Marfin: τέλος εποχής για την αριστερή αθωότητα

* Μία βδομάδα μετά το τραγικό περιστατικό της Marfin και ακόμα δυσκολεύομαι να αλλάξω θεματολογία. Είναι απλά η δική μου αντίδραση στην ταχύτητα με την οποία ξεχάστηκαν τα 3 αθώα θύματα (που ούτε τα ονόματα τους ουσιαστικά ποτέ δεν συγκρατήσαμε) και τις αποπροσανατολιστικές συζητήσεις που συνόδευσαν τους φριχτούς θανάτους τους. (stel)

Marfin: τέλος εποχής για την αριστερή αθωότητα του Θανάση Καρτερού (στην Αυγή)

Αν οι υπάλληλοι της Marfin δεν είχαν δεχτεί πιέσεις για να δουλεύουν σε μέρα απεργίας, αν η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη, αν η εταιρεία εισάκουγε την κοινή λογική και τους άφηνε να φύγουν νωρίτερα, αν τα πυροσβεστικά έφταναν γρηγορότερα, αν υπήρχε έξοδος κινδύνου, αν τα τζάμια ήταν θωρακισμένα, αν... Πολλά «αν» στοιχειώνουν την τραγωδία της Marfin.

Ωστόσο, όσο κι αν τα «αν» έχουν βάση, όσο κι αν λείπουν ακόμα πολλές απαντήσεις, καραδοκεί πάντα το βόλεμα αριστερών συνειδήσεων πίσω απ' αυτά. Η πολιτική τακτοποίηση, τραβώντας τα «αν» από τα μαλλιά, να φτάσουμε στο συμπέρασμα στο οποίο βλέπουμε να φτάνουν ήδη δειλά-δειλά, ή και πιο ανοιχτά, διάφοροι, συχνά καλόπιστοι, εν ονόματι διαφόρων καλών σκοπών: για το δράμα φταίει η εργοδοσία, η κυβέρνηση και σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός.

Ωραία, φταίει σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός. Αυτοί που σήκωσαν το χέρι τους όμως για να σκοτώσουν ανθρώπους, μισθοφόροι κάποιας καπιταλιστικής μαφίας, ή εθελοντές της φονικής βίας, διαταραγμένοι μελανοχίτωνες, ή διατεταγμένοι προβοκάτορες, που ζεσταίνουν τις μηχανές του συστήματος και καίνε αθώους, δεν είναι άθλιοι δολοφόνοι; Είναι δυνατό να φωτίζει κανείς τις αιτίες της δράσης τους και να παραβλέπει τα αιματηρά, καταστροφικά της αποτελέσματα;

Δεν ήταν ασφαλώς τυχαίο το έγκλημα της Marfin. Πρέπει να δώσουν λόγο όσοι το προετοίμασαν, όσοι άφησαν γυμνούς στους λύκους τους εργαζόμενους, όσοι κερδοσκοπούν με την οδύνη. Αλλά πρέπει πρωτίστως να δώσουν λόγο οι δολοφόνοι. Που από καιρό έγραφαν μπροστά στα μάτια μας το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας. Συστηματικά, οργανωμένα, προβοκάροντας κάθε είδους εκδήλωση, καταστρέφοντας και καίγοντας, κρυμμένοι συχνά πίσω από την αριστερή λογική κι ευαισθησία, που έρχονται από πολύ μακριά, από τίμιους αγώνες και άγριες διώξεις τίμιων αγωνιστών.

Ε, λοιπόν, φτάνει. Πέρασε η εποχή της αθωότητας. Κανείς δεν δικαιούται πια να επικαλείται άγνοια και αγνές προθέσεις. Όταν ειρηνικοί διαδηλωτές γίνονται όμηροι επίδοξων δολοφόνων, πρέπει να μάθουν να προστατεύουν τον εαυτό τους. Και τους άλλους. Και όχι μόνο με παραινέσεις. Διαφορετικά ας κάτσουμε όλοι στ' αβγά μας. Γιατί είναι άλλο η ανοχή απέναντι σε διαφορετικές απόψεις και δράσεις, απέναντι σε νέους ανθρώπους που ψάχνουν διέξοδο στα αδιέξοδα, κι άλλο η ανοχή απέναντι στο έγκλημα, όποια ιδεολογική κουκούλα κι αν φοράει...

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=541332

Είδαν την τράπεζα ανοικτή, εξοργίστηκαν και την έκαψαν. Μαζί και τρεις ανθρώπους

* Μπαχαλάκηδες, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες και επίδοξοι επαναστάτες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα. Δεν είναι αυτοί το κύριο πρόβλημα της χώρας. Η Ελλάδα έχει φτάσει εκεί που έχει φτάσει εξαιτίας του τόσο φτωχού πολιτικού δυναμικού της. Και η ευθύνη γι αυτό βαρύνει, λίγο-πολύ, όλους μας που είτε συναλλασσόμαστε με το σύστημα, είτε αδιαφορούμε είτε απλά το παρακολουθούμε αμέτοχοι... (stel)

Είδαν την τράπεζα ανοικτή, εξοργίστηκαν και την έκαψαν. Μαζί και τρεις ανθρώπους από το blog «μη μαδάς τη μαργαρίτα» (http://mhmadas.blogspot.com/ )

Παρακολούθησα τις τοποθετήσεις των πολιτικών μας αρχηγών και κοινοβουλευτικών εκπροσώπων στη βουλή σχετικά με τη δολοφονία τριών εργαζομένων συμπολιτών μας σε τράπεζα στο κέντρο της Αθήνας. Έχουμε τους αρχηγούς, τους μπροστάρηδες, που μας αξίζουν άραγε; Τόσο λίγοι είναι, όχι σαν πολιτικοί, αλλά σαν άνθρωποι;

Παπανδρέου και Σαμαράς έβαλαν την λυπητερή «περούκα» και έβγαλαν δυο δεκάρικους για δημοκρατία, αγώνες που έκαναν τα κόμματά τους, δικαίωμα στη διαμαρτυρία και καταδίκη στη βία. Στη συνέχεια οι βουλευτές τους χειροκρότησαν. Από κεκτημένη ταχύτητα, από αφέλεια, από παχυδερμισμό, χειροκρότησαν. Τι είναι αυτοί που εκλέγει ο κυρίαρχος λαός αλήθεια; Ότι και ο ίδιος ο λαός, μάλλον.

Βρήκαν όμως την ευκαιρία να υποσχεθούν συναίνεση, κοινή σύσκεψη με πρόεδρο δημοκρατίας, πίστη στους θεσμούς και γενικώς μια σύμπνοια, μπροστά στα κουφάρια τριών αδικοχαμένων. Ο ΓΑΠ μάλιστα υποσχέθηκε και οικονομική βοήθεια στις οικογένειές τους. Το τέλος!!!

Ο Παφίλης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ εμφανίστηκε τσαμπουκαλεμένος. Μόλις είχε γυρίσει από το μέτωπο του ταξικού αγώνα, και το μέλημά του ήταν να διαχωρίσει τη θέση του ΚΚΕ από τα γεγονότα και να ρίξει την ευθύνη σε προβοκάτορες. Άφησε να εννοηθεί κάτι για ακροδεξιά στοιχεία, να μιλήσει για την καλή περιφρούρηση που κάνει το κόμμα του στις διαδηλώσεις και να θυμίσει ότι το ΚΚΕ καταδικάζει πάντοτε τέτοιες πράξεις βίας. Η Παπαρήγα αργότερα ανέμειξε Χρυσαυγίτες που με σημαίες του ΚΚΕ φώναζαν να «καεί το μπουρδέλο η βουλή». Πάνω απ’ όλα, να μην μας θίξουνε το μαγαζί και να συνεχιστεί ο αγώνας. Και πάντα προβοκάτορες που σκοτώνουν για να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ.

