Συνεργασία, αλλά με συμφωνία σε θέσεις

* Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ προς στέλεχος των Οικολόγων για ανάληψη του υφυπουργείου Περιβάλλοντος ήταν πρόχειρη και κυρίως επικοινωνιακού χαρακτήρα και ευλόγως απορρίφθηκε. Είναι θετικό ότι κανείς δεν έδωσε συνέχεια στο θέμα και σίγουρα δεν διατάραξε τις όποιες προοπτικές σχέσεων μεταξύ των 2 κομμάτων. Αυτό που θεωρώ ότι πρέπει να γίνει είναι να δημιουργηθεί ένας σταθερός δίαυλος επικοινωνίας και διαβούλευσης (σε όποιο επίπεδο) μεταξύ ΠΑΣΟΚ, Οικολόγων και ίσως ΣΥΡΙΖΑ που θα τους φέρνει πιο κοντά και θα στρώνει το έδαφος για ουσιαστικές κυβερνητικές συνεργασίες στο μέλλον. Με τη φόρα που έχει πάρει ο Παπανδρέου, ελπίζω κάποια στιγμή θα το πετάξει κι αυτό... (stel)

Συνεργασία, αλλά με συμφωνία σε θέσεις, του Νίκου Χρυσόγελου (στα ΝΕΑ)

Τις τελευταίες μέρες γίνεται συζήτηση για την άρνηση των «οικολόγων-πράσινων» (ΟΠ) να αναλάβουν θέση ευθύνης στη νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Κατανοούμε ότι εγείρονται ερωτηματικά στην κοινωνία αλλά και στους πολίτες που μας εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους, κυρίως ως προς τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις για συνεργασίες. Πολύ περισσότερο αφού δημιουργείται «υπουργείο περιβάλλοντος και κλιματικής αλλαγής», κάτι που πρώτοι οι ΟΠ διεκδίκησαν.

Χρειάζεται να επισημάνουμε ότι η πρόταση που έγινε από την πλευρά του σημερινού πρωθυπουργού αφορούσε την ανάληψη θέσης υφυπουργού περιβάλλοντος με αρμοδιότητες τα νερά, το χωροταξικό και τα δάση. Δεν είναι ακόμα σαφές αν αφορούσε πρόσωπα που θα «μετεγγράφονταν» από τους ΟΠ σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ή αφορούσε μια συνεργασία μεταξύ δυο κομμάτων.

Μια τέτοια συνεργασία προφανώς έπρεπε να βασιστεί σε διάλογο μεταξύ των δυο συνεργαζόμενων κομμάτων, δεν μπορούσε να είναι συμμετοχή «εν λευκώ» σε μια κυβέρνηση χωρίς να ξέρουμε ποια πολιτική θα ακολουθήσει αυτή. Η απάντηση για συμμετοχή στην κυβέρνηση έπρεπε να δοθεί μέσα σε λίγες ώρες. Ήταν τελικά αρνητική κάτω από τις προϋποθέσεις που έγινε.

Η συμμετοχή των ΟΠ σε μια κυβέρνηση δεν μπορεί να προηγηθεί του προγραμματικού διαλόγου.

Σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα όπου ένα πράσινο κόμμα συμμετέχει σε κυβέρνηση άλλου κόμματος προηγούνται διαπραγματεύσεις για το πρόγραμμα που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση συνεργασίας.

Οι προτεραιότητές μας είναι ξεκάθαρες: αφορούν τη διαφάνεια, έναν δημοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης, την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος, τη δημιουργία νέων πράσινων θέσεων εργασίας και την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου.

Συγκεκριμένα παραδείγματα:

- Θέματα διαφάνειας: Ζητάμε τον εντοπισμό των κρατικών και πολιτικών στελεχών καθώς και των κομμάτων που πήραν τα 100.000.000 ευρώ από τη «ζίμενς». Ζητάμε να επιστρέψουν τα χρήματα εκεί από όπου εκλάπησαν, στα δημόσια ταμεία.

- Θέματα ενεργειακού σχεδιασμού: Να στραφούμε στην απεξάρτηση από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο. Να μη συνεχιστεί η επένδυση από τη χώρα μας σε νέες λιγνιτικές μονάδες.

- Θέματα νερού: Να σταματήσουν τα έργα εκτροπής του Αχελώου. Εξυγίανση των ρυπασμένων υπόγειων νερών στη Βοιωτία (Ασωπός). Να ισχύσει η υποχρέωση «ο ρυπαίνων καταβάλλει το κόστος αποκατάστασης του περιβάλλοντος».

- Θέματα δασών: Να προχωρήσει το δασολόγιο με βάση τις διατάξεις του συντάγματος και να υπάρξει ολοκληρωμένη δασική πολιτική.

Θα δεσμευόταν η κυβέρνηση σε μια τέτοια κατεύθυνση; Δεν το ξέρουμε καν.

Εμείς δεσμευόμαστε στους πολίτες να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για να προωθηθούν αλλαγές στις πολιτικές και να λυθούν προβλήματα, χωρίς να διστάσουμε να στηρίξουμε την κυβέρνηση σε πρωτοβουλίες που είναι προς μια τέτοια κατεύθυνση. Παράλληλα, δεν απεμπολούμε το δικαίωμά μας να ασκούμε κριτική σε πολιτικές και πράξεις που είναι προς λάθος κατεύθυνση.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&la=1&ct=8&artid=4540428

Αλλαγή πεδίου

* Ψηφίσαμε δεν ψηφίσαμε ΠΑΣΟΚ, νομίζω πρέπει, όλοι, να παραδεχτούμε πως είναι η πρώτη φορά που ένα κόμμα που έρχεται στην εξουσία καλλιεργεί μεγαλύτερες προσδοκίες μετεκλογικά από εκείνες που υποσχόταν προεκλογικά! Και αυτό από μόνο του είναι, τουλάχιστον, αξιοσημείωτο... (stel)

Αλλαγή πεδίου, του Κώστα Καλλίτση (στην Καθημερινή)

Kάτι αλλάζει στην πολιτική συμπεριφορά μας. Τα αποτελέσματα των εκλογών, κυρίως η αθρόα μετακίνηση του 8% των ψηφοφόρων της Ν.Δ. προς το ΠΑΣΟΚ, δείχνουν ότι οι «κομματικοί στρατοί» μειώνονται, ο λεγόμενος «μεσαίος χώρος» αποκτά συνείδηση της δύναμής του, ενισχύει την αυτονομία του. Επίσης ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η μετριοπαθής αντίδραση των οπαδών του ΠΑΣΟΚ. Οχι μόνον δεν σημειώθηκαν έξαλλοι πανηγυρισμοί και τα συμπαρομαρτούντα, αλλά αντιθέτως, η πολύ μεγάλη νίκη του κ. Γ. Παπανδρέου έγινε δεκτή με εξίσου μεγάλη αυτοσυγκράτηση. Σημαντική, τέλος, αλλαγή συμπεριφοράς σηματοδοτούν οι θετικές αντιδράσεις της πλειονότητας των πολιτών (ανεξαρτήτως της κομματικής προτίμησής τους) στις πρώτες κινήσεις του νέου πρωθυπουργού. Η προσδοκία ότι θα προσπαθήσει με σοβαρότητα να βγάλει τον τόπο από το τέλμα και η πεποίθηση ότι σε αυτήν την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς, είναι διάχυτες. Ισως η κρίση λειτουργεί παιδευτικά. Η κρισιμότητα της κατάστασης γίνεται συνείδηση που επιβάλλει σύνεση στους «νικητές». Η μεγάλη διάψευση των ελπίδων του 2004 καθιστά περισσότερο πραγματιστές τους «ηττημένους». Η ιδέα της εθνικής ανασύνταξης, κερδίζει έδαφος -αυτό είναι το αισιόδοξο μήνυμα. Επέδρασαν και ορισμένες «άνωθεν» αλλαγές.

Ο κ. Καραμανλής, καθ’ οδόν προς την παράδοση της κυβερνητικής εξουσίας, υπογράμμιζε πλευρές της οξύτατης κρίσης - κυρίως της οικονομικής αλλ’ όχι μόνον. Απερχόμενος, λοιπόν, πήρε μαζί του τις τελευταίες ψευδαισθήσεις ότι ίσως τα πράγματα να είναι εύκολα και, απλώς, κάποιες κασσάνδρες υπερτονίζουν τις δυσκολίες.

Ο κ. Παπανδρέου, εξάλλου, στη (δύσκολη...) διαδρομή του προς την πρωθυπουργία, ποτέ δεν έδειξε να «διψά» για εξουσία, αντιθέτως είχε την αύρα ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει την κυβερνητική πρόκληση (όχι ως το λάφυρο του νικητή αλλά) ως ευθύνη απέναντι στους πολίτες. Αυτό αποτέλεσε μία σημαντική ανατροπή συγκριτικά με την αμέσως προηγούμενη κατάσταση. Καθοριστική ωστόσο, ίσως αποδειχθεί η επίδραση της νέας θεματολογίας που έθεσε, με την οποία «προσγειώνει» το μείζον διακύβευμα της κοινωνικής προόδου στο πεδίο της καθημερινής ζωής και δράσης. Στην παρθενική ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, ακούσαμε τον πρωθυπουργό να μιλά συγκεκριμένα για αποκατάσταση της αξιοπρέπειας στις σχέσεις πολίτη-κράτους, πάταξη της εκτεταμένης διαφθοράς, για διάφανη και χρηστή διαχείριση του ευρώ του πολίτη και για πράσινη ανάπτυξη, για αναδιανομή, αξιοκρατία, μόρφωση, για τη διαρκή επιδίωξη καινοτομίας σε οργάνωση και σε πολιτικές του κράτους, για αναβάθμιση των θεσμών, νομιμότητα και ισονομία. Είναι η θεματολογία της νέας εποχής. Προφανώς, οι απαντήσεις που θα δοθούν σε αυτήν ούτε ταυτόσημες θα είναι ούτε δεδομένες. Θα κρίνονται από την έκβαση των πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων που βρίσκονται μπροστά μας. Βέβαιον είναι, πάντως, ότι η νέα θεματολογία επαναπροσδιορίζει το πεδίο των συγκρούσεων, το ωθεί βίαια από τις 10ετίες του περασμένου στα σύγχρονα δεδομένα του 21ου αιώνα. Αν ο κ. Παπανδρέου καταφέρει, αυτή η ατζέντα να αφομοιωθεί από τα στελέχη του, μένει να φανεί. Αν, πάλι, η αντιπολίτευση επιλέγει να απαντήσει με κορόνες του τύπου «Καταργούν το υπουργείο, σώστε τη Μακεδονία μας!» και άλλα συναφή, ε, απλώς δείχνει πόσο αυτοκαταστροφική μπορεί να γίνει, πόσο κινδυνεύει να χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της και πόσο μεγάλη άγνοια αυτού του κινδύνου έχει.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_11/10/2009_332963

Εξ όνυχος τον λέοντα

* Τα πρώτα δείγματα γραφής της κυβέρνησης όσον αφορά στη σύνθεση και τη διάρθρωση των υπουργείων δεν είναι άσχημα. Λογικές συγχωνεύσεις υπουργείων και ακόμα πιο λογικές καταργήσεις άλλων, ενώ για τα πρόσωπα και την αποτελεσματικότητα τους ας κάνουμε λίγη υπομονή. Αν φυσικά θέλει κανείς να γκρινιάξει, λόγος πάντα μπορεί να βρεθεί. Αντιγράφω από την ανακοίνωση του Συνασπισμού: «Η ομιλία του κ. Παπανδρέου στο σημερινό Υπουργικό Συμβούλιο, είναι ελάχιστα διαφωτιστική σχετικά με τις προθέσεις και το σχέδιο πάνω στο οποίο θα κινηθεί η νέα κυβέρνηση. Η επτασέλιδη ομιλία του δεν έχει έστω και την παραμικρή αναφορά στην οικονομική κρίση, που αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο κοινωνικό πρόβλημα. Μπορεί ο κ. Παπανδρέου να απέφυγε και σήμερα να ξεκαθαρίσει αν στο επίκεντρο του κυβερνητικού ενδιαφέροντος βρίσκονται οι κοινωνικές ανάγκες, ή τα κέρδη των οικονομικά ισχυρών. Αλλά το ερώτημα αυτό θα τεθεί πολύ σύντομα από την κοινωνία, που σήμερα βρίσκεται σε πραγματικά δύσκολη θέση. Και τότε η ηθελημένη ασάφεια δεν θα συνιστά επαρκή απάντηση». Βέβαια, θα μου πείτε, όταν έχεις μάθει στην εύκολη κριτική και τη γκρίνια είναι δύσκολο να το γυρίσεις ξαφνικά... Οι περήφανοι Συριζαίοι φίλοι μου τί έχουν να πουν; (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη, επίσης από την Καθημερινή).

Εξ όνυχος τον λέοντα, του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

Tις δύο τελευταίες μέρες ακούγονται για το νέο υπουργικό συμβούλιο τα μύρια όσα και τα ακριβώς αντίθετά τους. Για κάθε υπουργό κυκλοφορούν στα δημοσιογραφικά γραφεία τρία πράγματα: «Είναι εξαιρετικός και θα προσφέρει», «είναι κακός και θα γίνει επικίνδυνος», «είναι ουδέτερος, δεν θα προσθέσει και δεν θα αφαιρέσει τίποτε».

Η αλήθεια είναι ότι οι κρίσεις είναι υποκειμενικές και θα ελεγχθούν για την αλήθεια τους στο μέλλον. Ομως, τώρα, είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να μιλήσει κανείς για την μελλοντική απόδοση του νέου υπουργικού συμβουλίου. Οποιοσδήποτε έχει ασχοληθεί με διοίκηση ξέρει ότι μια ομάδα ανθρώπων είναι ένα χαοτικό σύστημα: μπορεί κάποιος να επιλέξει τους καλύτερους, αλλά να μη δέσει η χημεία και να αποτύχει η ομάδα. Μπορεί να διαλέξει μέτριους και να υπάρξει ομαδική δουλειά και, τελικά, μια ανέλπιστη επιτυχία. Αλλες φορές το πέταγμα μιας πεταλούδας σε ένα υπουργείο μπορεί να δημιουργήσει θύελλα δύο χρόνια αργότερα (π.χ. Βατοπέδι). Επομένως, κανείς δεν μπορεί να πει αντικειμενικά αν έχουμε ένα «καλό» ή ένα «κακό υπουργικό συμβούλιο». Αυτό που μπορεί (αντικειμενικά πάντα) κάποιος να πει είναι ότι έχουμε ένα «μικρό υπουργικό συμβούλιο». Από 49 υπουργούς (συν τους εκατοντάδες παρατρεχάμενους) έχουμε 37 υπουργούς (και καλά είναι να τους ελέγχουμε διαρκώς για τον αριθμό των παρατρεχάμενων που έχουν).

Κάποιοι είπαν ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα θα μπορούσε να είναι και μικρότερο. Να συμφωνήσουμε ότι ο στόχος κάθε οραματιστή πολίτη είναι μια κοινωνία με μηδενικό αριθμό υπουργών. Ολοι πρέπει να ονειρευόμαστε μια τέτοια κοινωνία, αλλά προς το παρόν πρέπει να κάνουμε συγκρίσεις στο επίπεδο του πραγματικού. Πολλοί υποσχέθηκαν μικρότερο υπουργικό συμβούλιο, αλλά τώρα το έχουμε.

