* Πολλοί ξεχνούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκε επί Κωνσταντόπουλου και ότι οι διαδικασίες συγκρότησης του χρονολογούνται σχεδόν μια δεκαετία πριν. Το κόμμα δηλαδή έχει πάρει αριστερίστικη στροφή πολλά χρόνια τώρα. Σε αυτό το διάστημα κάποιοι επέλεξαν να φύγουν νωρίτερα (Μπίστης), κάποιοι αργότερα (Δαμανάκη), κάποιοι αντέξανε 10 χρόνια (Κουβέλης) και κάποιοι είναι ακόμα εκεί (Παπαδημούλης). Επιπλέον, κάποιοι μεταπήδησαν απευθείας στο ΠΑΣΟΚ (Δαμανάκη), κάποιοι σταδιακά (Μπίστης) και κάποιοι ποτέ (Κουναλάκης). Καλοί και κακοί στην ιστορία δεν υπάρχουν, ούτε σωστοί και λάθος. Όλοι στον ίδιο χώρο ανήκουν και ο καθένας κρίνεται από την προσφορά του σε αυτόν και φυσικά στη χώρα... (stel)
Η διάσπαση του Συνασπισμούτου Διονύση Γουσέτη (στην Καθημερινή)
Η διάσπαση του ΣΥΝ καθυστέρησε περίπου μια δεκαετία, τότε που τέθηκαν τα θεμέλια της «αριστερής στροφής», δηλαδή της στροφής προς τον λαϊκισμό, την ανευθυνότητα και τις δυναμικές μορφές διαμαρτυρίας. Ομως, η ηγεσία των ανανεωτικών αντί να αποχωρήσει από τον ΣΥΝ συνέβαλε και αυτή τότε στη δημιουργία του σχήματος ΣΥΡΙΖΑ. Σχήματος που τώρα κατέληξε μοιραίο για την παραμονή της. Ανέχτηκε τότε, χωρίς να αντιδράσει, την αποχώρηση της συγγενούς της τάσης «εκσυγχρονιστική πτέρυγα» του Νίκου Μπίστη και δεν υποψιάστηκε ότι έτσι βοήθησε στην αποφασιστική αλλαγή των κομματικών συσχετισμών και ενεγράφη αμετακλήτως στη μειοψηφία του ΣΥΝ. Μέχρι να έρθει αναπόδραστα η σειρά της, υποχρεώθηκε να υποστεί συνεχείς εξευτελισμούς της ιδεολογίας της. Υπέστη την υπεράσπιση από τον ΣΥΝ κάθε είδους συντεχνίας. Υπέστη την υπεράσπιση κάθε είδους επιδόματος σε προνομιούχους υπαλλήλους. Υπέστη τη συμμετοχή ή την κάλυψη κάθε είδους παραβατικότητας, ακόμη και βίαιων χουλιγκανισμών. Υπέστη τη μόνιμη και καθολική καταγγελία της Ε. Ε. Υπέστη την περιφρόνηση των θεσμών, με πρόσφατο δείγμα την άρνηση συμμετοχής στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών. Ολα αυτά τα υπέστη για την «ενότητα του κόμματος». Βέβαια, σε όλα τα κόμματα της χώρας, η συγκολλητική ουσία δεν είναι η κοινή ιδεολογία ή το κοινό πρόγραμμα (συνήθως δεν υπάρχει καν πρόγραμμα), αλλά η νομή της εξουσίας. Ωστόσο, η ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς, το θάρρος των πρωτοπόρων ανανεωτών και οι διωγμοί τους από τη σοβιετία στην εξορία στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», απαιτούσαν μια πιο υπεύθυνη στάση.
Θα επιβιώσει πολιτικά η ομάδα των ανανεωτικών; Αυτό θα εξαρτηθεί από τη ριζοσπαστικότητα και την καινοτομία των θέσεων που θα υποστηρίξουν. Για την ώρα φαίνονται ασαφείς. Στο μεν συνέδριο της διάσπασης ανέδειξαν τη διαφορά απόψεων, διακηρύσσοντας πως «η κρίση επιβεβαιώνει ότι απαιτείται περισσότερη Ευρώπη... Η απαλοιφή μέρους του χρέους, μπορεί να είναι αποδεκτή για χώρες του 3ου και 4ου κόσμου. Δεν θα είναι αποδεκτή από τους πιστωτές -στους οποίους και πάλι θα αναγκαστούμε να καταφύγουμε- για χώρες της Ευρωζώνης». Την ίδια στιγμή, ο εναπομείνας ΣΥΝ φρόντιζε να απαλλαγεί από κάθε ίχνος ευρωπαϊσμού, ξορκίζοντας ακόμη και την παλιότερη απόφαση του κόμματος για στήριξη της συνθήκης του Μάαστριχτ, δηλαδή της δημιουργίας της Ε. Ε. και της Ευρωζώνης. Εντούτοις, ο Φ. Κουβέλης φάνηκε σε συνέντευξή του να στηρίζει την άρνηση στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, αλλά και στο μνημόνιο με το ΔΝΤ.
Θα αναγνωρίσουν οι ανανεωτικοί ότι στους εταίρους μας και στο ΔΝΤ χρωστάμε την καταβολή των μισθών και των συντάξεών μας ή θα ταυτιστούν με την άμορφη αριστερόστροφη μάζα που αρχίζει από τη Ν. Δ. και φθάνει μέχρι το ΚΚΕ και τους αριστεριστές, η οποία αρέσκεται στην καταγγελία και εργάζεται για τη χρεοκοπία της χώρας και την εξαθλίωση των χαμηλότερων στρωμάτων, αυτών που η Αριστερά παριστάνει τον προνομιακό προστάτη; Θα βοηθήσουν στον εξορθολογισμό και την ανάπτυξη ή θα εμμείνουν στην πεπατημένη της μιζέριας;
* Συνεχίζω στην ίδια θεματολογία γιατί διαβάζω πολύ σωστά πράγματα... Ο κόσμος της Ανανεωτικής Αριστεράς είναι σίγουρα πιο μπροστά από τους πολιτικούς εκπροσώπους της... Ιδίως όταν οι τελευταίοι καταφεύγουν στις εύκολες ατάκες για το «νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ» και τον «κακό δικομματισμό». Για αυτές έχουμε την Αλέκα, τον Αλέκο και τον Αλέξη, δεν χρειαζόμαστε κι άλλους... (stel)
Σηματοδότης του κενού στα αριστεράτου Γιάννη Βούλγαρη (στα ΝΕΑ)
Η διάσπαση του Συνασπισμού ήταν η καθυστερημένη φυσική κατάληξη μιας παρατεταμένης αφύσικης συνύπαρξης δύο διαφορετικών πολιτικών νοοτροπιών κάτω από την ίδια στέγη. Η μετάλλαξη του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν μετακομμουνιστικό χώρο «διαμαρτυρίας» χωρίς όρια στον αριστερισμό, εσχάτως μάλιστα ούτε και στη βία, οδήγησε στην έξοδο την τάση των Ανανεωτικών.
Το επόμενο ματς θα παιχτεί στην έδρα του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ των κ.κ. Τσίπρα και Αλαβάνου. Η έκβαση του συγκεκριμένου αγώνα δεν είναι ακόμα σαφής, αλλά η εξέλιξη του πρωταθλήματος είναι. Το παρελθόν προδιαγράφει την πολιτική «εικόνα» του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο προσεχές μέλλον. Ενα κόμμα που θα μετεωρίζεται μεταξύ της παλαιοκομμουνιστικής δογματικής κουλτούρας και του κινηματικού «νεοαναρχισμού». Οπως εξάλλου συμβαίνει στα μικρά κόμματα που δεν «αναμειγνύονται» σε ζητήματα διακυβέρνησης της χώρας, οι μάχες μηχανισμών θα υπεριδεολογικοποιούνται, οι μικροί ναρκισσισμοί των τάσεων και των ηγετών θα φουσκώνουν, με αποτέλεσμα τις περιοδικές εκρήξεις και διασπάσεις. Κανέναν δεν θα εκπλήξει μια τέτοια εξέλιξη στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
Κόμμα έκτακτης ανάγκης
Αντιθέτως, η εξέλιξη της τάσης των Ανανεωτικών είναι λιγότερο προβλέψιμη και ως εκ τούτου πιο ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, θα συγκροτήσουν νέο κόμμα κάνοντας άνοιγμα και στους Οικολόγους Πράσινους, με την ελπίδα ότι οι τελευταίοι θα καταλάβουν πως η εθνική κρίση, καλώς ή κακώς, υποβαθμίζει τις οικολογικές αγωνίες των πολιτών. Στελέχη της Ανανεωτικής Αριστεράς υποστήριξαν ότι επειδή το ΠΑΣΟΚ έχει κινηθεί πολύ στα δεξιά υιοθετώντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πολύ στα αριστερά οπισθοδρομώντας σε μια «νεοκομμουνιστική» εκδοχή, υπάρχει πολιτικό κενό για το νέο κόμμα. Η επιχειρηματολογία είναι λανθασμένη. Πρώτον, γιατί αν το κενό όντως υπήρχε, θα ήταν τόσο μεγάλο ώστε ένα μικρό κόμμα απλώς θα έπεφτε στο πολιτικό βάραθρο, χωρίς να πείθει ότι μπορεί να το καλύψει. Δεύτερον, το ΠΑΣΟΚ δεν διεκπεραιώνει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική αλλά μια πολιτική ειδικών συνθηκών, μια πολιτική εθνικής αναγκαιότητας, από την οποία εξαρτάται η τύχη της Ελλάδας για δυο - τρεις γενιές. Αυτή η πραγματικότητα δεν περιγράφεται ούτε χαρακτηρίζεται πλέον με τρέχοντες όρους ΑριστεράςΔεξιάς, αλλά με όρους έκτακτης εθνικής ανάγκης. Η κοινωνία το καταλαβαίνει καλύτερα από τα κόμματα, αφού ο κ. Σαμαράς παρότι γνωρίζει καλά την αναγκαιότητα αφήνει μόνο του το ΠΑΣΟΚ να τη διεκπεραιώσει ελπίζοντας να εισπράξει τη φθορά, ενώ το ΚΚΕ και ο κ. Αλαβάνος (αν καταλάβαμε καλά) θέλουν να δώσουν ένα χεράκι βοήθειας να χρεοκοπήσει η χώρα ώστε να «συνειδητοποιηθούν πολιτικά» οι εργαζόμενοι. Επιπλέον, το μισό ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να έχει επίγνωση της κατάστασης, εξ ου και η απελπιστική ανεπάρκεια πλήθους υπουργών. Στην πραγματικότητα, τα παγιωμένα παραδοσιακά κόμματα εξακολουθούν να λειτουργούν με βάση τα στερεότυπά τους, τη ρουτίνα τους και τα μικροσυμφέροντά τους. Σε αυτή τη βάση της συνέχειας και της ρουτίνας, δεν υπάρχει ουσιώδες πολιτικό κενό, τα παγιωμένα κόμματα καλύπτουν όλο το πολιτικό φάσμα και πλεονεκτούν λόγω των ιστορικών δεσμών με τους εκλογείς τους.
