Μισσαλοδοξία και στοχοποίηση

* Η οργή και τα συλλαλητήρια κατά της Θάλειας Δραγώνα για τις επιστημονικές της απόψεις σχετικά με την εθνική μας ιστορική ταυτότητα δεν με εκπλήσσουν. Έχουμε, άλλωστε, δει και χειρότερα από τους απανταχού «προστάτες των εθνικών μας συμφερόντων». Αυτό που δυστυχώς συγκρατώ από τις ενορχηστρωμένες επιθέσεις του ΛΑΟΣ, της συντηρητικής δεξιάς και του «κίτρινου τύπου» κατά κυβερνητικού στελέχους είναι η σιωπή της ίδιας της κυβέρνησης και των (όποιων...) προοδευτικών δυνάμεων της χώρας. (stel)

Μισσαλοδοξία και στοχοποίηση του Δημήτρη Χριστόπουλου (στην Ελευθεροτυπία)

Η πορεία της Νεολαίας του ΛΑΟΣ την προηγούμενη Παρασκευή, με στόχο την αποβολή της Θάλειας Δραγώνα από την πολιτική ζωή, θα μπορούσε να είναι ένα ασήμαντο συμβάν εξαιτίας της εξαιρετικά χαμηλής συμμετοχής: μια πορεία στην Αθήνα που συγκεντρώνει έναν χαμηλό τριψήφιο αριθμό ανθρώπων δεν είναι γεγονός.

Το ότι ο ΛΑΟΣ σπιλώνει έναν άνθρωπο που κατέχει ένα δημόσιο αξίωμα επειδή διαφωνεί με τις θέσεις του, είναι όμως γεγονός. Είναι πρωτόγνωρο για την Ελλάδα της μεταπολίτευσης, η ακροδεξιά, αποενοχοποιημένη πλέον, να στοχοποιεί κάποιον για τα φρονήματά του και τις επιστημονικές του θέσεις, στρεβλώνοντάς τες. Και πάλι, όμως, θα μπορούσε κανείς να πει οριακά ότι και αυτό μέρος του παιχνιδιού είναι. Η εκστρατεία που ξεκίνησε όχι μόνο ο ΛΑΟΣ αλλά και εφημερίδες σαν το «Πρώτο Θέμα» εναντίον της Δραγώνα και άλλων ακαδημαϊκών παλιότερα, ισοδυναμούν με δημόσιο λιντσάρισμα. Είναι γνωστό πάντως ότι η πολιτική κουλτούρα της διαπόμπευσης και της ανθρωποφαγίας είναι αναπόσπαστο τμήμα του δημόσιου λόγου και ήθους, τόσο του κόμματος αυτού όσο και τμήματος των ΜΜΕ, όπως της προαναφερόμενης εφημερίδας.

Σκέφτομαι πώς θα αντιδρούσαν ομοϊδεάτες μου και εγώ εάν μια μελλοντική κυβέρνηση διορίσει π.χ. τον Αδωνι Γεωργιάδη γενικό γραμματέα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στο υπουργείο Παιδείας. Εφιάλτης... Οντως, αφού θα ψάχναμε για λίγο στις κατά καιρούς ρήσεις του ανδρός, θα διαμαρτυρόμαστε εντόνως για το ότι ένας άνθρωπος που, σε επερώτησή του στη Βουλή (673/26-2-2008), έχει παρομοιάσει με διακίνηση ηρωίνης την ακαδημαϊκή ελευθερία έκφρασης απόψεων με τις οποίες διαφωνεί, κατέχει ένα τέτοιο πόστο. Επίσης, νομίζω ότι πολλοί περισσότεροι Ελληνες από αυτούς που διαδήλωσαν προχτές στην πορεία για τη Θ. Δραγώνα θα αξίωναν την παραίτησή του.

Με αυτήν την έννοια λοιπόν, ο ΛΑΟΣ δεν κάνει κάτι τόσο πρωτοφανές, μολονότι ο τρόπος είναι όντως ιδιαίτερος και συκοφαντικός. Πάρα ταύτα, ο ΛΑΟΣ έχει απόλυτο δικαίωμα να θεωρεί τον οποιοδήποτε θέλει επικίνδυνο. Το ίδιο δικαίωμα που έχουμε και εμείς οι υπόλοιποι να θεωρούμε επικίνδυνο τον ΛΑΟΣ. Η δημοκρατία μας αντέχει τη διαμαρτυρία αυτή μολονότι η τελευταία εναντίον της Θ. Δραγώνα ενέχει ένα στοιχείο μισαλλοδοξίας και διαπόμπευσης που δεν είναι καθόλου αδιάφορο.

