Αγγαρείες

* Ο Καραμανλής πρέπει να λογοδοτήσει για τα πεπραγμένα του, να χτυπηθεί πολιτικά και να τιμωρηθεί όπως του αξίζει. Η πρωθυπουργία του και ότι συνολικά πρεσβεύει ο ίδιος ως πολιτικός πρέπει να απαξιωθούν μια για πάντα, αν θέλουμε να πάμε μπροστά ως χώρα. Αλλιώς, επειδή η μνήμη είναι κοντή και ίδιος μανούλα στην επικοινωνία, το σίγουρο είναι ότι σε λίγα χρόνια θα τον δούμε ξανά στο προσκήνιο. (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Αγγαρείες του Δημήτρη Μητρόπουλου (στα ΝΕΑ)

Ολα πληρώνονται. Έστω και με κάποια καθυστέρηση. Πριν από δέκα χρόνια, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Κώστας Καραμανλής έβαλε την ελληνική πολιτική στον αστερισμό της σκανδαλολογίας. Η αλήθεια είναι πως ο σαραντάρης πρόεδρος της Ν.Δ. είχε λαχανιάσει απέναντι στον εξηντάρη «καθηγητή» Σημίτη με το μπλοκάκι και τον εθνικό στόχο της ΟΝΕ. Έτσι, το 1999 ο Καραμανλής άλλαξε γραμμή και πήρε το σφυρί.

Η Ν.Δ. έπαιξε με τα σκάνδαλα ως αντιπολίτευση. Και έμπλεξε με τα σκάνδαλα ως κυβέρνηση σχεδόν από την αρχή. Από τον Σεπτέμβριο του 2004, όταν ο Σάββας Τσιτουρίδης παραιτήθηκε για πρώτη φορά από υπουργός- για μια υπόθεση πανεπιστημιακής μετεγγραφής- η μια υπόθεση διαδεχόταν την άλλη. Τα είδαμε όλα. Από άλματα στο κενό μέχρι πρόωρο κλείσιμο της Βουλής. Ολα αυτά υποτίθεται πως τέλειωσαν στις 4 Οκτωβρίου 2009. Ο Καραμανλής μπορούσε πια να ησυχάσει. Σε ένα τετ-α-τετ με τον Αβραμόπουλο για τα της διαδικασίας εκλογής νέου αρχηγού, ο Κώστας είχε δείξει στον Δημήτρη το ρολόι του μια χειρονομία που σήμαινε ότι βιαζόταν να φύγει. Να φύγει. Για να μπορεί να περάσει όσες ώρες θέλει στο εστιατόριο «18» στο Κολωνάκι. Ή να απλωθεί στα πίσω έδρανα της Βουλής, σαν φοιτητής που βαριέται το μάθημα στο αμφιθέατρο.

«Δεν είναι εικόνα πρώην πρωθυπουργού αυτή...», έλεγε κατ΄ ιδίαν κορυφαίος υπουργός της περιόδου 2004- 2009 που στήριξε τον Καραμανλή. Πράγματι. Ο Κώστας έδειχνε να αντιλαμβάνεται τη μετά το Μαξίμου πολιτική ζωή του σαν ένα είδος αγγαρείας. Ο ίδιος φαίνεται πως περίμενε να δικαιωθεί, περιμένοντας μπάχαλο στην οικονομία την άνοιξη και αδιέξοδο της διακυβέρνησης Παπανδρέου.

Ο,τι αφήνεις όμως εσύ, δεν σε αφήνει κι αυτό. Οι άνθρωποι του Καραμανλή είχαν υποτιμήσει τις Εξεταστικές. Η πρόθεσή του ήταν, σε περίπτωση που κληθεί, να μην πάει, στέλνοντας υπόμνημα. Ωστόσο, μπορείς να μην πας εσύ στην Εξεταστική, αλλά να έρθει η Εξεταστική σε εσένα- και μάλιστα πριν αρχίσει. Αυτό συμβαίνει ήδη με τη Ζίμενς, ενώ δεν έχει ξεκινήσει καν το Βατοπέδιο. Το χειρότερο είναι ότι η στήριξη της Ρηγίλλης στον Καραμανλή είναι χλιαρή και σε επίπεδο Μάξιμου Χαρακόπουλου.