Χώρος υπάρχει και θα υπάρξει μόνο αν εμφανιστούν κόμματα «ασυνέχειας», κόμματα που θα εκφράσουν τις συνθήκες έκτακτης εθνικής ανάγκης, θα αυτοεκτεθούν στις ανατροπές των στερεότυπων που η εθνική κρίση έχει προκαλέσει ήδη, θα μεταδώσουν τη δυναμική της νέας κατάστασης. Αν υπάρχει μια πρόσφατη ιστορική παραλληλία, είναι ασφαλώς εκείνη της Μεταπολίτευσης όταν το αντίστοιχο διακύβευμα ήταν η οικοδόμηση των νέων δημοκρατικών θεσμών σε συνθήκες αστάθειας και απροσδιοριστίας.
Το παράδοξο
Το κλίμα όμως τώρα είναι ιδιαίτερα δυσμενές για την εμφάνιση νέων κομμάτων, δεδομένης της δυσπιστίας των πολιτών. Όποιο κόμμα και αν εμφανιστεί σήμερα στο πολιτικό σκηνικό, θα πρέπει, εκτός από κόμμα που ενστερνίζεται τις συνθήκες έκτακτης εθνικής ανάγκης, να είναι ταυτόχρονα και ένα παράδοξο είδος «μη κόμματος», δηλαδή θα πρέπει να απεμπολήσει τα γνώριμα χαρακτηριστικά με τα οποία οι πολίτες έχουν ταυτίσει τα κόμματα, κάνοντάς τους να «βγάζουν σπυράκια» (π.χ., κραυγαλέα προσωπική και μικροκομματική ιδιοτέλεια που πλασάρεται με έναν υποκριτικά ανιδιοτελή λόγο). Ένα κόμμα «έκτακτης ανάγκης» μπορεί ακόμα να αποδεχθεί την ενδεχόμενη προσωρινότητά του, καθιστώντας την στοιχείο της «εικόνας» του και πλεονέκτημα για την απελευθέρωση του λόγου του. Πιθανόν αυτό να αποδειχθεί πιο πειστικό από το να εμφανιστεί π.χ. άλλο ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς, το οποίο θα θεωρεί τον εαυτό του πυρήνα μιας μελλοντικής μεγάλης στρατιάς προς τον σοσιαλισμό ή όπου αλλού.
Οι πολιτικές συντεταγμένες ενός ενδεχόμενου νέου φορέα Ανανεωτικής Αριστεράς συνάγονται από τα προηγούμενα. Οχι χρεοκοπία της Ελλάδας. Ανανέωση, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος. Μετασχηματισμός του ελληνικού οικονομικοκοινωνικού μοντέλου κατά την παρούσα κρίση και μέσω αυτής. Αριστερός ευρωπαϊσμός με αιχμή την εμβάθυνση της οικονομικής διακυβέρνησης ώστε να ανατραπούν οι γενικευμένες εθνικές πολιτικές λιτότητας και να γίνει εφικτή η συντονισμένη αναπτυξιακή πολιτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πρόκειται ασφαλώς για ένα πολιτικό πλαίσιο εξαιρετικά άβολο για ένα αριστερό κόμμα, καθώς αντιφάσκει με τα στερεότυπα που επικράτησαν στην Αριστερά κατά την ύστερη Μεταπολίτευση. Ουσιαστικά, σημαίνει: Να αποδεχθεί την αναγκαιότητα των σκληρών μέτρων για την αποφυγή της χρεοκοπίας (με αντίβαρο έστω μια «λελογισμένη δημαγωγία»). Να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια μεταρρυθμίσεων που υπάρχουν στο Πρόγραμμα Σταθεροποίησης και Ανάπτυξης προτάσσοντας τα συμφέροντα και τις ανάγκες των πιο επισφαλών κοινωνικών ομάδων και ιδίως των νέων γενεών, που κινδυνεύουν όχι μόνο από τον «νεοφιλελευθερισμό» αλλά και από την ισχύ των εξασφαλισμένων ανώτερων- μεσαίων στρωμάτων, χάρη στην οποία ισχύ μετακυλίουν τις παθογένειες του οικονομικοκοινωνικού μοντέλου στην υπόλοιπη κοινωνία. Να αξιοποιήσει τις αναζητήσεις της σύγχρονης Αριστεράς για την επιβολή νέων θεσμών ρύθμισης της οικονομίας και της κοινωνίας που θα αντιστοιχούν στις νέες συνθήκες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και της προωθημένης εξατομίκευσης.
Αυτοκριτική
Το δεύτερο παράδοξο είναι ότι ένα τόσο δύσκολο και άβολο «πρόγραμμα» γίνεται πειστικότερο αν περιλάβει μια αυτοκριτική της Αριστεράς για το μερτικό των ευθυνών της στη χρεοκοπία της χώρας. Στην πραγματικότητα, δεν θα πρόκειται για αυτοκριτική αλλά για νέα αυτογνωσία. Πώς και γιατί η «Αριστερά της θυσίας» εξελίχθηκε στην οικονομίστικη Αριστερά των επιδομάτων, της επιβράβευσης της παραβατικότητας και της κατάχρησης του δημόσιου χώρου; Πώς εξελίχθηκε στην «αγωνιστική» αιχμή του ατομισμού και του συντεχνιασμού που κατέκλυσε την Ελλάδα της ύστερης Μεταπολίτευσης οδηγώντας την στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και τη χρεοκοπία; Γιατί είναι αριστερή πολιτική απασχόλησης να αγωνίζεσαι να νομιμοποιήσεις τους συμβασιούχους του Δημοσίου που διόρισε το ΠΑΣΟΚ και θέλει να απολύσει η Ν.Δ. και ύστερα τους συμβασιούχους της Ν.Δ. που θέλει να απολύσει το ΠΑΣΟΚ; Δεν υπάρχει μια αριστερή πρόταση παραγωγικότερης απασχόλησης για τις νέες γενιές; Στην ουσία, όλα αυτά δεν συνιστούν μόνο μια στενή εθνική αυτοκριτική της Αριστεράς. Εντάσσονται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης συζήτησης που αναρωτιέται για την αθέλητη συμβολή του αριστερού οικονομισμού στην εμπέδωση της μετανεωτερικής ναρκισσιστικής καταναλωτικής κουλτούρας η οποία δεσπόζει στις σύγχρονες δημοκρατίες.
Μεγάλα ζητήματα, δυσανάλογα για μικρές κομματικές δυνάμεις. Ισως όμως η ενδεχόμενη εμφάνιση ενός νέου φορέα της Ανανεωτικής Αριστεράς να έχει περισσότερο χρησιμότητα ως σηματοδότης ενός κενού σύγχρονης Αριστεράς, παρά στην πλήρωσή του. Ιδίως στην Ελλάδα, που όλοι ακολουθούμε το γνωστό καλαμπούρι του Γούντι Αλεν: «Εχω μια καλή απάντηση, έχει κανείς μια καλή ερώτηση;».
* Ο πρόωρος πολιτικός επικήδειος ενός ανθρώπου που όπως κάποτε έλεγε και ο Φλωράκης «είδε τον ίσκιο του και τον πέρασε για το μπόι του...». Εξυπνακίστικος λόγος, ενοχλητικό υφάκι ωραίου, κενή ρητορική και κνίτικο dnaκαι που έφτασε μέχρι εδώ κατόρθωμα ήταν... (stel)
Αλέξης Τσίπρας: Ο πρόεδρος της Διάσπασηςτου Γιάννη Σιδέρη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/ )
Άναυδοι είχαν μείνει οι ανανεωτικοί του Συνασπισμού από την… διορατική δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας της χώρας είναι «παραμύθια με δράκους»! Η δήλωση είχε γίνει στην Κεντρική Επιτροπή, η οποία επικύρωσε τα βασικό του λάθος: την διενέργεια του πρόσφατου συνεδρίου. Ζήτησε την διοργάνωσή του για να απογαλακτισθεί και να ισχυροποιηθεί έναντι του Αλέκου Αλαβάνου. Εκείνο που κατόρθωσε ήταν να διασπάσει το κόμμα του!
Έχω ξαναγράψει κάπου, ότι ο κ Τσίπρας εμφανίστηκε ως ο … «πρίγκιπας» της πολιτικής ζωής. Το δαχτυλίδι που του έδωσε ο Αλέκος Αλαβάνος ήταν λαμπερό, έστω κι αν ο νέος πρόεδρος στρουθοκαμηλικά ισχυριζόταν πως η Αριστερά δεν είναι ΠΑΣΟΚ και δεν δίνει δαχτυλίδια!
Κάποιες «αστικές» εφημερίδες τον υποδέχτηκαν, περίπου, με παιάνες! Ήταν νέος, ωραίος, τον κολάκευε το τηλεοπτικό γυαλί, ανανέωνε την ελπίδα πως ένα αεράκι φρέσκου λόγου θα δρόσιζε την ξερή ατμόσφαιρα της πολιτικής μας ζωής.
Η συγκυρία ήταν η πλέον ευτυχής γι΄ αυτόν: το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν στο ζενίθ της εσωκομματικής διαμάχης για την αρχηγία, βενιζελικοί και παπανδρεικοί κατέτρωγαν τις σάρκες τους και με χτυπήματα κάτω από τη μέση, ενώ το κόμμα κατέρρεε στο ναδίρ της αξιοπιστίας του και της πολιτικής του θελκτικότητας.
Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ αφήνιαζαν σε αλλεπάλληλα «λιμιτ απ», η ελπίδα φαινόταν προ των πυλών. Όμως οι περί τον κ. Τσίπρα, όσο και ο ίδιος, νέοι και άπειροι από την πολιτική και τις διακυμάνσεις της, έπαθαν αυτό που είχε πει ο Φλωράκης, για άλλο λόγο, το ’89: είδαν τον ίσκιο τους και τον πέρασαν για το μπόι τους…
Μάταια ο πολύπειρος Κ. Λαλιώτης δήλωνε ότι «η Άνοιξη του ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίζεται όσο συνεχίζεται το Φθινόπωρο του ΠΑΣΟΚ». Στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν πάρει φωτιά τα τόπια. Αλαβάνος και Τσίπρας συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο σε εξυπνακίστικες ατάκες και υπερφίαλες δηλώσεις.
Θα γίνουμε το νέο το ΠΑΣΟΚ του 70 έλεγε Αλαβάνος, θα γίνουμε η ΕΔΑ του 58 (σ.σ. αξιωματική αντιπολίτευση), ο Τσίπρας. Καλώς τα παιδιά, για το ΠΑΣΟΚ ο ένας, καλύτερα να μας πατήσει το τρένο παρά να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ ο άλλος.
