Οι καραμέλες της ντροπής

* Ένα ωραίο κείμενο του Χρήστου Χωμενίδη. Γιατί σε περιόδους κρίσης – οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής – οι γενικοί αφορισμοί, οι απλουστεύσεις και οι εύκολες καραμέλες το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν βοηθάνε την κατάσταση. (stel)

Οι καραμέλες της ντροπής του Χρήστου Χωμενίδη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/ )

Δυo καραμέλες πιπιλάνε τον τελευταίο καιρό κάποιοι που είναι -είτε περνιούνται για- διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ακόμα και για πνευματικοί ταγοί. Η πρώτη αφορά τη συλλογική ευθύνη των Ελλήνων για τη σημερινή κατάντια. «Όλοι δεν κλέψαμε» ρωτάνε «ποιός λίγο, ποιός πολύ την εφορία; Όλοι δεν ενισχύσαμε στην πράξη αισχρούς θεσμούς όπως το φακελάκι ή το γρηγορόσημο; Όλων μας η αδρεναλίνη δεν εκτινάχθηκε στα ύψη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Εμείς, εν τέλει, δεν αναδείξαμε διά της ψήφου μας τις ηγεσίες που οδήγησαν το εθνικό σκάφος στα βράχια; Ας κάτσει λοιπόν τώρα ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και ας κωπηλατήσει αγόγγυστα μέχρι το τέλος της ζωής του, αφού πρώτα αυτομαστιγωθεί και ικετέψει γοερά τη συγγνώμη των ουρανών ή έστω των παιδιών του…».

Τέτοια αντίληψη δεν επικράτησε ούτε μετά από τη συντριβή του Τρίτου Ράιχ. Κανένας δεν κατέστησε τον ταπεινό θείο Γιόχαν απ’το Ντύσσελντορφ συνένοχο του Αδόλφου Χίτλερ, όπως συμβαίνει σήμερα με τον μπάρμπα Μήτσο από τα Γρεβενά, που υποδεικνύεται αν όχι ως η ρίζα του κακού, ως η αναγκαία τουλάχιστον προϋπόθεσή του, εφόσον δεν αντέδρασε εγκαίρως στη σαπίλα. Τι δεν αντέδρασε; Ενσωματώθηκε σε αυτήν, ροκανίζοντας στο μέτρο των δυνάμεων του τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις! Όφειλε δηλαδή ο μπάρμπα Μήτσος απ’τα Γρεβενά να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες (που τραγουδούσαν επί τριάντα χρόνια στη διαπασών) και να κάνει το κορμί του κυματοθραύστη της διαφθοράς…

Αν πεις δε για την κόρη του, εκείνη κι αν ευθύνεται για τη χρωκοπία του δημοσίου και των ασφαλιστικών ταμείων: Παρέδιδε επί χρόνια ιδιαίτερα μαθήματα έναντι δεκαπέντε ευρώ την ώρα δίχως να κόβει αποδείξεις! Η δήλωση εισοδήματός της ήταν σχεδόν μηδενική. Τόλμησε να πιστέψει –ποια; η θυγατέρα ενός επαρχιώτη μικρεμπόρου- πως δικαιούται να’χει το αυτοκινητάκι της, να βγαίνει κάπου-κάπου για ποτό, να πηγαίνει διακοπές. Έχαψε –οποία αφέλεια- το παραμύθι της «ισχυρής Ελλάδας», που έχει οριστικά ξεφύγει απ’τη μιζέρια του παρελθόντος. Ήρθε λοιπόν ο καιρός να πεινάσει, για να μάθει να μην εμπιστεύεται πλέον κανέναν. Ούτε καν τον εαυτό της.

Θα ισχυριζόμουν πως η καραμέλα της συλλογικής ευθύνης είναι ό,τι πιο ισοπεδωτικό και άρα πρόστυχο: Εξομοιώνει ηθικά τον εγκληματία μεγαλοπρομηθευτή του δημοσίου και τον πολιτικό συνέταιρό του με τον απλό πολίτη-μικροπαραβάτη. Επιμερίζει την ενοχή. Όλοι μαζί να ριχτούμε στην κόλαση. (Κάποιοι, τυχαία είτε μοιραία, θα πέσουν στα μαλακά…) Και όλοι να λάβουμε άφεση αμαρτιών, εάν κάποτε γυρίσει ο τροχός.