Ολα αυτά υπενθυμίζουν έναν κίνδυνο. Τα σκάνδαλα είναι πιο επικίνδυνα για τους πρώην- παρά για τους νυν.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=13&ct=31&artID=4557845

Ένας ψευτόμαγκας τραμπούκος για πρωθυπουργός

* Η χώρα είχε και στο παρελθόν μέτριους πρωθυπουργούς, ποτέ όμως κάποιον τόσο πολιτικά ανίκανο και αδιάφορο όπως ο Κώστας Καραμανλής. Δεν φτάνει που πήγε τη χώρα τόσο πίσω επί πρωθυπουργίας του, έρχεται τώρα με ύφος υπεράνω ηγέτη να κάνει υποδείξεις και μαγκιές για την εκλογή του νέου αρχηγού της ΝΔ. Το δράμα θα ολοκληρωθεί όταν σε κάποια χρόνια με υπερκομματικό προφίλ θα διεκδικήσει και τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας για να λέει ότι τίμησε και με το παραπάνω το «βαρύ» όνομα του θείου του... Τα λόγια του δεξιού αντιφρονούντα Τατούλη σωστά και σκληρά μεν, πολύ ετεροχρονισμένα δε... (stel – το σκίτσο είναι του Κώστα Μητρόπουλου από τα ΝΕΑ)

Ένας ψευτόμαγκας τραμπούκος για πρωθυπουργός του Πέτρου Τατούλη (αναρτήθηκε στο προσωπικό του blog και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χώρα)

Τον Καραμανλή τον μικρό , είχα καταλάβει εδώ και καιρό γιατί τον αγάπησε η ελληνική κοινωνία σε τέτοιο βαθμό. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, οικογενειάρχης, καλοφαγάς, πληθωρικός στις χειρονομίες του, τεμπελάκος αλλά καταφερτζής, μετρίων δυνατοτήτων, αλλά καλή καρδιά... Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε μεγάλο βαθμό στο ιδιότυπο του μέσου Έλληνα, ο οποίος αναγνώρισε τον εαυτό του ή τον αγαπημένο του γείτονα στο πρόσωπο του πρωθυπουργού της χώρας. Για πρώτη φορά ίσως στην σύγχρονη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ένας σαν κι αυτόν θα κατοικούσε στο Μαξίμου.

Βέβαια, δυστυχώς οι εποχές αποδείχθησαν δύσκολες και τα καλαμπούρια γρήγορα μας τέλειωσαν. Ο πρωθυπουργός αποδείχθηκε άφιλος, απρόσιτος, απομονωμένος σαν τη βασιλοπούλα του παραμυθιού στον πύργο της. Το επικοινωνιακό του χάρισμα έγινε βαρίδι από τη στιγμή που καμία ουσία δεν είχαν τα λόγια του. Η οκνηρία του θα μείνει παροιμιώδης. Η δε ανικανότητα του να κυβερνήσει ήταν τέτοια ώστε το έβαλε στα πόδια χωρίς να μείνει να δώσει ούτε μια μάχη τιμής. Έτσι λοιπόν, με τον καιρό αντιλήφθηκε ο Έλληνας ότι ένας χειρότερος από αυτόν κατοικούσε στο Μαξίμου. Και αποφάσισε όπως ήταν φυσικό, από θέση ισχύος ο μέσος Έλληνας, να τον αποκαθηλώσει.