Ο Τσίπρας φάνηκε κατάλληλος στον Αλαβάνο, ως νέος ηγέτης του ΣΥΝ, γι’ αυτό και τον πρότεινε, έστω κι αν τώρα επιχειρεί «παιδοκτονία». Λογική ήταν η πρόταση αφού ταίριαζαν. Βγήκαν και οι δυο από το ίδιο καλούπι, αυτό του ΚΚΕ. Δεν είχαν σχέση με τις παραδόσεις, την κουλτούρα , την σκέψη και προπαντός, την αμφιβολία, που είναι –πρέπει να είναι- γνώρισμα της ανανεωτικής Αριστεράς.
Ο κ. Τσίπρας με μια άλλη πολιτική θα μπορούσε να είναι ο υποδοχέας των ψηφοφόρων που απεγκλωβίζονται, επιταχυνόμενα λόγω κρίσης, από το ΠΑΣΟΚ. Δεν τους θέλησε,. Θέλησε τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα τους απεγκλωβιζόμενους από το ΠΑΣΟΚ θα τους υποδεχθεί, κατά πως φαίνεται, ο Φώτης Κουβέλης…
* Αντί δικού μου σχολίου για τις εξελίξεις στο Συνασπισμό, αντιγράφω από το Feleki: «η αυτονομημένη πτέρυγα αν κινηθεί ομφαλοσκοπικά κινδυνεύει να μοιάζει με μπαγιάτικη εκδοχή της ΕΑΡ, αν κινηθεί οριζόντια κινδυνεύει να έχει ασαφές στίγμα και πρόωρες τριβές». Η αποχώρηση από το Συνέδριο ήταν ένα πρώτο δύσκολο βήμα. Μένουν πολλά ακόμα να γίνουν... Εξαιρετικό το κείμενο του Κώστα Χαϊνά. Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο... «Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός άλλου πολιτικού ‘κόμματος’. Αυτό είναι το εύκολο. Το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς που θα εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία και θα προτείνει μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διεξόδου, σήμερα και όχι αύριο»(stel)
Η άλλη μέρα για τη δημοκρατική αριστερά του Κώστα Χαϊνά
Οι πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, με την αποχώρηση -ουσιαστικά- της ανανεωτικής πτέρυγας, δημιουργούν τουλάχιστον σε κάποιους που είχαν συμβάλλει στην δημιουργία του, κάποια ανάμικτα συναισθήματα. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι συναισθηματικό. Είναι κατ’εξοχήν πολιτικό. Γιατί τα πολιτικά κόμματα είναι μέσα, πολιτικά εργαλεία για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινωνίας και όχι αυτοσκοπός. Είναι αλήθεια ότι ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πέρα από τις προσωπικές κόντρες που πράγματι σε ένα βαθμό υπάρχουν, κυρίως όμως το πρόβλημά του ήταν και παραμένει πολιτικό και ιδεολογικό. Υπάρχουν σημαντικές στρατηγικές πολιτικές διαφορές στις συνιστώσες που συναποτελούσαν τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, που απ’ότι αποδείχθηκε έκαναν αδύνατη την συνύπαρξη τους. Η διαιώνιση αυτής της κατάστασης, δημιουργούσε πολλά προβλήματα τα οποία είχαν επιπτώσεις, πέρα από την πολιτική σύγχυση και στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Άλλωστε ιστορικά, οι σχέσεις ‘προδοσίας’ και οι ‘ανθρωποθυσίες’ είναι αρκετά δημοφιλείς στον χώρο της αριστεράς. Άρα λοιπόν η αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας δημιουργεί αντικειμενικά τις προϋποθέσεις για πιο ομοιογενείς πολιτικούς χώρους, δηλαδή εν δυνάμει μεγαλύτερη αξιοπιστία και ενιαία πολιτική έκφραση για όλους. Αν και υπάρχουν ακόμη σημαντικές προστριβές με τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα σταυρόλεξο που πολύ δύσκολα θα λυθεί από την ηγεσία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στην συνέχεια. Και το πιθανότερο να έχουμε και νέες αποχωρήσεις από τον ΣΥΝ ή από τον ΣΥΡΙΖΑ ή ανακατατάξεις και νέες συμπράξεις. Μάλιστα η αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας αφαιρεί αυτόματα κάθε άλλοθι σε όλους αυτούς που την κατηγορούσαν μέχρι σήμερα, ότι αποτελούσε την βασική αιτία των προβλημάτων στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές ανακατατάξεις είναι θεμιτές και κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τον άλλον για ‘προδοσία’ επειδή διαφοροποιήθηκε ή επειδή άλλαξε γνώμη. Οι διαφορές είναι πολιτικές και οι διαφοροποιήσεις και οι ανακατατάξεις είναι διαδικασίες ενός ζωντανού πολιτικού οργανισμού. Και αυτό είναι υγεία. Οι άνθρωποι άλλωστε αλλάζουν. Έχουν δικαίωμα να αλλάζουν ή να αναθεωρούν κάποια πράγματα, χωρίς να γίνονται υποχρεωτικά και ΄προδότες’. Επιτέλους πρέπει να σταματήσει αυτό το κυνήγι μαγισσών. Ασφαλώς ποιες ιδέες θα δικαιωθούν (αν έχει κάποιο νόημα αυτό) θα αποδειχθούν από την ίδια τη ζωή και τις εξελίξεις.
Αντικειμενικά λοιπόν το τοπίο γίνεται σχετικά πιο ξεκάθαρο για όλους και οι πολίτες θα κρίνουν. Ασφαλώς οι ‘ιδεολογικές καθαρότητες’ σήμερα, είναι και αντι-ιστορικές και ανεφάρμοστες. Και ίσως κάποιος να ισχυριστεί ότι ιδιαίτερα σήμερα σε στιγμές μιας μεγάλης κρίσης όπως αυτή που περνάει η χώρα μας, μια ακόμη διάσπαση στον χώρο της αριστεράς είναι πολυτέλεια. Όμως, σε τέτοιες μεγάλες στιγμές, όταν μια δύναμη αισθάνεται ότι ασφυκτιά πολιτικά και οι απόψεις της δεν ακούγονται στην κοινωνία, έχει υποχρέωση να απευθυνθεί απ’ευθείας στην κοινωνία και να επικοινωνήσει τα δικά της μηνύματα. Και θα κριθεί από την κοινωνία. Άλλωστε δεν υπάρχει και άλλος τρόπος από το να δοκιμάζονται οι ιδέες και οι προτάσεις του καθένα, μέσα στην κοινωνία και οι ίδιες οι κοινωνίες να κρίνουν και να αποφασίζουν. Και μέσα από συνθέσεις και αναδιατάξεις οι κοινωνίες τελικά να διαμορφώνουν κάθε φορά το πολιτικό πλαίσιο στη βάση των πολιτικών και κοινωνικών συγκλίσεων. Σε κάθε άλλη περίπτωση το πολιτικό σύστημα θα είναι ξεκομμένο από την κοινωνία (όπως εν γένει είναι σήμερα), δομημένο γραφειοκρατικά που θέλει τους πολίτες έρμαιους ενός πελατειακού συστήματος και χειροκροτητές, και κάποια στιγμή ψηφοφόρους.
Κόμμα ή πολιτική κίνηση ;
Το κύριο για ένα πολιτικό οργανισμό είναι οι πολιτικές και οι προγραμματικές θέσεις του για τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας και της χώρας. Τουλάχιστον σε πρώτη φάση ως προγραμματικές αρχές. Όχι ως απόλυτες αλήθειες. Να κατανοήσει η κοινωνία τις θεμελιώδεις διαφορές της νέας πολιτικής κίνησης με την δογματική και την λεγόμενη ‘αντισυστημική’ αριστερά. Και οι διαφορές ασφαλώς είναι μεγάλες και ουσιαστικές. Και οι πολίτες θα ενημερωθούν και θα κρίνουν. Και κυρίως θα εκφραστούν. Σήμερα υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα εκπροσώπησης. Το πολιτικό σύστημα έχει απαξιωθεί συνολικά και καθολικά στην ελληνική κοινωνία. Η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς, μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί ως ο νέος εκφραστής μιας νέας ελπίδας. Ως τον καταλύτη μιας νέας συνάντησης των προοδευτικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας. Από τον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας έως τις ανέντακτες δυνάμεις της κοινωνικής αριστεράς, που σήμερα αναζητούν μια νέα δύναμη έκφρασης και θέλουν να συμμετέχουν στην δημοκρατική ανόρθωση και ανασυγκρότηση της χώρας.
Όχι στην οικοδόμηση ενός άλλου κομματικού μηχανισμού. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από έναν νέο κομματικό μηχανισμό. Έχει ανάγκη από νέες ιδέες, από νέες προτάσεις, από νέα πρόσωπα. Άρα η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς που κυοφορείται, πρέπει να αποφύγει τα χαρακτηριστικά ενός παρωχημένου κομματικού μηχανισμού. Πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά μιας αυθεντικής πολιτικής κίνησης στα πλαίσια της κοινωνίας των πολιτών. Μιας κίνησης που θα λειτουργεί με όρους άμεσης δημοκρατίας και με εκπροσώπους οι οποίοι θα ανανεώνονται σε συνεχή και διαρκή βάση και θα είναι άμεσα ανακλητοί. Με λειτουργίες μέσα στην κοινωνία και για την κοινωνία. Με διαδικασίες ανοικτές και δημοκρατικές χωρίς αποκλεισμούς για κανέναν. Η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς πρέπει να πείσει ότι, δεν αποτελείται από ‘φωστήρες’ που θα πάνε να ‘ξυπνήσουν’ την κοινωνία. Η κοινωνία ξέρει. Οι πολίτες γνωρίζουν. Δεν χρειάζονται διαφώτιση. Καταλαβαίνουν. Πολιτική έκφραση χρειάζονται. Να δουν μια κίνηση με όρους κοινωνίας των πολιτών για να τους εκφράσει. Και να ξέρουν ότι αυτοί –οι πολίτες- θα είναι οι πρωταγωνιστές. Ότι δεν θα αποτελούν τους παραλήπτες της ‘γραμμής’, αλλά οι διαμορφωτές της. Ότι δεν τους χρειάζονται για να κάνουν προεκλογικές εκστρατείες, αλλά για να αποτελέσουν τους βασικούς κρίκους μιας νέας κοινωνίας, της αλληλεγγύης και της συνεισφοράς. Ότι δεν τους ζητάνε την ψήφο τους για να τους εκπροσωπήσουν στην επίλυση των προβλημάτων τους, αλλά για να συνδιαμορφώσουν τους όρους επίλυσης των προβλημάτων μας ως κοινωνία. Ότι δεν τους θέλουν για να διαμορφώνουν κάποιοι εσωκομματικές ισορροπίες ή για να προωθούν προσωπικές στρατηγικές. Η δημοκρατική αριστερά πρέπει να αποδείξει ότι θέλει και μπορεί. Και κυρίως να εμπιστευθεί τους απλούς πολίτες. Οι διαδικασίες ‘από πάνω’ έχουν τελειώσει. Χρειαζόμαστε ζωντανές διαδικασίες ‘από κάτω’. Αυτό που πρέπει να κάνει η κυοφορούμενη πολιτική κίνηση, είναι να καλέσει τους πολίτες σε μια νέα αφύπνιση, σε μια νέα διαδικασία αυτοοργάνωσης. Μέσα από τέτοιες διαδικασίες ‘από κάτω’ θα οικοδομήσουμε μια νέα δημοκρατική αριστερά, χωρίς επετηρίδες, χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς αποκλεισμούς, με κανόνες άμεσης δημοκρατίας όπου είναι δυνατόν. Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός άλλου πολιτικού ‘κόμματος’. Αυτό είναι το εύκολο. Το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς που θα εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία και θα προτείνει μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διεξόδου, σήμερα και όχι αύριο.