Ποιοι είναι αυτοί οι προβοκάτορες, ποιοι τους καθοδηγούν, αν αποδείχθηκε ποτέ αυτός ο γελοίος ισχυρισμός, τι ρόλο παίζουν οι «αναρχικοί», τι ήταν τα παιδιά που προσπαθούσαν να μπουν στη βουλή, κουβέντα. Στο τέλος φταίει το ΛΑΟΣ και η ακροδεξιά. Ίσως, δε λέω, μπορεί. Κάποιοι βλαμμένοι να φρίκαραν με όλο το πανηγύρι των δηλώσεων και να πετάξανε το «βενζίνη-φώσφορο-στουπί» ούτε που τους περνάει από το μυαλό;

Και ερχόμαστε στον Τσίπρα. Το πρόβλημά αυτού και του Σύριζα ήταν να μην την ξαναπατήσουν, όπως το Δεκέμβρη με τον Αλαβάνο. Τότε που εκτέθηκαν τσάμπα, χάσανε και ψήφους και προκοπή δεν είδανε από την πολιτική κάλυψη που επιχείρησαν προς τους αναρχοαυτόνομους.

Καταρχήν διευκρίνισε ότι τα μπλοκ του κόμματός του απείχαν 3 ώρες, χρονικά, από τα γεγονότα. Δηλαδή δεν ήμασταν εμείς. Κατά δεύτερον, δέχθηκε τη δικαιολογία του ΚΚΕ για προβοκάτορες και του συμπαραστάθηκε. Ανοιγματάκι, λέγεται αυτό δοθείσης ευκαιρίας. Κατά τρίτο έριξε τη γνωστή ευθύνη στην ακροδεξιά. Και συνεχώς μας τόνιζε πόσο λυπάται για τους νεκρούς, και πόσο καταδικάζει, και πόσο δηλαδή έβγαζε την ουρά του απέξω.

Οι κουίσλινγκς, οι δωσίλογοι και οι Τσολάκογλου στις δηλώσεις στελεχών του κόμματός του ( ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ) και οι παπαριές περί κατοχής της χώρας από το ΔΝΤ, δεν φάνηκε να τον απασχολούν. Από ύφος, κάτι σε προβληματισμένο με συναίσθημα της ευθύνης των στιγμών.

Οι αντιεξουσιαστικές ομάδες που κάνουν πάρτυ σε κάθε πορεία στην Αθήνα δεν φαίνεται να υπάρχουν για όλους αυτούς. Δηλαδή δεν καταδέχονται να τους δουν; Τους θεωρούν ανάξιους λόγου; Μήπως είναι ερωτευμένοι μαζί τους και ντρέπονται να το πουν; Μήπως ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος αυτούς περιμένει να δράσουν για να εκφοβίσουν τον διαμαρτυρόμενο κόσμο να χωθεί κάτω από τα κομματικά φτερά τους;

Η επαναλαμβανόμενη δήλωση του Παφίλη για την σωστή περιφρούρηση του ΚΚΕ παραπέμπει και εκεί. «Ελάτε σε μας, για να είσαστε ασφαλείς».

Το κλίμα που φτιάξανε όλες αυτές τις μέρες οι δήθεν επαναστάτες, μαζί με τη φόρτιση που προκαλούν τα ίδια τα μέτρα και η κρίση, όπλισαν τα χέρια κάποιων, να κάψουν την τράπεζα και μαζί και τους υπαλλήλους της. Σπορ στο οποίο επιδίδονται διάφοροι οργανωμένα ή μη, συχνά- πυκνά, ευτυχώς χωρίς θύματα μέχρι χτες.

Ο φανατισμός, η πίστη στην επαναστατική βία άλλων ιστορικών στιγμών, αλλά και η άπειρη ανθρώπινη βλακεία φτιάχνουν μίγμα συχνά εκρηκτικό. Οι δράστες επικαλούνται ιδέες και σύμβολα της Αριστεράς. Και είναι η οργανωμένη Αριστερά αυτή που πρέπει να ανοίξει μέτωπο κατά αυτών των αντιλήψεων και όμως αυτή είναι που κυρίως σιωπά ή υποκρίνεται ότι καταδικάζει. Αισθάνεται η έρημη, συγγενής με το χώρο της «επαναστατικής» βίας και δεν θέλει να χάσει τους εν δυνάμει συμμάχους της. Χαϊδεύει τα αυτιά και των δικών της παιδιών που σαν παιδιά της αριστεράς γοητεύονται από την κατεβασμένη βιτρίνα και την φωτιά. Μόνο που καμιά φορά η φλεγόμενη τράπεζα παίρνει μαζί της και 3 αθώους ανθρώπους. Και τότε το παιχνίδι γίνεται όπλο στα χέρια των παιδιών.

Οι τελευταίες ειδήσεις αναφέρουν:

Η τραγωδία σημειώθηκε περίπου στις 14:00, όταν διαδηλωτές που είδαν το υποκατάστημα της τράπεζας ανοιχτό, εξοργίστηκαν, φώναξαν συνθήματα κατά των υπαλλήλων, πέταξαν πέτρες στο εσωτερικό του και κάποιοι εκσφενδόνισαν μία ή περισσότερες μολότοφ. Ορισμένοι από τους υπάλληλους κατάφεραν να βγουν από την τράπεζα, που τυλίχθηκε στις φλόγες, ωστόσο άλλοι εγκλωβίστηκαν μέσα σε αυτήν. Από http://www.in.gr

Αλήθεια η ψέματα δεν ξέρω. Αλλά κάποιοι εξοργίστηκαν που είδαν την τράπεζα ανοικτή και…… έκαψαν τους ανθρώπους.

Το τέλος, συμπολίτες, πως γράφεται αν όχι έτσι;

http://mhmadas.blogspot.com/2010/05/blog-post_05.html

Οι «άμπαλοι»

* Η ανακοίνωση της ΓΓ Αθλητισμού για αναστολή της χρηματοδότησης των ποδοσφαιρικών ομάδων από τον ΟΠΑΠ με αφορμή τα συνεχή κρούσματα βίας στα ελληνικά γήπεδα μπορεί να χαιρετίστηκε από πολλούς που έχουν σιχαθεί να βλέπουν παρόμοιες εικόνες κάθε Κυριακή, αλλά κατά βάθος θεωρώ ότι πρόκειται για μία πρόχειρη και βεβιασμένη απόφαση που δεν πρόκειται να λύσει αυτό το τόσο μεγάλο και σύνθετο πρόβλημα. (stel)

Οι «άμπαλοι» του Άλκη Γαλδαδά (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Φέρνεις έναν υδραυλικό για να σου φτιάξει τη βρύση που χάνει μερικές σταγόνες αλλά όντας άσχετος ο μάστορας στην αποχαλάει και τώρα τρέχει ακατάσχετα. Και σαν να μην έφτανε αυτό θέλει να πληρωθεί και την επίσκεψη. Τι να κάνεις; Θα αναγκαστείς να φέρεις άλλον. Αν ήμουν πρωθυπουργός και καταλάβαινα από ποδόσφαιρο ή έστω κάποιος σύμβουλός μου τύχαινε να έχει αυτό το χάρισμα θα έλεγα σήμερα κιόλας: Γερουλάνος-Μπιτσαξής στον πάγκο. Αγόρια μου αφήστε να μπει να παίξει κάποιος άλλος, εσείς δεν κάνετε. Δεν έχετε σχέση με το αντικείμενο, είστε «άμπαλοι», όπως λέει μια σόλοικη γλωσσικά έκφραση που κυκλοφορεί όμως πολύ τώρα τελευταία στα γήπεδα. Δεν έχετε δηλαδή ιδέα από μπάλα και κατ’ επέκταση για το τι γίνεται σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Γι αυτό και προτείνατε πάλι κάποια τα εντελώς ανώφελα μέτρα. Τόσο ανώφελα όσο και τα προηγούμενα για τις μετακινήσεις που τα καταγγείλαμε από το πρώτο λεπτό και είδαμε τελικά τα (ανύπαρκτα) αποτελέσματά τους. Άλλωστε αν δεν αποδεικνυόταν ανύπαρκτα δεν θα αναγκαζόσαστε τώρα να πάρετε άλλα.

