεση Παυλίδη, και ίσως λιγότερα, ένας πολίτης θα αντιμετώπιζε τον φυσικό του δικαστή αντιπαρατέθηκε το επιχείρημα «ναι, αλλά αυτός είναι υπουργός και η νομοθεσία προβλέπει άλλα για τους υπουργούς...»

Αυτό σημαίνει κατ’ αρχήν ότι οι υπουργοί δεν έχουν μόνο το ατιμώρητο, έχουν και το ανέλεγκτο, βρίσκονται δηλαδή σε άλλο νομικό πλανήτη. Δηλαδή, η διάταξη του Συντάγματος που θέλει όλους τους Ελληνες ίσους έναντι του νόμου ισχύει για όλους, πλην 100 - 200 ατόμων που διετέλεσαν υπουργοί. Βέβαια, αυτό το υποψιαζόμασταν από το γεγονός ότι ο νόμος παραγράφει τα αδικήματά τους το πολύ σε έξι χρόνια, ενώ των απλών πολιτών σε είκοσι.

Αλλά, πρώτον, είναι άλλο πράγμα να σου πετούν αυτό το επιχείρημα στα μούτρα. Μας λένε στην ουσία ότι ο υπουργός είναι αλλιώς ή ακόμη πιο κυνικά: «Τι θέλετε ρε; Οι υπουργοί -πρώην και νυν- δεν πάνε στο δικαστήριο! (Σ. Σ.: Μέχρι τώρα ξέραμε ότι μόνο έναν πρώην πρωθυπουργό δεν τον στέλνεις στο δικαστήριο. Τώρα μαθαίνουμε ότι το ίδιο προνόμιο έχουν και οι υπουργοί, αύριο οι γενικοί γραμματείς -αν δεν το έχουν ήδη- και πάει λέγοντας. Ετσι, φτάσαμε να ζούμε στη χώρα του ανέλεγκτου).

Το Σύνταγμα, όμως, και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών δεν έχει διαφορετικά κριτήρια ενοχής ή αθώωσης ενός κατηγορουμένου. Τα στοιχεία δεν λογίζονται διαφορετικά, αναλόγως της προηγούμενης θέσης αυτού που κατηγορείται. Το διαφορετικό είναι μόνο στη διαδικασία και όχι στην ουσία. Κανονικά, ασχέτως της διαδικασίας, όλα τα στοιχεία σε βάρος ή υπέρ ενός πολίτη πρέπει να έχουν το ίδιο βάρος, ακόμη και αν αυτός είναι υπουργός.

Βεβαίως, η διαδικασία επηρεάζει την ουσία -όπως περίτρανα αποδείχθηκε προχθές στη Βουλή- αλλά δεν μπορεί το λάθος της διαδικασίας να είναι επιχείρημα υπέρ της στρέβλωσης της ουσίας.

Αλλιώς κοντά στον τραυματισμό της αίσθησης δικαίου, που κατάφερε χθες η κυβερνητική παράταξη στη Βουλή, τραυματίζεται θανάσιμα και η λογική. Τουλάχιστον να σώσουμε τη δεύτερη...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_06/05/2009_313514

Οι σπατάλες των Παρισίων

του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

* Ο Στυλιανίδης ήταν καταρχάς τυχερός που η αποκάλυψη του δικού του σκανδάλου συνέπεσε ειδησεογραφικά με τις εξελίξεις δύο άλλων μεγαλύτερων (Παυλίδης, Βατοπέδι). Ο Μανδραβέλης, έστω με ορισμένες ενοχλητικές νεοφιλελεύθερες σποντίτσες, ήταν από τους ελάχιστους που ασχολήθηκαν με την περίπτωση του... Τα περισσότερα ΜΜΕ προφανώς πείστηκαν με τις αστείες δικαιολογίες του υπουργού και έκριναν ότι δεν έπρεπε να το σηκώσουν το θέμα... (stel)

Mπορούν να ειπωθούν πολλά για το υπερπολυτελές ταξίδι

του κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη στο Παρίσι, τα έξοδα του οποίου τα πληρώσαμε εμείς οι φορολογούμενοι. Το καλύτερο μάς το θύμισε χθες ο κ. Θάνος Οικονομόπουλος: «ως πρωθυπουργός, η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε απαγορεύσει ρητά στους υπουργούς της που ταξίδευαν στο εξωτερικό να διαμένουν σε ξενοδοχεία και είχε δώσει εντολή να φιλοξενούνται, υποχρεωτικά, στις πρεσβευτικές κατοικίες και να μετακινούνται με τα αυτοκίνητα της κατά τόπον πρεσβείας!» Τόσο ανάλγητη και νεοφιλελεύθερη ήταν...