* «Η απεμπλοκή του ΣΥΝ από το ΣΥΡΙΖΑ είναι το πρώτο και θεμελιώδες βήμα μιας πορείας ανασύνταξης και ανάκτησης του ευρύτερου πολιτικού του ρόλου στις εξαιρετικές συνθήκες αυξημένων υποχρεώσεων και κοινωνικών απαιτήσεων που ζούμε» (από το κείμενο θέσεων της Ανανεωτικής Πτέρυγας για το συνέδριο του Συνασπισμού που ξεκίνησε χθες και θα διαρκέσει έως την Κυριακή).
Ο Τσίπρας, χθες στην εναρκτήρια ομιλία, τόνισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει «ένα αριστερό συμμαχικό μόρφωμα, ένα ανοιχτό μέτωπο στη βάση και στη δράση, που θα εμπνέει και θα οργανώνει δυνάμεις από την σοσιαλιστική αριστερά και τη ριζοσπαστική οικολογία έως τις πιο ριζοσπαστικές εκδοχές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Ως τέτοιο μόρφωμα μπορεί να υπάρξει μόνο στο πλαίσιο ενός ενιαίου κοινά αποδεκτού πολιτικού σχεδίου που θα μας επαναφέρει στον ιδρυτικό σκοπό αυτής της προσπάθειας».
Τόσος κόσμος επί τόσο καιρό το λέει, το γράφει, το ζητάει: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΔΙΑΣΠΑΣΗ!(stel)
Ο ΣΥΝ ιδρύθηκε από τους ηττημένους αναθεωρητές των εσωκομμουνιστικών συγκρούσεων του 1968 και του 1991, οι οποίοι όμως μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού δεν ειχαν πια τι να αναθεωρήσουν. Η εναγώνια αναζήτηση ταυτότητας στις σύγχρονες συνθήκες αποτέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό της διαδρομής του ΣΥΝ στα είκοσι χρόνια της ιστορίας του.
Ουσιαστικά, μπροστά στον ΣΥΝ άνοιγαν δύο δρόμοι. Ο ένας ήταν αυτός της μετεξέλιξης του σ’ ένα αυτόνομο σύγχρονο κόμμα της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι σχέσεις του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ θα ήταν από τακτική άποψη ανταγωνιστικές και από στρατηγική άποψη θα καθορίζονταν από το στόχο της συγκρότησης της ευρείας, πλουραλιστικής και πολυκομματικής παράταξης της Κεντροαριστεράς.
Ο άλλος δρόμος που μπορούσε να ακολουθήσει ο ΣΥΝ ήταν ακριβώς ο αντίθετος. Ήταν ο δρόμος της επιστροφής του ΣΥΝ στα κομμουνιστικά δόγματα, που προηγουμένως απέρριπτε. Οι ιδεολογικές δεσμεύσεις της κομμουνιστικής καταγωγής των στελεχών του, καθιστούσαν αυτό το ενδεχόμενο πολύ πιθανό. Σε αυτή την περίπτωση η σχέση του νεοκομμουνιστικού ΣΥΝ με το ΚΚΕ θα ήταν από τακτική άποψη ανταγωνιστικές και από στρατηγική άποψη θα καθορίζονταν από το στόχο της συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού τρίτου πόλου. Αυτό τον δρόμο επέλεξε δυστυχώς η πλειοψηφία του ΣΥΝ υπό την ηγεσία του Αλ. Αλαβάνου και αργότερα του Αλ. Τσίπρα.
Η μεταξύ τους σύγκρουση από πολιτική άποψη, είναι μικρής σημασίας, αφού και οι δυο ενθουσιάζονται από ένα τρομερό αμάλγαμα κομμουνιστικών δογμάτων και αντιεξουσιαστικών φαντασιώσεων.
Η πραγματική διαχωριστική γραμμή εντός του ΣΥΝ εκτείνεται ανάμεσα στους αριστεριστές της πλειοψηφίας και τους μεταρρυθμιστές της μειοψηφίας. Κανένα συνέδριο δεν μπορεί να δώσει δημιουργικό χαρακτήρα στη συνύπαρξη αυτών των δυο τάσεων. Μερικές φορές η διάσπαση είναι λύτρωση.
* Το «εδώ ο κόσμος καίγεται...» ταιριάζει απόλυτα σε όσα απασχολούν αυτές τις μέρες τα στελέχη του Συνασπισμού. Το δυστύχημα δεν είναι οι μεθοδεύσεις και τα μικροκομματικά παιχνίδια που συμβαίνουν εν όψει του Συνεδρίου του κόμματος, αλλά ότι Κουβέλης, Χατζησωκράτης και οι λοιποί «Ανανεωτικοί» επιμένουν να ασχολούνται...(stel)
Τρίγωνο υπονομευτώντης Λώρης Κέζα (στο ΒΗΜΑ)
Μικρό το κακό για τον κ. Φώτη Κουβέλη. Η Οργάνωση Καλλιθέας του Συνασπισμού δεν τον ψήφισε για σύνεδρο. Μικρό το κακό γιατί στο συνέδριο δικαιούται να πάει ούτως ή άλλως ως βουλευτής, δικαιούται να μιλήσει, δικαιούται να είναι υποψήφιος στα όργανα- αρκεί να τον προτείνει κάποιος άλλος. Δεν θα μπορεί να ψηφίσει. Εχει χορτάσει όμως από ψηφοφορίες τόσα χρόνια, δεν χάθηκε ο κόσμος. Ούτε άλλαξαν οι ισορροπίες, αφού στη θέση του θα πάει άλλος της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Μεγαλύτερο το κακό για εκείνους που αφιέρωσαν χρόνο στη μεθόδευση του αποκλεισμού του. Μπορούμε να τους φανταστούμε να αναλώνονται σε τηλεφωνήματα, να μετράνε κεφάλια, να φτιάχνουν υποθετικά σενάρια και για τα επινίκια να χοροπηδάνε από τη χαρά τους. Αλήθεια, άξιζε τον κόπο αυτή η στρατηγική; Είναι κατάλληλη η ιστορική στιγμή για μικροκομματικά παίγνια; Ενόσω κόβονται μισθοί και καταργούνται αναρίθμητα εργασιακά προνόμια, είναι δυνατόν να χάνεται ενέργεια σε τόσο ταπεινές δράσεις;
Για να παρακολουθήσει κάποιος τα τεκταινόμενα εντός Συνασπισμού πρέπει να έχει εκπαιδευθεί με την ανάγνωση πολυπρόσωπων μυθιστορημάτων (ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεςείναι μια καλή αρχή) ή να έχει γαλουχηθεί από τα 520 επεισόδια του «Πέιτον Πλέις». Επί δεκαετίες οι ήρωες της συνσαπουνόπερας βρίσκονται μπλεγμένοι σε αδιέξοδες σχέσεις με μεγάλα πάθη. Στη μεγάλη οικογένεια του Συνασπισμού λοιπόν υπάρχει η τάση «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» που επαναφέρει το παλαιό αίτημα, να μην κατσικώνονται τα ίδια πρόσωπα στη Βουλή, στην Ευρωβουλή και στα όργανα. Οι εκπρόσωποι της τάσης στην Οργάνωση της Καλλιθέας αξιοποίησαν το καταστατικό, που επιτρέπει στα μέλη του κόμματος να σταυρώνουν υποψήφιους συνέδρους από δύο διαφορετικές λίστες. Δόθηκε γραμμή να ψηφιστεί μαζικά άλλος υποψήφιος της Ανανεωτικής Πτέρυγας και όχι ο κ. Κουβέλης, ο οποίος πήρε τη δεύτερη θέση αλλά αντικαταστάθηκε από γυναίκα, καθώς εφαρμόζεται ποσόστωση για τα δύο φύλα.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε στους μεθοδευτές του αποκλεισμού τη μεγάλη επιτυχία. Μιλάμε για επικοινωνιακή επιτυχία. Κάτι τέτοια τα λατρεύουν οι τηλεοράσεις, οι παραπολιτικές στήλες, οι ρεπόρτερ. Η Τοπική Οργάνωση Καλλιθέας έγινε διάσημη και η «Πρωτοβουλία» πήρε το μερίδιο της δημοσιότητας. Ο κ. Κουβέλης έπαιξε το παιχνίδι τους. Με δηλώσεις και κόντρα δηλώσεις συμπαρέσυρε πολλά στελέχη σε μια ανούσια συζήτηση. Βαρύγδουπες προβλέψεις για το άραχλο μέλλον της παράταξης, πικρές διαπιστώσεις, ένα διάχυτο πνεύμα αδικίας.
Μιλούν όλοι για πρακτικές έξω από την κουλτούρα του κόμματος, ενώ ο κ. Κουβέλης καταλογίζει στην ηγεσία του κόμματος τη διαμόρφωση νοοτροπίας εντάσεων. Μήπως όμως αυτή είναι η κουλτούρα του κόμματος, να βγάζει ο ένας το μάτι του άλλου; Ο κ. Κουβέλης υπονομεύθηκε με το δικαιολογητικό ότι και εκείνος έκανε τα ίδια στους συντρόφους του. Η «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» τον κατηγορεί ότι υπονόμευσε συνειδητά τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Φεβρουάριο του 2008.
Είναι προφανές ότι το συνέδριο του Ιουνίου είναι χαμένος κόπος. Δεν θα μονιάσουν οι τάσεις, δεν θα συμφωνήσουν ούτε στα βασικά, ας πούμε για το αν πρέπει η Ελλάδα να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στον Συνασπισμό βλέπουν μόνο όσα τους χωρίζουν, όχι όσα θα μπορούσαν να τους ενώσουν. Πρόκειται για μια δυσλειτουργική οικογένεια που διαλύεται χωρίς οι γονείς να παίρνουν απόφαση για διαζύγιο. Ο κ. Κουβέλης ξέρει ως δικηγόρος από διαζύγια, ξέρει την αξία του ΣΥΝ-αινετικού. Μάλλον όμως θα το πάνε σε αντιδικία, για να χωρίσουν τα υπάρχοντα: δεν έχουν βάζα και μαχαιροπίρουνα. Εχουν όμως κρατική επιχορήγηση, έδρες στο Σύνταγμα και στις Βρυξέλλες. Αυτά τους κρατούν υπό την ίδια σκέπη. Το επερχόμενο συνέδριο προσφέρεται για έναν θεαματικό καβγά, από αυτούς που σφραγίζουν το τέλος μιας σχέσης.