Το βασικό όμως πρόβλημα είναι ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα -κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση- σφυρίζουν αδιάφορα. Η μεν Ν.Δ. χαϊδεύοντας τα αυτιά του δεξιού της γείτονα για να ξανακάνει το υπόγειο της πολυκατοικίας δικό της, η δε κυβέρνηση, μη βγαίνοντας να στηρίξει την επιλογή της. Ακόμη χειρότερα, πολλές άλλες επιλογές προσώπων δεν πραγματοποιούνται εξαιτίας της πιθανολογούμενης αντίδρασης σε βάρος των «ανθελλήνων» και το πολιτικό κόστος αυτό το ΠΑΣΟΚ παραδοσιακά δεν θέλει να το εισπράττει. Σαν να μην είναι σίγουρο για τον εαυτό του. Εκεί είναι το κρίσιμο. Οχι στο ότι ο ΛΑΟΣ ζητά πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων του ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Αυτή, εξάλλου, είναι και η ιστορική του κληρονομιά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η κυβέρνηση δείχνει αδυναμία να απαντήσει το αυτονόητο στο όνομα πολιτικών αρχών και αξιών που οι επιλογές προσώπων πρεσβεύουν. Αυτό το κενό αναδεικνύει η νέα περιπέτεια, στην οποία η ακροδεξιά και η ανθρωποφαγική δημοσιογραφία θέλουν να βάλουν τη χώρα.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/12/2009&s=en-staseis

Ο συμβολισμός του ασύλου

* Η «τριλογία του ασύλου» κλείνει με το σύντομο αλλά πολύ περιεκτικό και εύστοχο άρθρο του Γιάννη Πανούση, το οποίο έχει ιδιαίτερη αξία καθώς ο ίδιος είναι καθηγητής, έχει κατέλθει υποψήφιος σε νομαρχιακές εκλογές με το ΣΥΡΙΖΑ και επιπλέον έχει αποτελέσει θύμα τραμπούκικων επιθέσεων εντός πανεπιστημιακών χώρων. “Εχουμε το «άσυλο» που μας αξίζει” τονίζει και νομίζω κάθε άλλο σχόλιο είναι περιττό...(stel)

Ο συμβολισμός του ασύλου του Γιάννη Πανούση (στην Καθημερινή)

Ενας νους, πριν γίνει αριστερόστροφος ή δεξιόστροφος πρέπει να είναι κοινός, δηλαδή να συν-κοινωνεί με τη λογική, να εκφράζεται με ειλικρίνεια και να κατανοείται από τους άλλους. Στο ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου διαπιστώνουμε μια εσκεμμένη ασάφεια στους λόγους πολιτικών και ακαδημαϊκών και μια βολική αφασία στο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ.

Θα επιχειρήσω να κωδικοποιήσω τα σημεία όχι τριβής, αλλά σιωπής.

1. Η θεσμοθέτηση του πανεπιστημιακού ασύλου στο νόμο-πλαίσιο του 1982 αποτύπωνε και συμβόλιζε την ιστορική νίκη της Δημοκρατίας επί της φασιστικής χούντας και όχι τη βίαιη επιδρομή γνωστών - άγνωστων κουκουλοφόρων κατά των δημοκρατικών θεσμών.

2. Το άσυλο είναι ακαδημαϊκό και όχι κοινωνικό, ώστε να «συμμετέχουν» σε αυτό άλλες κοινωνικές τάξεις. Αυτό είναι δεδομένο γιατί η σχετική διάταξη βρίσκεται σε πανεπιστημιακό νόμο και όχι σε νόμο κοινωνικής πολιτικής ή κοινωνικής αλληλεγγύης. Αρα, δεν πρόκειται για «άσυλο του λαού». Αλλο θέμα αν θέλει η πολιτεία να θεσμοθετήσει και να αναγνωρίσει πολλούς χώρους «κοινωνικού ασύλου».

3. Πρόκειται για άσυλο και όχι για ασυλία. Δεν επιτρέπεται, συνεπώς, ούτε κάποιος ποινικά διωκόμενος να αναζητεί στο άσυλο προστασία ούτε μέσα στους χώρους του ασύλου να τελούνται οποιασδήποτε φύσης εγκλήματα (και όχι μόνο κακουργήματα).

4. Υπερασπιστές του ασύλου είναι τα αναφερόμενα στον πανεπιστημιακό νόμο μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας και όχι τρίτοι.

5. Η προστασία του ασύλου κακώς προσεγγίζεται σαν αστυνομικό πρόβλημα, διότι «εκ των έσω» υπονομεύεται.

6. Η όποια κατοχύρωση του ασύλου δεν έχει καμιά σχέση με ακραίες απειθαρχίες μέσα στα ιδρύματα, όπου δεν υπάρχει και δεν εφαρμόζεται κανένας κανόνας δεοντολογίας και πολιτισμού.

7. Η ακαδημαϊκή κοινότητα υπεκφεύγει (αν δεν υποκρίνεται) όταν ισχυρίζεται ότι μπορεί να (αυτο)προστατευτεί. Κοντά 30 χρόνια και δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι μισοί φοβούνται και ορισμένοι «γνωρίζουν»;

8. Οι πολιτικοί υπεκφεύγουν (αν δεν υποκρίνονται) όταν λένε ότι «θα εφαρμοστεί ο νόμος». Το πολιτικό ερώτημα είναι τι κάνουν όταν δεν εφαρμόζεται (όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες) ο νόμος. Αλλάζουν τον νόμο ή κοιτούν αλλού;

9. Στις χώρες όπου δεν αναγνωρίζεται θεσμικά το άσυλο ουδεμία αστυνομική ή άλλη δύναμη δεν σκέφτεται καν να εισέλθει στους χώρους. Οταν όμως το κράτος αποφανθεί ότι συντρέχουν οι λόγοι για να εισέλθει, τότε όλοι εμπιστεύονται το κράτος και όχι τους «επαγγελματίες - επαναστάτες».

10. Μπορεί να επιτευχθεί μια νέα κοινωνική και ακαδημαϊκή συμφωνία για το άσυλο όπως αυτή του Ν. 1168/82;

Κατά τη γνώμη μου όχι. Εχουμε το «άσυλο» που μας αξίζει (εντός και εκτός).