Οι άνθρωποι στην ουσία κλωτσούν την μπάλα μακριά από αυτούς και νομίζουν ότι εξαφάνισαν το πρόβλημα. Ανακοίνωσαν ότι ο ΟΠΑΠ θα σταματήσει να δίνει χρήματα στις ομάδες σε Α’, Β’, Γ’ Εθνική κατηγορία μέχρι να σταματήσουν αυτές(!) τη βία στα γήπεδα και την υποβάθμιση του προϊόντος που έχει πληρώσει γι αυτό ο Οργανισμός. Μόνο η λέξη «μπούρδες» μπορεί να καλύψει όλη αυτή τη σαπουνόφουσκα που απλώθηκε ξαφνικά πάνω από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Γι αυτό άλλωστε την επόμενη ημέρα από τις 13 ή 14 αθλητικές εφημερίδες ζήτημα αν οι δυο νοιάστηκαν να έχουν ένα μικρό τίτλο στην πρώτη τους σελίδα. Διότι δεν μπορούν, και να θέλουν, οι ποδοσφαιρικές ομάδες να εξαλείψουν τη βία από τα γήπεδα. Μόνο εσείς, που εκπροσωπείτε την Πολιτεία μπορείτε να το κάνετε αλλά δεν θέλετε να μπλέξετε και μας κοροϊδεύετε. Οι ομάδες νομίζετε ότι ελέγχουν όλους τους συνδέσμους των οργανωμένων; Η ΑΕΚ ελέγχει την Original, ο Πανιώνιος τους Πάνθηρες; Ο Βαρδινογιάννης είχε έλεγχο στη Θύρα 13 ή ο ΟΦΗ στους Snakes; Και όλα αυτά φαίνονται ακόμη πιο γελοία όταν είχαμε μόλις πριν λίγες ημέρες στον αγώνα Καβάλα-Άρης, στην όμορφη και ειρηνική αυτή πόλη εισβολή οπαδών άλλης ομάδας, με έδρα αλλού, που βρήκαν την ευκαιρία και συνεπλάκησαν με τους οπαδούς του Άρη. Σύμφωνα με τους μυρωδιάδες του ποδοσφαίρου μας, θα έπρεπε να τιμωρηθεί η ομάδα της Καβάλας; Ή μήπως οι παράγοντες της τρίτης ομάδας που οι οπαδοί τους ταξίδεψαν μέχρι την Καβάλα τους είπαν να πάνε να κάνουν επεισόδια; Και κάτι τέτοια δεν συμβαίνουν μια φορά και δυο. Εκεί λοιπόν τι θα κάνουν;

Το είχαμε εξηγήσει και στον Υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη όταν ανήγγειλε τα αφελή μέτρα του. Δεν βάζεις τον καφετζή να αστυνομεύει το πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί του. Και γιατί πολλοί από αυτούς που περνούν από εκεί είναι πελάτες του αλλά και αν ακόμη είναι αποφασισμένος να επιβάλει την τάξη άμα δεν έχει δικαίωμα να συλλαμβάνει τους παραβάτες πώς θα το κάνει; Αφού μόνο η Αστυνομία δικαιούται να κάνει συλλήψεις αυτή είναι και η υπεύθυνη. Αλλά δεν θέλει και παρακολουθεί ηθελημένα απαθής από μακριά. Και αυτό αποδεικνύεται εύκολα. Διότι στις πολιτικές διαδηλώσεις έχει μια εντελώς διαφορετική στάση. Εκεί έχει παίξει με ζήλο έναν πολύ επιλήψιμο ρόλο. Οι αστυνομικοί κοπανούσαν τον Κύπριο διαδηλωτή στη ζαρντινιέρα για να δουν πόσο γερά είναι φτιαγμένη. Από ένα ζευγάρι πράσινα παπούτσια σαν σκυλιά μύρισαν έναν άλλο ένοχο. Κάποιος που βγήκε μεταμφιεσμένος φορώντας την πυτζάμα του αλλά είχε σκοπό να καταστρέψει, δεν μάσησαν, τον πήγαν στο φρέσκο. Από το χτένισμα ράστα του άλλου κατάλαβαν το εγκληματικό μυαλό που κρυβόταν από κάτω. Και όταν δεν υπάρχει κάτι από αυτά γίνονται παραγωγοί και σκηνοθέτες οι ίδιοι και με το χεράκι τους βάζουν κανένα σακίδιο με μολότοφ για να γίνει το σκηνικό πιο πειστικό. Μόνο οι χούλιγκαν των γηπέδων βρε παιδί μου είναι εντελώς αόρατοι για τους αστυνομικούς. Αν και είναι πανεύκολο να συλλάβουν κάποιους, εγκλωβισμένοι καθώς είναι μέσα στο γήπεδο, εμείς τους βλέπουμε στις οθόνες μας να κάνουν πασαρέλα ανενόχλητοι, οι αστυνομικοί τρώνε τα καθίσματα στο κεφάλι αλλά δεν βλέπουν ποιος τους τα πετάει! Τελείως επιστημονικής φαντασίας εικόνες που γελοιοποιούν την πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα λοιπόν είναι ότι μπορούσαν αντί για τα μεγάλα, τα βαρύγδουπα, τα ανεφάρμοστα να ξεκινήσουν με τις πιο χαμηλές κατηγορίες, Β’ και Γ’, με τους λιγότερους οπαδούς, να συμφωνήσουν για τις όποιες αποζημιώσεις των αστυνομικών, αφού αυτό είναι θέμα διεκδίκησης από τους ένστολους, μετά να δοθούν δείγματα αποφασιστικότητας, να καταλογιστούν ποινές για τις περιστάσεις αυτές, να ξεκινήσουν οι συλλήψεις, να αποκτηθούν εμπειρίες, και μετά να τα βάλουν με τη Θύρα 4, την 7, τη 13… Με απώτερο στόχο όποιος δεν ανέχεται να κάθεται δίπλα του οπαδός αντίπαλης ομάδας αυτός να κάθεται σπίτι του ή στη φυλακή. Και όσο για την υποβάθμιση του προϊόντος «ποδόσφαιρο» μήπως ο ΟΠΑΠ και ο αδρά αμειβόμενος Πρόεδρός του να σκεφθούν ότι το προϊόν το υποβαθμίζουν και οι άθλιοι αγωνιστικοί χώροι και η γελοία διαιτησία και το ότι επιτρέπεται μια ομάδα να παίζει με 11 ξένους παίκτες ενώ άπειρα βερεσέδια χαρίζονται σε αναξιόπιστους προέδρους ομάδων;

Καλοπληρωμένοι άσχετοι ανέλαβαν να διορθώσουν το ποδόσφαιρο με μόνο προσόν, αξιοζήλευτο είναι η αλήθεια, να δημιουργούν τρύπες στο νερό.

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=2040&reftab=61&t=%CE%9F%CE%B9-%C2%AB%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B9%C2%BB

Ο... θρίαμβος του σερίφη!