* Είμαι σίγουρος ότι ο Τσίπρας χαίρεται όταν του «επιτίθεται» ο Πάγκαλος. Όχι μόνο γίνεται συμπαθής στο πανελλήνιο αλλά ξεφεύγει και από τις σκοτούρες που οι συνιστώσες του προκαλούν στο ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για την αντιμετώπιση των «επιθέσεων», τί πιο εύκολο; Εδώ τα κατάφερε ο Αβραμόπουλος... (stel - το σκίτσο είναι του Δημήτρη Χαντζόπουλου από τα ΝΕΑ)
Υπάρχει τουλάχιστον ένας πολιτικός πρώτης γραμμής που οφείλει κατά ένα μεγάλο μέρος τη σταδιοδρομία του στον Θόδωρο Πάγκαλο. Είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Αν δεν επιχειρούσε να τον ισοπεδώσει το 1994 όταν αναμετρηθήκαν για το δήμο Αθηναίων, ίσως να μην είχε τη μετέπειτα πορεία στα δημόσια πράγματα. Τώρα υπάρχει κι ένας ακόμη που μάλλον θα πρέπει να αρχίσει να στέλνει λουλούδια τον πληθωρικό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Ο Αλέξης Τσίπρας.
Θεωρητικά αυτό που κάνει ο Πάγκαλος πηγάζει από μια πάλαια πρακτική, που επιχειρεί να ορθώσει τείχη ανάμεσα σε δυο όμορους πολιτικούς χώρους για να μην υπάρχουν μετακινήσεις από τον ένα στον άλλο. Εν προκειμένω από το ΠΑΣΟΚ στον Συνασπισμό. Η κυβέρνηση δοκιμάζεται από τα αντιλαϊκά μέτρα που είναι υποχρεωμένη να πάρει. Λογικά αυτό διευκολύνει τον Συνασπισμό να διεισδύσει σ’ ένα τμήμα της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ - και το κάνει. Για να τον αναχαιτίσει ο Θόδωρος Πάγκαλος, πιέζει τον επικεφαλής του. Μόνο που το κάνει τόσο υπερβολικά που μάλλον θα τον ωφελήσει στο τέλος.
Δεν είναι μια αόριστη εκτίμηση. Είναι η ανάλυση των στοιχείων που αναδεικνύονται από αυτή την σύγκρουση. Εκ των πραγμάτων ο Τσίπρας βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Είναι νέος, γράφει καλά στο γυαλί, έχει καλή ρητορική και μπορεί να κινηθεί στα πεδία που κατά παράδοση είναι σαγηνευτική η Αριστερά. Ιδίως σε κοινωνικές ομάδες όπως είναι οι νέοι.
Όπως φάνηκε στις περασμένες εκλογές ο Αλέξης «είναι πολύ νέος για να πεθάνει». Σε μια συγκυρία στην όποια η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και οι κινήσεις της είναι απολύτως προβλέψιμες, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση δεν είναι σε θέση να εισπράξει τίποτε, και ο Περισσός αρκείται για κεκτημένα του, ο χώρος που εκπροσωπεί ο Συνασπισμός μπορεί να απορροφήσει τη δυσαρέσκεια και τη συλλογική διάθεση για μαχητική αντίδραση.
Αυτός ο χώρος χρειάζεται κάτι να βγάζει στο προσκήνιο τα κεντρικά του πρόσωπα – και κυρίως τον επικεφαλής του. Και ο Θόδωρος Πάγκαλος του προσφέρει αυτό που χρειάζεται. Δίνει στον Τσίπρα μια νέα ευκαιρία - μετά από εκείνη που έχασε στη δημοσκοπική έκρηξη του 2007-8… Και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τη χάσει και αυτή τη φορά.
* Καιρό είχα να ασχοληθώ με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν συγκρατήθηκα όταν άκουσα τις γραφικές προτάσεις περί επανακρατικοποίησης όλων των τραπεζών, τις αδιέξοδες προτροπές για συνέχιση των απεργιών και τις επικοινωνιακές εξυπνάδες περί συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ. Όχι ότι εξεπλάγην κιόλας δηλαδή... (stel)
Η πραγματικότητα ΣΥΡΙΖΑτου Δημήτρη Χατζησωκράτη (στην Αυγή)
Δεν πρόλαβαν να περάσουν 24 ώρες από τη διήμερη συζήτηση στην ΚΠΕ του ΣΥΝ για τις «Θέσεις προς το Έκτακτο Συνέδριο», όπου κεντρική θέση κατείχαν οι επεξεργασίες για την «συγκυρία και τη διέξοδο από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας και της υπερχρέωσης» και η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να δράσει διορθωτικά, να μας επαναφέρει στην τάξη και να δώσει την «επαναστατική» και «αριστερή» ερμηνεία των όσων διατυπώθηκαν.
Το επιπλέον απογοητευτικό σε όλα αυτά είναι ότι η απόφαση ήταν ομόφωνη...
Επειδή λοιπόν από όλες τις πλευρές του ΣΥΝ, παρά τις μεγάλες διαφωνίες σε άλλα θέματα, καταγράφηκε γενική συμφωνία και σύγκλιση σε μέτρα και πρωτοβουλίες του ΣΥΝ για την αντιμετώπιση της κρίσης, η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί με την απόφασή της (Πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ για το επόμενο διάστημα σχετικά με τα κυβερνητικά μέτρα και το Σύμφωνο Σταθερότητας της Ε.Ε.) να μας επαναφέρει στην... «πραγματικότητα ΣΥΡΙΖΑ».
Μας προτείνει λοιπόν σήμερα να "προβάλουμε συνολικά, αποκαλυπτικά αλλά και διεκδικητικά... πολιτικές αιχμές" και όλα αυτά ως "'πλαίσιο' για τοπικές παρεμβάσεις, συγκρότηση των Επιτροπών και συμφωνίες για ενότητα δράσης με άλλες δυνάμεις”:
Μεταξύ των άλλων προτείνει:
1. «Προοπτική εθνικοποίησης των τραπεζών» Υπενθυμίζουμε ότι μέχρι τώρα προτείναμε τη διαμόρφωση ενός ισχυρού πυλώνα υπό δημόσιο έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα με Εθνική, Ταμιευτήριο, Αγροτική. Τώρα, στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πιστεύουν ότι αυτό δεν είναι αρκούντως αριστερό και αφού... περισσεύουν χρήματα στο Δημόσιο, ας συμπεριληφθούν στην πρόταση και όλες οι τράπεζες!
2. Επανάκτηση και εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και οργανισμών κοινής ωφέλειας με δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Ας αναλογιστεί ο οποιοσδήποτε πώς μπορεί η πρόταση αυτή σήμερα, εν μέσω κρίσης, να προβάλλεται ως διεκδικητικό πλαίσιο; Για τον σκοπό αυτό απαιτείτο η διάθεση μερικών δισεκατομμυρίων ευρώ. Υποθέτω ότι δεν διανοούνται στη Γραμματεία ότι η επανάκτηση θα γίνει με... επίταξη! Θα γίνει με μεταφορά πόρων στους... μετόχους. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι διεκδικούμε το κάθε ευρώ του Δημοσίου όχι μόνο για μισθούς και συντάξεις, αποπληρωμή χρεών, αλλά στην περίπτωση που περισσεύει κάτι, να διατίθεται σε άμεσους αναπτυξιακούς στόχους, που θα μπορούν να δώσουν, πρώτα και κύρια, θέσεις εργασίας. Με πρώτη μάλιστα επιλογή την καταβολή της εθνικής συμμετοχής στα προγράμματα του ΕΣΠΑ.
3. Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους Ας φανταστούμε ότι στη σημερινή συγκυρία είχαμε εμείς την ευθύνη για την επαναδιαπραγμάτευση. Με ποιους θα την κάναμε; Προφανώς με τις κύριες πιστώτριες τράπεζες, από τις οποίες μάλιστα θα ζητούσαμε και επί πλέον δανεισμό! Ένα τέτοιο σενάριο θα προκαλούσε την κοινή λογική και, αν μη τι άλλο, δεν θα μπορούσε να το προτείνει κόμμα της αντισυστημικής αριστεράς και να φαντάζει επαναστατικό...
Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο, η Γραμματεία θέτει ως στόχο «κυρίως τη συσπείρωση του κόσμου και την ένταση της αντιπαράθεσης με τα κυρίαρχα ιδεολογήματα(!)» τη διενέργεια δημοψηφίσματος ενάντια στο κυβερνητικό πρόγραμμα και το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας.
Την ώρα που μπροστά μας έχουμε συγκριμένους διεκδικητικούς αγώνες και έχουμε όλη τη δυνατότητα να συσπειρώσουμε ευρύτατες δυνάμεις ενάντια στα μέτρα, εμείς να ασχολούμαστε, «επαναστατικά», με το δημοψήφισμα! Τώρα που ευρύτατες δυνάμεις της ευρωπαϊκής αριστεράς και τα συνδικάτα κινούνται με πρώτο στόχο την πανευρωπαϊκή κινητοποίηση της 24ης Μαρτίου 2010, εμείς θα προβάλουμε το πεισματικό μας αίτημα...
Ο τέλειος αποπροσανατολισμός!
Να σημειώσουμε ότι στην Π.Γ. του ΣΥΝ η πρόταση αυτή είχε συναντήσει ευρύτερη αντίθεση!
Η πρόβλεψη όλων των στελεχών της Αν. Πτέρυγας που μίλησαν στην προχθεσινή ΚΠΕ, ότι «και αυτές οι όποιες καλές θέσεις που με μεγάλη πλειοψηφία μπορούμε να πάρουμε για τα κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζουν άμεσα οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι της χώρας θα πολτοποιηθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως έγινε με το Πρόγραμμα του κόμματος», επιβεβαιώθηκε πλήρως!
Καμία αμφιβολία πλέον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τροχοπέδη των εξελίξεων, αποτελεί το όχημα που μας οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στον αντισυστημισμό και τον αριστερισμό. Όσο γρηγορότερα προωθηθεί η απεμπλοκή του ΣΥΝ από το ΣΥΡΙΖΑ τόσο το καλύτερο.