Δεν ήμασταν το 1982 έτοιμοι για να διαχειριστούμε τόσες ελευθερίες και δεν είμαστε τόσο άδολοι το 2009 για να μη φοβόμαστε την «εκδίκηση» των ελευθεριών που προδώσαμε.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_16/12/2009_383796

Ο εκφυλισμός του πανεπιστημιακού ασύλου

* Όταν η συζήτηση για το πανεπιστημιακό άσυλο αφορά στη χωροθετική διάσταση του νόμου και το πού ακριβώς αρχίζει και τελειώνει η εφαρμογή του, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι μόνο με την προστασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών δεν ασχολούμαστε... Τώρα που το σκέφτομαι, δε, νομίζω ότι, τελευταία, ολοένα και λιγότερο χρησιμοποιούμε το επίθετο «πανεπιστημιακό» όταν μιλάμε για το άσυλο, δείγμα ότι πλέον η συζήτηση έχει ξεφύγει από αυτή καθαυτή την πανεπιστημιακή κοινότητα και ενδιαφέρει περισσότερο την «ασυλία» αυτών που τη διεκδικούν. (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Ο εκφυλισμός του πανεπιστημιακού ασύλου του Γιώργου Καριπίδη (στην Ημερησία)

Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων της περασμένης εβδομάδας, η αστυνομία παρατάχθηκε στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου της Αθήνας για να εμποδίσει ενδεχόμενη απόπειρα κατάληψής του. Οι αριστερές φοιτητικές παρατάξεις κατήγγειλαν ότι αυτό συνιστά παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου. Επί του θέματος παρενέβησαν πολιτικοί, πανεπιστημιακοί και νομικοί. Το ερώτημα που ετέθη ήταν: το πανεπιστημιακό άσυλο καλύπτει μόνο τους χώρους διδασκαλίας, έρευνας και μελέτης ή επεκτείνεται και στους περιβάλλοντες χώρους; Και τι γίνεται με τους διαδρόμους, τους παράδρομους, τις τουαλέτες και τα κυλικεία; Όμως αυτή η προσέγγιση του ασύλου είναι «επιφανειακή». Στη Θεσσαλονίκη πέρσι το επαναστατικό φοιτητικό κίνημα προσέγγισε το ζήτημα πολύ πιο «βαθιά».

Τοποθετήθηκε (έγιναν και διαδηλώσεις) εναντίον της διέλευσης του κατασκευαζόμενου μετρό της Θεσσαλονίκης υπογείως της Πανεπιστημιούπολης. Τα ερωτήματα που ετέθησαν ήταν: Θα υπάρχει ή δεν θα υπάρχει το άσυλο στα εργοτάξια που θα εγκατασταθούν αναγκαστικά εκεί; Υπάρχει ή δεν υπάρχει άσυλο και υπογείως του Πανεπιστημίου; Το τρένο θα βρίσκεται σε καθεστώς ασύλου κατά το χρονικό διάστημα της διέλευσής του κάτω από τα πάρκα της Πανεπιστημιούπολης ή όχι; Με αυτές τις πρωτοφανείς ανοησίες ασχολήθηκαν μάλιστα και τα πανεπιστημιακά όργανα. Εφόσον «τα παιδιά» έθεσαν το ζήτημα, οι κύριοι καθηγητές έσπευσαν να το εξετάσουν. Εξέδωσαν τελικά και μια ανακοίνωση με την οποία επιτράπηκε στη Θεσσαλονίκη να έχει μετρό.

Επειδή προφανώς κινδυνεύουμε όλοι να χάσουμε όποια σοβαρότητα έχουμε, πρέπει να αρχίσουμε από την αρχή.

Το πανεπιστημιακό άσυλο θεσπίστηκε για την προστασία της διακίνησης των ιδεών στα πανεπιστήμια. Αλλά αυτή η ανάγκη σχετίζεται στενά με το εκάστοτε πολιτικό καθεστώς. Εάν το καθεστώς είναι δικτατορικό, το άσυλο απλώς δεν είναι δυνατό. Εάν το καθεστώς είναι δημοκρατικό, το άσυλο απλώς δεν χρειάζεται. Η Δημοκρατία πρέπει να διασφαλίζει τις ελευθερίες στο σύνολο της κοινωνίας και όχι μόνο στα πανεπιστήμια. Η ελευθερία είναι δημόσιο δικαίωμα και όχι αριστοκρατικό προνόμιο. Το άσυλο έχει πρακτική σημασία μόνο σε καθεστώτα περιορισμένης δημοκρατίας, όπου είναι δυνατόν -και πάλι εφόσον ο συσχετισμός δυνάμεων το επιτρέπει- να διασφαλιστούν, ως ένα βαθμό, ελευθερίες σε ορισμένους μόνο χώρους και για ορισμένες μόνο δραστηριότητες (π.χ. πανεπιστήμια), ενώ στην ευρύτερη κοινωνία η άσκηση των ελευθεριών παρεμποδίζεται ποικιλοτρόπως. Ετσι συνέβαινε στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, αλλά δεν συμβαίνει στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Σήμερα το πανεπιστημιακό άσυλο παραμένει ως ανενεργό κατάλοιπο παρελθόντων πολιτικών συνθηκών.