Δεύτερον: πολλοί υποσχέθηκαν μικρότερο κράτος, αλλά δεν τόλμησαν –έστω, για ένα συμβολικό γινάτι!– να καταργήσουν δύο άδεια κελύφη διοικητικών μηχανισμών, κατ’ ευφημισμόν «υπουργείων». Μιλάμε για τα «υπουργεία» Μακεδονίας - Θράκης και Αιγαίου. Αυτά δεν είχαν καμία αρμοδιότητα· χρησίμευαν μόνο να λένε κάποιοι πικραμένοι Βορειοελλαδίτες ή νησιώτες βουλευτές ότι έγιναν υπουργοί και χρησιμοποιούνταν μόνο σαν Ντίσνεϊλαντ για διαδηλώσεις: αντί να κάνουν την επανάσταση οι πικραμένοι της Βορείου Ελλάδος στην Αθήνα, εκτονώνονταν έξω από το ΥΜΑΘ και ξεμπερδεύαμε όλοι.

Να συμφωνήσουμε ότι δεν έγινε κανένα φιλελεύθερο θαύμα ούτε η συμβολή του κράτους στο ΑΕΠ θα μειωθεί σημαντικά με την κατάργηση αυτών των δύο «υπουργείων». Θα πρέπει όμως να συμφωνήσουμε ότι πολλοί υποσχέθηκαν την κατάργηση, αλλά τώρα γίνεται. Εξαφανίστηκε ένας αναχρονισμός της ελληνικής πολιτείας και όχι χωρίς πολιτικό κόστος. Πολλοί συντοπίτες μου Μακεδόνες, ήθελαν το «υπουργείο» τους· έστω για διακοσμητικούς λόγους.

Η αλήθεια είναι ότι με τους πολιτικούς έχουμε καεί πολλάκις στον χυλό και πράττουμε πολύ σωστά τώρα να φυσάμε το γιαούρτι. Η αλήθεια επίσης είναι ότι το ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα και η κατάργηση χρόνιων κυβερνητικών αναχρονισμών είναι σταγόνα στον ωκεανό των προβλημάτων που έχει η χώρα. Εξίσου αλήθεια όμως είναι το γεγονός ότι σ’ αυτή την πρώτη φάση οι υποσχέσεις γίνονται πραγματικότητα. Εστω στα ελάσσονα ζητήματα – όπως είναι η κατάργηση δύο υπουργείων. Αλλά πάλι... Αν ήταν τόσο ελάσσονα, γιατί δεν είχαν γίνει πράξη μέχρι σήμερα;

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_08/10/2009_1290041

Άρνηση

* Αδυνατώ ακόμα να μπω στο γενικευμένο κλίμα ευφορίας ή έστω αισιοδοξίας μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ και η προεκλογική μου διάθεση δεν έχει ιδιαίτερα μεταβληθεί από τη Δευτέρα. Στη χώρα της «κωλοτούμπας» και του «όπου φυσάει ο άνεμος» ο "Γιωργάκης" μετατράπηκε σε σωτήρα και το ΒΗΜΑ αφιερώνει πλέον ύμνους... Όσοι βιάζονται να απορρίψουν, όμως, και να βρίσκουν λόγους να γκρινιάξουν είναι απλώς η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Των άκρων πάντα αυτή η χώρα... (stel)

Άρνηση, του Νίκου Δήμου (στη LIFO)

Έχετε δει ιππικούς αγώνες με εμπόδια; Μερικές φορές το άλογο πλησιάζει καλπάζοντας το εμπόδιο και την τελευταία στιγμή φρενάρει, σταματάει και παγώνει. Μάταια ο κομψός ιππέας το παροτρύνει - το περήφανο άτι μένει εκεί, αποστρέφοντας το πρόσωπο. Στην ιππική διάλεκτο: «κάνει άρνηση».

Έτσι κι εγώ, μπροστά στην κάλπη. Όλη την προεκλογική περίοδο, μόλις την σκεπτόμουν, έκανα άρνηση. Πρώτη φορά, μετά τόσες και τόσες ψηφοφορίες, αδυνατούσα, έστω και στη φαντασία μου, να ψηφίσω οτιδήποτε.

Σύμφωνοι, όλα τα τελευταία χρόνια, αρνητικά ψήφιζα. Χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς ελπίδες, διάλεγα το γνωστό «μη χείρον». Δεν «βλάπτουν όλοι τη Συρία το ίδιο» αντέτεινα στον Καβάφη - κάποιος τη βλάπτει λιγότερο. Ε, αυτό το λιγότερο, εξαρκούσε για μία ψήφο.

Όχι πια σε αυτές τις εκλογές. Κάθε κόμμα, για διαφορετικούς λόγους, μου γεννούσε ίδια συναισθήματα αποστροφής. Έτσι, σαν τον γάιδαρο του μεσαιωνικού φιλόσοφου Μπουριντάν που πέθανε της πείνας μην μπορώντας να διαλέξει ανάμεσα σε δύο ακριβώς ίδια δεμάτια σανό, κι εγώ έμενα παγωμένος μέσα στην άρνηση.

Πέρασα την τελευταία εβδομάδα πριν από τις εκλογές σε ένα μικρό κράτος της Κεντρική Ευρώπης, που η πρωτεύουσά του έχει την καλύτερη ποιότητα ζωής στον κόσμο. Οκτώ εκατομμύρια είναι οι Αυστριακοί και δεν έχουν μόνο διπλάσιο κατά κεφαλήν εισόδημα από εμάς - αλλά και πολλαπλάσιο δείκτη πολιτισμού και ευγένειας. Περπατώντας στους μεγάλους δρόμους της Βιέννης, μπαινοβγαίνοντας σε μουσεία και θέατρα, συμμετέχοντας σε δραστηριότητες, μιλώντας με ντόπιους, ένιωθα πρωτόγονος και περιθωριακός. Σύμφωνοι, και οι Αυστριακοί έχουν τα στραβά τους (διαβάστε Τόμας Μπέρναρντ), αλλά ακόμα και το επίπεδο της αυτοκριτικής τους είναι πολύ καλύτερο.

Η παραμονή μου εκεί με έκανε ακόμα πιο αρνητικό απέναντι σε όλα μας τα κόμματα. Μία πόλη δίχως σκουπίδια, ένα κράτος που να εξυπηρετεί, μία διοίκηση που να λειτουργεί, μία παιδεία που να καλλιεργεί, μία περίθαλψη που να θεραπεύει - αυτά τα δικαιούται ο καθένας στην πολιτισμένη Ευρώπη. Και εμείς όχι μόνο δεν τα έχουμε - αλλά όσο περνάει ο καιρός οι συνθήκες χειροτερεύουν.

Εγώ, άρνηση. Αλλά ο λαός βρήκε έναν νέο σωτήρα. Αυτοί, που κάποτε τον κορόιδευαν, τώρα από απελπισία τον ψήφισαν. Μακάρι να βγουν σωστοί.

http://www.lifo.gr/mag/columns/2345

Υπάρχει ελληνικό μοντέλο;

* Το ΠΑΣΟΚ ξανά κυβέρνηση λοιπόν και ας ελπίσουμε ότι θα καταφέρει να βάλει σε κάποια τάξη τα αμέτρητα προβλήματα της χώρας. Ο εκλογικός θρίαμβος και η ευρεία πλειοψηφία, όμως, πρέπει να ξεχαστούν γρήγορα γιατί η πίστωση χρόνου θα είναι μικρή και οι πολίτες περιμένουν άμεσα αποτελέσματα. Ο Φοίβος Καρζής πάει την ανάλυση του ένα βήμα παραπάνω τονίζοντας τη μεγάλη πρόκληση της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου να δώσει μία άλλη προοπτική στον ευρύτερο σοσιαλδημοκρατικό χώρο της Ευρώπης. Τί να πω, μακάρι... (stel)

Υπάρχει ελληνικό μοντέλο; του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

Mερικές φορές η ζωή απλοποιεί τα πράγματα, αίρει τα αδιέξοδα και επιβάλλει τη δυναμική της. Οι πολίτες στις εκλογές δεν κάνουν θεωρία. Κρίνουν τη διακυβέρνηση και ζητάνε λύσεις. Η ψήφος δεν είναι πάνελ, η κάλπη δεν είναι τηλεόραση, η επιλογή δεν είναι “κουβέντα να γίνεται”, η συγκυρία αποφασίζει για τις προτεραιότητες. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι απλώς πρωθυπουργός. Έχει λευκή πολιτική επιταγή – ισχυρότερη κι από εκείνη που είχε ο κ. Καραμανλής το 2004, ισχυρότερη κι από εκείνη που ο ίδιος ζήτησε σε αυτές τις εκλογές. Η ένταση της εντολής και η έκταση της ήττας του αντιπάλου είναι τέτοιες που τον αφήνουν μόνο στο κέντρο του παιχνιδιού.

Οι πολίτες δεν αποφάσισαν απλώς ότι πρέπει να έχει μια ευκαιρία να εφαρμόσει την πολιτική του πρόταση. Αποφάσισαν ότι πρέπει να το κάνει χωρίς την παραμικρή αναστολή, μέσα ή έξω από το κόμμα του. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά οι προσωπικές του αποφάσεις, που θα κριθούν από την έκβασή τους. Δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη τροχοπέδη, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη δικαιολογία. Δεν θα αναμετρηθεί με κανέναν, εκτός από το μέλλον που θα δημιουργήσει.

Ο κ. Παπανδρέου είναι, λοιπόν, πρωθυπουργός της χώρας. Ποιούς θα κάνει υπουργούς; Ποιούς θα αφήσει και με ποιούς θα κινηθεί; Πώς θα προχωρήσει τώρα η Νέα Δημοκρατία; Πώς θα λύσει το ζήτημα της ηγεσίας; Όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα, φαντάζομαι θα αναλυθούν εν εκτάσει, αλλά τελικά είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ο κ. Παπανδρέου είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά επιτρέψτε μου μια οπτική από την οποία κι αυτό ακόμη είναι δευτερεύον. Γιατί;

Πέρα από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, πέρα από πρωθυπουργός μιας μικρής χώρας, ο κ. Παπανδρέου είναι και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Είναι δηλαδή ο πολιτικός που πρέπει να δώσει όχι μόνο στη θεωρία αλλά τώρα και στην πράξη το στίγμα της κεντροαριστερής ευρωπαϊκής πρότασης εξουσίας. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία είναι ηττημένη και καθημαγμένη. Δεν έχει την εξουσία σε καμμία από τις μεγάλες χώρες που καθορίζουν την τύχη της Ευρώπης, δεν έχει κεντρική ιδέα, δεν έχει πρότυπο διακυβέρνησης. Έχει συντριβεί στο Βορρά και βρίσκεται σε πολιτική αμηχανία, δίνοντας μάχη οπισθοφυλακών, όπου επιβιώνει στο Νότο.

Και, τώρα, σε μια διαφορετική δυναμική, χωρίς ένα διεθνές ή ευρωπαϊκό ρεύμα να το σπρώχνει, όπως συνέβαινε το 80 ή το 96, το ισχυρότερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της ηπείρου, το ΠΑΣΟΚ, έρχεται στην εξουσία με εκκωφαντική εντολή να εφαρμόσει το μόνο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση εναλλακτικό στα δύο μοντέλα (άκρα αντίθετα αλλά πάντοτε συντηρητικής προέλευσης) που προτείνουν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί. Η Ελλάδα γίνεται τα επόμενα χρόνια ένα πολιτικό εργαστήριο όπου θα δοκιμαστεί αν υπάρχει -συγχωρήστε το νεολογισμό- τρίτος δρόμος μετά τον Τρίτο Δρόμο.

Κι από αυτή την άποψη ό,τι θα συμβεί εδώ, στη μικροκλίμακά μας, το επόμενο διάστημα έχει μια σημασία που υπερβαίνει κατά πολύ το περιορισμένο ειδικό βάρος μιας μικρής χώρας του ευρωπαϊκού νότου. Και είναι η πρώτη φορά εδώ και μία δεκαετία που η χώρα επιστρέφει, με αυτό τον τρόπο, στο επίκεντρο συνολικότερων διεθνών εξελίξεων. Όποτε η Ελλάδα πέτυχε κάτι σημαντικό ήταν επειδή κοίταξε προς τα έξω κι απέρριψε την εσωστρέφεια. Μετά από πολύ καιρό, στη χώρα συμβαίνει κάτι που μπορεί να ξεπερνάει τα σύνορά της.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=853:2009-10-05-07-11-55&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

Μια χαμένη ευκαιρία

* Κι ενώ στη ΝΔ άρχισαν να αλληλοσφάζονται, το σημερινό «άρθρο ημέρας» αποτελεί τον ιδανικό - και πέρα για πέρα νηφάλιο - επίλογο μιας τόσο κακής κυβέρνησης. Να ζήσουμε να (μην) τη θυμόμαστε... (stel)

Μια χαμένη ευκαιρία, τoυ Πάσχου Mανδραβέλη (στην Καθημερινή)

Τον Μάιο του 2004, δύο μήνες μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές, ο κ. Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε τη Δυτική Θράκη. Μια τέτοια επίσκεψη, τρία ή τέσσερα χρόνια πριν από το 2004, θα εθεωρείτο «πρόκληση». Τούρκος πρωθυπουργός με την κουστωδία του σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή, όταν μάλιστα η κυβέρνησή του δηλώνει ότι εκεί «υπάρχει τουρκική μειονότητα»; Είναι σίγουρο ότι αν η κυβέρνηση Σημίτη επέτρεπε κάτι τέτοιο θα χαρακτηριζόταν «προδοτική». Κάποιοι θα φώναζαν «στο Γουδί», όπως δυστυχώς ακούστηκε μέσα στη Βουλή κατά την κρίση στα Ίμια. Τα επιχειρήματα θα ήταν ότι η Τουρκία έχει στρατό στην Κύπρο, βλέψεις στο Αιγαίο, απαγορεύει την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου· αφήστε δε το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζει τη «γενοκτονία των Ποντίων». Και όμως! Δεν κουνήθηκε φύλλο. Ακόμη και κάποιες λογικές για τη διπλωματία αιτιάσεις του ΠΑΣΟΚ, π. χ. να ανοίξει ως αντάλλαγμα η γραμμή Λέσβου-Ιμβρου, θεωρήθηκαν περίπου εθνικιστική έξαρση. Η Ελλάδα είχε γυρίσει σελίδα. Ιδεολογικά...

Η μεγαλύτερη συνεισφορά της διακυβέρνησης Σημίτη στον τόπο δεν ήταν ούτε η ΟΝΕ ούτε τα μεγάλα έργα. Ήταν η μετατόπιση του ιδεολογικού άξονα της χώρας επί το ορθολογικότερο. Όχι μόνο στα εθνικά (ας μην ξεχνάμε ότι το 1996 κυριαρχούσε το δόγμα «δεν συζητάμε διότι δεν έχουμε τίποτε να διαπραγματευτούμε»), αλλά παντού: στην οικονομία, στους θεσμούς, στην κοινωνία. Κάθε μεταρρύθμιση, ακόμη και ελλιπής, ήταν ταυτόχρονα μια μεγάλη ιδεολογική μάχη. Δεν μιλάμε μόνο για τις αποκρατικοποιήσεις (ποιος θυμάται τη μεγάλη σύγκρουση για την ιδιωτικοποίηση της Ιονικής Τράπεζας;) ούτε για την Παιδεία (ποιος θυμάται τις μάχες έξω από τα σχολεία για την κατάργηση της επετηρίδας;). Ιδεολογική σύγκρουση υπήρξε ακόμη και για τα αυτονόητα: μέχρι και για την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη», οργάνωσης που κατηγορούνταν για 27 δολοφονίες.