Θα το ισχυριζόμουν άμα δεν υπήρχε η δεύτερη καραμέλα: Το να βαφτίζεται γενικώς και αδιακρίτως η κρίση ευκαιρία και να παρουσιάζονται τα εξουθενωτικά μέτρα περίπου σαν τις αναζωογονητικές αφαιμάξεις που πραγματοποιούσαν οι μεσαιωνικοί γιατροί. «Η φτώχεια» σε διδάσκουν «θα μας συνεφέρει. Θα μας βγάλει από τον καταναλωτικό λήθαργο. Θα ενισχύσει τη δημιουργικότητά μας. Σε χαλεπούς άλλωστε καιρούς δεν μεγαλουργήσαμε;»

Δεν χρειάζεται να είσαι φωστήρας της ιστορίας ή της κοινωνιολογίας για να τους απαντήσεις πως όχι: Η φτώχεια δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν. Φτώχεια σημαίνει λιγότερες επιλογές, μικρότερη ελευθερία. Ο φτωχός δεν μπορεί ούτε να ταξιδέψει ούτε να σπουδάσει ούτε καν να χωρίσει. Τα φτηνά προϊόντα -υλικά και πνευματικά- είναι πλην εξαιρέσεων και φτηνιάρικα. Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες, στοχαστές, επαναστάτες σπανίως πένονταν. Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ζούσε τυχοδιωκτικά αλλά μποέμικα, κάνοντας αρπαχτές από φεουδάρχες. Ο Κάρολος Μάρξ δεν θα’χε ποτέ γράψει το «Κεφάλαιο», εάν δεν τον υποστήριζε ο βιομήχανος Ένγκελς. Το ταλέντο ενός παιδιού που γεννιέται στην ένδεια, κατά κανόνα πάει στράφι. Και αν όντως σε περιόδους βαθιάς κρίσης καταγράφονται υπερβάσεις, ηρωισμοί, παλλαϊκή ανάταση, αυτό συμβαίνει διότι προβάλλεται και υπηρετείται το όραμα ενός καλύτερου μέλλοντος, μιάς κοινωνίας πιο δίκαιης, απαλλαγμένης σίγουρα από τη φτώχεια.

Στη ζοφερή συγκυρία που μας έλαχε, έχουμε επείγουσα ανάγκη –προτού κατασπαράξει ο ένας τον άλλον- από ένα πειστικό σχέδιο ανάκαμψης, μία ρεαλιστική ελπίδα, μια καινούργια αφήγηση. Και πάντως όχι από τύπους που κουνάνε αφ’υψηλού το δάχτυλο και μας κερνάνε καραμέλες-χρυσωμένα χάπια, τόσο ωφέλιμα κι ανακουφιστικά όσο και το αλάτι πάνω στην πληγή.

Με το ποδήλατο στο χέρι...

* Μετά από τον μεγαλύτερο πεζόδρομο στην Ευρώπη, προφανώς φιλοδοξούμε να αποκτήσουμε και τον πλατύτερο... Αναρωτιέμαι αν η ιδέα της πεζοδρόμησης της Πανεπιστημίου είναι προϊόν ειδικής μελέτης (πληρώσαμε δηλαδή κιόλας...) ή απλά ένα αφελές όραμα της Μπιρμπίλη... (stel)

Με το ποδήλατο στο χέρι... της Ρίτσας Μασούρα (στην Καθημερινή)

Και ξαφνικά εν μέσω μιας μη αναμενόμενης υποβάθμισης της Moody’s, η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη θέλησε να μας προσφέρει σταγόνες αισιοδοξίας. Λογικό. Οταν μια κυβέρνηση διακρίνει γύρω της τον διάχυτο καθηλωτικό φόβο έχει καθήκον να στήνει οράματα. Οι άνθρωποι, ακόμη και στα καλύτερά τους, αρέσκονται στα οράματα. Τους δίνουν την αίσθηση της συνέχειας. Φανταστείτε τώρα πόσο καταλυτικό ρόλο μπορεί να παίξει για τον απογοητευμένο πολίτη το «ανέξοδο» γι’ αυτόν όραμα της ανάπλασης της Αθήνας. Τουλάχιστον να ’χουμε μια όμορφη πόλη, λένε όλοι.