* Νομίζω ο Λεωνίδας Κύρκος πρέπει να σταματήσει να προωθεί τη συνεργασία Ανανεωτικής Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει νόημα να ασχολείται τόσο και να εκτίθεται περαιτέρω από τη στιγμή που ο Κουβέλης και οι δικοί του δεν πρόκειται να τολμήσουν να χρεωθούν διάλυση του Συνασπισμού. Άλλωστε, τα προβλήματα της χώρας ξεπερνούν κατά πολύ τις συγκρούσεις και αγκυλώσεις ενός κόμματος του 4% και τί πρόκειται να κάνει μια μερίδα στελεχών αυτού. Ο Κύρκος πρέπει να ξεφύγει από το μίζερο κομματικό ακροατήριο του Συνασπισμού και να στραφεί στην κοινωνία που ενδιαφέρεται περισσότερο να ακούσει ότι έχει να της πει ο ιστορικός αυτός ηγέτης. (stel)
Περί ορέξεως...του Χρήστου Μαχαίρα (στο ΕΘΝΟΣ)
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Λεωνίδας Kύρκος είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο. Παρά τις απρέπειες των τελευταίων ημερών και όσα προσβλητικά του επιφυλάχθηκαν, ο ιστορικός ηγέτης της Aριστεράς δεν χρειάζεται ούτε τα πιστοποιητικά του Περισσού, ο οποίος σε μια επίδειξη εμπάθειας έσπευσε να τον καταγγείλει ως «υποστηρικτή της πλουτοκρατίας», ούτε την άδεια όσων άρχισαν να ψιθυρίζουν διάφορα ακατάληπτα για «συμφέροντα» και «ύποπτες επιδιώξεις».
Παρ’ όλα αυτά, αποτιμώντας κανείς την πρόσφατη πρωτοβουλία του να παραθέσει δείπνο σε πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες, δεν μπορεί παρά να έχει βάσιμες αμφιβολίες για το κατά πόσον αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος για να προωθηθούν οι ιδέες που χρόνια τώρα υποστηρίζει. Πρόσωπο, άλλωστε, με έντονη κριτική διάθεση ο ίδιος, έχει αποδείξει ότι αναγνωρίζει το δικαίωμα στον καλοπροαίρετο αντίλογο. Aς μας συγχωρήσει, λοιπόν, ορισμένες παρατηρήσεις.
Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, ο Kύρκος δεν έκρυψε ποτέ ότι αντιπαθεί το εγχείρημα του ΣYPIZA και ότι υποστηρίζει την ανάγκη η ανανεωτική Aριστερά να συμπορευθεί με το ΠAΣOK. Πρόκειται για μία θέση που προκαλεί το νευρικό σύστημα του Συνασπισμού, καθώς τα περισσότερα στελέχη του θεωρούν ότι υπονομεύει την αυτοτελή πολιτική παρουσία του κόμματος. Kαθώς, μάλιστα, στην Eλλάδα ζούμε, όπου συνήθως οι διαφωνίες συνοδεύονται και από σενάρια συνωμοσιών, τα περί ανάγκης σύγκλισης των δύο χώρων αντιμετωπίζονται από ορισμένους ως «σχέδιο υπονόμευσης της Aριστεράς», το οποίο κατέστρωσαν, υποτίθεται, αόρατα και ορατά «κέντρα».
Mέχρις εδώ όλα καλά και αποδεκτά. Eκαστος, άλλωστε, και η πολιτική αισθητική του... Eπειδή, όμως, απόψεις παρεμφερείς με αυτές του παλαίμαχου ηγέτη υποστηρίζουν και μια σειρά στελεχών του Συνασπισμού, το ερώτημα είναι αν το περίφημο δείπνο τους διευκολύνει ή τους δυσκολεύει την εσωκομματική ζωή. Δεδομένου, μάλιστα, ότι ο Λεωνίδας Kύρκος δεν θέλησε - ατυχώς κατά την ταπεινή μας γνώμη - να συμπεριλάβει στους καλεσμένους του και τον πρόεδρο του Συνασπισμού Aλέξη Tσίπρα, το μείγμα «ΠAΣOK - δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες» έμοιαζε με δώρο εξ ουρανού για όσους ισχυρίζονται ότι η συνάντηση Kεντροαριστεράς - Aριστεράς περνάει μέσα από τη διάλυση της δεύτερης.
Προφανώς, περί ορέξεως ουδείς λόγος... Πολλοί, άλλωστε, από αυτούς που κακίζουν τον Kύρκο για τις «παρέες» του, δεν έχουν σταματήσει να πολιορκούν απεγνωσμένα το KKE, θεωρώντας το κοντύτερα στις απόψεις τους. H μόνη ίσως διαφορά είναι ότι ο Περισσός δεν κάθεται στο τραπέζι...
* Οι παλιοί επισκέπτες του blog γνωρίζουν τις απόψεις μου σχετικά με το ΣΥΡΙΖΑ, τον αδιανόητο πολιτικό καιροσκοπισμό του Αλαβάνου και την ανάγκη διαφοροποίησης της Ανανεωτικής Πτέρυγας μέχρι του σημείου της ρήξης. Οι νεότεροι επισκέπτες μπορούν, αν θέλουν, να ανατρέξουν στο σχετικό φάκελο (ετικέτα). Πλέον δεν χρειάζεται να αναμασάμε τα ίδια. Η κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο απροχώρητο, η ανάγκη διάλυσης του επιτακτικότερη από ποτέ και η Ανανεωτική Πτέρυγα μπροστά στην τελευταία της ευκαιρία. Ο Λεωνίδας Κύρκος δίνει το σήμα, η βάση πια το επιζητά και η αίσθηση είναι μία: η Κεντροαριστερά δεν έχει πεθάνει... (stel)
Δικαιωμένοι και μη - ραντεβού το 2028! του Σάκη Κουρουζίδη (στην Αυγή)
Ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται πολύ συχνά για το θέμα της πιθανής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ είναι ότι όπου η αριστερά επιχείρησε τη συνεργασία με τη σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη, απέτυχε και στη συνέχεια ηττήθηκε.
Όμως, η διεθνής εμπειρία δεν είναι μια ενιαία και απολύτως συγκρίσιμη πραγματικότητα, από όπου ο καθένας ανασύρει το παράδειγμα που τον βολεύει και το προβάλλει με τρόπο που να εξυπηρετεί μια προειλημμένη επιλογή του. Κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητές της, την ιστορία της, το εκλογικό σύστημα και τις διαθέσιμες κάθε φορά επιλογές μέσα από τις οποίες προκύπτουν και οι όποιες συμμαχίες ή μη. Στη Γαλλία ηττήθηκε η συγκεκριμένη συνεργασία σοσιαλιστών, κομμουνιστών, πράσινων, αλλά οι ίδιες δυνάμεις συζητούν και πάλι ένα νέο συνεργατικό εγχείρημα. Στην Ιταλία το ίδιο. Αν κάτι μπορεί να εξαχθεί ως ασφαλής και αξιοποιήσιμη εμπειρία είναι ότι οι ίδιες οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς δεν καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ηττήθηκε η ιδέα της συνεργασίας αλλά το περιεχόμενο, οι προτεραιότητες, η επιλογή των όποιων μεταρρυθμίσεων και πρακτικών που υιοθετήθηκαν ή παραλείφθηκαν και το πώς θα μπορούσαν να επιχειρήσουν μια νέα επανασυγκρότηση συμμαχικών σχημάτων με καλύτερες προϋποθέσεις. Στη Γαλλία μετά την αποτυχία της συγκυβέρνησης, ηττήθηκαν εκλογικά όλες οι δυνάμεις που την συγκρότησαν, ενώ στην Ιταλία ήττα υπέστη και μάλιστα συντριπτική, η καθ’ ημάς αριστερά, σε όλες της τις εκφράσεις.
Ένα άλλο στοιχείο που παρακάμπτεται εύκολα είναι ότι ενώ απέτυχαν «συνολικά», κάτι προώθησαν στα «επιμέρους». Μας αφήνουν αδιάφορους, λοιπόν, οι όποιες μεταρρυθμίσεις προωθήθηκαν από τις «αποτυχημένες» αυτές κυβερνήσεις; Είναι σαν να λέμε, ότι τα πράγματα θα ήταν τόσο λίγο διαφορετικά στην Ελλάδα, αν κυβερνούσε η Ν.Δ. από τη μεταπολίτευση και ύστερα, ώστε να θεωρούμε αδιάφορο ότι μεσολάβησαν οι -«συνολικά» αποτυχημένες- κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ!
Να υπενθυμίσω ότι η ελληνική αριστερά (ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτ.) ήταν για μια περίοδο σχεδόν 20 ετών μετά τη μεταπολίτευση, στη γραμμή της κυβέρνησης συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και όσοι από τον ΣΥΡΙΖΑ συγκροτούν την ΚΕΔΑ, ΑΚΟΑ, ΔΗΚΚΙ και ο Μ. Γλέζος. Είναι, επίσης, γνωστό ότι η ΔΕΑ για πολλά χρόνια καλούσε σε υπερψήφιση του ΠΑΣΟΚ. Ήταν η περίοδος που τη συνεργασία τη ζητούσε η αριστερά και την αρνιόταν η σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ), φάση που διανύει σήμερα το κόμμα της Αριστεράς στη Γερμανία. Σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, είχαμε συμμαχικά σχήματα σε μια «κεντροαριστερή» κατεύθυνση με συμμετοχή και οικολογικών κομμάτων ή σχημάτων που χαρακτηρίζονται ως «πράσινη αριστερά» με έργο που είχε συνέχεια και αποδοχή. Συμμετοχή αριστερών ή οικολόγων σε κυβέρνηση έχουμε, εκτός από τις γνωστές περιπτώσεις της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, και στη Φινλανδία σήμερα με 2 υπουργούς, Τσεχία από το 2006 με 4 υπουργούς, και παλαιότερα στο Βέλγιο. Ακόμη στη Βουλγαρία και τον Ούγγρο πράσινο πρόεδρο. Φυσικά, όλες αυτές οι εμπειρίες χρειάζονται ειδική αξιολόγηση και όχι επιλεκτική χρήση.
Αν υποθέσουμε ότι η εμπειρία αυτή είναι γενικά αρνητική, όπως προβάλλεται πολύ συχνά και για τον ευρωκομμουνισμό, τότε καλό είναι να δούμε τις ανάλογες ...θετικές εμπειρίες από όπου να βγάλουμε άλλα συμπεράσματα. Ένα μέρος των συνιστωσών το παράδειγμα που ακολούθησαν και στο οποίο επιμένουν (υπαρκτός σοσιαλισμός, παράδειγμα Κίνας, αναφορές στον τροτσκισμό κ.λπ.) μήπως έχουν να μας καταθέσουν κάποια θετικά δείγματα εκτός από τις παταγώδεις αποτυχίες με τα καταστροφικά για την αριστερά αποτελέσματα;
Στο όνομα ποιας δικαίωσης, ποιας αποδοχής τής όποιας πρότασής τους από την κοινωνία, αφορίζουν συλλήβδην τις εμπειρίες της άλλης αριστεράς; Αν ο ευρωκομμουνισμός και η «κεντροαριστερά» απέτυχαν τότε ποιοί πέτυχαν και αισθάνονται δικαιωμένοι: οι «μαοϊκοί», οι «τροτσικτές», οι οπαδοί του «υπαρκτού» μήπως; Ο ευρωκομμουνισμός «απέτυχε», αλλά ακόμα από τα έτοιμα του ευρωκομμουνισμού τρώμε. Μήπως έχουμε κάποιες παρακαταθήκες, έστω, από τα άλλα ρεύματα της αριστεράς που μας διαφεύγουν; Μόνον παραδείγματα προς αποφυγήν!