Όμως δεν πρόκειται μόνο για τη διατήρηση του περιττού. Εάν το άσυλο δεν χρησίμευσε ούτε μια φορά τις τελευταίες δεκαετίες για την προστασία της ελευθερίας των ιδεών και της επιστημονικής έρευνας, χρησίμευσε επανειλημμένα για να προστατευθούν παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου και συμμορίες κουκουλοφόρων. Ο χώρος του πανεπιστημίου έγινε άσυλο εγκληματιών και ταυτόχρονα πεδίο δράσης τους. Μπροστά σε αυτό το πρόβλημα η πολιτεία (κυβέρνηση, κόμματα) και η πανεπιστημιακή κοινότητα στέκονται αμήχανα. Καταδικάζουν τη βία και τις παραβατικές συμπεριφορές που καλύπτονται από το άσυλο, αλλά παραλλήλως υπερασπίζονται τον θεσμό του ασύλου ως «ιερό». Εχουν εγκλωβιστεί στα δημοφιλή στερεότυπα της παραδοσιακής «αριστερής» ρητορικής.

Μοιάζει να ενδιαφέρονται όχι για τις πραγματικές ελευθερίες, αλλά για τη «θεατρική» αναπαράστασή τους. Ο λαϊκισμός, τα προσχήματα και η υποκρισία περισσεύουν. Το καθοριστικό ερώτημα για τα ελληνικά Πανεπιστήμια δεν είναι εάν διώκονται οι ιδέες, αλλά εάν παράγονται οι ιδέες. Στα μικροσυμφέροντα και στη δημαγωγία θυσιάζεται η αλήθεια: Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν χρειάζεται πλέον για την προστασία των ελευθεριών. Αντιθέτως, η διατήρησή του καθίσταται επικίνδυνη για την ελευθερία και τη δημοκρατική τάξη.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12338&subid=2&pubid=22925139

Ροΐδης

* Ο (πρώην πλέον) πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών αφού τον δείρανε και τον στείλανε στην εντατική, παραιτήθηκε χωρίς να πει μια κουβέντα, όχι απαραίτητα για το θέμα του ασύλου αλλά γενικότερα για τα τόσα φαινόμενα βίας που διαδραματίζονται μέσα και έξω από τα Πανεπιστήμια. Προφανώς ακόμα και τώρα ο φόβος καθορίζει τις πράξεις και τα λόγια του. Όπως ακριβώς φοβάται και η κυβέρνηση να αγγίξει ουσιαστικά το θέμα του ασύλου με την Υπουργό Παιδείας να δηλώνει ότι το θεσμικό του πλαίσιο είναι επαρκές, προσποιούμενη ότι αγνοεί τί γίνεται στην πράξη. Με την πολιτεία να βλέπει τις επιθέσεις και τις καταστροφές αλλά να αδρανεί οχυρωμένη πίσω από το «επαρκές θεσμικό πλαίσιο», την πλειοψηφία των φοιτητών να σιωπά είτε γιατί βολεύεται ή απλά αδιαφορεί για το χάος που καθημερινά αντικρίζει και τους καθηγητές δαρμένους, κλαμμένους και φοβισμένους, η κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια μπορεί και να αλλάξει όταν πια θα έχουμε τον πρώτο νεκρό. Ας περιμένουμε λοιπόν... (stel)

Ροΐδης του Αλέξη Καλοκαιρινού (στα ΝΕΑ)

Ο παραιτηθείς πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών έχει τη συμπάθεια όλων μας. Η προχθεσινή του δήλωση, κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο, χαρακτηρίσθηκε «συγκινητική». Σε αντίστοιχο τόνο ήταν και το κείμενο της χθεσινής του παραίτησης. Είναι όμως αξιοπερίεργο ότι ένας άνθρωπος που εξελέγη για να διοικήσει το πανεπιστήμιο αποχωρεί με πολύ συναισθηματισμό αλλά χωρίς ούτε μία λέξη επί της ουσίας. Ίσως κανείς δεν θέλει να ακούσει για την ουσία, οπότε γιατί να μιλήσει κάποιος γι΄ αυτήν; Όμως, είναι μεγάλη η απόσταση από το σημείο αυτό, μέχρι να θεωρήσουμε ότι η «συνδιοίκηση» των ΑΕΙ από πανεπιστημιακούς και κομματικούς συνδικαλιστές φοιτητές πρέπει να βασίζεται σε σχέσεις αγάπης στις οποίες οφείλουν να προσχωρούν και οι αριστεριστές και εξωπανεπιστημιακοί. Στη χώρα των ισχυρών αισθημάτων, μεταξύ των οποίων τελευταία προεξάρχει η «οργή», εξακολουθεί να υφίσταται έλλειμμα ορθού λόγου. Το έλλειμμα αυτό, αν και δεν είναι ποσοτικά μετρήσιμο, φαίνεται ότι υπερβαίνει το δημοσιονομικό. Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, υπάρχουν περιοχές της ελληνικής επικράτειας στις οποίες η εφαρμογή του νόμου τελεί εν αναστολή. Για την ακρίβεια, για την εφαρμογή του νόμου διαμεσολαβεί ένα συμβούλιο, που πρέπει να συγκληθεί επί τούτου και να αποφασίσει σχετικά. Για να συγκληθεί το συμβούλιο, απαιτείται νόμιμη πρόσκληση των μελών του. Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, το συμβούλιο δεν μπορεί να συνέλθει αυθημερόν, ακόμα κι αν πρόκειται για έκτακτη συνεδρία. Συνεπώς, για ένα αδίκημα που τελείται σήμερα, ο νόμος θα εφαρμοσθεί, στην καλύτερη περίπτωση, αύριο.