Τις εξελίξεις για τη Νέα Δημοκρατία και το τέλμα που θα τη βύθιζε ο τέως πρόεδρος της, τις έχω προδιαγράψει εδώ και καιρό. Και έχω επαληθευθεί. Δυστυχώς. Ωστόσο, τον προχθεσινό τραμπουκισμό, αυτό το βαρύ στυλ του ψευτόμαγκα, δεν μπορούσα ποτέ να πιστέψω ότι θα το άφηνε τόσο ελεύθερα να φανεί ο απερχόμενος πρόεδρος του κόμματος. Σας παραθέτω μερικά τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα της ομιλίας του στην Κεντρική Επιτροπή. «Ο,τι κουβέντα κι να γίνει, αν δεν έχεις αρχηγό δεν δουλεύει το πράγμα. Το καταλαβαίνουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε αυτό», έκανε ότι ρωτάει μαινόμενος, για να καταλήξει: «Και τον πρόεδρο αυτό θα τον στηρίξουμε όλοι. Και όποιος δεν τον στηρίξει θα έχει να κάνει μαζί μου!» ή πάλι η αναφορά του για το πόσο συγκινημένος και «υπερήφανος» νιώθει για το βέτο στο Βουκουρέστι και η εμμονή του σε αυτήν την μοναδική του παρακαταθήκη.

Είναι πλέον σαφές ότι ο Καραμανλής μέσα στη Νέα Δημοκρατία δεν κουβαλάει κανέναν άλλον από τον εαυτό του. Η αυλή του, όμως, άνθρωποι που γλυκάθηκαν από την εξουσία που τους παρέδωσε, ψάχνουν να βρουν περάσματα στην επόμενη ημέρα. Εξ’ου και τα υπόγεια ρεύματα που κινούνται υπέρ της υποψηφιότητας Σαμαρά. Εξ’ ου και η μνεία που έκανε ο κ. Καραμανλής στα Σκόπια και την υποτιθέμενη αδιάλλακτη, πατριωτική του στάση, προκειμένου να αφήσει να διαφανεί η ιδεολογική τους συνάφεια με τον διατελέσαντα αρχηγό της Πολιτικής Άνοιξης. Εξ ‘ ου και η απελευθέρωση όλων εκείνων των δυνάμεων της συντήρησης, που στοιχίζονταν κάποτε πίσω από τον κ. Καραμανλή και τώρα πίσω από τον κ. Σαμαρά.

Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Προσωπικά έχω ζήσει τις εκλογικές αναμετρήσεις της παράταξης τα τελευταία 30 χρόνια. Και μάλιστα πολύ ενεργά. Για όσους στην ιστοσελίδα μου, με ρωτούν «μα, καλά Πέτρο, τίποτε δεν σου αρέσει σε αυτήν την παράταξη;», απαντώ ξεκάθαρα. Δεν μου αρέσουν δύο πράγματα αυτής της παράταξης, που αυτή την στιγμή την ηγεμονεύουν. Τα ανδρείκελα. Και οι χειροκροτητές. Και οι δύο τσαμπουκάδες, που όταν όμως βρεθούν μπροστά στην καρπαζιά της αλήθειας, αναφωνούν σαν δευτεραγωνιστές ελληνικής ταινίας «Μη βαράς καλέ κύριε…». Ήδη τους τις έβρεξε ο ελληνικός λαός. Έπονται όμως κι άλλες καρπαζιές.

http://tatoulis.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Ενας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής έρχεται…

*Καταπληκτικό άρθρο... Δε λέω τίποτα παραπάνω για να το διαβάσετε... (stel)

Ενας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής έρχεται… του Χαρίδημου Τσούκα (στην Καθημερινή)