Στην Ελλάδα, μετά την πρώτη 20ετία, με την κρίση του ΠΑΣΟΚ λίγο πριν και λίγο μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά, η επόμενη περίοδος που μας ξαναβρίσκει με ένα ΠΑΣΟΚ σε κρίση είναι αυτή μετά τις εκλογές του 2007, η οποία και σπαταλήθηκε από την αριστερά άδοξα, επιπόλαια και μυωπικά. Λογικά... σε 20, πάλι, χρόνια θα ξαναέχουμε ανάλογες ευκαιρίες να βρούμε έναν ρόλο στην αριστερά που να πρωταγωνιστεί στην κοινωνία και να αισθάνεται δικαιωμένη, όχι από τις αποτυχίες των άλλων, αλλά από τις δικές της επιτυχίες. Να συμμετάσχει στην αλλαγή κάποιας κοινωνίας και να το προβάλλουμε με περηφάνεια.
* Εν μέσω της οικονομικής κρίσης, της έξαρσης της γρίπης και της εκλογής αρχηγού στη ΝΔ, σίγουρα δεν περιμένω η προσοχή της κοινής γνώμης να βρίσκεται στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ που ξεκινάει σήμερα... Περιμένω όμως τουλάχιστον από τους προσκείμενους στο χώρο επισκέπτες του blog να διαβάσουν το πολύ εύστοχο σημερινό «άρθρο ημέρας» που αποδομεί ένα από τα επιχειρήματα εκείνων που προωθούν την οργανωτική και πολιτική αναβάθμιση του ΣΥΡΙΖΑ. (stel)
Η τυπολογία των ανένταχτωντου Σάκη Κουρουζίδη (στην Αυγή)
Το θέμα της συμμετοχής των ανένταχτων στις διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ έχει αναχθεί ως ένα από τα κύρια επιχειρήματα για τις οργανωτικές αλλαγές που προβάλλονται. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποκτήσει μέλη και αυτά ψηφίζουν για εκλογή οργάνων αλλά και για τις πολιτικές αποφάσεις, τότε όλοι θα έχουν φωνή και από «ανένταχτοι» θα γίνουν όλοι «ενταγμένοι».
Μια πρώτη ένσταση στον συλλογισμό αυτό αφορά την ίδια την επίκληση του επιχειρήματος αυτού ως λόγου για την οργανωτική «ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ. Θα περίμενα να προβληθούν επιχειρήματα που να αναφέρονται στις συγκλίσεις που ενδεχομένως έχουν συντελεσθεί στην πορεία της ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ και οι οποίες να υπαγορεύουν αυτή την εξέλιξη. Οι 11 συνιστώσες του ήρθαν πιο κοντά, πολιτικά - προγραμματικά, τα τελευταία 1-2 χρόνια; Έχει γραφτεί κάτι σχετικό που να τεκμηριώνει αυτή τη σύγκλιση; Έχει προβληθεί, έστω, ως λόγος για τις προτεινόμενες αλλαγές;
Οι ανένταχτοι! Αυτοί πρέπει να αποκτήσουν φωνή και γι' αυτό πρέπει να γίνουν οι οργανωτικές αλλαγές!
Την έννοια «ανένταχτος», γενικά μπορούμε να την συνδέσουμε με δύο διαφορετικές επιλογές - συμπεριφορές. Η πρώτη έννοια που έχει συνδεθεί πιο πολύ με την αριστερά, είναι αυτή του ανένταχτου από επιλογή, δηλαδή αυτού που δεν επιθυμεί την «ένταξη», που προτιμά να μένει σε μια απόσταση από την οργανωμένη κομματική συμμετοχή. Αυτή η στάση, σεβαστή βέβαια ως προσωπική επιλογή, θέτει τον ανένταχτο σε μια θέση «πλεονεκτική» σε σχέση με τους ενταγμένους. Έχει λόγο και ασκεί την όποια κριτική του αλλά ο ίδιος είναι στο απυρόβλητο της συλλογικότητας την οποία κρίνει. Πάντως, αυτή η κατηγορία των ανένταχτων, θα εξακολουθήσει να μένει ανένταχτη καθόσον δεν συνδέει την ένταξη με τα όποια οργανωτικά ή πολιτικά δεδομένα του κομματικού φορέα που αναφέρεται, αλλά είναι ανένταχτοι από επιλογή. Μια «υπο-κατηγορία» αυτών των ανένταχτων είναι όσοι δεν εντάσσονται από προσωπικές δυσκολίες. Η ομάδα αυτή δεν έχει ιδιαίτερη πολιτική σήμανση, αλλά είναι πολυπληθής, αφού όσοι απέχουν για υποκειμενικούς λόγους θα υπάρχουν πάντα στις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες που ζούμε.
Η δεύτερη κατηγορία ανένταχτων είναι αυτοί που θα ήθελαν την ένταξη αλλά δεν τους καλύπτει κάποιος συγκεκριμένος πολιτικός φορέας και γι' αυτό παραμένουν σε απόσταση. Κατανοητό αυτό, να μην θέλεις να ενταχθείς σε κάποιον συγκεκριμένο φορέα αν κρίνεις ότι δεν σε καλύπτει πολιτικά. Όμως, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε μια ιδιαίτερη κατάσταση. Έχουμε μια κατηγορία ανένταχτων οι οποίοι καλύπτονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, κατά δήλωσή τους, χωρίς να τους καλύπτει καμία από τις 11 συνιστώσες του! Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ εκτείνονται σε ένα πολύ ευρύ πολιτικό φάσμα, από ΔΙΚΚΗ έως ΔΕΑ, από ΣΥΝ έως ΚΟΕ, από ΑΚΟΑ έως ΡΟΖΑ και ΚΟΚΚΙΝΟ. Από τα «δεξιά» του ΣΥΝ έως τα «αριστερά» του ΚΚΕ! Και παρόλα αυτά, φαίνεται ότι μια πολυπληθής κατηγορία αριστερών που καλύπτονται από το πολιτικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ, αδυνατούν να βρουν κάποια συνάφεια με κάποια από τις, ούτε λίγο ούτε πολύ, 11 συνιστώσες του. Αν βέβαια, οι ίδιοι το κρίνουν έτσι, έχει καλώς. Αλλά, το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Είναι τόσο πλουραλιστικώς ανένταχτοι που αδυνατούν να συγκροτήσουν μία ή δύο, έστω, νέες συνιστώσες και μέσω αυτών να εμπλακούν στο ΣΥΡΙΖΑ; Επαναλαμβάνω ότι το ερώτημα αυτό αφορά όσους από τους ανένταχτους δεν παραμένουν ανένταχτοι από επιλογή αλλά από δυσκολία ταύτισης με κάποιον κομματικό φορέα, ενώ αυτοί επιθυμούν την ένταξη, αφού αυτός είναι και ο λόγος των οργανωτικών αλλαγών που προτείνουν, ακριβώς για να «συμμετάσχουν».
Δηλαδή, ενώ τους καλύπτει ο ΣΥΡΙΖΑ, γι' αυτό και δηλώνουν ότι θέλουν να γίνουν μέλη του, δεν τους καλύπτει καμία από τις 11 συνιστώσες του και δεν μπορούν να ομαδοποιηθούν σε κάποια άλλη -ή άλλες- συνιστώσα! Πολύ θεωρητικό, μόνον, μου ακούγεται αυτό το σενάριο. Αντίθετα, πιο πιστευτή μου φαίνεται η εργαλειακή χρήση της έννοιας του ανένταχτου για επίτευξη πολιτικών στοχεύσεων που δεν αφορούν τα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά, δια των οργανωτικών επιλογών να γίνει «αναδιανομή» των συσχετισμών εντός της ανανεωτικής αριστεράς. Και μάλιστα, όταν «φουσκώνεται» τόσο πολύ ο πιθανός αριθμός των «ανένταχτων» σε σχέση με τους συμμετέχοντες στις συνιστώσες, τόσο πολύ που να θεωρούν ως, περίπου, έτοιμους να «ενταχθούν» και όσους είναι «ανένταχτοι» από επιλογή ή από υποκειμενική αδυναμία, κάτι που θα συνεχίσει να ισχύει ανεξάρτητα από τις οργανωτικές αλλαγές στον ΣΥΡΙΖΑ.
* Ένα άρθρο για όσους είχαν μείνει με την απορία τί απέγινε τελικά εκείνη η πρόταση, προ 3 βδομάδων, της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού σε συνεργασία με την ΠΟΣΔΕΠ (Ομοσπονδία Πανεπιστημιακών Καθηγητών) για την οργάνωση συλλαλητηρίου κατά κάθε μορφής τρομοκρατίας. Η Αριστερά, απλά, έχασε ακόμα μία ευκαιρία να κάνει την υπέρβαση της προτιμώντας να παραμείνει δέσμια των αγκυλώσεων της που κακό κάνουν πρωτίστως στην ίδια και κατ’ επέκταση στη χώρα. Με τέτοια Αριστερά στην Ελλάδα, ο Χρυσοχοΐδης είναι ότι καλύτερο μπορούμε να έχουμε. (stel)
Η ΠΟΣΔΕΠ και οι σύμμαχοι των τρομοκρατώντου Διονύση Γουσέτη (στην Καθημερινή)
Ενώ η τρομοκρατία έχει περίπου εξαφανιστεί στη Δύση, στην καθ’ ημάς Ανατολή οι τρομοκρατικές οργανώσεις φυτρώνουν σαν μανιτάρια. Θρασύδειλοι φόνοι, εμπρησμοί, βανδαλισμοί, επιθέσεις σε βουλευτές, σε βιβλιοπωλεία και περιοδικά, ακόμα και έξαρση της ποινικής και ποδοσφαιρικής βίας που είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Οι σχετικές ειδήσεις έπαψαν πια να κοσμούν τα πρωτοσέλιδα.
Ο κ. Χρυσοχοΐδης κάνει φιλότιμες προσπάθειες να αντιμετωπίσει το φαινόμενο, αλλά είναι γνωστό ότι η αποτελεσματικότητα της προσπάθειάς του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την απομόνωση των τρομοκρατών από την κοινωνία. Καλύτερα απ’ όλους το γνωρίζουν οι αριστεροί, δεδομένου ότι σε όλα τα αριστερά εγχειρίδια αναφέρεται πως οι «επαναστάτες» είναι ανίκητοι από κάθε εξουσία, όταν κολυμπούν στον λαό όπως το ψάρι στο νερό. Αυτός προφανώς ήταν ο λόγος που η ιταλική Αριστερά οργάνωνε διαδηλώσεις εναντίον της τρομοκρατίας των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Οχι βέβαια με κάποιο αίτημα, αλλά με αποκλειστικό στόχο την κοινωνική τους απομόνωση. Λίγο μετά, οι Ταξιαρχίες εξαρθρώθηκαν.