Τα παραπάνω ισχύουν σύμφωνα με το υπερήφανο ελληνικό δίκαιο για τα ακόμα πιο υπερήφανα ελληνικά πανεπιστήμια. Και το συμβούλιο που καλείται να αποφασίσει για την ενδεχόμενη εφαρμογή του νόμου ονομάζεται «Πρυτανικό». Βεβαίως, το Πρυτανικό μπορεί να παρακαμφθεί «εφόσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή εγκλήματα κατά της ζωής». Αλλά το ζήτημα είναι ποιος θα «διαπιστώσει» την τέλεση εγκλημάτων πίσω από κλειστές πόρτες. Μάλλον, θα το δείξει η νεκροψία. Συμπερασματικά, δεν είναι η «πιστή εφαρμογή του νόμου περί ασύλου» αυτό που χρειάζεται για να μη σπάζουν τα κεφάλια των πρυτάνεων. Ο υφιστάμενος νόμος για την αναστολή της εφαρμογής των νόμων εφαρμόζεται πιστά. Οι άναρχες νησίδες της ελληνικής επικράτειας είναι το προνομιακό πεδίο στο οποίο ομάδες πίεσης και συμφερόντων, νόμιμων και παράνομων, μπορούν να ασκούνται σε μεταξύ τους συγκρούσεις εν πλήρει ελευθερία. Είναι μια καλή άσκηση για την πραγματική ζωή στον έξω κόσμο, που αναμένει ακόμα τον αντίστροφο νόμο για την τήρηση των νόμων, που κάποτε ζητούσε ο Ροΐδης.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4550558

Οι ανοησίες της νέας γρίπης

* Δεν είναι μόνο η ευκολία με την οποία τα σχολεία κλείνουν λόγω της νέας γρίπης. Είναι και το ότι οι μαθητές εκμεταλλεύονται τις σχετικές οδηγίες, οργανώνουν ομαδικές κοπάνες ώστε να βγαίνει το συμπέρασμα ότι μπόλικοι έχουν νοσήσει και το σχολείο αυτομάτως κλείνει... Κοινώς, φέτος δεν χρειαζόμαστε καταλήψεις για να τη βγάλουμε μέχρι τις γιορτές, έχουμε τη γρίπη...(stel)

Οι ανοησίες της νέας γρίπης του Τάσου Τέλλογλου (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Ο αριθμός των κλειστών σχολείων εξ αιτίας της νέας γρίπης προσέγγισε τα 400. Με απόφαση του Nομάρχη έκλεισε και το σχολείο της κόρης μου. Για δεύτερη εβδομάδα. Ο αριθμός των παιδιών που παρουσιάζουν συμπτώματα (συνάχι, βήχα κλπ ) είναι μικρός αλλά μόνο 15 από τα παιδιά έχουν πραγματικό πρόβλημα. Εν τω μεταξύ το γερμανικό τμήμα που ήταν δίπλα με έναν ελαφρά μικρότερο αριθμό παιδιών άρρωστο, αποφάσισε να μην «κατεβάσει ρολά» ,όπως άλλωστε και το γαλλικό στην Αγία Παρασκευή.

Τα ίδια παιδιά που οι αρμόδιοι –οι ανόητες ρυθμίσεις για το «κλείσιμο» υιοθετήθηκαν επί Αβραμόπουλου αλλά δεν ακυρώθηκαν επί της κυρίας Ξενογιαννακοπούλου - αποκλείουν από τα Λύκεια της χώρας πάνε κανονικά στα φροντιστήριά τους, στα πάρτυ τους, στις εξωσχολικές τους υποχρεώσεις με μεγάλο αριθμό συμμαθητών τους. Στα ΝΕΑ η κα Γιαμαρέλλου συνιστά στους πολίτες να πηγαίνουν στο σινεμά, τις κοινωνικές εκδηλώσεις, να μπαίνουν στο μετρό. Γιατί λοιπόν να κλείνουν τα σχολεία με ένα συνάχι όταν ακόμα έξω έχει 18 βαθμούς κελσίου; Δηλαδή τον Ιανουάριο όταν πιάσουν τα κρύα τι θα γίνει, θα χαθεί η σχολική χρονιά εξ αιτίας των δήθεν μέτρων για την γρίπη. Και ποια είναι η «κόκκινη γραμμή» των κκ Ξενογιαννακοπούλου και Διαμαντοπούλου;

Πολλοί εκπαιδευτικοί κρούουν ήδη τον «κώδωνα του κινδύνου» ότι η ύλη «δεν βγαίνει»». «Δεν πειράζει, θα την περιορίσουμε», απαντούν από το υπουργείο Παιδείας. Και αν συνεχιστούν τα ρυθμιζόμενα από μια αυτοματοποιημένη γραφειοκρατία κλεισίματα; Πόσο και μέχρι πότε θα παραταθεί η σχολική χρονιά στην περίπτωση που τα σχολεία μείνουν για μερικές ακόμα εβδομάδες κλειστά;Τα σχολεία δεν έκλεισαν ούτε στον πόλεμο, ούτε σε μεγάλους σεισμούς, ούτε σε πολύ χειρότερες κρίσεις. Το ότι το κράτος κλείνει τώρα τα σχολεία για λίγα βηχάκια και λίγα συναχάκια που με τη βοήθεια των καναλιών, των εφημερίδων και της πολιτικής ονομάστηκαν πανδημία είναι ξεφτίλα. Κατ αρχήν για εκείνους που εισηγήθηκαν το μέτρο και κατά δεύτερο για μας που το ανεχόμαστε.