Ο λόγος και η πρακτική που υιοθετεί κάποιος ως αρχηγός της αντιπολίτευσης προοιωνίζονται συνήθως τον τρόπο που θα κυβερνήσει. Όπως δεν χρειάζονταν μαντικές ικανότητες να προβλέψει κανείς, πριν από έξι και πλέον χρόνια, ότι ο Καραμανλής Β’ δεν θα έφερνε το μεταρρυθμιστικό άνεμο ως πρωθυπουργός (αν και ο πάταγος της αποτυχίας του ήταν απρόβλεπτος), έτσι και σήμερα μπορεί βάσιμα κανείς να διαβλέψει ότι η κατρακύλα της χώρας δεν θα ανακοπεί ουσιωδώς αν τον διαδεχθεί στην πρωθυπουργία ο Παπανδρέου Γ’. Και οι δύο έχουν αξιοπρόσεκτα κοινά σημεία. Πρόκειται για πολιτικές μετριότητες, δίχως επεξεργασμένη άποψη για τη χώρα και, κυρίως, χωρίς πολιτικό θάρρος. Εκτοξεύτηκαν σε ηγετικά αξιώματα εξαιτίας του επωνύμου τους, όχι των ικανοτήτων τους ή κάποιου συμβολισμού που ενσάρκωνε η ηγεσία τους. Επαγγελματίες πολιτικοί, μεγάλωσαν σε προνομιούχες πολιτικές οικογένειες έχοντας διαμορφώσει ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα κόμματά τους και τους δημόσιους θεσμούς. Δεν έχουν βιωματική αίσθηση των προβλημάτων, δεν παθιάζονται με τον τόπο.

Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα, το συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων, την ιστορικότητά τους, αλλά τα ερμηνεύουν απλοϊκά ως αποτέλεσμα κακών κυβερνητικών επιλογών μόνο. Δεν βλέπουν ότι οι εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές συνήθως ερείδονται σε ένα υπόστρωμα ιστορικών νεοελληνικών εθισμών – αναξιοκρατίας, κομματισμού, πόλωσης, έλλειψης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ανοχής της παρανομίας, φατριασμού, αρχηγισμού, κρατικού πατερναλισμού, τοπικισμού, και θυματοποιητικού λαϊκισμού.

Τριανταπέντε χρόνια μετά την Μεταπολίτευση ξέρουμε πλέον ότι η νοοτροπία «φύγε εσύ, ναρθω εγώ κι όλα θα αλλάξουν», είναι φενάκη. Η διαφθορά δεν καταπολεμήθηκε επειδή έφυγε το ΠΑΣΟΚ και ήρθε η ΝΔ το 2004, γιατί η διαφθορά δεν είναι θέμα χρώματος των κυβερνώντων, αλλά βαθιών διοικητικών δομών και νοοτροπιών. Η ελλαδική επαρχία δεν θα αγκαλιάσει ξαφνικά τις ανεμογεννήτριες το 2009 επειδή αυτές θα προταθούν από τον μειλίχιο πρωθυπουργό Παπανδρέου, γιατί οι αντιδράσεις δεν έχουν να κάνουν τόσο με το ύφος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, όσο με τη βαθιά ριζωμένη νοοτροπία καχυποψίας και προστασίας τοπικών μικροσυμφερόντων. Πως αλλάζουν αυτές οι νοοτροπίες; Κανείς δεν δείχνει να προβληματίζεται.

Συγκρίνετε την προεκλογική συνέντευξη Καραμανλή στις 29/2/2004 με την προεκλογική συνέντευξη Παπανδρέου στις 20/9/2009 (και οι δύο στην «Καθημερινή) και θα δείτε εντυπωσιακές ομοιότητες: ένας στρογγυλεμένος, προγραμματικά κενός αλλά επικοινωνιακά «αισιόδοξος» λόγος• πληκτική φλυαρία για «διάλογο»• η αναπόφευκτη αναφορά στην «πολιτική βούληση» για ένα «άλλο κράτος» και μια «νέα αρχή». Λόγια του αέρα! Αυτό που απουσιάζει και από τους δυο ηγέτες είναι ακριβώς η ισχυρή βούληση – τα κότσια να εφαρμόσουν δύσκολες αλλά απαραίτητες αλλαγές, με πολιτικό κόστος. Η καραμανλική επανίδρυση του κράτους κατέληξε σε φάρσα, ενώ η παπανδρεϊκή βούληση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 εξανεμίστηκε τη στιγμή που συγκρούστηκε με το παγόβουνο του κρατικιστικού ΠΑΣΟΚ.