Η σύγκρουση αυτή ήταν πολυμέτωπη. Δεν ήταν μόνο ο διεκδικητής του θρόνου -δηλαδή η Ν. Δ. - που αντιπαρατέθηκε σε κάθε βήμα. Απέναντι βρισκόταν και η έξαλλη Αριστερά, η οποία θεωρούσε και θεωρεί κάθε αναχρονισμό κατάκτηση της ελληνικής κοινωνίας. Το τρίτο μέτωπο της κυβέρνησης Σημίτη ήταν στα μετόπισθεν. Μεγάλο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ ασπαζόταν όχι μόνο τη ρητορεία της έξαλλης Αριστεράς, αλλά και της εθνικιστικής Δεξιάς.

Παρά τον τριμέτωπο αυτόν αγώνα κάποια πράγματα όχι μόνο προχώρησαν, αλλά πέτυχαν. Και αυτή η επιτυχία συνετέλεσε τα μάλα στη μετατόπιση του ιδεολογικού άξονα της χώρας. Το ότι δεν κουνήθηκε φύλλο κατά την επίσκεψη του κ. Ερντογάν στη Θράκη οφειλόταν στο γεγονός ότι το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ έδωσε τη μάχη κατά του απερίσκεπτου εθνικισμού (που φώλιαζε και μέσα στο κόμμα του) και του διακομματικού αλαλάζοντος αντιτουρκισμού και την κέρδισε.

Το 2004, παρά τα δείγματα γραφής στην αντιπολίτευση (π. χ. αλαλάζων λαϊκισμός, απουσία συγκροτημένου σχεδίου, ηθικολογική προσέγγιση των παθογενειών κ. λπ.), υπήρχαν πολλές ελπίδες για τη νέα διακυβέρνηση. Έτσι κι αλλιώς, έμπαινε σε στρωμένο γήπεδο. Δεν είχε να αντιπαρατεθεί στα σκληρά δόγματα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτά είχαν μαλακώσει από την προηγούμενη διακυβέρνηση. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να τολμήσει εκεί που δεν τόλμησε ή δεν μπόρεσε λόγω του τριμέτωπου αγώνα -και κυρίως: λόγω ΠΑΣΟΚ- ο κ. Σημίτης. Αυτό δεν αποτελούσε ευσεβή πόθο μόνο κάποιων διανοουμένων ή μελών της ελίτ. Ηταν κοινή η πεποίθηση του λαού: «είναι καλός ο Σημίτης, βρε παιδάκι μου, αλλά κουβαλάει κι αυτό το ΠΑΣΟΚ...».

Η διακυβέρνηση κλώτσησε τη χρυσή ευκαιρία. Αντί να παραλάβει τη σκυτάλη του εκσυγχρονισμού, που άφησε λόγω των εσωτερικών του αντιφάσεων το ΠΑΣΟΚ, φρέναρε και άρχισε να τραβάει τη χώρα προς τα πίσω. Αυτό δεν έχει να κάνει με τις προθέσεις του κ. Καραμανλή. Περισσότερο είχε να κάνει με έναν κομματικό μηχανισμό που κρεμάστηκε πάνω του περιμένοντας να εκπορθήσει το κράτος. Δεν επεξεργάστηκε πολιτικές θέσεις, δεν πρόταξε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, δεν έφτιαξε ένα όραμα για την επόμενη μέρα. Απλώς θεώρησε το 2004 σαν το αποφασιστικό «γιούργια στον ταβά με τα κουλούρια». Και το έκανε σπαταλώντας μια ιστορική ευκαιρία και για την κεντροδεξιά και για τη χώρα...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_297_04/10/2009_331907

Μαγική εικόνα...

* Η χαρά μου για την κατάληξη της φούσκας που λέγεται «Καραμανλής» και παραμύθιασε τόσο κόσμο επί 5 χρόνια είναι φυσικά μεγάλη. Ελπίζω ο διάδοχος του στην πρωθυπουργία να μην έχει αντίστοιχη πορεία. Πάντως, το υψηλό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ χθες και η τεράστια διαφορά του με τη ΝΔ πρέπει να μπουν στη σωστή τους διάσταση γιατί αλλιώς οι εξελίξεις θα είναι απογοητευτικές. (stel)

Μαγική εκόνα..., του Νίκου Ράπτη (στην ιστοσελίδα “Προοδευτική Πολιτική” www.ppol.gr)

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου αποτελεί έκφραση μιας πολύ πεζής προσδοκίας και μιας πολύ αργοπορημένης συνειδητοποίησης.

- Η πεζή προσδοκία αφορά τη διακυβέρνηση της χώρας. Ο ελληνικός λαός κοίταξε γύρω του ποιος μπορεί να αναλάβει τις κρατικές υποθέσεις μετά τη ΝΔ, που προδήλως «ζεν ήσελε άλλο», και είδε μόνο το ΠΑΣΟΚ και το Γιώργο Παπανδρέου. «Δεν είναι σπουδαία επιλογή», σκέφτηκε, «αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια»... Και ψώνισε ΠΑΣΟΚ.

- Η αργοπορημένη συνειδητοποίηση αφορά την πλήρη πολιτική ανικανότητα αυτού του πράγματος που παριστάνει την ελληνική φιλελεύθερη-συντηρητική παράταξη. Οι άνθρωποι που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 5 1/2 χρόνια ούτε ήθελαν να κάνουν πολιτική, ούτε ήξεραν, ούτε τους ενδιέφερε να μάθουν (το μόνο που ήξεραν είναι να «βαράνε το ΠΑΣΟΚ». Επίσης φοβόνταν ένα μπαμπούλα που λέγεται «πολιτικό κόστος» που αν κουνηθούν πολύ θα τους φάει). Όταν ανέλαβαν τα ηνία της χώρας (lol) απόλαυσαν, άλλος λίγο, άλλος πολύ, τα καλά της εξουσίας (λεφτά, γυναίκες, προβολή, άλλα-διάφορα βίτσια κ.λπ) και όταν τους πήραν μυρωδιά διαλύθηκαν ησύχως. Για το ότι αυτό το παρτάκι κράτησε πεντέμισι ολόκληρα χρόνια ευθύνεται αποκλειστικά η αφέλεια, ο κυνισμός και η αγαθότητα του ελληνικού λαού (για να μη μιλήσουμε για τη γενναιοδωρία του). Κάλλιο αργά πάντως, παρά ποτέ (τελικά ο μπαμπούλας τους έφαγε).

Κατά τα άλλα:

- Ο ΛΑΟΣ εμπέδωσε την παρουσία του στην πολιτική σκηνή.

- Αποδείχτηκε πως τα ποσοστά του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν επηρεάζονται από τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, από το τι λένε, τι δε λένε, τι κάνουν, τι δεν κάνουν κ.λπ. Είναι μια καλή σκέψη να κατοχυρωθεί συνταγματικά η κοινοβουλευτική τους παρουσία για να μην κουράζονται και ξοδεύονται οι άνθρωποι -να γλιτώσουν κι αυτοί κι εμείς.

- Οι «οικολόγοι πράσινοι» αποδείχτηκαν (προς το παρόν;) ανέτοιμοι να παίξουν με τα μεγάλα παιδιά...

- Οι πολίτες που επέλεξαν αποχή, λευκό και άκυρο αυξήθηκαν πολύ: όσοι το έκαναν για «πολιτικούς» λόγους διαθέτουν νηπιακή πολιτική σκέψη και περαστικά τους.

- Α propos, προσβεβλημένα από οξύ σύνδρομο πολιτικής ανεπάρκειας, κατέληξαν αμφότερα το λεγόμενο «νέο κέντρο» καθώς και ο «πατριωτικός χώρος» (RIP: 1992-2009). Να ζούμε να τους θυμόμαστε.

Μια τελευταία παρατήρηση. Το ελληνικό εκλογικό σώμα αποδεικνύει νιρβανική ακινησία ως προς τα μεγάλα διακυβεύματα του ελληνικού πολιτικού συστήματος: τη μείωση της πολιτικής επιρροής του δικομματισμού, μεγάλου και μικρού, την μετάβαση από τον «τυφλό» δικομματισμό στον διπολισμό, την ανανέωση του καθεστώτος σε επίπεδο προσώπων, ιδεών και θεσμών. Ως προς αυτά, η ακινησία είναι καταθλιπτική, αναποτελεσματική κι εδώ που τα λέμε ανησυχητική για το αν υπάρχει πράγματι ζωή στον πλανήτη Ελλάς. Κατανοούμε το ρόλο της γήρανσης του πληθυσμού, της βαθιάς πολιτικής απαιδευσίας μας κ.λπ. αλλά είναι ζήτημα ζωτικής ανάγκης να μεταβούμε σε μια διαφορετική κατάσταση.

Σήμερα εορτάζομε την ημέρα εθνικού γλειψίματος προς τη νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Πλήθος πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων βλέπετε, υποβάλλουν τα σέβη τους στο νέο γκουβέρνο. Πάρτε καμιά δραμαμίνη, δε βλάπτει... Από την μεριά μας, θέλουμε να υπενθυμίσουμε:

- Το ΠΑΣΟΚ που ανέλαβε την εξουσία δεν είχε την τόλμη ούτε καν να μιλήσει για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας (απολύτως άμεσα: μείωση του κόστους του ασφαλιστικού, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και τόνωση της παραγωγικότητας, αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα), πόσο μάλλον να τα επιλύσει.

- Ο ηγέτης του έχει επιδείξει εντυπωσιακό έλλειμμα προσωπικών ικανοτήτων σε πολλούς κρίσιμους τομείς κι έναν κακώς εννοούμενο αρχηγισμό, με αποτέλεσμα να έχει προσελκύσει γύρω του τις πιο ιδιοτελείς, αδίστακτες και συντηρητικές δυνάμεις του κόμματός του.

- Το ΠΑΣΟΚ που αναλαμβάνει την εξουσία σίγουρα δεν έχει προετοιμάσει κανέναν -ούτε καν τα στελέχη του, από ό,τι ακούω και βλέπω!- για όσα χρειάζεται να γίνουν σε αυτή τη χώρα. Από αυτήν την άποψη, το 2009 μπορεί να ειδωθεί ως ένα ανάποδο 2004, με τη ΝΔ στη θέση του ΠΑΣΟΚ και το Γιώργο Παπανδρέου στη θέση του Κώστα Καραμανλή. Από «ήπια προσαρμογή» σε «ήπια προσαρμογή»...

Το εκλογικό αποτέλεσμα του 2009 αποτελεί εν πολλοίς «μαγική εικόνα»: αν το ΠΑΣΟΚ πιστέψει πως το 44% αντανακλά πράγματι την κοινωνική του επιρροή, τη δική του πολιτική υγεία, την κατίσχυσή του επί των ανταγωνιστών του, τη δυνατότητά του να τιθασεύσει τα προβλήματα, τότε θα το δει να γλιστράει ανάμεσα στα δάκτυλά του, σαν το 45.5% της ΝΔ του 2004...

Από εκεί και πέρα βέβαια, η πιθανότητα να πέφτουμε έξω είναι μεγάλη... Μακάρι έτσι να συμβαίνει και να μη μας περιμένουν κι άλλα σκαλοπάτια «στου κακού τη σκάλα»...

http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=5511&LID=1

Και τα σκάνδαλα ξεχάστηκαν...

του Στέλιου Διακουλάκη (στο blog Feleki http://feleki.wordpress.com/)

* Με λίγη αλαζονεία και περισσότερο χιούμορ η σημερινή επιλογή για το "άρθρο ημέρας". Έτσι κι αλλιώς, μεταξύ μας είμαστε... Εισαγωγικό σχόλιο, βέβαια, θα αποφύγω να κάνω, θα ήταν κάπως σχιζοφρενικό! (stel)

Δεν θα ήταν, νομίζω, υπερβολή αν έλεγε κανείς ότι τα τελευταία 5 χρόνια οι συζητήσεις για τα σκάνδαλα των στελεχών της κυβέρνησης μονοπωλούσαν σχεδόν σε καθημερινή βάση την πολιτική ζωή του τόπου. Σκάνδαλα υπαρκτά, σκάνδαλα ανύπαρκτα, μικρά και μεγάλα, που άγγιζαν μόνο τη ΝΔ ή και τους 2 (ή ακόμα και 3... ελέω Κοροβέση), σκάνδαλα που διερευνήθηκαν αλλά δεν κατέληξαν πουθενά και άλλα που δεν εξετάστηκαν ποτέ και φυσικά γρήγορα ξεχάστηκαν. Προανακριτικές, εξεταστικές, εισαγγελικές παρεμβάσεις και παραπομπές έγιναν έννοιες οικείες σε όλους μας στην προσπάθεια μας να παρακολουθήσουμε τις αλλεπάλληλες και περίπλοκες υποθέσεις που ταλάνισαν τη χώρα για τόσο καιρό.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, κρίνοντας από όλο αυτό το προηγούμενο διάστημα, πως η σκανδαλολογία θα μεταφέρονταν αυτούσια και στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου με τα 2 μεγάλα κόμματα να δίνουν την έσχατη μάχη για το ποιό τελικά θα αποδειχτεί πιο καθαρό και ταπεινό. Κι όμως! Επί ένα μήνα ατέρμονων αναλύσεων και πολιτικών συγκρούσεων καμία συζήτηση για σκάνδαλα δεν έλαβε χώρα σαν να μην υπήρξε ποτέ το θέμα Siemens, ο Χριστοφοράκος ή η υπόθεση Βατοπαιδίου. Αντί για τα σκάνδαλα η όλη συζήτηση μεταφέρθηκε, ως δια μαγείας, γύρω από την οικονομία, τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης και τα μέτρα που χρειάζεται να ληφθούν, σαν να γίναμε Δανία πιο γρήγορα απ’ ότι κι ο ίδιος ο Παπανδρέου θα ονειρεύονταν.