* Δεν ήταν μόνο η καθιερωμένη επίθεση στο πούλμαν του αντιπάλου κατά την άφιξη του στο γήπεδο. Το προχθεσινό ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού δυστυχώς σημαδεύτηκε από το σοβαρό τραυματισμό μιας υπαλλήλου ασφαλείας από μία κροτίδα. Και όλα αυτά χωρίς οπαδούς του φιλοξενούμενου... Κάποια στιγμή οι ίδιες οι ομάδες αλλά και η πολιτική ηγεσία πρέπει να αντιληφθούν ότι τα μέτρα κατά της βίας στα γήπεδα πρέπει να γίνουν πολύ πιο σκληρά και δραστικά και το εύκολο μέτρο της απαγόρευσης στη μετακίνηση οπαδών δεν λύνει κανένα πρόβλημα... (stel)

Ο... θρίαμβος του σερίφη! του Φίλιππου Συρίγου (στην Ελευθεροτυπία)

Πάλι τα έκανε μούσκεμα η αστυνομία του κ. Μ. Χρυσοχοΐδη. Για το ποδοσφαιρικό ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού μιλάω και τα μέτρα ασφαλείας που πάρθηκαν για την ομαλή διεξαγωγή του!

Το κυριότερο ζήτημα ήταν η προστασία της φιλοξενούμενης ομάδας, δηλαδή του Ολυμπιακού, που όμως κατά την άφιξή της στο ΟΑΚΑ έτυχε συμπεριφοράς που θα τη ζήλευε ακόμα και πεδίο βολής!

Οπαδοί του Παναθηναϊκού συγκεντρώθηκαν στον χώρο των εξεδρών που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο στάθμευσης του πούλμαν και έβαλαν στο σημάδι τους αντιπάλους με ό,τι είχε διαθέσιμο ο καθένας. Δυναμιτάκια, φωτοβολίδες και κάθε λογής αντικείμενα εκτοξεύθηκαν κατά ποδοσφαιριστών, προπονητών και συνοδών, που μπήκαν τρομοκρατημένοι στο γήπεδο. Το πούλμαν έπαθε σοβαρές ζημιές και οι αστυνομικές δυνάμεις μόνον κατόπιν εορτής κατάφεραν να απωθήσουν τους επιτιθέμενους...

Τα ζητήματα που τίθενται μετά από αυτή την τόσο θερμή υποδοχή είναι δύο:

1. Στον σχεδιασμό που είχε προηγηθεί, ποια πρόβλεψη υπήρξε για το συγκεκριμένο θέμα, της άφιξης του «εχθρικού» πούλμαν; Γιατί, ύστερα από εμπειρία τόσων χρόνων, θα έπρεπε να είναι θέμα ρουτίνας το να φτάσει με ασφάλεια στο ΟΑΚΑ η αποστολή του Ολυμπιακού και οποιασδήποτε άλλης ομάδας.

2. Τι σόι έλεγχο είχαν κάνει, νωρίτερα, οι αστυνομικές δυνάμεις σ' εκείνους τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, που υποδέχθηκαν... αρματωμένοι τους «ερυθρόλευκους»;

Οποιες και να είναι οι απαντήσεις, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν σώζει την παρτίδα, γιατί τα όργανά του πιάστηκαν αδιάβαστα σε πολύ απλά θέματα που δεν χρειάζονται ούτε ειδικές συσκέψεις ούτε μεγαλεπήβολα σχέδια. Και γι' αυτό ακριβώς είναι απορίας άξιον πώς καταφέρνουν, παρά την έντονη παρουσία τους, τα γήπεδα να μετατρέπονται σε εστίες πολέμου...

Εκείνο, πάντως, που πρέπει να ομολογηθεί, είναι ότι, παρά τον βομβαρδισμό που δέχθηκε κατά την άφιξή του το πούλμαν του Ολυμπιακού, οι επιδόσεις της αστυνομίας ήταν γενικά καλύτερες από τις αντίστοιχες του πρώτου γύρου, όταν η αποστολή του Παναθηναϊκού ήταν αδύνατο να φθάσει με ασφάλεια στο γήπεδο Καραϊσκάκη, με αποτέλεσμα ν' αρχίσει το ματς με παραπάνω από μία ώρα καθυστέρηση!

Το συμπέρασμα που βγαίνει απ' όλ' αυτά είναι ότι δεν μπορεί να πολυεμπιστεύεται κανείς τα παλληκάρια του πράσινου σερίφη, τα οποία, σύμφωνα με τις εντολές που έχουν, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό μόνο στη συνεχή αστυνόμευση της περιοχής των Εξαρχείων. Οπου τελικά οι αστυνομικοί κοντεύουν να είναι περισσότεροι και από τους κατοίκους...

Για το μόνο που δεν φταίνε οι αστυνομικοί, είναι ότι κατά την είσοδο και έξοδο των παικτών από τον αγωνιστικό χώρο, δεν λειτούργησε η προστατευτική φυσούνα, με όλα τα γνωστά επακόλουθα. Για λόγους... αισθητικής (όπως είπαν), την αρνήθηκε ο γηπεδούχος Παναθηναϊκός, λες και η όλη ατμόσφαιρα του ντέρμπι θύμιζε πίνακα του Ρέμπραντ.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/03/2010&s=sta-ghpeda-ths-politikhs

Από το άσυλο στην οικονομία: διώξτε το φόβο

* Άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, λοιπόν, το Σάββατο το βράδυ, χωρίς συμπλοκές και χωρίς συλλήψεις, και το μόνο αξιοσημείωτο είναι ότι ακόμα δεν έχει βγάλει ανακοίνωση διαμαρτυρίας ο ΣΥΡΙΖΑ... (stel)

Από το άσυλο στην οικονομία: διώξτε το φόβο του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

H υπόθεση του ασύλου έχει πολλά να μας πει για την οικονομία. Τι συνέβη το Σαββατόβραδο στην Αθήνα; Ίσως να το ακούσατε, ίσως πάλι όχι. Ίσως σήμερα να το διαβάσετε, αν είστε προσεκτικός αναγνώστης, ίσως πάλι να το προσπεράσετε εύκολα μέσα στην υπόλοιπη ύλη των εφημερίδων.

Ο πρύτανης του Πολυτεχνείου έμαθε ότι κάτι τύποι, όπως συνήθως, τα σπάγανε σε ένα πάρτυ στην Πολυτεχνειούπολη. Ανοίγανε λουκέτα, διέλυαν πόρτες, απειλούσαν το φύλακα και γενικώς περνούσαν όμορφα. Και έκανε κάτι έως προχτές αδιανόητο. Τηλεφώνησε στην αστυνομία. Και τους είπε - “ξεχάστε το άσυλο, μπείτε και μαζέψτε τους”. Κι εκείνοι μπήκαν και τους μάζεψαν. Και το Σαββατοκύριακο όλων συνεχίστηκε κανονικά. Όσους τσίμπησαν έμειναν μέσα, οι υπόλοιποι ήμασταν έξω – ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Και κιχ από κανέναν...

Πόσα και πόσα χρόνια έχουν περάσει που συζητάμε για το περίφημο άσυλο και την άρση του και όλα τα συμπαρομαρτούντα; Πόσο μελάνι έχει χυθεί για να υπερασπιστούν οι μεν και οι δεν τις θέσεις τους; Πόσα άρθρα έχουν γραφτεί από πανεπιστημιακούς για να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και να προτείνουν τα ανεφάρμοστα;

Πόσα άλλα άρθρα έχουν γραφτεί από άλλους πανεπιστημιακούς για να εκλιπαρήσουν να γίνει κάτι ώστε απλώς να λειτουργούν τα Ανώτατα Ιδρύματα; Πόσες απίθανα πολλές ώρες ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού χρόνου έχουν καλυφθεί με συζητήσεις επί συζητήσεων για τα υπέρ και τα κατά, για το άσυλο και την ιστορία του, για τη σημασία της προστασίας από την πανεπιστημιακή κοινότητα και όχι από την αστυνομία, για την ανάγκη να προστατευθεί και το άσυλο από τη γελοιοποίησή του και τη μετατροπή του σε ασπίδα προστασίας μιας βαριάς παραβατικότητας;

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει άλλο θέμα που η έκταση της δημόσιας συζήτησης να ήταν τόσο δυσανάλογη με τη σημασία του και την πρακτική επίπτωσή του στις ζωές των ανθρώπων (ακόμη και μέσα στα ίδια τα Πανεπιστήμια, των φοιτητών και της ακαδημαϊκής κοινότητας). Λόγος υπάρχει – και είναι ιστορικός. Έχει σχέση με τις ενοχές της υπόλοιπης ελληνικής κοινωνίας για τη στάση της στη χούντα και το καθαρτήριο σύμβολο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Αλλά πάνε πια πολλά χρόνια για να μένουν τα ίδια ρεφλέξ...