Η υπουργός, σεμνή όπως πάντα, μας έκανε να νιώσουμε ότι σε μικρό χρονικό διάστημα θα αξιωθούμε μια εξευγενισμένη πόλη με πάρκα και κορωνίδα το μητροπολιτικό πάρκο του Ελληνικού, με μικρά κηπάρια, όπου ανέμελοι γονείς θα παίζουν με παιδιά-δυνάστες, με μονοδρομήσεις οδικών αρτηριών, με πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου προκειμένου να εξελιχθεί σε ποδηλατόδρομο, με παρεμβάσεις στη γραφική Ευριπίδου. Ενθουσιασμός! Ενθουσιασμός κυρίως για τους ποδηλατοδρόμους, μιας και το ποδήλατο παραπέμπει στην παιδική ηλικία της ανεμελιάς και για πολλούς συνειδητοποιημένους οικολογικά Αθηναίους αποτελεί τρόπο ζωής. Ως τώρα, κάθε φορά που βλέπαμε έναν ποδηλάτη να κυκλοφορεί ανάμεσα σε μας τους οδηγούς-κάφρους συνέβαιναν δύο τινά: ή κάναμε τα πάντα για να τον προφυλάξουμε, με κίνδυνο να πάθουμε εμείς ζημιά, ή του δείχναμε πόσο ισχυρότεροι και ωραιότεροι είμαστε. Αραγε, θα αλλάξει αυτό;

Παρά τον ενθουσιασμό μου, ωστόσο, μια απορία την έχω: ποια είναι η σκοπιμότητα της πεζοδρόμησης της Πανεπιστήμιου, ως προς το σκέλος των ποδηλάτων βεβαίως. Γιατί για το άπλωμα των καφενέδων, να απαντήσουν οι ειδικότεροι εμού. Aς πούμε, όμως, πως κατηφορίζουμε την Πανεπιστήμιου προς την Ομόνοια. Και μετά; Μετά δεν έχουμε παρά να επιστρέψουμε στο Σύνταγμα και άντε πάλι απ’ την αρχή. Μου θυμίζει την πλατεία του Αρεως στην πατρίδα του πατέρα μου, την Τρίπολη, που με τα ποδήλατα ανεβοκατεβαίναμε την πλατεία επί ώρες μέχρι να φάμε με τους γονείς μας το υπέροχο παγωτό της εποχής. Εδώ, όμως, χάνω κεφάλαια, φοβάμαι, όπως νομίζω ότι χάνω κεφάλαια και στο θέμα του Μητροπολιτικού Πάρκου, στο Ελληνικό, το στοιχειωμένο πάρκο. Εξαγγέλθηκε από τον Σημίτη το 2001 και από τον Σουφλιά το 2007. Τότε, ο Στέφανος. Μάνος είχε δημοσιεύσει στην «Κ» άρθρο με τον τίτλο «Το μεγάλο έγκλημα σε βάρος της Αθήνας», όπου εξηγούσε γιατί «η απόφαση της κυβέρνησης να μετατρέψει 5.000 στρέμματα του αεροδρομίου του Ελληνικού σε μητροπολιτικό πάρκο ήταν μια απίστευτη επίδειξη ματαιοδοξίας νεόπλουτων και τρανή απόδειξη βαθιάς πνευματικής κούρασης».