Ήταν όμως αυτή η αλλαγή της ατζέντας τόσο γνήσια και ειλικρινής; Γιατί ξαφνικά το ΠΑΣΟΚ του «διαφάνεια παντού» επέλεξε να βάλει απότομα φρένο σε κάθε συζήτηση για τα σκάνδαλα που σημάδεψαν τη διακυβέρνηση της ΝΔ και που άλλωστε επίκληση τους απλά θα βοηθούσε τον κόσμο να πάει στις κάλπες θυμούμενος τους Βουλγαράκηδες και τους Παυλίδιδες; Γιατί, από την άλλη, η κυβέρνηση δεν επεδίωξε να κρατήσει την υπόθεση Siemens ζεστή στην επικαιρότητα όπως έκανε όλο το καλοκαίρι και να αναδεικνύει τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ πίσω από το σκάνδαλο αυτό; Γιατί τα μικρότερα κόμματα, τώρα που το ακροατήριο ήταν μεγάλο, δεν επιχείρησαν πιο έντονα να μιλήσουν για τη διαφθορά και την πολιτική σήψη που μαστίζει τη χώρα, όπως φώναζαν τόσα χρόνια; Και, τέλος, γιατί οι δημοσιογράφοι απέφυγαν να υποβάλλουν ερωτήματα σχετικά με τις υποθέσεις σκανδάλων στις συνεντεύξεις τους με Καραμανλή και Παπανδρέου και αρκέστηκαν στην αξιοποίηση του θέματος μόνο όσο αφορούσε στους κομμένους από τα ψηφοδέλτια και τις φωνές (που γρήγορα κόπασαν κι αυτές...) του Σάββα Τσιτουρίδη;

Η βασική απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα δεν μπορεί να είναι άλλη από την παραδοχή ότι κανένα από τα 2 μεγάλα κόμματα δεν θα είχε όφελος από μία συνέχιση της σκανδαλολογίας και της αλληλοεκτόξευσης σχετικών κατηγοριών. Ήξεραν πολύ καλά πως μόνο να χάσουν θα είχαν αν μετέφεραν στην προεκλογική τους καμπάνια υποθέσεις που κούρασαν τον κόσμο, δεν οδήγησαν πουθενά και που, σε τελική ανάλυση, με την προκήρυξη των εκλογών έμπαιναν οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η μεν ΝΔ, σε δυσχερή, ούτως ή άλλως, θέση, γρήγορα έθεσε την οικονομία ως μοναδικό θέμα της προεκλογικής περιόδου επενδύοντας στη δήθεν υπευθυνότητα του αρχηγού της. Το δε ΠΑΣΟΚ, προπορευόμενο μεν χωρίς να πείθει δε, επιχείρησε με όπλο τις οικονομικές του εξαγγελίες και το ανανεωμένο (...) προφίλ του αρχηγού του να κερδίσει τη θετική ψήφο του κόσμου και να αποφύγει να πολώσει την ατμόσφαιρα κάτι που θα έβγαζε και το ίδιο ζημιωμένο. Όσο για τα μικρά κόμματα, είτε γιατί δεν κατάφεραν να λύσουν πρώτα τα δικά τους υπαρξιακά θέματα (Σύριζα) είτε γιατί προτάσσουν ιδιοτελείς σκοπιμότητες (Οικολόγοι) ή γιατί απλά είναι στον κόσμο τους (ΚΚΕ), κανένα δεν κατάφερε να φέρει επί της ουσίας το θέμα της διαφθοράς και της κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος στην προεκλογική ατζέντα. Μόνο ο Καρατζαφέρης μπόρεσε να κάνει ρίμα με τη Siemens στις προεκλογικές του αφίσες, πάντα όμως στο πλαίσιο της γραφικότητας που τον διακρίνει.

Οι δημοσιογράφοι, από τη δική τους πλευρά, μέσα σε αυτό κλίμα της γενικευμένης υποκρισίας, δεν είχαν κανένα λόγο να χαλάσουν την πιάτσα και να αρχίζουν να θέτουν δύσκολα ερωτήματα. Γιατί αν έπαιρναν το ρόλο τους διαφορετικά και στέκονταν πραγματικά απέναντι στην εξουσία και όχι υπογείως στο πλάι αυτής, δεν μπορεί, κάποιος θα είχε βρεθεί να ρωτήσει τον απερχόμενο πρωθυπουργό αν πχ το «σεμνά και ταπεινά» του 2004 συμβάδιζε με τις μετέπειτα ενέργειες του πρώην σύμβουλου του και βαρόνου της παράταξης Γιάννη Κεφαλλογιάννη ο οποίος – για όσους δεν πρόλαβαν να το πάρουν χαμπάρι – καταδικάστηκε για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία (εμπόρου ναρκωτικών!) και προτροπή σε ψευδορκία. Αντίστοιχα, κάποιος άλλος θα μπορούσε να ζητήσει από τον Παπανδρέου να του εξηγήσει βάσει ποιάς λογικής κράτησε στα ψηφοδέλτια τον Κώστα Γείτονα, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με χρηματοδοτήσεις από τη Siemens και προτίμησε να εξαφανίσει όλους όσους εμπλέκονταν σε παρόμοιες υποθέσεις και όλως τυχαίως άνηκαν στην «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα του κόμματος του. Αντί για τα δύσκολα όμως, ο δημοσιογραφικός κόσμος επέλεξε να ασχοληθεί με τα εύπεπτα όπως τις σκανδαλοθηρικές λεπτομέρειες σχετικά με τους κομμένους των ψηφοδελτίων και τις αντιδράσεις τους, τους όρους διενέργειας του περιβόητου debate και τις μακρές διεργασίες κατάρτισης των ψηφοδελτίων Επικρατείας.

Έτσι, μια ακόμα προεκλογική περίοδος φτάνει στο τέλος της κι εμείς ακούσαμε πολλά, όχι όμως αυτά που, μάταια, περιμέναμε να ακούσουμε, αλλά εκείνα που επέλεξαν οι άλλοι να μας πουν... Όσο για τα σκάνδαλα, αυτά φαντάζομαι θα τα ξαναπιάσουμε από χειμώνα, όταν θα έχει κοπάσει ο θόρυβος από την έλευση της νέας κυβέρνησης και θα έχει περάσει η κρίση στην παλιά, και πολλά για να ασχολούμαστε δεν θα υπάρχουν...

http://feleki.wordpress.com/2009/10/02/και-τα-σκάνδαλα-ξεχάστηκαν/

Μη αυτοδυναμία; Ε, και τι έγινε…

από το blog Feleki ( http://feleki.wordpress.com/ )

* Αποτέλεσμα που δεν θα δίνει αυτοδυναμία στο ΠΑΣΟΚ, στην πραγματικότητα δεν το θέλει κανένα κόμμα. Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ γιατί φυσικά θα του φανεί σαν ήττα μετά από τέτοια αισιοδοξία και θα κληθεί είτε να ψάχνει κυβερνητικές συμμαχίες ή να καταφύγει σε νέες εκλογές. Η ΝΔ γιατί την επαύριο των εκλογών θα προσπαθεί να μαζεύει τα κομμάτια της από την ήττα και σίγουρα δεν θα είναι σε θέση να παλέψει και δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Τα αριστερά κόμματα και οι Οικολόγοι γιατί θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ ή να αποδυναμωθούν αισθητά στην περίπτωση επαναληπτικών εκλογών που η ανάγκη αυτοδυναμίας και σταθερής κυβέρνησης θα είναι μεγαλύτερη. Το ΛΑΟΣ γιατί θα δει πολλούς ψηφοφόρους του να γυρνάνε αναθαρρημένοι στη ΝΔ. Κανέναν τους δεν συμφέρει. Ίσως και για αυτό να είναι η προτιμότερη λύση... (stel)

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω αυτό το άγχος να εκλεγεί οπωσδήποτε την Κυριακή αυτοδύναμη κυβέρνηση (η οποία πιθανότατα θα έχει 151-152 βουλευτές), “για να μην μπει ο τόπος σε περιπέτειες”, “για να μην πιεστεί κι άλλο η οικονομία” κ.ο.κ. Κι όμως, το σενάριο της μη αυτοδυναμίας στα μάτια μου δεν φαντάζει τόσο ανησυχητικό. Αντίθετα μάλιστα μια εκλογική αναμέτρηση που δεν θα οδηγήσει σε αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος μπορεί:

1. Να εκπέμψει για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά τόσο ηχηρό μήνυμα δυσαρέσκειας τον ψηφοφόρων απέναντι στον βαλτωμένο δικομματισμό.

2. Να δημιουργήσει την πρώτη εξακομματική βουλή μετά από είκοσι χρόνια (χίλιες φορές καλύτερα από την τετρακομματική, όπου ο έλασσων αντιπολιτευτικός λόγος θα εκφέρεται από ένα ακροδεξιό κι ένα σταλινικό κόμμα).

3. Να περιστείλει την ήδη εκκολαπτόμενη αλαζονεία και να αποσαφηνίσει τις αοριστολογίες του Γ. Παπανδρέου και του κόμματος του. Ο αναστοχασμός για ορισμένες επιλογές και θέσεις τους δεν μοιάζει διόλου αχρείαστος.

4. Να δημιουργήσει απαραίτητες, χρονίζουσες ζυμώσεις στα κόμματα και να αποκαλύψει ολόκληρο το πολιτικό τοπίο. Τίποτα δεν θα ήταν πιο χρήσιμο από τις οριζόντιες τομές στα κόμματα: θα φανεί ποιος είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με ποιον, ποιος συγκλίνει με ποιον (καθόλου τυχαία: όλο και δεξιότερα γέρνει ο Καραμανλής, όλο και πιο συχνά ο Καρατζαφέρης μιλάει για τους 162 βουλευτές του). Ειδικά στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, δε, η συζήτηση αυτή θα μας βοηθούσε να εξαγάγουμε πολύτιμα συμπεράσματα για τη βιωσιμότητά του.

5. Τέλος, στις μεθεπόμενες εκλογές, χάρη στο νόμο Παυλόπουλου όποιο κόμμα κι αν βγει (πιθανότατα το ΠΑΣΟΚ), θα μπορεί να κυβερνήσει σχετικά απρόσκοπτα και δεν θα ξεκινήσει πάλι το μαρτύριο των εύθραυστων κυβερνητικών ισορροπιών. Θυμηθείτε τι έγινε μετά το Σεπτέμβρη του 2007, πόσες φορές συζητήθηκε η στάση του Τατούλη, η αμφιθυμία του Κουκοδήμου και το γινάτι του Παυλίδη, πόσες αναρίθμητες φορές βγήκε στην επιφάνεια το σενάριο των πρόωρων εκλογών. Σκεφτείτε την πρώτη οργίλη αντίδραση του Πάγκαλου ή τη δυνάμει διαρκή δυσαρέσκεια του Βενιζέλου. Αν η χώρα δεν αντέχει δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, τόσο κι άλλο τόσο δεν αντέχει μια ευάλωτη κυβέρνηση και τη μέχρι τελικής πτώσης εκλογολογία.

ΥΓ: Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι βετεράνοι δημοσιογράφοι με βαρύνοντα λόγο υποστηρίζουν λίγο-πολύ το ίδιο. Ο Αντώνης Καρκαγιάννης έγραφε σήμερα στην Καθημερινή: “Αν θεωρήσουμε τις διαπιστώσεις αυτές δεδομένες, πιστεύω ότι είναι προτιμότερο από τις εκλογές της επόμενης Κυριακής να προκύψει ένα ισχυρό πρώτο κόμμα χωρίς αυτοδυναμία, παρά ένα κόμμα με ανίσχυρη αυτοδυναμία. Οχι γιατί υπάρχουν πιθανότητες κυβερνητικής συνεργασίας περισσοτέρων κομμάτων, αν και οι βαθύτερες πολιτικές ανακατατάξεις οδηγούν ενδεχομένως στην κατεύθυνση αυτή. Για την ώρα δεν φαίνεται ότι υπάρχει πολιτική προεργασία και κυρίως «πολιτική παιδεία», που θα καθιστούσε εφικτές παρόμοιες λύσεις” ενώ χθες ο Γιώργος Βότσης στην Ελευθεροτυπία τόνιζε πως: ”Αν οι εντυπώσεις των πολιτών από τα αρχηγικά τηλεοπτικά «ντιμπέιτ» διαφοροποιούσαν καθοριστικά και τις εκλογικές προτιμήσεις τους, είναι σίγουρο ότι την προσεχή Δευτέρα θα είχαμε μια Βουλή με έξι πολιτικά κόμματα και με πρώτο το ΠΑΣΟΚ χωρίς αυτοδύναμη πλειοψηφία. Ο,τι καλύτερο, δηλαδή, στις τωρινές συνθήκες θα μπορούσε να προκύψει από την κάλπη της Κυριακής”.

http://feleki.wordpress.com/2009/09/30/%CE%BC%CE%B7-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B9-%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B5/

Ούτε αυτοδυναμία, ούτε ακυβερνησία: στις 4 Οκτωβρίου να ενισχυθούν οι "οικολόγοι πράσινοι"

της σύνταξης της ιστοσελίδας "Προοδευτική Πολιτική" (www.ppol.gr)

* Η αρχή της προεκλογικής περιόδου με βρήκε να κινούμαι πιο κοντά στην Ανανεωτική Πτέρυγα (ΑΠ) του Συνασπισμού (Κουβέλης, Παπαδημούλης κ.ά) που έμοιαζε έτοιμη να αρχίζει να διαφοροποιείται ουσιαστικά από την κεντρική γραμμή του κόμματος που εκφράζεται από τον Τσίπρα και την αριστερίστικη παρέα του. Δυστυχώς, 1 μήνα τώρα το μόνο που ακούω από τα στελέχη της ΑΠ είναι οι γνωστές καραμέλες ενάντια στο «δικομματισμό», τις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» και τις «αυτοδύναμες κυβερνήσεις». Καμία, δηλαδή, διαφοροποίηση, κανένας διαχωρισμός θέσεων ούτε καν ένα κλείσιμο ματιού στο δικό τους ακροατήριο, σε εκείνους που ενδιαφέρονται για το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς και ενοχλούνται με την κατάντια στην οποία έχει περιέλθει με τις πρακτικές Αλαβάνου και Τσίπρα. Η είσοδος στη Βουλή των στελεχών της ΑΠ παύει να είναι για μένα πιο σημαντική από την αυταρέσκεια του Τσίπρα ο οποίος φυσικά θα πιστωθεί εξ ολοκλήρου τυχόν θετικό αποτέλεσμα την Κυριακή. Χωρίς κανένα ενθουσιασμό ή ιδιαίτερη προσδοκία οι Οικολόγοι μοιάζουν τελικά η μόνη επιλογή... (stel)

Αν μη τι άλλο, οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου θα σηματοδοτήσουν τον τερματισμό μιας θλιβερής κυβερνητικής θητείας, εκείνης του Kώστα Καραμανλή του νεότερου. Επί των ημερών του κυριάρχησε η στασιμότητα, η αναβλητικότητα, η πολιτική δειλία, η έκλειψη της πολιτικής από την επικοινωνία. Καταστρατηγήθηκαν οι βασικότερες θεσμικές λειτουργίες του πολιτεύματος, βυθίστηκε η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, καταβαραθρώθηκε το διεθνές κύρος της Ελλάδας. Η ανευθυνότητα, η ιδιοτέλεια, η διαφθορά σφράγισαν την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Οι ανισότητες αυξήθηκαν -ο κομματισμός ξεχείλισε.

Το μεγάλο ερώτημα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου όμως είναι αν ο «θίασος» που μας κυβέρνησε την τελευταία εξαετία αποτελεί σύμπτωμα της σήψης μιας παράταξης, ή μήπως εκφράζει τη βαθιά ασθένεια συνολικά (τουλάχιστο) του πολιτικού μας συστήματος. Διότι δεν πρέπει να ξεχνούμε πως εδώ και μία σχεδόν δεκαετία οι κυβερνητικοί απολογισμοί βαίνουν από το κακό στο χειρότερο: η δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη υπολειπόταν σημαντικά εκείνης της περιόδου 1996-2000, οι κυβερνήσεις Καραμανλή υπολείπονταν της δεύτερης κυβέρνησης Σημίτη κ.ο.κ.