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=645&reftab=37&t=%CE%9F%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BD%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CF%81%CE%AF%CF%80%CE%B7%CF%82-

Οι δουλείες ενός σέρβερ

* Από τα τόσα που γράφτηκαν για την περίπτωση του Indymedia που λειτουργεί από το server του Πολυτεχνείου, η πιο σοβαρή τοποθέτηση που διάβασα ήταν από το συγκρότημα Λαμπράκη... (stel)
Οι δουλείες ενός σέρβερ του Ριχάρδου Σωμερίτη (στο ΒΗΜΑ)

Εχουμε λοιπόν από πολλά χρόνια μια γνωστή αντιεξουσιαστική ιστοσελίδα με τον τίτλο «Ιντιμίντια». Ιστοσελίδες με τον ίδιο τίτλο υπάρχουν σε όλο τον λίγο ή πολύ δημοκρατικό κόσμο αλλά όχι αλλού, π.χ. στην ξακουστή Κούβα. Το αθηναϊκό ιντιμίντια ελέγχεται από ανώνυμη (αλλά γνωστή-άγνωστη) «συντακτική επιτροπή». Περιλαμβάνει «αριστερές» ειδήσεις και τα συλλογικά ή ατομικά κείμενα κάθε λογής επαναστατών ή και ψώνιων. Συχνά με απειλές ή βίαιες υβριστικές ως συκοφαντικές προσωπικές επιθέσεις μεταξύ τους και σε βάρος τρίτων με ελάχιστες δυνατότητες υπεράσπισής τους.

Αυτό συμβαίνει πάντως και με όσες ιστοσελίδες της «μπλογκόσφαιρας» δεν δηλώνουν όνομα και διεύθυνση υπεύθυνου. Επιπλέον αν χτυπήσετε το όνομά σας σε μια «μηχανή αναζήτησης» τα «ανώνυμα» συκοφαντικά ή υβριστικά θα προβληθούν αυτόματα σε κοινή θέα. Υπάρχει δηλαδή μια αναπαραγωγή τους σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το αθηναϊκό ιντιμίντια εκπέμπει από τον «σέρβερ» του Πολυτεχνείου. Το Πολυτεχνείο έχει έναν ισχυρό σέρβερ για τις εκπαιδευτικές, διοικητικές και ερευνητικές ανάγκες του. Παλαιότερα (ή πάντα, δεν γνωρίζω) μια μικρή καθημερινή εφημερίδα, με μεγάλη όμως επιρροή στο Πανεπιστήμιο, τον σέρβερ αυτόν χρησιμοποιούσε επίσης. Και για να είναι τα πράγματα σαφή: ο σέρβερ είναι στο Διαδίκτυο ό,τι το ταχυπιεστήριο στον Τύπο. Δεν νομίζω ότι το Εθνικό Τυπογραφείο θα τύπωνε δωρεάν κάποια εφημερίδα στο όνομα της ελευθερίας του λόγου. Αλλά το Πολυτεχνείο «τυπώνει» το Ιντιμίντια. Αυτό σημαίνει ότι όποιος το επιθυμεί μπορεί να αξιώσει από το Πολυτεχνείο την ίδια εξυπηρέτηση; Με βάση ποιο σκεπτικό οι πρυτανικές αρχές (και οι μόνιμοι καταληψίες του) θα πουν ναι ή όχι; Πώς θα αντιμετώπιζαν τις νομικές συνέπειες των διακινούμενων κειμένων αν εμπίπτουν στις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα: δεν είναι οι αρχές αυτές συνεργοί των ανωνύμων; Είναι αυτονόητο ότι δεν θέτω θέμα απαγόρευσης του Ιντιμίντια. Αλλά ένα διπλό ερώτημα: α) αν το κράτος οφείλει (παρά το θλιβερό σοβιετικό προηγούμενο) να παρέχει τα τεχνικά μέσα της δημόσιας έκφρασης και αν ναι, γιατί μόνο στο Διαδίκτυο και όχι στη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και τον Τύπο- και πού θα μπορούσα να καταθέσω τη σχετική αίτηση; Και β) ως πότε τα μπλογκ του «ελεύθερου λόγου» θα έχουν, χωρίς κυρώσεις, τα απεχθή χαρακτηριστικά των ανώνυμων επιστολών, με την αμέριστη τεχνική συμπαράσταση της Πολιτείας;

Αυτό είναι (π.χ. κυρία Διαμαντοπούλου) το πολιτικό ζήτημα και όχι φυσικά οι καθυστερημένες και μονόπλευρες καταγγελίες μερικών ακροδεξιών (που τα φιλικά τους μπλογκ- το γνωρίζετε- οργιάζουν βρίζοντας και συκοφαντώντας) μήτε η αιφνίδια μονόπλευρη αφύπνιση μιας Δικαιοσύνης που γνωρίζει το θέμα από χρόνια.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=300809&dt=22/11/2009

«Κατά μάνα...»