Η τρίτη γενιά των Παπανδρέου ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Η τέταρτη υποθέτω ότι ήδη προπονείται. Δεδομένου ότι ο Παπανδρέου Γ’ δεν είναι νέος στην εκτελεστική εξουσία, μπορούμε να εικάσουμε πως θα πολιτευθεί: με πληθώρα εξωϋπηρεσιακών συμβούλων, παρακάμπτοντας τους δημόσιους λειτουργούς (όπως στο υπουργείο Εξωτερικών)• με το βαθύ ΠΑΣΟΚ συσπειρωμένο γύρω του, πνίγοντας τις όποιες εκσυγχρονιστικές πρωτοβουλίες μεταρρυθμιστών υπουργών του• δίχως αυτοφυές πολιτικό ένστικτο, χωρίς κινητοποιό αρχή και αρθρωμένη στρατηγική, με περιορισμένα προσωπικά βιώματα της χώρας που κυβερνά• χωρίς πάθος αλλά με αναβλητικότητα και ισορροπισμούς. Οι ραφές που συγκρατούν το ΠΑΣΟΚ θα φανούν στην πρώτη μεγάλη κρίση που θα διαχειριστεί.

Αν ο κ.Παπανδρέου κατανοούσε βαθιά το φαύλο κύκλο των προβλημάτων που ταλανίζουν τη χώρα, θα διακινδύνευε μια απλή, αδάπανη, και βαθιά συμβολική κίνηση: θα δεσμευόταν ότι, ένα μήνα μετά την εκλογή του, ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων δεν θα είναι πολιτικώς επιλεγμένα πρόσωπα, αλλά ανώτατα στελέχη της διοίκησης. Όποιος θέλει να κάνει ρήξεις, πρέπει πρώτα να διαρρήξει την παραδοσιακή σχέση του κυβερνώντος κόμματος με το κράτος, να δεθεί ο ίδιος στο κατάρτι της αξιοκρατίας και της ακομμάτιστης διοίκησης. Έτσι αρχίζει να λύνεται ο γόρδιος δεσμός του κομματισμού που πνίγει τη χώρα.

Φυσικά δεν θα το κάνει. Ο κ.Παπανδρέου δεν έχει τη στόφα του ηγέτη των ρήξεων. Έχοντας μεγαλώσει στη σκιά του πατέρα του, δεν βρήκε ποτέ το θάρρος να διαπράξει συμβολική πατροκτονία: να χειραφετηθεί από τον πατέρα-αφέντη, να βρει τη δική του φωνή, να εμμείνει σε έναν νεωτερικό πολιτικό λόγο αισθητά διαφορετικό από τον παλαιοπασοκικό. Τα Καναδοαμερικανικά και Σουηδικά βιώματά του δεν τα έχει μεταβολίσει σε ρεαλιστική στρατηγική ρήξεων με τις βαθιές ελλαδικές νοοτροπίες. Παραμένουν ευσεβείς πόθοι και συνθήματα.

Ένας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής πρωθυπουργός έρχεται. Η κατρακύλα θα συνεχιστεί, ο ρυθμός της ίσως διαφέρει…

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_7_27/09/2009_330987

«Ρε μάνα, αυτός πάει για εκλογές!»

του Γιάννη Παρασκευόπουλου (στην Ελευθεροτυπία)

* Η απόφαση του Καραμανλή να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές εξακολουθεί να μονοπωλεί το ενδιαφέρον αυτές τις πρώτες μέρες της προεκλογικής περιόδου και να προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα. Απογοήτευση και οργή για τους οπαδούς της ΝΔ που δικαίως θεωρούν ότι η εξουσία παραδίδεται αμαχητί στο ΠΑΣΟΚ μια ώρα αρχύτερα και απορία και χλευασμό για τους υπολοίπους που προσπαθούν να ερμηνεύσουν την κενή σοβαρών επιχειρημάτων επιλογή του πρωθυπουργού. Το σίγουρο είναι ότι για πρώτη φορά μία κυβέρνηση προσφεύγει, χωρίς να εκβιαστεί, σε μία τόσο πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ενώ γνωρίζει ότι θα τις χάσει. Τίποτε άλλο όμως από μία τακτικίστικη και ωφελιμιστική επιλογή δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς από μία κυβέρνηση που καθόλη τη διάρκεια της θητείας της στηρίχτηκε αποκλειστικά σε επικοινωνιακά τερτίπια και ελιγμούς για να μπαλώνει αφενός την ανυπαρξία ουσιαστικού έργου και αφετέρου τις αμέτρητες περιπτώσεις δικών της σκανδάλων και τρανταχτών ανεπαρκειών. (stel)

Τι έπαθε ο άνθρωπος και εξαγγέλλει εκλογές, εκτός πια και αν το κάνει για να τρομάξει τους πολιτικούς αντιπάλους και να προκαλέσει το επιφώνημα του τίτλου.