Οι οιωνοί για το επερχόμενο ΠΑΣΟΚ δεν είναι καλοί. Ακολουθώντας την φθίνουσα πορεία που προαναφέραμε, το ΠΑΣΟΚ του 2009 υστερεί σε προγραμματικές επεξεργασίες, σε ποιότητα στελεχιακού δυναμικού, σε σαφήνεια και σε ειλικρίνεια σε σχέση με τις εκδοχές του τού 1996, του 2000, ακόμα και του 2004 ή του 2007. Η αποπομπή του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, η απάθεια με την οποία αντιμετώπισε το ΠΑΣΟΚ το ζήτημα της επανένταξης του Γιάννου Παπαντωνίου, η αδυναμία προσέλκυσης του Λουκά Παπαδήμου, η ανακούφιση με την οποία υποδέχτηκε το ΠΑΣΟΚ την αποχώρηση του Αλέκου Παπαδόπουλου, η μη αξιοποίηση ενός πλούσιου επιστημονικού δυναμικού που κινείται στο χώρο της κεντροαριστεράς έστω κι αν είναι έντονα επιφυλακτικό ως προς τις ικανότητες του Γιώργου Παπανδρέου, δεν προμηνύουν τίποτα καλό. Είναι φανερό πως το περιβάλλον του Γιώργου Παπανδρέου (θα πήγαινε πολύ να χαρακτηρίσουμε αυτό το πράγμα «ηγετική ομάδα») κινείται κι αυτό στη βάση δημοσκοπικών και όχι πολιτικών κριτηρίων, ενώ διακρίνεται από έλλειμμα πολιτικής συγκρότησης, περίσσευμα κυνισμού, στενοψυχία και μισαλλοδοξία.

Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος που αποσυνθέτει εδώ και μια δεκαετία το πολιτικό μας σύστημα, για να ξεφύγουμε από την ελκτική δύναμη της «επαγγελματοποίησης της πολιτικής, της κυριαρχίας της επικοινωνίας και του εντυπωσιασμού, της κυνικής αντιμετώπισης των πολιτών... της έλλειψης σχεδίου, της επιπολαιότητας και της απρονοησίας» φαίνεται πως χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από μια ακόμα «αυτοδύναμη» εναλλαγή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Αυτό το «κάτι» θα μπορούσε να είναι η ομαλή μετάβαση από το δικομματισμό στον πολυκομματικό διπολισμό. Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε να εκφραστούν σε κυβερνητικό επίπεδο κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που σήμερα παραμένουν αδρανείς, περιθωριοποιημένες ή εξαναγκάζονται να «αυτοκτονήσουν» πολιτικά. Θα ήταν έτσι δυνατό να δούμε να αναδεικνύονται πολιτικές δυνάμεις που θα ενδιαφέρονταν να αξιοποιήσουν το κενό ευθύνης, ανυστεροβουλίας, γνώσης, τιμιότητας που χαρακτηρίζει τα κόμματα του δικομματισμού.

Η μετάβαση αυτή είναι σήμερα πιθανότερη από ότι χτες:
- Πρώτον, διότι την ανάγκη για μια τέτοια ομαλή έξοδο από τη μεταπολιτευτική «μεταδημοκρατία» την έχουν αντιληφθεί ισχυροί παράγοντες της πολιτικής και οικονομικής ζωής, ακόμα και τμήματα του «σκληρού πυρήνα» του μεταπολιτευτικού κατεστημένου, που κατανοούν πως η -έστω επώδυνη- ειρηνική μεταρρύθμιση του συστήματος είναι πολύ προτιμότερη της ανατροπής του...
- Δεύτερον, διότι εμφανίζονται πολιτικές δυνάμεις πρόθυμες να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί προκειμένου να γίνει πράξη αυτή η τομή στη μεταπολιτευτική ζωή.

Μέχρι σήμερα, η παραδοσιακή αριστερά, που η διάταξη των κομματικών δυνάμεων της είχε αναθέσει το ρόλο του κινητήρα της αλλαγής του πολιτικού συστήματος, απέφευγε την ανάληψη κάθε σχετικής ευθύνης, προβάλλοντας απίθανες προφάσεις και παρανοϊκά επιχειρήματα. Η παραδοσιακή αριστερά βολεύτηκε στο ρόλο εκείνου που απομυζά την πλουσιοπάροχη κρατική χρηματοδότηση, ξεκοκαλίζει το μερίδιο εξουσίας που της αναλογεί (στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα, τη δημοσιογραφία, τα πανεπιστήμια) και αναμασά απίθανα απαρχαιωμένες δοξασίες, πιστοποιώντας έτσι -και περιφρουρώντας συνάμα- τη συνολική καθυστέρηση της πολιτικής και πνευματικής ζωής της χώρας.

Η εμφάνιση των «οικολόγων πράσινων» μπορεί να αλλάξει αυτά τα δεδομένα: υπάρχει πια μια πολιτική δύναμη που πιθανότατα θα εκπροσωπηθεί από 8-10 βουλευτές που δηλώνουν πρόθυμοι να συμβάλουν ως «ελάσσων εταίρος» στη διακυβέρνηση της χώρας, διευκολύνοντας έτσι τη μετάβαση από τον «τυφλό» δικομματισμό στον πιο σύνθετο και γόνιμο πολυκομματικό διπολισμό.

Θεωρούμε πως η δύναμη αυτή πρέπει να ενισχυθεί. Πρέπει να της δοθεί η ευκαιρία να συμβάλει στην αλλαγή των αγκυλωμένων πολιτικών ισορροπιών της μεταπολίτευσης. Εδώ που τα λέμε, αξίζουμε κι εμείς μια ευκαιρία να αποκαταστήσουμε την ιδιότητά μας του πολίτη, που καθημερινά την υπεξαιρούν οι ισχυροί του μεταπολιτευτικού συστήματος. Πέραν των προγραμματικών τους θέσεων και του πολιτικού τους προσωπικού (που αμφότερα είναι από θετικά έως αξιόλογα), οι «οικολόγοι πράσινοι» αξίζουν την ενίσχυσή μας λόγω της κρίσιμης «γεωγραφικής» τους τοποθέτησης στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ας ελπίσουμε πως η είσοδός τους στο κοινοβούλιο θα διευκολύνει την απελευθέρωση και τη σύγκλιση εκείνων των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ, ίσως και της κεντροδεξιάς που είναι διατεθειμένες να μετατρέψουν τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου σε ιστορικό «σταθμό» στην ανανέωση και τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού μας συστήματος.

Χρειαζόμαστε ένα πολιτικό σύστημα που θα ασχολείται πρωτίστως με τα προβλήματα των πολιτών και της πατρίδας και θα καλλιεργεί σχέσεις εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας με την κοινωνία. Για να γίνει αυτό, στις 4 Οκτωβρίου χρειάζεται να περάσουμε ανάμεσα από τη «Σκύλλα» της αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ και τη «Χάρυβδη» της ακυβερνησίας. Η ενίσχυση των «οικολόγων πράσινων» είναι το πρώτο βήμα για κάτι τέτοιο...

http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=5496&LID=1

Ενας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής έρχεται…

*Καταπληκτικό άρθρο... Δε λέω τίποτα παραπάνω για να το διαβάσετε... (stel)

Ενας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής έρχεται… του Χαρίδημου Τσούκα (στην Καθημερινή)

Ο λόγος και η πρακτική που υιοθετεί κάποιος ως αρχηγός της αντιπολίτευσης προοιωνίζονται συνήθως τον τρόπο που θα κυβερνήσει. Όπως δεν χρειάζονταν μαντικές ικανότητες να προβλέψει κανείς, πριν από έξι και πλέον χρόνια, ότι ο Καραμανλής Β’ δεν θα έφερνε το μεταρρυθμιστικό άνεμο ως πρωθυπουργός (αν και ο πάταγος της αποτυχίας του ήταν απρόβλεπτος), έτσι και σήμερα μπορεί βάσιμα κανείς να διαβλέψει ότι η κατρακύλα της χώρας δεν θα ανακοπεί ουσιωδώς αν τον διαδεχθεί στην πρωθυπουργία ο Παπανδρέου Γ’. Και οι δύο έχουν αξιοπρόσεκτα κοινά σημεία. Πρόκειται για πολιτικές μετριότητες, δίχως επεξεργασμένη άποψη για τη χώρα και, κυρίως, χωρίς πολιτικό θάρρος. Εκτοξεύτηκαν σε ηγετικά αξιώματα εξαιτίας του επωνύμου τους, όχι των ικανοτήτων τους ή κάποιου συμβολισμού που ενσάρκωνε η ηγεσία τους. Επαγγελματίες πολιτικοί, μεγάλωσαν σε προνομιούχες πολιτικές οικογένειες έχοντας διαμορφώσει ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα κόμματά τους και τους δημόσιους θεσμούς. Δεν έχουν βιωματική αίσθηση των προβλημάτων, δεν παθιάζονται με τον τόπο.

Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα, το συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων, την ιστορικότητά τους, αλλά τα ερμηνεύουν απλοϊκά ως αποτέλεσμα κακών κυβερνητικών επιλογών μόνο. Δεν βλέπουν ότι οι εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές συνήθως ερείδονται σε ένα υπόστρωμα ιστορικών νεοελληνικών εθισμών – αναξιοκρατίας, κομματισμού, πόλωσης, έλλειψης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ανοχής της παρανομίας, φατριασμού, αρχηγισμού, κρατικού πατερναλισμού, τοπικισμού, και θυματοποιητικού λαϊκισμού.

Τριανταπέντε χρόνια μετά την Μεταπολίτευση ξέρουμε πλέον ότι η νοοτροπία «φύγε εσύ, ναρθω εγώ κι όλα θα αλλάξουν», είναι φενάκη. Η διαφθορά δεν καταπολεμήθηκε επειδή έφυγε το ΠΑΣΟΚ και ήρθε η ΝΔ το 2004, γιατί η διαφθορά δεν είναι θέμα χρώματος των κυβερνώντων, αλλά βαθιών διοικητικών δομών και νοοτροπιών. Η ελλαδική επαρχία δεν θα αγκαλιάσει ξαφνικά τις ανεμογεννήτριες το 2009 επειδή αυτές θα προταθούν από τον μειλίχιο πρωθυπουργό Παπανδρέου, γιατί οι αντιδράσεις δεν έχουν να κάνουν τόσο με το ύφος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, όσο με τη βαθιά ριζωμένη νοοτροπία καχυποψίας και προστασίας τοπικών μικροσυμφερόντων. Πως αλλάζουν αυτές οι νοοτροπίες; Κανείς δεν δείχνει να προβληματίζεται.

Συγκρίνετε την προεκλογική συνέντευξη Καραμανλή στις 29/2/2004 με την προεκλογική συνέντευξη Παπανδρέου στις 20/9/2009 (και οι δύο στην «Καθημερινή) και θα δείτε εντυπωσιακές ομοιότητες: ένας στρογγυλεμένος, προγραμματικά κενός αλλά επικοινωνιακά «αισιόδοξος» λόγος• πληκτική φλυαρία για «διάλογο»• η αναπόφευκτη αναφορά στην «πολιτική βούληση» για ένα «άλλο κράτος» και μια «νέα αρχή». Λόγια του αέρα! Αυτό που απουσιάζει και από τους δυο ηγέτες είναι ακριβώς η ισχυρή βούληση – τα κότσια να εφαρμόσουν δύσκολες αλλά απαραίτητες αλλαγές, με πολιτικό κόστος. Η καραμανλική επανίδρυση του κράτους κατέληξε σε φάρσα, ενώ η παπανδρεϊκή βούληση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 εξανεμίστηκε τη στιγμή που συγκρούστηκε με το παγόβουνο του κρατικιστικού ΠΑΣΟΚ.

Η τρίτη γενιά των Παπανδρέου ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Η τέταρτη υποθέτω ότι ήδη προπονείται. Δεδομένου ότι ο Παπανδρέου Γ’ δεν είναι νέος στην εκτελεστική εξουσία, μπορούμε να εικάσουμε πως θα πολιτευθεί: με πληθώρα εξωϋπηρεσιακών συμβούλων, παρακάμπτοντας τους δημόσιους λειτουργούς (όπως στο υπουργείο Εξωτερικών)• με το βαθύ ΠΑΣΟΚ συσπειρωμένο γύρω του, πνίγοντας τις όποιες εκσυγχρονιστικές πρωτοβουλίες μεταρρυθμιστών υπουργών του• δίχως αυτοφυές πολιτικό ένστικτο, χωρίς κινητοποιό αρχή και αρθρωμένη στρατηγική, με περιορισμένα προσωπικά βιώματα της χώρας που κυβερνά• χωρίς πάθος αλλά με αναβλητικότητα και ισορροπισμούς. Οι ραφές που συγκρατούν το ΠΑΣΟΚ θα φανούν στην πρώτη μεγάλη κρίση που θα διαχειριστεί.

Αν ο κ.Παπανδρέου κατανοούσε βαθιά το φαύλο κύκλο των προβλημάτων που ταλανίζουν τη χώρα, θα διακινδύνευε μια απλή, αδάπανη, και βαθιά συμβολική κίνηση: θα δεσμευόταν ότι, ένα μήνα μετά την εκλογή του, ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων δεν θα είναι πολιτικώς επιλεγμένα πρόσωπα, αλλά ανώτατα στελέχη της διοίκησης. Όποιος θέλει να κάνει ρήξεις, πρέπει πρώτα να διαρρήξει την παραδοσιακή σχέση του κυβερνώντος κόμματος με το κράτος, να δεθεί ο ίδιος στο κατάρτι της αξιοκρατίας και της ακομμάτιστης διοίκησης. Έτσι αρχίζει να λύνεται ο γόρδιος δεσμός του κομματισμού που πνίγει τη χώρα.

Φυσικά δεν θα το κάνει. Ο κ.Παπανδρέου δεν έχει τη στόφα του ηγέτη των ρήξεων. Έχοντας μεγαλώσει στη σκιά του πατέρα του, δεν βρήκε ποτέ το θάρρος να διαπράξει συμβολική πατροκτονία: να χειραφετηθεί από τον πατέρα-αφέντη, να βρει τη δική του φωνή, να εμμείνει σε έναν νεωτερικό πολιτικό λόγο αισθητά διαφορετικό από τον παλαιοπασοκικό. Τα Καναδοαμερικανικά και Σουηδικά βιώματά του δεν τα έχει μεταβολίσει σε ρεαλιστική στρατηγική ρήξεων με τις βαθιές ελλαδικές νοοτροπίες. Παραμένουν ευσεβείς πόθοι και συνθήματα.