Αλλά και πριν από ένα μήνα η υπουργός των Εσωτερικών της Βρετανίας ζήτησε συγγνώμη, επειδή ο σύζυγός της χρησιμοποιούσε την πληρωμένη από τους φορολογούμενους συνδρομή Ιnternet για να βλέπει αισθησιακές ταινίες. Το ποσό που για το οποίο ξέσπασε θύελλα διαμαρτυριών ήταν 5,40 ευρώ!

Ο κ. Στυλιανίδης ως υπουργός Παιδείας έστειλε την σύζυγό του να ταξιδέψει πρώτη θέση στο Παρίσι να τον περιμένει μόνη της σε σουίτα του ξενοδοχείου «Four Seasons», για να την συνδράμει τελικά σε ένα υπερπολυτελές weekend, με αφορμή μια συνάντηση με αρχιτέκτονες, η οποία δεν υπήρχε καν στο επίσημο πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας. Ολα αυτά με δαπάνες του υπουργείου Παιδείας. Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν από τέσσερα χρόνια έγινε μέγα σκάνδαλο, επειδή ο κ. Ακης Τσοχατζόπουλος έκανε τον γάμο του στο ίδιο ξενοδοχείο, άσχετα αν τα έξοδα δεν μπήκαν σε κρατικό λογαριασμό.

Φυσικά, στον ωκεανό της κρατικής σπατάλης το ταξίδι του υπουργού δεν είναι παρά μια σταγόνα. Αυτό, όμως, που πρέπει να μας προβληματίσει είναι η απάντηση του κ. Στυλιανίδη σαν αποκαλύφθηκαν οι λογαριασμοί. «Τα ταξίδια των εθνικών αποστολών μελών της εκάστοτε κυβέρνησης στο εξωτερικό διέπονται από συγκεκριμένο πρωτόκολλο και κανόνες, που προσδιορίζονται από τις οικονομικές υπηρεσίες των υπουργείων, σύμφωνα με το δημόσιο λογιστικό. Αυτό άλλωστε εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί μέσα από τη σύγκριση υπουργικών αποστολών σε κάθε υπουργείο επί όλων των κυβερνήσεων», δήλωσε ο κ. Στυλιανίδης.

Αυτό σημαίνει ότι εν μέσω οικονομικής κρίσης και με την Ελλάδα να μπαίνει δεύτερη φορά σε επιτήρηση εξαιτίας της δημόσιας σπατάλης, τα πρωτόκολλα υποχρεώνουν τους υπουργούς να διαμένουν σε σουίτες ξενοδοχείων το κόστος των οποίων φτάνει 2.300 ευρώ τη βραδιά. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: πού βρίσκονται εκείνα τα έρμα μέτρα της κυβέρνησης για περιορισμό των δαπανών του κράτους; Αν δεν έχουμε περικόψει αυτές τις σπατάλες, τι στην ευχή κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση;

Να θυμίσουμε ότι στις ΗΠΑ θεωρήθηκε μέγα σκάνδαλο το γεγονός ότι με μια παρόμοια δικαιολογία (ένα συνέδριο) πέρασαν ένα υπερπολυτελές weekend τα στελέχη εταιρείας AIG, η οποία αν και ιδιωτική επιχείρηση επιδοτήθηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό. Εμείς υποχρεώνουμε διά πρωτοκόλλου τα στελέχη του κράτους να σπαταλούν χρήματα για weekend στο Παρίσι, για μια συνάντηση που δεν γνώριζε κανείς; Και, επιπλέον: σε πόσα άλλα υπουργεία γίνεται το ίδιο, όπως άφησε να εννοηθεί στην ανακοίνωσή του ο κ. Στυλιανίδης;

Είναι σταγόνα σπατάλης η παρισινή εκδρομή του κ. Στυλιανίδη και της συζύγου του. Αποκαλύπτει, όμως, νοοτροπίες και τα «μέτρα» που υποτίθεται ότι ελήφθησαν για τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_15/04/2009_311171