Και μετά από τόση συζήτηση, τόσους διαξιφισμούς, τόσες αψιμαχίες, τόσες απειλές, τόσες προστριβές, και -φυσικά- τόσες καταστροφές, αφού δεν έγινε κάτι μόνιμο ούτε μετά το 1995 που κάηκε κυριολεκτικά το Πολυτεχνείου, ξαφνικά ένα Σαββατόβραδο έρχεται η πραγματικότητα και επιβάλλεται με απλό, λιτό και αποτελεσματικό τρόπο.

Και η απουσία οποιασδήποτε όχι αντίδρασης, αλλά έστω φωνής διαφωνίας, δημιουργεί μια ακραία αντικλίμακα σε σχέση με όσα για 35 ολόκληρα χρόνια μηρυκάζαμε σε κάθε ευκαιρία. Τι θα γίνει αν; Θα γίνει... η απάντηση δίνεται σήμερα. Και είναι “τίποτα”. Ένα εκκωφαντικό “τίποτα” για ό,τι φοβόμασταν πως θα συμβεί και η στάση μας καθοριζόταν όχι με κριτήριο την ανάγκη, το όφελος των φοιτητών, των καθηγητών ή της επιστήμης, αλλά με κριτήριο το φόβο.

Το άσυλο είναι η απάντηση στα διλήμματα για την οικονομία. Να κάνουμε ό,τι πρέπει να κάνουμε, χωρίς φόβο. Με συναίσθηση της πραγματικότητας και του μέτρου. Κρίνοντας με βάση τις ανάγκες και το συμφέρον της χώρας – κι όχι με βάση τις εικασίες για το πιθανό στερητικό σύνδρομο που θα πλήξει την Ελλάδα αν κάνει να απαλλαγεί από όλα τα άλλα σύνδρομά της.

http://bit.ly/bxITUc

Μολαταύτα, τυγχάνομεν κοιτίς...

* Τελικά, ούτε στη σημερινή συνάντηση Αστυνομίας με εκπροσώπους Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού λήφθηκε απόφαση για το ποιοί θα παρακολουθήσουν τον τελικό κυπέλλου στο μπάσκετ. Επαναλαμβάνω για όσους αδυνατούν να αντιληφθούν το μέγεθος της καφρίλας: «...απόφαση για το ποιοί θα παρακολουθήσουν τον τελικό κυπέλλου στο μπάσκετ». Νέα σύσκεψη ορίστηκε για την Παρασκευή... Το θέμα είναι συγχρόνως ενδιαφέρον, τραγικό και αστείο... (stel)

Μολαταύτα, τυγχάνομεν κοιτίς... του Παντελή Μπουκάλα (στην Καθημερινή)

Αύριο λοιπόν θα αποφασιστεί οριστικά ποιοι θα παρακολουθήσουν τον τελικό του Κυπέλλου μπάσκετ. Δεν ξέρω πολλές χώρες όπου ένα αθλητικό γεγονός να αντιμετωπίζεται σαν πολεμική σύρραξη, αλλά δεν ξέρω και πολλές χώρες που να καμαρώνουν όχι μόνο πως είναι η κοιτίδα του αθλητισμού αλλά και ότι (θυμηθείτε το 2004) συγκαταλέγονται στις ελάχιστες που μπορούν να διδάξουν αθλητικό πνεύμα. Αυτή η φαντασίωση πως είμαστε ξεχωριστοί, η οποία σπεύδει να ταυτιστεί με την πραγματικότητα ή να την υποκαταστήσει, μας έχει κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά απ’ όση θα μπορούσε να μας κάνει ακόμα και η βαρύτερη αυτοϋποτίμηση.

Η πρώτη σκέψη ήταν να γίνει ο αγώνας μπροστά σε μαθητές, οι οποίοι, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, κρατούν ακέραιη την αθωότητά τους και ξέρουν ότι στο παιχνίδι υπάρχει και η ήττα, εφόσον υπάρχει αντίπαλος (αλλιώς παίζει ο καθένας μόνος του στο πλέι στέισον, ρυθμίζοντας το μηχάνημα ώστε να κερδίσει οπωσδήποτε). Τα παιδιά ωστόσο, ακριβώς επειδή είναι δικά μας παιδιά, μαθαίνουν σχεδόν από τα γεννοφάσκια τους να φανατίζονται. Τα στέλνουμε στην ομάδα της γειτονιάς και στο πρώτο ημιεπίσημο φιλικό παιχνίδι με σύλλογο της διπλανής συνοικίας, αντί να τ’ αφήσουμε να χαρούν, βρίζουμε τον διαιτητή (κάποιος έφηβος είναι συνήθως) και τους αντιπάλους (δηλαδή παιδιά του δημοτικού). Δηλητηριασμένοι εμείς, δηλητηριάζουμε· δεν πάει μήνας που διακόπηκε ένα παιχνίδι μεταξύ εφήβων στη Βόρεια Ελλάδα επειδή συνεπλάκησαν οι γονείς... Κάθονται έπειτα τα παιδιά μας στην τηλεόραση να δουν κάποιον αγώνα και ό,τι ακούνε από την εξέδρα είναι βωμολοχικότατο και αγρίως σεξιστικό. Και όταν τα περιλάβει η εγγραμματοσύνη, διαβάζουν το μίσος στις κρεμασμένες αθλητικές εφημερίδες και ποτίζονται. Για ποια αθωότητα των παιδιών μιλάμε, λοιπόν, όταν τα φαρμακώνουμε από νωρίς;

Η άλλη σκέψη, να παραστούν ως θεατές οι κάτοχοι εισιτηρίου διαρκείας, και μάλιστα οι πλουσιότεροι εξ αυτών, υποθέτει ότι οι πεντακοσιομέδιμνοι και γραβατοφορεμένοι είναι άγιοι. Αλλά τίποτα τέτοιο δεν επιβεβαιώνει η γηπεδική δράση τους, αφού οι τσαμπουκάδες ξεκινάνε συνήθως από τις δικές τους θέσεις. Ε, αν έχεις πληρώσει ένα σωρό ευρώ πρέπει και να ξεδώσεις. Και όταν ξέρεις ότι δεν κινδυνεύεις όσο κι αν ξεφύγεις, αφού συγκαταλέγεσαι στους «επωνύμους», ούτε η γλώσσα ούτε το χέρι σου έχουν χαλινό.