Ένας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής πρωθυπουργός έρχεται. Η κατρακύλα θα συνεχιστεί, ο ρυθμός της ίσως διαφέρει…

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_7_27/09/2009_330987

Ανησυχίες

του Ανδρέα Παππά (στην Athens Voice)

* Το επιχείρημα «ψηφίζω ΠΑΣΟΚ γιατί πρέπει οπωσδήποτε να φύγουν οι άλλοι» είναι πολύ φτωχό όταν το ΠΑΣΟΚ είναι τόσο αδύναμο. Αλλά, ναι, οι άλλοι πρέπει να φύγουν... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Έγραφα εδώ πριν από δύο εβδομάδες: «Θα τα καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να κάνει τουλάχιστον κάτι καλύτερο από τη Νέα Δημοκρατία; Το εύχομαι και το ελπίζω. Πώς, όμως, και να μην ανησυχείς όταν ακούς στελέχη του να μιλούν για επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ ή της Ολυμπιακής…»;

Έκτοτε στη σαφώς διαφαινόμενη νίκη του ΠΑΣΟΚ προστέθηκε η σχεδόν βεβαιότητα για την αυτοδυναμία. Νομίζω, όμως, ότι και οι λόγοι για ανησυχία κάθε άλλο παρά εξέλιπαν. Ιδιαίτερα, αν δεν είναι κανείς από εκείνους που σπεύδουν να στοιχηθούν με την (εκάστοτε) επερχόμενη «κατάσταση», αλλά επιμένουν να διατηρούν νηφάλια, όσο και κριτική –θέλω να πιστεύω– ματιά στα πράγματα, ακόμα και όταν όλα σχεδόν τα ΜΜΕ χτυπάνε εκκωφαντικά τα τύμπανά τους στο ρυθμό του επελαύνοντος παπανδρεϊσμού τρίτης γενιάς, τον οποίο πριν από λίγους μήνες τα ίδια λοιδωρούσαν.

Ανησυχώ, λοιπόν, σοβαρά:

Επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου δεν με πείθει ότι είναι σε θέση να διαχειριστεί μια τόσο δύσκολη οικονομική πραγματικότητα σαν αυτή που τον περιμένει. Τα περί «Δανίας του Νότου», «πράσινης ανάπτυξης» και Καταλανού πολεοδόμου ο οποίος συμφώνησε τηλεφωνικά (!) να «φτιάξει την Αθήνα», είναι τόσο ελαφρά που κατά βάθος δεν πείθουν, νομίζω, ούτε τους πιο σταθερούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Όσο για την απάντηση στο ερώτημα «πού θα βρεθούν τα λεφτά» για να γίνουν όσα επαγγέλλεται το ΠΑΣΟΚ, επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι παραμένει εξαιρετικά, μα εξαιρετικά, αόριστη.

Επειδή αρκετοί από τους πιο ικανούς, εχέφρονες και πολιτικά έμπειρους ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ έχουν εξοβελιστεί από τα ψηφοδέλτια και ωθούνται (προσοχή: το ρήμα ωθώ είναι μεταβατικό· ο Α ωθεί τον Β), αργά αλλά σταθερά, εκτός πολιτικής σκηνής. Χαρακτηριστικότερο και πιο κραυγαλέο παράδειγμα αυτό του Κώστα Σημίτη, του οποίου η πείρα, η γνώση και η σύνεση φαίνεται ότι «περισσεύουν» στον Γιώργο Παπανδρέου. Πώς να χωρέσει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας ο πρώην πρωθυπουργός, όταν πρέπει να αξιοποιηθούν πολιτικοί και επιστημονικοί ογκόλιθοι του μεγέθους της κας Έλενας Παναρίτη και της κας Μάγιας Τσόκλη;

Επειδή στελέχη όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Νίκος Χριστοδουλάκης, ο Χρήστος Βερελής, ο Γιώργος Πασχαλίδης και άλλοι δεν θα είναι στη νέα Βουλή. Τη θέση τους θα κληθούν να καταλάβουν, εκτός απροόπτου, αστέρια (λέμε τώρα...) της οθόνης, όπως η Άννα Φόνσου, της δημοσιογραφίας (ξαναλέμε τώρα...), όπως η Δάφνη Μπόκοτα, ή η Άννα Νταλάρα της κοσμικότητας.

Επειδή στην τηλεόραση –αύριο και στη Βουλή– βλέπω να κυριαρχούν ως εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ ο Παπουτσής, ο Καστανίδης, ο παντός καιρού Ευθυμίου με το χαμόγελο της Μέδουσας. Ακόμα και ο «πολύς» Βενιζέλος δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερα ευοίωνο μέλλον στη νέα κατάσταση πραγμάτων.

Επειδή σημαντικός ρόλος επιφυλάσσεται στη Λούκα Κατσέλη, που ο λόγος της παραπέμπει στις χειρότερες στιγμές του πασοκικού λαϊκισμού, χτυπώντας χορδές του πιο «βαθιού» ΠΑΣΟΚ. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η Λούκα Κατσέλη είναι σύζυγος του Μάκη Αρσένη, ο οποίος το 1984-85 έφερε τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας (και τότε, ο Σημίτης κλήθηκε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά), το 1996 παραλίγο να μας οδηγήσει σε πόλεμο με την κρίση στα Ίμια και το 1997-98 έδωσε ακόμα μια σπρωξιά προς τον γκρεμό στην ήδη πολύπαθη παιδεία μας.

Επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου περιβάλλεται από διάφορους απίθανους και ετερόκλητους «συμβούλους», όπως ο αρχικνίτης της γενιάς μας Κοτζιάς, ενθουσιώδης θαυμαστής και υμνητής της Λαοκρατικής (sic) Γερμανίας, δηλαδή της Γερμανίας του Τείχους του Αίσχους, της Στάζι και του φονικού ντόπινγκ στην «αθλούμενη» νεολαία.

Επειδή ο κόσμος, ακόμα κι αν ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, αυτή τη φορά το κάνει χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς να πολυπιστεύει ότι θα πρόκειται για κάτι ριζικά διαφορετικό, χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες ή ελπίδες. Ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου μόνο και μόνο επειδή είναι μπουχτισμένος και αγανακτισμένος με μια διακυβέρνηση που κύρια γνωρίσματά της ήταν η ανεπάρκεια και η ανικανότητα, η αναποτελεσματικότητα και η κακοδιαχείριση, επειδή βαρέθηκε έναν πρωθυπουργό που γεννήθηκε (πολιτικά) κουρασμένος, που μότο του θα μπορούσε να έχει το «λίγο μπάλα, λίγο θάλασσα και το… σουβλάκι μου».

Μακάρι οι ανησυχίες μου να αποδειχθούν υπερβολικές.

http://www.athensvoice.gr/politics/av,18664,Ανησυχίες.html

Πώς θα είναι η... «Δανία του Νότου»

του Τάκη Μίχα (στην Ελευθεροτυπία)

* Εν μέσω ανούσιων debates που άλλα ρωτιούνται, άλλα απαντιούνται και άλλα σχολιάζονται μετά, ας δούμε τα χαρακτηριστικά της χώρας που έχει ως πρότυπο ο επόμενος πρωθυπουργός μας. Απλώς να σημειώσω ότι κανένα από τα παρακάτω θέματα δεν τίθεται ως προεκλογική εξαγγελία ή θέση του ΠΑΣΟΚ... «Δανία αλά καρτ», δηλαδή, και όπου μας βολεύει... (stel)

Στην πρόσφατη ομιλία του στη ΔΕΘ, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου υποσχέθηκε ότι θα κάνει την Ελλάδα «Δανία του Νότου».

Ας δούμε λοιπόν μερικά από τα χαρακτηριστικά της Δανίας:

* Οι μαθητές που φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία στη Δανία επιδοτούνται από το κράτος.

* Μια ομάδα γονέων μπορεί να προσλάβει δασκάλους (που πληρώνονται από το κράτος) και να δημιουργήσει το δικό της σχολείο.

* Δεν υπάρχει πανεπιστημιακό «άσυλο».

* Δεν υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές. Ενας φοιτητής που θα αποτύχει δύο συνεχόμενες φορές στις εξετάσεις θα πρέπει να εγκαταλείψει τη σχολή.

* Οι φοιτητές αγοράζουν τα πανεπιστημιακά βιβλία -δεν τα παίρνουν δωρεάν.

* Δεν υπάρχει ένα πανεπιστημιακό εγχειρίδιο. Υπάρχουν πολλά βιβλία γραμμένα πολλές φορές και σε άλλες γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά).

* Πολλές φορές οι κενές θέσεις διδασκαλίας στα πανεπιστήμια της Δανίας διαφημίζονται στα διεθνή επιστημονικά έντυπα. Στόχος είναι να προσελκυσθούν τα καλύτερα μυαλά και όχι να βολευτούν τα «φιλαράκια».

* Στόχος του εκπαιδευτικού συστήματος είναι να παράγει άτομα που μπορούν να ανταποκριθούν στις συνεχώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις ενός διεθνοποιημένου περιβάλλοντος -και όχι άτομα έτοιμα να «παρκάρουν» για όλη τους τη ζωή στο Δημόσιο.

* Επιτρέπονται οι μαζικές απολύσεις χωρίς αποζημίωση. Μια επιχείρηση μπορεί να απολύσει από τη μια ημέρα στην άλλη όλο το προσωπικό.

* Οι εργοδότες δεν πληρώνουν εισφορές.

* Οι άνεργοι είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν μαθήματα μετεκπαίδευσης και να στραφούν προς νέες μορφές απασχόλησης, αν ο κλάδος είναι κορεσμένος. Αν αρνηθούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα ή αν αρνηθούν να πάρουν τη θέση εργασίας που θα τους υποδείξει το γραφείο ανεργίας, τερματίζεται το γενναιόδωρο επίδομα ανεργίας.

* Η παγκοσμιοποίηση και η ανταγωνιστικότητα των δανικών προϊόντων θεωρείται από όλους η απόλυτη προϋπόθεση για την ευμάρεια της χώρας.

* Οι γιατροί δεν παίρνουν «φακελάκι».

* Οι καθηγητές δεν κάνουν «ιδιαίτερα».

* Οι δημοσιογράφοι δεν δουλεύουν παράλληλα με το ΜΜΕ και σε γραφεία Τύπου υπουργείων ή επιχειρήσεων.

* Οι εφοριακοί δεν τα «πιάνουν».

* Οι δικαστικοί δεν λαδώνονται από τα «κυκλώματα».

* Οι πολιτικοί δεν παρίστανται σε μεσαιωνικές τελετές που έχουν ως αντικείμενο τη λατρεία «θαυματουργών εικόνων»!

* Η επιρροή της Εκκλησίας της Δανίας στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας τερματίστηκε περίπου τον 15ο αιώνα.

* Δεν υπάρχουν ούτε στρατιωτικές ούτε μαθητικές παρελάσεις.

* Η Δανία δεν θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να επιβάλλει πώς θα ονομάζονται άλλες χώρες, άλλες γλώσσες ή άλλες εθνότητες. Αν μια χώρα ονομαζόταν «Γιουτλάνδη» (επαρχία της Δανίας) και αν οι κάτοικοί της ισχυρίζονταν ότι προέρχονται από τους Βίκινγκς, οι Δανοί θα το θεωρούσαν πολύ ενδιαφέρον και θα έσπευδαν να εκμεταλλευτούν τις οικονομικές ευκαιρίες που τους παρείχε αυτή η προνομιακή σχέση.

* Το κεντρικό μήνυμα που προσπαθεί να περάσει η διδασκαλία της ιστορίας στα σχολεία δεν είναι τα «επιτεύγματα του Εθνους», αλλά οι αδυναμίες του ανθρώπου.

* Τα γεγονότα αποκαλούνται με το όνομά τους. Οταν οι Δανοί το 1520, σε εισβολή τους στη Σουηδία έσφαξαν 52 Σουηδούς ομήρους, το γεγονός αυτό αποκαλείται στην ιστορία τους ως: «Το μακελειό της Στοκχόλμης». Δεν αποκαλείται «Η ηρωική άλωση της Στοκχόλμης».

* Στη Δανία, αν διαφοροποιηθεί κάποιος σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν χαρακτηρίζεται «αντιδανός». Στα δανικά η έκφραση «αντιδανός» δεν υπάρχει.

* Στη δημόσια συζήτηση μια άποψη κρίνεται από τα εμπειρικά δεδομένα στα οποία στηρίζεται και όχι από τα «σκοτεινά» συμφέροντα που εξυπηρετεί.

* Ολοι οι νέοι έχουν εγκαταλείψει το σπίτι των γονιών τους και μένουν μόνοι τους όταν κλείσουν τα 18. Δεν μένουν με τη μαμά τους μέχρι τα 40.

* Οι εφημερίδες δεν προσφέρουν CD, διακοπές και αυτοκίνητα για να ανεβάσουν τις κυκλοφορίες τους.

* Με τα θέματα που αφορούν τη γερμανόφωνη μειονότητα που διαβιοί στο νότιο τμήμα της χώρας ασχολούνται οι δημοτικές αρχές και όχι η ασφάλεια και οι μυστικές υπηρεσίες.

* Σε περίπτωση διαζυγίου, ισχύει κοινή επιμέλεια των τέκνων. Για όλα τα σημαντικά θέματα που αφορούν την ανατροφή του παιδιού συναποφασίζουν και οι δύο γονείς και όχι αποκλειστικά η μητέρα.

* Οι Δανοί δεν θεωρούν ότι ο λόγος για τον οποίο έχασαν τον Τριακονταετή πόλεμο εναντίον των Σουηδών το 1625 οφείλεται σε «σκοτεινές ενέργειες» της CIA.

Θα κάνει λοιπόν ο Γιώργος την Ελλάδα «Δανία του Νότου»; Πιθανώς. Και κάπου εκεί ξύπνησα... *

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=82857

Statesmen και πολιτικάντηδες

του Χαρίδημου Τσούκα (στην Καθημερινή)

* Δεν αποτελεί έκπληξη που στο ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου, εκτός του Σημίτη, περιττός και όχι απαραίτητος θεωρήθηκε και ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Η επιθυμία του, καθόλη τη διάρκεια προ της προκήρυξης εκλογών, να παρουσιαστεί η κατάσταση στην οικονομία και το κράτος όπως ακριβώς είναι και να εξαγγελθούν ουσιαστικές τομές και ρήξεις με τα κατεστημένα τον απομόνωσε σε ένα κόμμα που τίποτα παρά την επιστροφή στην εξουσία δεν σκεφτόταν... Πριν τον παραιτήσουν, αποχώρησε ο ίδιος και άφησε τη θέση του στους Παπουτσήδες και Σκανδαλίδηδες από τη μία και τους Παταβούκες και Βούρους από την άλλη. (stel)

Μια από τις πολλές ειρωνείες της ζωής είναι ότι αντιλαμβανόμαστε πληρέστερα τη σημασία γεγονότων, σχέσεων και προσώπων εκ των υστέρων, όταν εστιάζουμε την προσοχή μας σε αυτά, προσπαθώντας να διαυγάσουμε το νόημά τους. Όπως έγραψε ο Κίρκεγκορ, τη ζωή τη ζούμε προς τα μπρος αλλά την κατανοούμε προς τα πίσω.

Όταν ένας πολιτικός αναγγέλλει την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική, τότε αρχίζουμε να αποτιμούμε με μεγαλύτερη καθαρότητα τα πεπραγμένα του. Όσο είναι ενεργός πολιτικός τα κριτήριά μας είναι κατ’ ανάγκην περισσότερο επικαιρικά και λιγότερο αποτιμητικά – χρησιμοποιούμε κυρίως τον ενεστώτα χρόνο. Βλέπουμε όψεις της συνολικής εικόνας του πολιτικού όταν αυτός μεταμορφώνεται από ενεργό «παίκτη» σε αφηγηματικό «χαρακτήρα» – όταν η αφήγησή μας αναφέρεται στον αόριστο χρόνο.