Δύο εξηγήσεις βγήκαν από τα πρωθυπουργικά χείλη: ότι ζητά ανανεωμένη εντολή για να αντιμετωπίσει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση. Και ότι δεν θα αφήσει το ΠΑΣΟΚ να σύρει τη χώρα σε παρατεταμένο προεκλογικό κλίμα, αφού εκείνο είχε προαναγγείλει τις δικές του εκλογές τον Μάρτιο, προεξοφλώντας την καταψήφιση Παπούλια.

Γιατί, όμως, ο πρωθυπουργός χρειάζεται ανανέωση της εντολής που ήδη έχει; Με την παλιά, αλλά και τόσο νωπή ακόμη, δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του; Τι δυνατότητες για δράση θα του έδινε η νέα εντολή που δεν του επιτρέπει η παλαιότερη;

Οσο δε για το παρατεταμένο προεκλογικό κλίμα, αν για αυτό ευθύνονται τα στελέχη της κυβέρνησης, τότε υποχρέωση του πρωθυπουργού είναι να τα τιθασεύσει και αν υπεύθυνη είναι η Αξιωματική Αντιπολίτευση, τότε υποχρέωσή του είναι να την εκθέσει. Ούτως ή άλλως, το φάρμακο στην εκλογολογία δεν είναι οι εκλογές αλλά η πολιτική. Αυτή όμως απουσιάζει από τη διακυβέρνηση και πάνω στο πολιτικό κενό στήνεται το εκλογικό γαϊτανάκι.

Αλλά και τακτικά να διαβάσει κάποιος την πρωθυπουργική κίνηση, αυτή αντιστέκεται τόσο στην ανάγνωση όσο και στην κατανόηση. Τι καλύτερο αβαντάζ για τον Κ. Καραμανλή από το να αναγκάσει τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει όσα ιλαρά προανήγγειλε; Να καταψηφίσει, δηλαδή, 3 φορές τον «δικό του άνθρωπο» για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ως αντιπολίτευση, για να τον υπερψηφίσει αργότερα, ως κυβέρνηση. Χώρια που θα έμενε στον Καραμανλή μισός χρόνος να προβεί σε φιλολαϊκά τερτίπια, μιας και είπαμε ότι η πολιτική, ούτως ή άλλως, μας τελείωσε. Τι τον πείραζε τον πρωθυπουργό να περιμένει μερικά μηνάκια; Τι φοβήθηκε, την πλήρη κατάρρευση της οικονομίας; Μα αν είναι η οικονομία της χώρας να καταρρεύσει στα χέρια του, τι σημασία έχει αν θα του απομένει διετής ή τετραετής θητεία να διανύσει;

Η άλλη τακτικίστικη εξυπνάδα που θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από την πρωθυπουργική απόφαση είναι η θεωρία της πράσινης παρένθεσης, αντιστροφή της παλαιότερης πασοκικής παρηγορίας. Δηλαδή, ενεχειρίζω στο ΠΑΣΟΚ την καυτή πατάτα της οικονομίας και κατά τον Μάρτιο τα ξαναλέμε. Αυτό το φρούτο σκοντάφτει στη στοιχειώδη ψυχολογία του εκλογέα. Δεν αλλάζει ο άλλος ψήφο μέσα σε 5 μήνες, διότι όσο σωστό και αν του φαίνεται, του φαίνεται χειρότερο να παραδεχτεί τόσο νωρίς ότι πιάστηκε μαλάκας.