Οπότε; Μία μόνο πιθανότητα βλέπω: Να γίνει ο τελικός παρουσία των βουλευτών. Οχι επειδή το φίλαθλο πνεύμα κατοικεί στο αίμα τους, αλλά επειδή έχουν την ασυλία τους. Και στο γήπεδο αν μπουκάρουν, τίποτα δεν παθαίνουν, διότι τους προστατεύει η συναδελφική αλληλεγγύη. Οπως τον κ. Τσακλίδη παλαιότερα, που είχε εισβάλει στο γήπεδο της Καβάλας, και τον κ. Καράογλου πρόσφατα, που είχε μπουκάρει στο Καυταντζόγλειο. Και τίποτα δεν υπέστησαν.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_09/02/2010_390123

Ροΐδης

* Ο (πρώην πλέον) πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών αφού τον δείρανε και τον στείλανε στην εντατική, παραιτήθηκε χωρίς να πει μια κουβέντα, όχι απαραίτητα για το θέμα του ασύλου αλλά γενικότερα για τα τόσα φαινόμενα βίας που διαδραματίζονται μέσα και έξω από τα Πανεπιστήμια. Προφανώς ακόμα και τώρα ο φόβος καθορίζει τις πράξεις και τα λόγια του. Όπως ακριβώς φοβάται και η κυβέρνηση να αγγίξει ουσιαστικά το θέμα του ασύλου με την Υπουργό Παιδείας να δηλώνει ότι το θεσμικό του πλαίσιο είναι επαρκές, προσποιούμενη ότι αγνοεί τί γίνεται στην πράξη. Με την πολιτεία να βλέπει τις επιθέσεις και τις καταστροφές αλλά να αδρανεί οχυρωμένη πίσω από το «επαρκές θεσμικό πλαίσιο», την πλειοψηφία των φοιτητών να σιωπά είτε γιατί βολεύεται ή απλά αδιαφορεί για το χάος που καθημερινά αντικρίζει και τους καθηγητές δαρμένους, κλαμμένους και φοβισμένους, η κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια μπορεί και να αλλάξει όταν πια θα έχουμε τον πρώτο νεκρό. Ας περιμένουμε λοιπόν... (stel)

Ροΐδης του Αλέξη Καλοκαιρινού (στα ΝΕΑ)

Ο παραιτηθείς πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών έχει τη συμπάθεια όλων μας. Η προχθεσινή του δήλωση, κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο, χαρακτηρίσθηκε «συγκινητική». Σε αντίστοιχο τόνο ήταν και το κείμενο της χθεσινής του παραίτησης. Είναι όμως αξιοπερίεργο ότι ένας άνθρωπος που εξελέγη για να διοικήσει το πανεπιστήμιο αποχωρεί με πολύ συναισθηματισμό αλλά χωρίς ούτε μία λέξη επί της ουσίας. Ίσως κανείς δεν θέλει να ακούσει για την ουσία, οπότε γιατί να μιλήσει κάποιος γι΄ αυτήν; Όμως, είναι μεγάλη η απόσταση από το σημείο αυτό, μέχρι να θεωρήσουμε ότι η «συνδιοίκηση» των ΑΕΙ από πανεπιστημιακούς και κομματικούς συνδικαλιστές φοιτητές πρέπει να βασίζεται σε σχέσεις αγάπης στις οποίες οφείλουν να προσχωρούν και οι αριστεριστές και εξωπανεπιστημιακοί. Στη χώρα των ισχυρών αισθημάτων, μεταξύ των οποίων τελευταία προεξάρχει η «οργή», εξακολουθεί να υφίσταται έλλειμμα ορθού λόγου. Το έλλειμμα αυτό, αν και δεν είναι ποσοτικά μετρήσιμο, φαίνεται ότι υπερβαίνει το δημοσιονομικό. Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, υπάρχουν περιοχές της ελληνικής επικράτειας στις οποίες η εφαρμογή του νόμου τελεί εν αναστολή. Για την ακρίβεια, για την εφαρμογή του νόμου διαμεσολαβεί ένα συμβούλιο, που πρέπει να συγκληθεί επί τούτου και να αποφασίσει σχετικά. Για να συγκληθεί το συμβούλιο, απαιτείται νόμιμη πρόσκληση των μελών του. Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, το συμβούλιο δεν μπορεί να συνέλθει αυθημερόν, ακόμα κι αν πρόκειται για έκτακτη συνεδρία. Συνεπώς, για ένα αδίκημα που τελείται σήμερα, ο νόμος θα εφαρμοσθεί, στην καλύτερη περίπτωση, αύριο.

Τα παραπάνω ισχύουν σύμφωνα με το υπερήφανο ελληνικό δίκαιο για τα ακόμα πιο υπερήφανα ελληνικά πανεπιστήμια. Και το συμβούλιο που καλείται να αποφασίσει για την ενδεχόμενη εφαρμογή του νόμου ονομάζεται «Πρυτανικό». Βεβαίως, το Πρυτανικό μπορεί να παρακαμφθεί «εφόσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή εγκλήματα κατά της ζωής». Αλλά το ζήτημα είναι ποιος θα «διαπιστώσει» την τέλεση εγκλημάτων πίσω από κλειστές πόρτες. Μάλλον, θα το δείξει η νεκροψία. Συμπερασματικά, δεν είναι η «πιστή εφαρμογή του νόμου περί ασύλου» αυτό που χρειάζεται για να μη σπάζουν τα κεφάλια των πρυτάνεων. Ο υφιστάμενος νόμος για την αναστολή της εφαρμογής των νόμων εφαρμόζεται πιστά. Οι άναρχες νησίδες της ελληνικής επικράτειας είναι το προνομιακό πεδίο στο οποίο ομάδες πίεσης και συμφερόντων, νόμιμων και παράνομων, μπορούν να ασκούνται σε μεταξύ τους συγκρούσεις εν πλήρει ελευθερία. Είναι μια καλή άσκηση για την πραγματική ζωή στον έξω κόσμο, που αναμένει ακόμα τον αντίστροφο νόμο για την τήρηση των νόμων, που κάποτε ζητούσε ο Ροΐδης.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4550558

Ο Αλέξης πίσω από τις λέξεις

* Ο Αλαβάνος στα λίγα χρόνια που έμεινε Πρόεδρος του Συνασπισμού πρόλαβε και έκανε μεγάλη ζημιά, όχι απαραίτητα εκλογική αλλά όσον αφορά στην ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα του χώρου, επιχειρώντας να αγκαλιάσει ταυτόχρονα τα κοινωνικά κινήματα, τη δήθεν εξεγερμένη νεολαία και τους μπαχαλάδες των Εξαρχείων. Ο Τσίπρας, στον τομέα αυτό, έχει κάνει φιλότιμες προσπάθειες, από την προεκλογική περίοδο και μετά, να αλλάξει τις εντυπώσεις με πιο προσεκτικές δηλώσεις και παρεμβάσεις. Ωστόσο, το σύστημα έχει βολευτεί να στρέφει την προσοχή του στο Σύριζα κάθε φορά που έχουμε περιστατικά βίας, και με δεδομένο ότι και η εκλογική βάση του κόμματος έχει εν πολλοίς διαφοροποιηθεί με τα χρόνια, είναι πολύ δύσκολο να φύγει η «ρετσινιά»... Τώρα ειδικότερα που ο προστάτης των «εξεγερμένων νέων» Αλαβάνος δείχνει να επανακάμπτει στην επικαιρότητα, όλως τυχαίως ενόψει 17 Νοέμβρη και 6 Δεκέμβρη, η κατάσταση αναμένεται τεταμένη όχι μόνο στα πολύπαθα Εξάρχεια αλλά και στο εσωτερικό του πολύπαθου Συνασπισμού... (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Ο Αλέξης πίσω από τις λέξεις του Κώστα Γιαννακίδη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Oταν η πολιτική καταδίκη της τρομοκρατίας γίνεται είδηση, τότε έχεις πρόβλημα...

Ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε παρανοϊκούς τους τρομοκράτες και καταδίκασε τις πρόσφατες επιθέσεις. Λογικό. Το πρόβλημα είναι ότι αποτελεί και είδηση σε δελτία, έντυπες και ηλεκτρονικές στήλες. «Ο Τσίπρας καταδίκασε τα φαινόμενα τρομοκρατίας». Η επικοινωνιακή μεταχείριση μίας απλής δήλωσης του συρμού καταδεικνύει και την αμηχανία του Συνασπισμού, το κόμπιασμα που προσπαθεί να ξεπεράσει.