* Νομίζω ο καιρός είναι πλέον ώριμος για μία πρωτοβουλία διάλυσης των κομματικών παρατάξεων που συνιστούν θυγατρικές των πολιτικών κομμάτων της χώρας και τίποτα ουσιαστικό δεν έχουν να προσφέρουν στους φοιτητές, πόσω μάλλον στο φοιτητικό συνδικαλισμό. Οι φοιτητικές εκλογές με την αδυναμία συμφωνίας σε κοινά αποτελέσματα αποτελούν την καθιερωμένη ετήσια αυτογελοιοποίηση των παρατάξεων αυτών. Σε αυτό έρχονται τώρα να προστεθούν και φαινόμενα βίας, χωρίς προφανή λόγο, εντός των πανεπιστημίων μεταξύ μελών της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ. Πριν λίγα χρόνια ο Γιώργος Παπανδρέου είχε, εν μία νυκτί, διαλύσει τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ που είχε γίνει συνώνυμο της κρατικοδίαιτης εξουσίας και τίποτα φρέσκο δεν είχε να προσφέρει στην κοινωνία. Νομίζω ότι σιγά σιγά θα πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται - αυτός γιατί από τους άλλους δεν περιμένουμε πολλά - κάτι αντίστοιχο και για τη φοιτητική συνιστώσα του κόμματος του. (stel)

«Κατά μάνα...» του Γιάννη Πρετεντέρη (στο ΒΗΜΑ)

Την περασμένη Παρασκευή νεαροί φοιτητές οργανωμένοι στο ΠαΣοΚ και νεαροί φοιτητές οργανωμένοι στη ΝΔ πλακώθηκαν στο ξύλο στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Αυτόπτης μάρτυρας μου διηγήθηκε ότι εντυπωσιάστηκε όχι τόσο για τη συμπλοκή (δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στα πανεπιστήμιά μας...) όσο για το μίσος που ξεχείλιζε και από τις δύο πλευρές. «Φοβήθηκα μη σκοτωθεί κανένα παιδί» μου έλεγε.

Ευλόγως η Σύγκλητος αποφάσισε να κλείσει το Πανεπιστήμιο για να μην επεκταθούν τα επεισόδια, αλλά η ένταση συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Ερώτημα: Καλά οι νέοι, τόσο μυαλό κουβαλάνε. Αλλά τα κόμματα; Κοτζάμ ΠαΣοΚ και κοτζάμ ΝΔ δεν μπήκαν τόσες μέρες στον κόπο να φωνάξουν τους δικούς τους και να τους νουθετήσουν; Πώς δέχονται να εκτίθενται οι εκπρόσωποί τους στο Πανεπιστήμιο σε τέτοια έκτροπα; Ποια δημοκρατία πιστεύουν ότι υπηρετούν, αν θεωρούν φυσιολογικό όσοι είναι ΝΔ να δέρνουν όσους είναι ΠαΣοΚ και το αντίστροφο; Και δεν αισθάνονται ότι έχουν μια στοιχειώδη ευθύνη για (και προς) τους νέους που οργανώνονται στις γραμμές τους;

Oμολογώ ότι περισσότερο και από τους καβγάδες των φοιτητών με έχει αφήσει άφωνο η αφασία των δύο κομμάτων. Οχι για λόγους δημοκρατικής τάξης- δεν ζητάω τόσο πολλά... Αλλά για λόγους στοιχειώδους πολιτικής αυτοπροστασίας των ίδιων των κομμάτων.

Πώς θα βγουν αύριο να καταδικάσουν τη βία των τρομοκρατών ή/και των κουκουλοφόρων όταν αφήνουν τους δικούς τους φοιτητές να αλληλοδέρνονται ανενόχλητοι; Ποιος θα τους πιστέψει ότι κόπτονται για τη δημόσια τάξη και την αστυνόμευση όταν οι φοιτητικές παρατάξεις τους αναπτύσσουν συμπεριφορές που ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο;

Κυρίως, όμως, ποιος θα τους πάρει στα σοβαρά όταν σκίζουν τα ρούχα τους για τη δημόσια παιδεία και την εκπαίδευση των νέων από τη στιγμή που αρνούνται να εκπαιδεύσουν και να διαπαιδαγωγήσουν στοιχειωδώς τους νέους των δικών τους κομμάτων; Κακά τα ψέματα, η Παιδεία δεν είναι μόνο υπόθεση κονδυλίων και χρημάτων. Εκτός αν ισχύει η άλλη ερμηνεία. Οτι οι φοιτητές εκφράζουν απλώς τις βαθύτερες νοοτροπίες των κομμάτων τους και των κομματικών μηχανισμών τους. Και για αυτόν τον λόγο τα κόμματα δεν θεωρούν ότι υπάρχει κάτι ιδιαιτέρως επιλήψιμο στη συμπεριφορά των νεαρών. Γιατί, λοιπόν, να ανακατευθούν;

Πράγμα που μας λέει, με άλλα λόγια, πως όσα συμβαίνουν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο δεν συμβαίνουν τυχαία αλλά επιβεβαιώνουν τη θεωρία «κατά μάνα, κατά κύρη, κατά γιο και θυγατέρα».

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=297590&dt=05/11/2009

Να τελειώνει αυτό το παιχνίδι με τη σημαία κα Διαμαντοπούλου!