Η αποχώρηση του Αλέκου Παπαδόπουλου, πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, από την κοινοβουλευτική πολιτική, προκάλεσε πληθώρα κολακευτικών αναφορών στον Τύπο. Δικαιολογημένα. Σε μια χώρα στην οποία η έννοια της μεταρρύθμισης έχει τόσο πολύ ευτελιστεί από τον Καραμανλή Β’, η κοινοβουλευτική αποστρατεία του κ.Παπαδόπουλου γίνεται η αφορμή για να θυμηθούμε ότι υπήρξαν τολμηρές μεταρρυθμίσεις (όπως η δημοσιονομική εξυγίανση το 1993-1996, ο «Καποδίστριας», και η επιχειρηθείσα μεταρρύθμιση του ΕΣΥ, με τις οποίες ο κ.Παπαδόπουλος συνέδεσε το όνομά του), ότι όλοι οι πολιτικοί δεν είναι κενολόγοι, ασπόνδυλοι λαϊκιστές ή καιροσκόποι.

Αν η πολιτική δεν είναι μόνο εγκεφαλική δραστηριότητα αλλά και σωματική πράξη, καταλαβαίνουμε πολλά για έναν πολιτικό από τη γλώσσα του σώματός του και μόνο. Ο κ.Παπαδόπουλος ξεχωρίζει από τους περισσότερους ομολόγους του: σπανίως χαμογελά στα ΜΜΕ. Δείτε τον δίπλα στην κυρία Μπακογιάννη ή τον κ.Σπηλιωτόπουλο και θα καταλάβετε τη διαφορά. Δεν είναι ότι δεν διαθέτει χιούμορ, αλλά ότι δεν πασχίζει να γίνει αρεστός. Δεν κολακεύει το πόπολο, δεν γλείφει τον αρχηγό, δεν ιδεοληπτεί. Πιστεύει στη δύναμη του επιχειρήματος, δεν φιλοτεχνεί την «εικόνα» του.

Ως Ηπειρώτης που μεγάλωσε με τις στερήσεις της μεταπολεμικής Ελλάδας έμαθε τι σημαίνει ευθύτητα και νοικοκυροσύνη στη διαχείριση των κοινών. Ως σοσιαλδημοκράτης αντιλαμβάνεται το σημαντικό ρόλο του κράτους στην προστασία των συλλογικών αγαθών, αλλά, ως φιλελεύθερος κεντροαριστερός, γνωρίζει ότι μόνο μια ακμαία οικονομία της αγοράς μπορεί να παράγει και να αναδιανείμει πλούτο. Ως εκσυγχρονιστής θαυμάζει τις προηγμένες δυτικές χώρες όχι μόνο για τα επιτεύγματά τους, αλλά και για τις αξιακές προϋποθέσεις που τα παρήγαγαν. «Σε αυτές τις χώρες», γράφει στο στοχαστικό βιβλίο του «Τα Βήματα του Εστερναχ», «ο ορθολογισμός, η φιλοπονία, η φιλεργατικότητα, η πειθαρχία σε άτυπους κανόνες συμπεριφοράς, καθώς και ο σεβασμός στους θεσμούς δεν προήλθαν από «κανονιστικούς» τυπικούς νόμους, αλλά είναι γεννήματα μακροχρόνιων αξιακών συστημάτων». Οι θεσμοί, «αυτονομημένοι από την κομματική «νομενκλατούρα» και άλλα συμφέροντα», παρέχουν στην κοινωνία μια «συλλογική ευφυΐα», η οποία λειτουργεί κανονιστικά: άρχοντες και αρχόμενοι εσωτερικεύουν κοινές αξίες και εκπαιδεύονται σε «αυτο-πειθαρχημένες συμπεριφορές».

Το ελλαδικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να παρακολουθήσει τέτοιους Βεμπεριανού τύπου συλλογισμούς, πόσο μάλλον να τους ενσαρκώσει. Αριβίστες, ακαλλιέργητοι, και γλοιώδεις πολιτικάντηδες αδυνατούν να σκεφτούν ρηξικέλευθα και αδογμάτιστα για το κοινό καλό• κύρια έγνοια τους είναι πως θα αποσπάσουν, πελατειακά ή «επικοινωνιακά», την ψήφο μας.

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος είναι ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς που γνωρίζει καλά ότι το βαθύτερο πρόβλημα της χώρας είναι ο ιστορικός τρόπος που λύνουμε τα προβλήματά μας – η απαξίωση των θεσμών, η ανοχή της παρανομίας, η διαφθορά, η αναξιοκρατία, ο κομματισμός. Με εξαίρεση το Στέφανο Μάνο, είναι ο μόνος πολιτικός που μονότονα επισημαίνει, εδώ και αρκετά χρόνια, τις τεράστιες συνέπειες του δημοσιονομικού προβλήματος και αναδεικνύει τις πολιτικές του ρίζες. «Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας», είπε στην κεντρική παρουσίαση του βιβλίου του στην Αθήνα τον περασμένο Φλεβάρη, «είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα! Αυτό το σύστημα είναι που δημιουργεί δαπάνες για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του. Αυτό είναι που με λεονταρισμούς καταγγέλλει τη φοροδιαφυγή και ταυτόχρονα απολογείται όταν θα πρέπει να τη συλλάβει […]• που όχι μόνο δημιουργεί τα ελλείμματα και το χρέος αλλά θεωρεί την αντιμετώπισή τους σαν απειλή της ύπαρξής του». Η ειρωνεία είναι ότι τα έλεγε αυτά ενώπιον των επιφανέστερων εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος!

Δεν είναι τυχαίο που εκσυγχρονιστές, εικονοκλάστες πολιτικοί σαν τον Αλέκο Παπαδόπουλο και τον Στέφανο Μάνο (πιθανότατα) δεν θα είναι στην επόμενη Βουλή, ούτε ότι ευρωπαϊστές, ριζοσπάστες πολιτικοί σαν τον αείμνηστο Μιχάλη Παπαγιαννάκη ήταν στο περιθώριο των κομμάτων τους. Statesmen με αυτοπεποίθηση και παρρησία, αρχοντιά και κοσμοπολιτισμό, αντι-ιδεοληπτική σκέψη και ρηξικέλευθη πράξη δεν εκτιμώνται στα κομματικά ποιμνιοστάσια. Ασφαλέστεροι ο Μεϊμαράκης κι ο Παπουτσής, η Καϊλή και ο Ανατολάκης!

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_13/09/2009_329171

Ποιον να (μην) εμπιστευθώ...

του Μπάμπη Παπαδημητρίου (στην Καθημερινή)

* Το επίπεδο της προεκλογικής αντιπαράθεσης προτάσεων και θέσεων των δύο μεγάλων κομμάτων είναι φυσικά χαμηλό. Κανείς δεν αμφέβαλε... Το μεν ΠΑΣΟΚ οδεύει προς τη νίκη, δεν διακινδυνεύει τίποτα που μπορεί να του τη στερήσει και έχει την άνεση να τάζει «Δανίες...». Η δε ΝΔ γνωρίζει πως θα χάσει και απλά επιστρατεύει το τελευταίο επικοινωνιακό κόλπο που διαθέτει για να την απαλύνει, μιλώντας για την «ανάγκη» να ειπωθεί «όλη η αλήθεια» κάτι που αυτομάτως σημαίνει «υπευθυνότητα». (stel)
H δημοσκοπική αλαζονεία και η ανάλογη μοιρολατρία έχουν ήδη αποστερήσει από τα δύο μεγάλα κόμματα τη διάθεση να παρουσιαστούν στους πολίτες με επιχειρήματα που απαιτεί μία επί της ουσίας σύγκρουση. Ο αδέσμευτος πολίτης (και όχι η δημοσκοπική εφεύρεση του «αναποφάσιστου» ψηφοφόρου), που είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει στις εκλογές τη βέλτιστη λύση και καθόλου κάποια «κρίσιμη» επιλογή, δυσκολεύεται μπροστά στην προγραμματική γύμνια των κυβερνητικών κομμάτων. Το δράμα του μη οπαδού συμπληρώνεται, καθώς τα μικρότερα κόμματα απουσιάζουν πλήρως από την πραγματική πολιτική, εκείνη που επηρεάζει την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι συμπαθής. Οχι μόνον σε εμένα. Ισχύει και για πολλούς εκ των αντιπάλων του. Που, ίσως, είναι περισσότεροι από κάποιους «συντρόφους». Προσέξτε τον αφοπλιστικό του τόνο όταν θέλει να μας κάνει «Δανία του Νότου». Ποιος συμπατριώτης διαφωνεί πως μας αξίζουν τα καλύτερα; Στα λόγια (κυρίως) θέλουμε όλοι καθαρή ενέργεια, αρκεί να παράγεται μακριά από εμάς και να κοστίζει έως τζάμπα. Εχει, όμως, το σχέδιο; Παρακολουθήστε με, παρακαλώ, σε δύο σημεία.

Σημείο πρώτο. Οι Δανοί πλήρωναν (Ιανουάριος 2007) 26 ευρώ για 100 κιλοβατώρες ηλεκτρικού όταν εμείς πληρώναμε μόλις 7,2 ευρώ. Σήμερα πληρώνουμε 10,99, με τους Δανούς να έχουν πάει στα 27,85 ευρώ. Βλέπετε, στην Ελλάδα η επιδότηση των νέων επενδύσεων στην ενέργεια (και ειδικότερα των ανανεώσιμων) περνάει κυρίως από τον προϋπολογισμό και από την αφαίμαξη της ΔΕΗ. Προσέξτε: στην περίπτωσή μας, οι φόροι επί του ρεύματος αναλογούν σε μόλις 8,6% της αξίας που εισπράττει η ΔΕΗ, ενώ οι Δανοί καταναλωτές έχουν πάρει πάνω τους φόρους που αναλογούν στο 52,5% της τιμής του ρεύματος (στοιχεία Eurostat). Οταν, λοιπόν, ο υποψήφιος βουλευτής Λάρισας του ΠΑΣΟΚ (και προαλειφόμενος για υφυπουργός σε κάποιο οικονομικό υπουργείο) αντί συγκεκριμένης πολιτικής κατηγορεί τον σημερινό πρόεδρο της ΔΕΗ (και αυτό στη βάση δημοσιευμάτων Τύπου φιλικού προς μεγαλοπαράγοντες της αγοράς ενέργειας), αναρωτιέμαι πως ο Γιώργος Παπανδρέου, πρωθυπουργός πλέον, θα καταφέρει να μετακινήσει τους πολιτικούς μας πιο κοντά στις αντιλήψεις της επικείμενης Κοπεγχάγης!

Σημείο δεύτερο, η «ήπια επανακρατικοποίηση». Θα ανέμενα από τον κ. Παπανδρέου, όταν σκέφτομαι την εμπειρία του επί των λεπτών ισορροπιών του σημερινού κόσμου, να είναι πιο προσεκτικός πριν επιχειρήσει τη μετατροπή του Πειραιά σε «Λιμάνι της Αγωνίας», όταν το μόνο που κινδυνεύει από παρόμοιους ακραιφνώς προεκλογικούς πομφόλυγες είναι η διατάραξη των σχέσεών μας με την Κίνα. Θα περίμενα ακόμη από τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δηλαδή τον κ. Παπανδρέου, να μη θεωρεί «απειλή για το δημόσιο συμφέρον» τη διαχείριση μιας δραστηριότητας (όπως είναι η ύδρευση της Θεσσαλονίκης) από κάποιον συνεταιρισμό μιας διεθνούς ή μιας ελληνικής εταιρείας. Το κράτος χρειάζεται να διαμορφώνει κατάλληλο πλαίσιο κανόνων και ίσων ευκαιριών (όπου πράγματι υπάρχει πρόβλημα για την ΕΥΑΘ) και να φροντίζει για τον σεβασμό από όλους. Τα υπόλοιπα μυρίζουν ναφθαλίνη και μας προειδοποιούν ότι, τελικά, κάτι δεν (θα) πάει καλά.

Τελικά, ούτε αυτή την Παρασκευή κατόρθωσα να καταλήξω τι πρέπει να ψηφίσω. Θα παραμείνω η εύκολη λύση για τους δημοσκόπους που τους ζητάς να σου πουν τι θα βγάλει η κάλπη κι εκείνοι σου απαντούν τι θα βγάλει ένα μέρος της κάλπης. Ευτυχώς, έχω και την άλλη εβδομάδα...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_66_18/09/2009_329804

Tο ψευδογεγονός ως είδηση

του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

* Η μη συμμετοχή του Σημίτη στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ σηματοδοτεί το οριστικό κλείσιμο της παρένθεσης -όπως αποδείχτηκε- της «εκσυγχρονιστικής περιόδου» του κόμματος. Λάθη χειρισμών, επικοινωνιακών και μη, έγιναν σίγουρα και από τις 2 πλευρές. Αποτελούν λεπτομέρειες, όμως, μπροστά στις δεδομένες διαφορές ύφους, ουσίας και πολιτικής διαδρομής που χωρίζουν τον πρώην με το σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη, επίσης από την Καθημερινή).

Γράψαμε πολλάκις για το κακό χούι των δημοσιογράφων να ασχολούνται περισσότερο με την παραπολιτική, απ’ ό,τι με την πολιτική. Λέγαμε παλιότερα ότι αντί να ασχολούνται με τα προβλήματα του τόπου, ασχολούνται με τα «σου ’πα, μου ’πες» των πολιτικών, για το με ποιον συζητά ο ένας και με ποιον έφαγε ο άλλος. Ολες αυτές οι λεπτομέρειες της πολιτικής έχουν φυσικά τη σημασία τους, αλλά δημιουργούν ένα κακό προηγούμενο για τους πολιτικούς. Αποπροσανατολίζουν τους πολίτες από την πολιτική και τους κάνουν κυνικούς. Οι πολίτες σχηματίζουν την εντύπωση ότι πολιτική είναι ένας διαγκωνισμός συναισθημάτων, αντί να είναι ένας συναγωνισμός προτάσεων για το μέλλον του τόπου. Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν την καρικατούρα της πολιτικής και αποξενώνουν τους πολίτες από αυτή.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η ιστορία του κ. Σημίτη με τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ. Κατ’ αρχήν έγιναν διαπραγματεύσεις χαμηλόβαθμων και υψηλόβαθμων του ΠΑΣΟΚ για το ψηφοδέλτιο στο οποίο θα ενταχθεί ο πρώην πρωθυπουργός. Για ποιο λόγο και ποια η διαφορά της Αθήνας στην οποία κατοικεί χρόνια ο πρωθυπουργός με τον Πειραιά όπου εκλέγεται; Κάποιοι θεώρησαν ότι η μετακίνηση «τσαλακώνει το προφίλ του πρώην πρωθυπουργού». Δηλαδή οι κάτοικοι του Εβρου που το 1996 και το 2000 υπερψήφισαν τον κ. Σημίτη θα ξυπνούσαν ένα πρωί και θα αναφωνούσαν «πω-πω, τι έπαθε ο πρώην πρωθυπουργός! Μπήκε στην Α΄ Αθηνών!» Από την άλλη, αν ο κ. Παπανδρέου τον τοποθετούσε πρώτο στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας θα έχανε απλώς μία έδρα που χρειαζόταν πιθανώς για να τοποθετήσεις κάποιο νέο στέλεχος στην πολιτική.

Ο φόβος, όμως, και των δύο ήταν οι εντυπώσεις -«το κλίμα», όπως λέγεται στην πολιτική αργκό- που θα δημιουργούσαν οι ομιλούσες κεφαλές των παραθύρων.