Δεν ξέρω ποιος αδίκησε την πραγματικότητα, αν ευθύνεται ο Αλέξης ή τα media, αλλά αισθάνομαι ότι αντιμετωπίζουμε τον Τσίπρα όπως τον τέως βασιλιά, όταν τον ρωτούσαμε αν αποδέχεται το πολίτευμα. Κατά πάσα πιθανότητα η ευθύνη ανήκει στον Αλαβάνο και σε εκείνη τη θολή τοποθέτηση απέναντι στα Δεκεμβριανά. Οχι πως ο Τσίπρας είναι άμοιρος των ευθυνών, μπήκε και ο ίδιος στον λαβύρινθο ακολουθώντας τις πατημασιές του Αλέκου. Ευτυχώς κατάλαβε την ύστατη στιγμή ότι η καραμέλα ήταν ποτισμένη με αρσενικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στη Βουλή επειδή ο Τσίπρας συγκράτησε κάπως το λόγο και το βηματισμό του. Ομως τα προβλήματα μόλις αρχίζουν...

Ο Συνασπισμός έχει ανοίξει πια λογαριασμούς με ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο τοποθετείται και δρα στα άκρα. Πρόκειται για μία μερίδα πολιτών που, όταν προσέρχεται στις κάλπες, κινείται μεταξύ εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στη Βουλή κερδίζοντας τη ψήφο ανθρώπων που, κατά βάση, είναι απορριπτικοί απέναντι στο ίδιο το σύστημα, δεκτικοί στους αφορισμούς, ενίοτε και στις ακρότητες.

Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο ισορροπίας για τον Αλέξη Τσίπρα. Καλείται να σταθεί ανάμεσα στο θεσμικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και στην πίεση από εκείνο το κομμάτι των ψηφοφόρων που βλέπει θετικά ακόμα και τις ακραίες εκφράσεις διαμαρτυρίας. Τι θα κάνει; Ουσιαστικά τίποτα το ιδιαίτερο. Απλώς καλείται να αποδείξει ότι γνωρίζει καλά τη δουλειά του πολιτικού.

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=75&smid=400&ArticleID=414&reftab=59&t=%CE%9F-%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82

Αριστερά ακούς; Το αίμα κυλάει... και η ακροδεξιά γλείφεται...

* Με τις τρομοκρατικές επιθέσεις να λαμβάνουν καθημερινό και ιδιαίτερα βίαιο χαρακτήρα, το ΛΑΟΣ και τον Καμμένο να βροντοφωνάζουν στα παράθυρα και τον Χρυσοχοΐδη να ψάχνεται (προσπαθώντας όμως πάντα να διατηρεί το επικοινωνιακό του προφίλ...), ισχυρή αντίδραση κατά της τρομοκρατίας με απήχηση στο ευρύ κοινό θα έρθει μόνο από τις δυνάμεις της αριστεράς. Εφόσον, βέβαια, αυτές πάψουν να θεωρούν την κάθε επίθεση ως «προβοκατόρικη υπονόμευση του λαϊκού κινήματος»... (stel)

Αριστερά ακούς; Το αίμα κυλάει…και η ακροδεξιά γλείφεται… του Γιώργου Πήττα (στην ιστοσελίδα www.tvxs.gr)

Όσο η Αριστερά μένει στις φραστικές καταδίκες υποσκάπτει το πρόσωπό της. Αν κάποιοι θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να πρωτοστατήσουν σε μία τεράστια κινητοποίηση των πολιτών κατά της τρομοκρατίας είναι οι δυνάμεις της Αριστεράς από τον Σύριζα μέχρι όλες τις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες & κόμματα.

Αλλιώς, αφήνουμε την αυτονόητη αγανάκτηση και την αυτονόητη οργή κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου στην άθλια και χυδαία εκμετάλλευση του ΛΑ.Ο.Σ και των ακροδεξιών γκάγκστερ.

Τώρα κιόλας, αυτή τη στιγμή πρέπει να βρεθεί το ελάχιστο απαιτούμενο πολιτικό θάρρος να εγκαταλειφθούν τα στερεότυπα και να διοργανωθεί ενωτική μαζική κινητοποίηση με τριπλό αποδέκτη:

1.Την κυβέρνηση, γιατί η κοινωνία δεν θα ανεχτεί παραβίαση των πολιτικών της ελευθεριών στο όνομα της τρομοκρατίας.

2.Την τρομοκρατία, γιατί η κοινωνία όσο απέναντι είναι στην ένστολη τρομοκρατία άλλο τόσο απέναντι είναι στους προβοκάτορες και σκοτεινούς κουμπουροφόρους που δρουν τάχα στο όνομά της.

3. Την ακροδεξιά και ρατσιστική συμμορία εντός και εκτός Βουλής που αποζητά αφορμές για περισσότερη αστυνομοκρατία, για συντεταγμένη ξενοφοβία και κατηγορεί εμμέσως πλην σαφώς την οποιαδήποτε τάση εκδημοκρατισμού της αστυνομίας –ακόμα και την πλέον διστακτική- ως δήθεν χάδι στην τρομοκρατία.

Προσωπικά, ως Πολίτης και ψηφοφόρος της Αριστεράς, απαιτώ αυτή τη στιγμή μια ευφάνταστη κινητοποίηση που μόνο εξ Αριστερών μπορεί να έρθει με μήνυμα και στόχο την απομόνωση κάθε τρομοκρατίας.

Γιατί, η τρομοκρατία, είτε δήθεν επαναστατική είτε Κρατική είναι πάντα το διπλό πρόσωπο του Ιανού ή αν θέλετε, τα δύο χέρια του αυταρχισμού και της καταστολής που πλένουν το πρόσωπο της ανωμαλίας.

http://www.tvxs.gr/v24590

Περί Εξαρχείων...

* Στην Πλατεία Εξαρχείων και τους πέριξ δρόμους μαθαίνω – γιατί έχω καιρό να πάω προς τα εκεί – έχει συγκεντρωθεί μεγάλος αριθμός αστυνομικών που υποτίθεται φυλάνε την περιοχή από κάθε είδους ταραξίες και προβαίνουν σε συχνές προσαγωγές «υπόπτων». Φυσικά, αυτό δεν αποτελεί βιώσιμη λύση, οι «ύποπτοι» δεν τελειώνουν ποτέ - άσε που δεν κάθονται και με σταυρωμένα τα χέρια - και το κλίμα γίνεται απλώς ολοένα και πιο τεταμένο. Φοβάμαι πως αν δεν αλλάξει άμεσα η τακτική της αστυνομίας, η κατάσταση θα τεθεί εκτός ελέγχου και ο φιλότιμος Χρυσοχοΐδης δεν θα ξέρει ποιόν να πρωτομαζέψει... Και ο Δεκέμβρης είναι κοντά... (stel)
Περί Εξαρχείων... , του Γιάννη Παντελάκη (στην Ελευθεροτυπία)

Αν το βράδυ της περασμένης Τετάρτης οι ίδιοι αστυνομικοί με τον ίδιο αυθαίρετο τρόπο, την ίδια βιαιότητα και τον ίδιο τσαμπουκά της εξουσίας, έκαναν μαζικές προσαγωγές νεαρών ή μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπων στα Εξάρχεια, στην καλύτερη περίπτωση η είδηση να φιλοξενούνταν σε ελάχιστα έντυπα.