Υπάρχει και το σενάριο ότι ο Καραμανλής ποντάρει στην παρατεταμένη ακυβερνησία, ώστε να μοιραστεί τις ευθύνες της καλπάζουσας κρίσης, στο πλαίσιο συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. Ο Θεός και η ψυχή μας. Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι εκτός από την κρίση στην οικονομία καλπάζει και η διανοητική κρίση στα κυβερνητικά μυαλά.

Δεν κολλάει το έργο ούτε πολιτικά ούτε τακτικά. Τότε το μόνο που μένει είναι να καταφύγει κάποιος στα διδάγματα της ψυχολογίας της κατάπτωσης ή της παθολογίας του πανικού.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=79095

Δεσμεύσεις παρελθουσών χρήσεων...

του Θάνου Oικονομοπουλου (στην Καθημερινή)

* Εκλογές λοιπόν, και προς το παρόν, το μοναδικό θετικό που μπορώ να δω σε αυτές είναι ότι θα πάψει να είναι ο Καραμανλής πρωθυπουργός της χώρας... Δεν είναι και λίγο... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη, επίσης από την Καθημερινή).

H συνοπτική λεζάντα του τηλεοπτικού πλάνου του πρωθυπουργού χθες το βράδυ θα μπορούσε κάλλιστα να είναι «ψηφίστε με, να κάνω ό,τι σας είχα υποσχεθεί... πριν από τις εκλογές του 2004»! Γιατί, ο κ. Καραμανλής και η κυβερνώσα Ν.Δ. δεν έκαναν χθες την... πρεμιέρα τους. Εχουν την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας τα τελευταία πεντέμισι χρόνια και μάλιστα με (σχετικά) νωπή εντολή συνέχισης της προσπάθειάς τους πριν από ακριβώς δύο χρόνια. Εκανε την αυτοκριτική του, θα πουν – μα φυσικά. Πώς είναι δυνατόν ένας πρωθυπουργός που προσφεύγει σε πρόωρες εκλογές, για να κάνει... όσα είχε επαγγελθεί, που αποφεύγει (άσχετα με το βαθύτερο «γιατί») να χρησιμοποιήσει τον χρόνο που του απομένει (και έξι μήνες στην πολιτική είναι αρκετός χρόνος...) για να κάνει έργο, να μην υποχρεωθεί, έστω για επικοινωνιακούς λόγους, να κάνει κάποιου είδους αυτοκριτική;

Ο κ. Καραμανλής είπε στον ελληνικό λαό πως καταφεύγει σε εκλογές για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις, τρεις πιεστικές προτεραιότητες: το νοικοκύρεμα του κράτους και τον έλεγχο των δαπανών, την πάταξη της φοροδιαφυγής και την προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών, που θα ενισχύσουν τα θεμέλια της οικονομίας. Και όλα τούτα επειδή βασικά «φταίει το ΠΑΣΟΚ», αλλά και λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε (πριν από δύο χρόνια, πάντως, λίγο μετά την επανεκλογή της Ν.Δ. στην εξουσία...) και επιδείνωσε την κατάσταση της εθνικής οικονομίας.

Με το συμπάθιο, αλλά τον έλεγχο των δαπανών και το νοικοκύρεμα του κράτους (και μάλιστα στον υψηλότερο δυνατό βαθμό, σε αυτόν της... «επανίδρυσης»!) δεν είχε δεσμευτικά υποσχεθεί τόσο προεκλογικά (το 2004) όσο και με τις προγραμματικές του δηλώσεις ενώπιον της Βουλής; Δεν είχε, επίσης, τεθεί ως «στόχος υψίστης σημασίας» η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής (και πριν και... μετά τη διάλυση του ΣΔΟΕ, και ό,τι αυτή επέφερε...); Οσο για την «ενίσχυση των θεμελίων της οικονομίας» με τις περιβόητες και χιλιοεξαγγελθείσες «διαρθρωτικές αλλαγές», περιττεύει κάθε αναφορά. Νωπές οι μνήμες και τα «βολέματα» της έρμης «ήπιας προσαρμογής», δηλαδή με άλλα λόγια του «βλέποντας και κάνοντας» ανάλογα με τις αντιδράσεις...