Στη καθυστερημένη χώρα μας η ελληνική Αριστερά, που είναι περισσότερο ελληνική και λιγότερο αριστερά, δεν απομονώνει τους τρομοκράτες. Απομονώνει τους «μπάτσους», που παρομοιάζονται με δυνάμεις κατοχής και πρέπει να εκκενώσουν τις απελευθερωμένες περιοχές κυριαρχίας των αντιεξουσιαστών. Την αντίληψη αυτή εξέφρασε εύγλωττα ο πρόεδρος του ΣΥΝ: «Οταν επιτίθεσαι σε ένα Αστυνομικό Τμήμα τη στιγμή που εκεί μπορεί να βρίσκεται ο καθένας πολίτης… Και βρίσκονταν και πολίτες μέσα εκείνη την ώρα». Δηλαδή, όταν δεν βρίσκονται πολίτες, οι κουκουλοφόροι νομιμοποιούνται να επιτίθενται και να σκοτώνουν αστυνομικούς! Και όταν με πολύ κόπο συλληφθεί κάποιος τρομοκράτης, κάποιοι της Αριστεράς οργανώνουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας: «Λευτεριά στον αγωνιστή».
Την πρωτόγονη αυτή αντίληψη επιχείρησε να σπάσει η Ομοσπονδία Πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ) και προσκάλεσε εκπροσώπους της Κοινωνίας των Πολιτών για συλλαλητήριο. Τότε υπέστη ένα πρωτοφανές σε εμπάθεια, όσο και παιδαριώδες σε επιχειρήματα, μπαράζ επιθέσεων από τον ΣΥΝ. Πρώτα, οι συνδικαλιστές πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ απεφάνθησαν ότι η πρόσκληση «ούτε σαφές πολιτικό πλαίσιο προτείνει ούτε έχει νόημα να αναχθούν σε συνομιλητές άτομα τα οποία δεν επιδιώκουν καν κοινωνική νομιμοποίηση». Ακολούθησε εμπαθές δημοσίευμα ενός από αυτούς, κατά το οποίο η πραγματοποίηση ενός συλλαλητηρίου συμπόρευσης με τους Καρατζαφέρηδες, απλώς θα ενίσχυε την αυταρέσκεια των κουμπουροφόρων. Συνεχίζουν οι κομματικοί πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ, κατηγορώντας την ΠΟΣΔΕΠ ότι «αποπροσανατολίζει το πανεπιστημιακό κίνημα», αφού το σύνθημα «όχι στην τρομοκρατία… δεν είναι παρά ένας σκοτεινός, λαϊκιστικός και εν τέλει συντηρητικός λόγος ομαλότητας». Πιο εύγλωττος ο κομματικός γραμματέας Θεσσαλονίκης του ΣΥΝ, παρομοιάζει τους τρομοκράτες με τον Γιάννη Αγιάννη και τους αστυνομικούς με τον Ιαβέρη και καλεί την ΠΟΣΔΕΠ να πάρει θέση! Το έργο του κ. Χρυσοχοΐδη είναι πράγματι δύσκολο.
* Ο Αλαβάνος στα λίγα χρόνια που έμεινε Πρόεδρος του Συνασπισμού πρόλαβε και έκανε μεγάλη ζημιά, όχι απαραίτητα εκλογική αλλά όσον αφορά στην ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα του χώρου, επιχειρώντας να αγκαλιάσει ταυτόχρονα τα κοινωνικά κινήματα, τη δήθεν εξεγερμένη νεολαία και τους μπαχαλάδες των Εξαρχείων. Ο Τσίπρας, στον τομέα αυτό, έχει κάνει φιλότιμες προσπάθειες, από την προεκλογική περίοδο και μετά, να αλλάξει τις εντυπώσεις με πιο προσεκτικές δηλώσεις και παρεμβάσεις. Ωστόσο, το σύστημα έχει βολευτεί να στρέφει την προσοχή του στο Σύριζα κάθε φορά που έχουμε περιστατικά βίας, και με δεδομένο ότι και η εκλογική βάση του κόμματος έχει εν πολλοίς διαφοροποιηθεί με τα χρόνια, είναι πολύ δύσκολο να φύγει η «ρετσινιά»... Τώρα ειδικότερα που ο προστάτης των «εξεγερμένων νέων» Αλαβάνος δείχνει να επανακάμπτει στην επικαιρότητα, όλως τυχαίως ενόψει 17 Νοέμβρη και 6 Δεκέμβρη, η κατάσταση αναμένεται τεταμένη όχι μόνο στα πολύπαθα Εξάρχεια αλλά και στο εσωτερικό του πολύπαθου Συνασπισμού... (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)
Ο Αλέξης πίσω από τις λέξειςτου Κώστα Γιαννακίδη (στην ιστοσελίδα
Oταν η πολιτική καταδίκη της τρομοκρατίας γίνεται είδηση, τότε έχεις πρόβλημα...
Ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε παρανοϊκούς τους τρομοκράτες και καταδίκασε τις πρόσφατες επιθέσεις. Λογικό. Το πρόβλημα είναι ότι αποτελεί και είδηση σε δελτία, έντυπες και ηλεκτρονικές στήλες. «Ο Τσίπρας καταδίκασε τα φαινόμενα τρομοκρατίας». Η επικοινωνιακή μεταχείριση μίας απλής δήλωσης του συρμού καταδεικνύει και την αμηχανία του Συνασπισμού, το κόμπιασμα που προσπαθεί να ξεπεράσει.
Δεν ξέρω ποιος αδίκησε την πραγματικότητα, αν ευθύνεται ο Αλέξης ή τα media, αλλά αισθάνομαι ότι αντιμετωπίζουμε τον Τσίπρα όπως τον τέως βασιλιά, όταν τον ρωτούσαμε αν αποδέχεται το πολίτευμα. Κατά πάσα πιθανότητα η ευθύνη ανήκει στον Αλαβάνο και σε εκείνη τη θολή τοποθέτηση απέναντι στα Δεκεμβριανά. Οχι πως ο Τσίπρας είναι άμοιρος των ευθυνών, μπήκε και ο ίδιος στον λαβύρινθο ακολουθώντας τις πατημασιές του Αλέκου. Ευτυχώς κατάλαβε την ύστατη στιγμή ότι η καραμέλα ήταν ποτισμένη με αρσενικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στη Βουλή επειδή ο Τσίπρας συγκράτησε κάπως το λόγο και το βηματισμό του. Ομως τα προβλήματα μόλις αρχίζουν...
Ο Συνασπισμός έχει ανοίξει πια λογαριασμούς με ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο τοποθετείται και δρα στα άκρα. Πρόκειται για μία μερίδα πολιτών που, όταν προσέρχεται στις κάλπες, κινείται μεταξύ εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στη Βουλή κερδίζοντας τη ψήφο ανθρώπων που, κατά βάση, είναι απορριπτικοί απέναντι στο ίδιο το σύστημα, δεκτικοί στους αφορισμούς, ενίοτε και στις ακρότητες.
Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο ισορροπίας για τον Αλέξη Τσίπρα. Καλείται να σταθεί ανάμεσα στο θεσμικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και στην πίεση από εκείνο το κομμάτι των ψηφοφόρων που βλέπει θετικά ακόμα και τις ακραίες εκφράσεις διαμαρτυρίας. Τι θα κάνει; Ουσιαστικά τίποτα το ιδιαίτερο. Απλώς καλείται να αποδείξει ότι γνωρίζει καλά τη δουλειά του πολιτικού.
* Έχω ειλικρινά βαρεθεί τον εαυτό μου να ασχολείται με τις ακατανόητες αντιπολιτευτικές ενέργειες και επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Αναρωτιέμαι αν εκφραζόταν θετικά και κυρίως εποικοδομητικά για το – προφανώς αυτονόητο, αν και τίποτα δεν είναι πραγματικά τέτοιο στην Ελλάδα - μέτρο περικοπής των κρατικών αυτοκινήτων πόσο κόσμο θεωρεί ότι θα ξενέρωνε και πόσους θα ικανοποιούσε; Δεν μπορεί, έναν υπολογισμό θα τον κάνουν... Η δε Ανανεωτική Πτέρυγα που υποτίθεται θα «διατύπωνε διακριτά τις απόψεις της» πού έχει χαθεί; (stel)
Περίμενα το μέτρο για την περικοπή των κρατικών αυτοκινήτων να τύχει θερμότερης αποδοχής τουλάχιστον από τον ΣΥΝ (καλά για το ΚΚΕ δε το συζητάω, όλα είναι εκ του πονηρού). Ο ΣΥΝ λοιπόν, αναφέρει τα εξής: “Εύκολο και αυτονόητο χαρακτήρισε το μέτρο του υπουργείου Εσωτερικών ο ΣΥΝ, σημειώνοντας: “Η πραγματική διάθεση και η αποτελεσματικότητα στον αγώνα κατά της περιστολής της σπατάλης θα κριθεί σε άλλα, πιο ακανθώδη ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, τα θέματα των κρατικών προμηθειών ή των αμοιβών των διαφόρων συμβούλων και επιτροπών.“
Είναι όντως εύκολο και αυτονόητο μέτρο, να δεχτώ και ότι τείνει προς το λαϊκισμό. Επίσης, να συμφωνήσω ότι το ΠΑΣΟΚ θα κριθεί και σε άλλα πιο ακανθώδη ζητήματα.
Όμως εδώ και πεντέμισι χρόνια είχαμε μια κυβέρνηση που ούτε τα εύκολα, ούτε τα αυτονόητα μπορούσε να κάνει. Αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ παίρνει ένα μέτρο που και οικολογικό είναι και λεφτά θα εξοικονομήσει. Δε λέω ότι θα λύσει το πρόβλημα. Είναι όμως μια καλή αρχή, αρκεί να έχει και συνέχεια. Το να μας λέει ο ΣΥΝ ότι είναι εύκολο και αυτονόητο δε κάνει τίποτα άλλο από μία στείρα αντιπολίτευση. Μπορεί στο μυαλό τους να θεωρούν ότι μόνο η συγκρουσιακή αντιπολίτευση λειτουργεί ως μοχλός πίεσης. Αλήθεια, δεν έχουν σκεφτεί ποτέ ότι η θετική αποδοχή ενός μέτρου που ουσιαστικά δεν αντιβαίνει τις αρχές του κόμματος μπορεί να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ περισσότερο προς τ’ αριστερά παρά προς την αντίθετη κατεύθυνση;
Η διάσπαση του Συνασπισμού του Διονύση Γουσέτη (στην Καθημερινή)