Ως εκεί θα έφτανε. Ωστόσο το βράδυ της περασμένης Τετάρτης έγιναν προσαγωγές κάποιων από τους αποκαλούμενους επώνυμους και μάλιστα μερικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε η υπόθεση απέκτησε διαφορετική διάσταση. Πολύ μεγαλύτερη, με εκτενέστατη δημοσιοποίηση, με καταγγελτικές αναφορές, με υπουργικές συγγνώμες, μέχρι και σε παραίτηση του αρχηγού της αστυνομίας έφτασε! Δυο μέτρα και δυο σταθμά. Δεν είναι καινούργιο το φαινόμενο, βέβαια. Αν εκπροσωπείς κόμμα, και μάλιστα κοινοβουλευτικό, αν είσαι δημοσιογράφος, αν ανήκεις στους προβεβλημένους, οι πιθανότητες να υποστείς ταπεινωτικούς ελέγχους από την αστυνομία είναι ελάχιστες. Ακόμα και στην περίπτωση που συμβεί αυτό, ο υπουργός (όπως στην προκειμένη περίπτωση ο Μ. Χρυσοχοΐδης) θα ζητήσει συγγνώμη και θα καρατομήσει τον αρχηγό της αστυνομίας.

Κι όμως τα Εξάρχεια έχουν μετατραπεί σε αστυνομοκρατούμενη περιοχή εδώ και περίπου δέκα ημέρες. Οι δυνάμεις καταστολής βρίσκονται συνεχώς εκεί, πραγματοποιούν τους ίδιους εξευτελιστικούς ελέγχους σε οποιονδήποτε, μπουκάρουν σε μαγαζιά και μαζεύουν όποιον θεωρούν ύποπτο, ασκούν ψυχολογική βία σε δεκάδες περαστικούς ή μόνιμους κατοίκους της περιοχής. Κι όμως δεν είδαμε ούτε τα κόμματα της Αριστεράς να καταγγέλλουν το φαινόμενο ούτε τα κανάλια να προβάλλουν ως πρώτη είδηση το θέμα ούτε τον κ. Τσίπρα να οργανώνει ειδική συνέντευξη Τύπου...

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/10/2009&s=akrovatwntas

Έγκλημα και κοινωνία

του Γιώργου Καριπίδη (στην Ημερησία)

* Με αφορμή την προχθεσινή κλοπή του κινητού μου, μία σύντομη, αλλά πολύ εύστοχη, ανάλυση του φαινομένου της εγκληματικότητας και των αιτιών της. Δυστυχώς οι πολιτικές παρατάξεις της χώρας λόγω των διαφόρων κομματικών προκαταλήψεων και αγκυλώσεων, αδυνατούν όχι μόνο να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο αλλά ακόμα και να το ερμηνεύσουν στη σωστή του διάσταση. (stel)


Oι εποχές που οι άνθρωποι άφηναν τα κλειδιά της εξώπορτας κάτω από το χαλάκι και κοιμούνταν με ορθάνοιχτα τα παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες το καλοκαίρι έχουν περάσει. Στη σύγχρονη Eλλάδα τα σπίτια ασφαλίζονται σαν φρούρια και το «έξω» -δρόμοι, πάρκα, πλατείες- κρύβει κινδύνους. H εγκληματικότητα έχει αυξηθεί πολύ και ο φόβος των ανθρώπων ακόμα περισσότερο. Δεν πρόκειται μόνο για τα βαριά εγκλήματα (δολοφονίες, μεγαλεμπόριο ναρκωτικών, ληστείες, τρομοκρατία) που διαπράττονται κατά κανόνα από οργανωμένες ομάδες κακοποιών, πολλές φορές με διεθνείς διασυνδέσεις. Πρόκειται και για τα σχετικώς ελαφρά αδικήματα (κλοπές, χουλιγκανισμοί στα γήπεδα, ξυλοδαρμοί, καταστροφές σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια) που διαρκώς πολλαπλασιαζόμενα γίνονται καθοριστικά για τη διαμόρφωση ενός απειλητικού περιβάλλοντος γενικευμένης βίας και αυθαιρεσίας.

Aπέναντι σε αυτή την κατάσταση το κράτος εμφανίζεται αναποτελεσματικό και οι πολιτικές δυνάμεις γενικώς αμήχανες. H Δεξιά έχει την τάση να δίνει έμφαση στην καταστολή και να παρακάμπτει τις αιτίες της εγκληματικότητας, ενώ η Kεντροαριστερά έχει την τάση να αναλύει τις κοινωνικές αιτίες της εγκληματικότητας και να παραπέμπει την άμεση και συγκεκριμένη αντιμετώπισή της στις ελληνικές καλένδες. Όμως, πάντα ο φόβος ενεργοποιεί συντηρητικά κοινωνικά ανακλαστικά και γι’ αυτό -η ευρωπαϊκή πείρα το αποδεικνύει- όπου η Aριστερά υποτίμησε την απαίτηση των πολιτών για ασφάλεια το πλήρωσε πολύ ακριβά, ακόμη και σε εκλογικά αποτελέσματα. Iδιαίτερα η ελληνική ευρύτερη Aριστερά, έχοντας πικρή πείρα από τη δράση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους εναντίον της σε παλαιότερες περιόδους, και κυρίως ιδεολογικοποιώντας αυτή την πείρα, δυσπιστεί σε όλες τις προτάσεις που περιλαμβάνουν άμεσα μέτρα καταστολής του εγκλήματος. Φοβάται ότι αυτά μπορεί να οδηγήσουν σε ένα γενικό περιορισμό των ελευθεριών. Όμως, αυτός ο φόβος, στη σημερινή Eλλάδα της Σταθερής Δημοκρατίας, δεν έχει βάση. Aκόμα και τα ιστορικά τραύματα κάποτε κλείνουν. H ενασχόληση με τα αίτια της εγκληματικότητας δεν πρέπει να αποτελεί πρόσχημα για την αποφυγή της -εδώ και τώρα- αντιμετώπισης του εγκλήματος. Oύτε όμως και το αντίστροφο. Tο «σκληροί με το έγκλημα, σκληροί με τα αίτια της εγκληματικότητας» για να μην είναι απλώς ένα όμορφο σύνθημα πρέπει να οδηγεί σε συγκεκριμένες δράσεις παράλληλα και προς τους δύο στόχους.

Ως προς τις βαθύτερες αιτίες, η Aριστερά επιμένει ότι η εγκληματικότητα είναι συνέπεια της ανισότητας. Θεωρεί ότι όσο μειώνεται η ανισότητα τόσο μειώνονται και τα εγκλήματα. Όμως, μια τέτοια ευθεία και νομοτελειακή σχέση δεν επιβεβαιώνεται ιστορικά. H αύξηση της εγκληματικότητας συνδέεται περισσότερο άμεσα με τον μαρασμό της κοινωνικότητας. Eάν η κοινωνικότητα οριστεί ως «το σύνολο των θυσιών που πρέπει να κάνει ο καθένας μας προκειμένου να ζούμε όλοι μαζί», τότε ο μαρασμός της ορίζεται ως διάλυση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Oμως ακριβώς η κοινωνική αλληλεγγύη είναι που καθιστά δυνατό τον κοινωνικό έλεγχο και αυτός ο εκ των «κάτω» έλεγχος καθιστά δυνατή την οχύρωση της κοινωνίας έναντι του εγκλήματος. Tα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας -η θεσμοθετημένη έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη- δεν μπορούν βέβαια να είναι λυσιτελή ως προς την ανισότητα και τη σχετική φτώχεια. Oμως μπορούν να αποτρέψουν την περιθωριοποίηση, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την εξαθλίωση των ασθενέστερων στρωμάτων του πληθυσμού. Aυτό επί του προκειμένου είναι το σπουδαιότερο. Στο έγκλημα οδηγεί λιγότερο η ανέχεια και περισσότερο η απελπισία του αδιέξοδου.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12338&subid=2&tag=12491&pubid=8377170