Ολοι θυμούνται (άλλωστε δύο χρόνια έχουν μόνο περάσει) ότι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, τον Σεπτέμβρη του 2007, έγινε για το «σοβαρό εθνικό ζήτημα» να... συνταχθεί ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους, επειδή (από τότε...) η κατάσταση και οι παράμετροι της εθνικής οικονομίας ήταν προβληματικές. Δύο χρόνια μετά, η ίδια περίπου επίκληση μοιάζει πολύ λίγο πειστική, ιδίως μάλιστα αν συνυπολογίσει κανείς ότι από τις πρώτες κιόλας προεκλογικές μέρες του 2008, ο (τότε) υπεύθυνος υπουργός Οικονομίας διαπίστωνε «σεμνά και ταπεινά» πως «τα δημόσια έσοδα έχουν πιάσει πάτο», παρά τις... παράλληλες διαβεβαιώσεις του (όταν ήδη είχαν φανεί τα πρώτα κύματα της παγκόσμιας κρίσης) ότι «η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη και θα αντέξει...»!

Το επιχείρημα του κ. Καραμανλή ότι τις πρόωρες εκλογές στην ουσία τις προκαλεί το ΠΑΣΟΚ, με τη θέση του να μη συναινέσει στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, έχει βάση σε κάποιο βαθμό. Μόνο που η θέση αυτή του ΠΑΣΟΚ έχει διατυπωθεί με σαφήνεια και δεσμευτικότητα από την επομένη των ευρωεκλογών, πριν δηλαδή από τρεις μήνες. Αν, λοιπόν, ο πρωθυπουργός έκρινε ότι το διάστημα μέχρι τον Μάρτιο του 2010 δεν (του) επαρκούσε για να επιχειρήσει την ανασυγκρότηση της οικονομίας, την πραγματοποίηση των («εκ μεταφοράς»...) διαρθρωτικών αλλαγών, τη λήψη των «αναγκαίων αλλά και δυσάρεστων» μέτρων, γιατί δεν είχε προχωρήσει τότε στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών, για να αποφύγουμε και την «εκλογολογία» των τελευταίων μηνών, που (κατά ομολογία του ίδιου...) βλάπτει την οικονομία;

Αφήστε, δηλαδή, που 8 μήνες στην πολιτική (από τον Ιούνιο του ’09, μέχρι τον Μάρτιο του ’10) είναι πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, που επιτρέπει πολύ άνετα τη δρομολόγηση (έστω) γενναίων και ριζοσπαστικών πολιτικών – αν υποτεθεί πως ένας υπεύθυνος πολιτικός αρχηγός είναι αποφασισμένος να τις εφαρμόσει για το (έρμο!) «εθνικό συμφέρον», αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. (Κάτι που θα μπορούσε να κάνει ο κ. Καραμανλής και να το... επικαλεσθεί ως επιχείρημα, ζητώντας την κατάλληλη στιγμή την επανεκλογή του – με σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας, μάλιστα!).

Με την επιλογή (και το σκεπτικό που ανέφερε...) των πρόωρων εκλογών, και μάλιστα ύστερα από μια τόσο παρατεταμένη και «κουραστική» διαδικασία, ο κ. Καραμανλής είναι σαν να λέει στον ελληνικό λαό «ξέρω τι πρέπει να γίνει» (αυτό που ήξερε και πριν από 5,5 χρόνια...), μόνο που «δεν μπορώ να το κάνω, γι’ αυτό ας πάμε σε εκλογές και βλέπουμε...». Ζητώντας γενικώς και αορίστως «ξεκαθάρισμα του πολιτικού τοπίου» (δύο χρόνια μετά τις τελευταίες εκλογές...) και καλώντας τους πολίτες «να επιλέξουν ποιον πρωθυπουργό θέλουν». Πρωθυπουργό, όχι πολιτικές και προγράμματα...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_115_03/09/2009_327822