* Τα τελευταία χρόνια η συνήθης συζήτηση που προέκυπτε τις μέρες των εθνικών εορτών περιστρέφονταν γύρω από το αν τα παιδιά των μεταναστών δικαιούνται να γίνονται σημαιοφόροι στις παρελάσεις. Σήμερα, η συζήτηση αυτή έχει κάπως ατονήσει κυρίως γιατί η συντηρητική μας κοινωνία έχει στρέψει τα ρατσιστικά της ξεσπάσματα από τους αριστούχους αλλοδαπούς μαθητές στους διαφόρους Αφρικανούς και Πακιστανούς που αποτελούν, άλλωστε, πιο εύκολους στόχους. Το σημερινό «άρθρο ημέρας» δίνει μία νέα ενδιαφέρουσα διάσταση στο θέμα των σημαιοφόρων τονίζοντας όχι απλώς το αυτονόητο δικαίωμα των αλλοδαπών μαθητών αλλά και την ανάγκη να μη σχετίζεται η επιλογή του σημαιοφόρου με τις επιδόσεις των μαθητών στην τάξη. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός που λέγαμε, δηλαδή... (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή).

Να τελειώνει αυτό το παιχνίδι με τη σημαία κα Διαμαντοπούλου! από το blog Sofistis

Επιτέλους αυτό το νοσηρό παιχνιδάκι στις γελοίες παρελάσεις που επιβραβεύει τον ρατσισμό του βαθμού με έπαθλο τη σημαία πρέπει να τελειώσει κα Διαμαντοπούλου! Δεν χρειάζονται κοντύλια εν ώρα κρίσεως.. Μια απλή υπογραφούλα σας χρειάζεται σε μια εξ ίσου απλή εγκύκλιο προς όλα τα σχολεία της χώρας!

Γιατί τελικά οι μόνοι που δεν έχουν δικαίωμα να φέρουν την σημαία στις παρελάσεις είναι η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών, ανεξαρτήτως αν είναι Έλληνες ή αλλοδαποί! Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα. Την σημαία έχουν το δικαίωμα να την κρατούν οι πάντες, δηλαδή όλοι όσοι την αναγνωρίζουν και την τιμούν, ανεξαρτήτως αν είναι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Αλβανοί, Σκοπιανοί.. Κι όταν λέμε όλοι εννοούμε ΚΑΙ τους Έλληνες μαθητές που για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν καταφέρνουν να παρουσιάσουν ανταγωνιστικές επιδόσεις στη βαθμολογία τους και αποτελούν την συντριπτική πλειονότητα. Μικρότερος βαθμός δεν σημαίνει και λιγότερο πατριωτισμό ή μικρότερο εθνικό φρόνημα κα Διαμαντοπούλου. Δεν είναι λιγότερο πατριώτης ή λιγότερο πολίτης αυτός που παίρνει 12 από αυτόν που παίρνει 20! Εκτός κι αν συμφωνήσουμε, πως όταν χρειαστεί, θα πολεμήσουν μόνο οι αριστούχοι! Τότε δεκτή η διάκριση..

Ο πόλεμος του βαθμού, τα δράματα που εκτυλίσσονται, οι αφόρητες πιέσεις που ασκούνται σε δασκάλους και καθηγητές από γονείς και μαθητές, για να γίνει σημαιοφόρος ο βλαστός της οικογένειας, είναι γνωστές και δεν περιγράφονται. Έχουμε να κάνουμε με έναν αγοραίο και ανελέητο ανταγωνισμό, ένα καθημερινό ρατσισμό του βαθμού και μια κοινωνική νοσηρότητα η οποία μάλιστα επιβραβεύεται και με το εθνικό μας σύμβολο! Φυσικά η αποκλειστική ευθύνη ανήκει στο υπουργείο παιδείας που άναψε το φως στο ρατσισμό, ορίζοντας με εγκύκλιο ότι την σημαία στις παρελάσεις θα φέρει ο υψηλότερος βαθμός, εμπλέκοντας έτσι το εθνικό σύμβολο σε έναν άθλιο ανταγωνισμό και μετατρέποντας το σε δώρο για να επιβραβεύεται το κυνηγητό της «πρωτιάς»! Ποια ευγενής άμιλλα, μη ξεράσω.. Αγοραίος ανταγωνισμός είναι και εν πάση περιπτώσει, επειδή δεν ξεχνούμε ότι ζούμε στην κοινωνία της αγοράς, αν το υπουργείο θέλει να επιβραβεύσει τον ανταγωνισμό του βαθμού, ας καθιερώσει άλλα δώρα. Εκδρομές, βιβλία, κομπιούτερ, κινητά, κατσαρόλες, ένα πάπλωμα και τέλος πάντων ένα κουτί προφυλακτικά που χρειάζονται και περισσότερο απ όλα..

Η σημαία είναι δικαίωμα όλων, όσων την αναγνωρίζουν και την τιμούν, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και φυσικά βαθμολογίας. Δεν ξεφτιλίζεται η σημαία από τον αλλοδαπό, αλλά από την μετατροπή της σε δώρο για να επιβραβεύσει τον ρατσισμό. Και εφόσον σώνει και καλά πρέπει να γίνονται αυτές οι γελοίες παρελάσεις και δεν καταργούνται και εφόσον σώνει και καλά κάποιος πρέπει να είναι ο σημαιοφόρος, τότε ας γίνεται κλήρωση. Μια απλή εγκύκλιος χρειάζεται. Άλλωστε τι σημασία έχει; Το μόνο πού δεν προσέχουμε σε μία παρέλαση είναι η σημαία. Τα μπούτια ανεβάζουν το εθνικόν ..φρόνημα πολύ-πολύ ψηλότερα..

http://sofistis.wordpress.com/2009/10/26/26-10-09/