Κακά τα ψέματα. Οι πολίτες μια σκασίλα είχαν κι αυτή ήταν η σύνθεση των ψηφοδελτίων. Οπως έδειξε και η δημοσκόπηση της Public Issue μόνο το 29% θεώρησε σημαντικό θέμα το ψηφοδέλτιο που θα ήταν ο πρώην πρωθυπουργός. Τα ΜΜΕ δημιούργησαν αυτό το ενδιαφέρον με τίτλους τύπου «θρίλερ με την υποψηφιότητα Σημίτη». Ετσι, ένα θεαματικό ψευδογεγονός μετατράπηκε σε πραγματικό πολιτικό γεγονός και δη αρνητικό. Ο κ. Σημίτης χρειαζόταν στην επόμενη Βουλή.

Από την άλλη πλευρά, η απόφαση του κ. Σημίτη να μη συμμετάσχει στα ψηφοδέλτια ελήφθη υπό το βάρος των διαβόητων «διαρροών» που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες. Δεν ανακοινώθηκε το όνομά του και αποσύρθηκε για να καταλήξει σε «περιφερόμενη υποψηφιότητα». Δημοσιεύτηκαν κάποια πράγματα, αλλά αυτά ήταν αντικρουόμενα: κάποιες εφημερίδες έγραφαν ότι ο κ. Παπανδρέου ήθελε τον κ. Σημίτη στο Επικρατείας, αλλά ο πρώην πρωθυπουργός δεν ήθελε να τιμήσει με την παρουσία του αυτή τη θέση και άλλες έγραφαν το ακριβώς αντίθετο.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι -παρά την προσπάθεια να κρατηθεί μυστική η όλη διαπραγμάτευση- οι λίγες (και μάλιστα αντικρουόμενες) διαρροές έκαναν τη ζημιά. Ετσι τίθεται ένα ερώτημα: μπορεί να λαμβάνονται πολιτικές αποφάσεις με τα κουτσομπολιά που δημοσιοποιούνται από τα ΜΜΕ; Ας μην ξεχνάμε ότι πριν να δημοσιευτεί κάτι μεσολαβούν παρά πολλοί και αυτοί μπορεί να έχουν διαφορετικές ατζέντες.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_55_17/09/2009_329620

Η Ανανεωτική Αριστερά φοβάται…

του Κώστα Ανδρέου (στο site http://www.ananeotiki.gr)

* Ένα από τα καλύτερα «άρθρα ημέρας». Νομίζω πιάνει τέλεια την ψυχοσύνθεση όλων αυτών των μελών της Ανανεωτικής Πτέρυγας (ΑΠ) του Συνασπισμού που δεν τον εγκατέλειψαν όπως τόσοι άλλοι στο παρελθόν και, με τα χρόνια, το περιβάλλον στο οποίο έμειναν αρχίζει σταδιακά να τους φθείρει και να τους απομακρύνει από τις παραδοσιακές προοδευτικές θέσεις τους. Ένα περιβάλλον στο οποίο κυριαρχεί ο κούφιος και ισοπεδωτικός αριστερίστικος λόγος που εξισώνει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και ανεύθυνα πολεμά τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις χωρίς όμως να ενδιαφέρεται στο ελάχιστο για τη διακυβέρνηση της χώρας. Είτε γιατί τους πρόλαβε ο Αλαβάνος ή γιατί απλά, για άλλη μία φορά, δίστασαν, τα μέλη της ΑΠ παρέμειναν σε αυτό το περιβάλλον που και οι ίδιοι ξέρουν ότι δεν τους εκφράζει. Πολύ φοβάμαι ότι ακόμα κι αν «μεμονωμένα» τους «στείλουμε» στη Βουλή, απ’ το «περιβάλλον» αυτό και πάλι δύσκολα θα ξεφύγουν... (stel)

Το ξέρω, ότι δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια, στα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Δεν υπήρχε χρόνος, δεν υπήρχαν υλικές προϋποθέσεις, δεν υπήρχε ομοθυμία και ομοψυχία για να κάνουν το αποφασιστικό βήμα.

Όμως τείνω να πιστεύω όλο και περισσότερο μέσα μου, ότι δεν υπήρχε κατά βάθος και η διάθεση.

Είναι η «κάποια ηλικία» την οποία έχουν πλέον τα περισσότερα στελέχη της Ανανεωτικής Αριστεράς; Είναι η θολή στρατηγική της; Είναι τα «κρατήματα» που η ιστορική της σχέση με την υπόλοιπη «κομουνιστοαναφορική» αριστερά, επιβάλει;

Όλα είναι.

Αλλά κυρίως πιστεύω, ότι είναι η «συνήθεια».

Συνήθισε η Ανανεωτική Αριστερά» να ετεροκαθορίζεται. Συνήθισε να «βασανίζεται», να λοιδορείται. Συνήθισε να απαντάει. Συνήθισε να παίζει τον ρόλο του «λογικού», που κλείνει το μάτι στην κοινωνία κάθε φορά που η υπόλοιπη αριστερά, εκφράζεται με θράσος απέναντι στην κοινωνία.

Ξέχασε πως είναι να εκφράζεις τις δικές σου απόψεις, να μάχεσαι γι’αυτές, να παράγεις. Ξέχασε;

Ίσως και όχι.

Ίσως να προτιμάει, να της αποδίδουν προθέσεις, μύχιες σκέψεις και να τις διαψεύδει.

Φοβάμαι ότι δεν έχει το θάρρος, να υποστηρίξει τις προτιμήσεις της.

Φοβάται να απαντήσει , στο ερώτημα της συμμετοχής στην διακυβέρνηση. Φοβάται και κρύβεται πίσω από παράλογους «κοινούς στόχους» με την υπόλοιπη Αριστερά».

Το άκουσα από πολλούς και απόρησα.

Θα αγωνιστούν, λένε, κεντρικά στελέχη της πτέρυγας , για να μην περάσει η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ.

Λές και είναι αυτονόητο, ότι κάτι τέτοιο, είναι υπόθεση «ικανοποίησης» του λαού.

Αλήθεια εκτός από τα κομματικά όργανα, έχουν ακούσει έξω στην κοινωνία, πολλούς να προβληματίζονται για ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Ο κόσμος θέλει να ξεκουμπιστεί η κυβέρνηση της ΝΔ και να υπάρχει μια άλλη διακυβέρνηση και αυτό δεν γίνεται με την «αποτροπή» αυτού του ενδεχόμενου από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κόσμος θέλει μια αλλαγή για να πάει μπροστά, να αφήσει πίσω την αθλιότητα που ζεί και θα περίμενε από την Ανανεωτική Πτέρυγα, τουλάχιστον, να κατανοεί αυτήν την ανάγκη του και με κάποιον τρόπο, έστω και με την «αποσιώπηση» αυτής της άθλιας γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ, την αλαζονική γραμμή που οδήγησε την δημοκοπική παλίρροια του 18% στο «τράβηγμα των νερών» στην συνέχεια.

Η κοινωνία ζήτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ να παίξει κεντρικό ρόλο στην υπόθεση της «απαλλαγής από την αθλιότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης» και όταν αυτός αρνήθηκε, αποφάσισε να λύσει μόνη της το πρόβλημα.

Το να θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλη μια φορά να της «δώσει» μαθήματα για το τι πρέπει να κάνει, υβρίζοντάς την για την επιλογή της, δεν είναι και πολύ σώφρον, κυρίως για την Ανανεωτική Αριστερά. Ο λαός το κατανοεί, ως συμπεριφορά ενός παρωχημένου πολιτικού πολιτισμού και γι’αυτό ίσως το συγχωρήσει. Ας μη το παρακάνουμε πάντως.Οι δυνάμεις της Κεντροαριστεράς –το έχω ξαναγράψει- έπρεπε να χαίρονται, για την ήττα της δεξιάς και όχι να λεονταρίζουν, ότι θα αποτελέσουν το εμπόδιο, γι’αυτή την αλλαγή.

Ας αφήσουν αυτόν τον ρόλο στις δυνάμεις των συνιστωσών και ασφαλώς στο ΚΚΕ.

Επιτέλους η Ανανεωτική Αριστερά, ας πάψει να φοβάται και ας μιλήσει με ειλικρίνεια. Ας τολμήσει το επόμενο μικρό βήμα.

Η κρίση είναι πολύ βαθιά και χρειάζεται να βάλουμε όλοι μας ένα χέρι για να ξεπεραστεί και η αρχή είναι να μιλήσουμε με ειλικρίνεια και τώρα που επιθυμούμε να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ και αύριο που ίσως χρειαστεί να το επικρίνουμε και να το καταγγείλουμε.Υπάρχει καιρός για να τα πούμε όλα, αλλά μη μπερδεύουμε το timing.

http://www.ananeotiki.gr/el/readText.asp?textID=3865

Ποιο από τα δύο ΠΑΣΟΚ;

του Αλέξη Παπαχελά (στην Καθημερινή)

* Κάποτε ψήφιζα Σημίτη βλέποντας το έργο, το ήθος και τη σοβαρότητα του, έκλεινα τη μύτη μου στο υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ και τα είχα καλά με τον εαυτό μου... Τώρα, όχι μόνο Σημίτης δεν υπάρχει πια αλλά και το σημερινό ΠΑΣΟΚ κάνει ότι μπορεί για να μας πείσει ότι δεν έχει καμία σχέση με το πρόσφατο κυβερνητικό παρελθόν του. Ο Παπανδρέου, λίγος και κομπλεξικός όσο ελάχιστοι πολιτικοί αρχηγοί στην ιστορία της χώρας, ισχυρίζεται ότι δεν χρωστάει σε κανέναν αλλά το βαθύ ΠΑΣΟΚ που τον βοήθησε να κρατήσει την αρχηγία του κόμματος, κάποιες απαιτήσεις θα τις έχει... Πλέον, όσο και να κλείσεις τη μύτη η (επερχόμενη) μπόχα δεν αντέχεται.... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη, επίσης από την Καθημερινή).

Eνα ερώτημα που συζητιέται ευρέως αυτή την εποχή είναι το ποιο ΠΑΣΟΚ θα κυβερνήσει αν ο κ. Παπανδρέου κερδίσει τις εκλογές. Είναι ένα ερώτημα που βασανίζει πολλούς ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου, οι οποίοι έχουν ψηφίσει Σημίτη αλλά και Καραμανλή και οι οποίοι τώρα «ψάχνονται». Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκφράζει και τα δύο κομμάτια του ΠΑΣΟΚ, και το παλιό «ανδρεϊκό» βαθύ ΠΑΣΟΚ και το μεταμοντέρνο. Και αυτό είναι λογικό σε ένα μεγάλο κόμμα στο οποίο συνυπάρχουν όλα τα στρώματα και ρεύματα της ελληνικής κοινωνίας μαζί με συσσωρευμένη ιστορία και ισορροπίες δεκαετιών.

Ο Κώστας Σημίτης έπεσε πάνω στον αδιαπέραστο τοίχο του ΠΑΣΟΚ όταν αποφάσισε να κάνει γενναίες κινήσεις στο ασφαλιστικό. Οταν παρατάχθηκαν από τη μια οι συνδικαλιστές και οι κομματικοί απέναντι στους τεχνοκράτες ήταν σαφές πως κέρδισαν οι πρώτοι. Ο κ. Σημίτης έκανε πίσω και άφησε την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, όπως και την εκπαιδευτική και τη μάχη κατά της διαφθοράς, για κάποιον... πολιτικά γενναιότερο.

Εδώ όμως γεννιέται ένα μεγάλο ερώτημα. Ο κ. Παπανδρέου ενδέχεται να αναλάβει την ηγεσία της χώρας σε μια περίοδο όπου δεν σηκώνει άλλη αναβολή στη λήψη γενναίων αποφάσεων για το εργασιακό, το ασφαλιστικό, τη φοροδιαφυγή, την ανασυγκρότηση του κράτους. Τα ένστικτά του θα τον ήθελαν να οργώνει την Ελλάδα και να ακούει για μήνες κάθε ομάδα και παραγωγική τάξη πριν πάρει τις αποφάσεις του. Αυτό όμως δεν γίνεται στις σημερινές συνθήκες, θα ήταν σαν τον καπετάνιο του «Σαμίνα» να ζητά να πάει σε σεμινάριο ασφαλούς πλοήγησης των ΛΟΥΝΤΣ λίγο πριν πέσει στις Πόρτες.

Τα ερωτήματα για την επόμενη μέρα είναι πολλά: θα βασισθεί ο κ. Παπανδρέου σε ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα και να προχωρήσουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας ή θα ακούσει όσους υπερασπίζονται το στάτους κβο; Τα μηνύματα που μας δίνει είναι σαφώς αντιφατικά. Από τη μια ακούγεται ως επίσημη φωνή αυτή της κ. Κατσέλη, η οποία προκαλεί ανατριχίλα στην αγορά και την ανησυχία πως το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναζητήσει τον... τέταρτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό εν μέσω κρίσης. Από την άλλη, βεβαίως, υπάρχει ο μοντέρνος λόγος του κ. Παπακωνσταντίνου, αλλά ποιος ξέρει -πλην του προέδρου του ΠΑΣΟΚ- ποιος θα έχει την ευθύνη στις 5 Οκτωβρίου αν κερδίσει τις εκλογές. Από την μια έχουμε τους Χρυσοχοΐδη, Διαμαντοπούλου, Ρέππα και από την άλλη τον κ. Τσούρα του παλαιοτέρου ΠΑΣΟΚ να εξετάζει βιογραφικά για τη στελέχωση του κρατικού τομέα.

Οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου διαβεβαιώνουν σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους κάθε ανησυχούντα πως «δεν είμαστε τρελοί να πάρουμε πίσω την Ολυμπιακή ή τον ΟΤΕ». Επισημαίνουν δε, πως αν τα πουν αυτά δημοσίως κινδυνεύουν να αναβιώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να χάσουν από τα αριστερά. Αυτή όμως η αβεβαιότητα, τόσο ως προς τα πρόσωπα όσο και προς την πολιτική που θα ακολουθήσει ο κ. Παπανδρέου, προκαλεί σε ένα σημαντικό κομμάτι της μεσαίας τάξης βαθιά ανησυχία. Οι άνθρωποι αυτοί αρνούνται να δουν την εκλογική αναμέτρηση σαν μια μάχη μεταξύ σοσιαλισμού και νεοφιλελευθερισμού. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι ποιος είναι πιο έτοιμος, ικανός και λογικός ώστε να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα βαθύτατα σχιζοφρενικό κόμμα. Αυτό φάνηκε με τον τρόπο που πανηγύριζε ένα μεγάλο κομμάτι της βάσης του όταν έγινε σαφές ότι ο κ. Σημίτης δεν θα κατέβει στις εκλογές. Το αν ο κ. Σημίτης θα εμπεριέχεται στα ψηφοδέλτια έχει μικρή σημασία και έχει περισσότερο να κάνει με αμοιβαίους εγωισμούς και ανασφάλειες αυλών. Εχει όμως τεράστια σημασία ποιο ΠΑΣΟΚ θα διαλέξει ο κ. Παπανδρέου αν κερδίσει στις 4 Οκτωβρίου, το ΠΑΣΟΚ που φρέναρε τις μεταρρυθμίσεις του κ. Σημίτη ή το ΠΑΣΟΚ που θέλει να τις πάει ένα βήμα παρακάτω έστω και χωρίς... Σημίτη.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_13/09/2009_329182