Δεν αδικώ την Τίνα. Οι υπουργοί, υπό το άγχος της παρουσίασης κυβερνητικού έργου -καθότι επιτηρούμενοι, ξεπερνούν τα όρια του εφικτού και πελαγοδρομούν. Στο τέλος της μέρας πολλά θα έχουν χαθεί ανάμεσα στις συντεχνίες, τα συμφέροντα των δήμων και των μύριων φορέων. Τελικά, για να μη μένει πάντα ο πολίτης μόνος με το ποδήλατο στο χέρι, ίσως θα ήταν προτιμότερο να θέτουμε μικρότερους και περισσότερο λειτουργικούς στόχους, αν θέλουμε να ελπίζουμε σε κάτι.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_17/06/2010_404783

Μεγάλες στιγμές, μικροί άνθρωποι

* Σε στιγμές μαυρίλας και απαισιοδοξίας, τέτοια κείμενα με εκφράζουν… (stel)

Μεγάλες στιγμές, μικροί άνθρωποι του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου (στη LIFO)

Έχω κακό προαίσθημα για την κρίση, γνωρίζοντας τη φύση και τον χαρακτήρα των Ελλήνων. Είναι ο πιο εγωιστής και εξυπνάκιας λαός της Ευρώπης - από τις πόλεις κράτη καταλήξαμε στους ανθρώπους νησιά. Καθένας για πάρτη του και ο θεός εναντίον όλων. Ζητάμε την εμπιστοσύνη των αγορών, όταν ο ένας δεν εμπιστεύεται τον άλλον. Από τη «Διχόνοια» του Σολωμού έως σήμερα οι Έλληνες υποψιάζονται και διαβάλλουν τον γείτονά τους, κοιτάζοντας μόνο την ευμάρεια του σογιού του - αυτής της ήπιας μαφίας που γέννησε την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό, δημιουργώντας καθ' ομοίωσιν τη θλιβερή καρικατούρα του Έλληνα πολιτικού.

Τα ρίχνουμε όλα στους διεφθαρμένους πολιτικούς, λες και είναι αχειροποίητες παρθένοι: αυτούς τους πολιτικούς οι Έλληνες τους δημιούργησαν, οι Έλληνες τους ψηφίζουν και οι Έλληνες τους καλούν ακόμα στα παράθυρα της τηλεόρασης, κοιτώντας τους σοβαροφανώς όση ώρα παίζουν τη βλακώδη κασέτα τους.

Με αυτό το εξαιρετικά ελικοειδές DNA (που είναι ικανό μόνο για θυμικά πράγματα -Άγιες Λαύρες, ολυμπιακούς αγώνες και έτερους ηρωισμούς!- αλλά αδυνατεί να λειτουργήσει ομαλά σε καιρό ειρήνης) θεωρώ εξαιρετικά απίθανο οι Έλληνες να καταλάβουν την ιστορική στιγμή και να φερθούν ανάλογα. Τόσο οι πολιτικοί όσο και ο λαός.

Ήδη οι υπουργοί λεονταρίζουν στα μέσα («δεν θα επιτρέψουμε να κοπεί ο 14ος! Δεν θα επιτρέψουμε να θιγούν οι αδύνατοι» κ.λπ.) - καρπαζωμένοι Κουταλιανοί, που στο τέλος θα τα δεχτούν όλα με τόκους καθυστέρησης. Και τα υπόλοιπα κόμματα ήδη κοιτάνε πώς θα κερδίσουν μια δυο μονάδες, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά, με ένα αλλοπρόσαλλο ΠΑΜΕ στο λιμάνι και τον Τσίπρα να ζητάει δημοψήφισμα για να κάνει ντα τις αγορές!

Η ίδια χαριτωμένη αίσθηση ανυπακοής σαβουροσέρνεται στο πλήθος, που ξύπνησε βιαίως από τον λήθαργο του lifestyle. Κανένας δεν είναι διατεθειμένος να υποστεί τη λιτότητα που απαιτείται. Διότι το θεωρεί ένδειξη προσωπικής (όχι κοινωνικής) αποτυχίας, αφού ποτέ δεν ένιωσε και δεν φέρθηκε ως μέλος μιας κοινωνίας αλλά ως καουμπόι του μεσονυκτίου - άτακτος κι ημιπαράνομος! Δεν έχει τη συλλογική συνείδηση να καταλάβει ότι, εδώ που φτάσαμε, μαζί σωζόμαστε ή μαζί χανόμαστε: πάλι θα προσπαθήσει να λουφάρει, να στρίψει διά του αρραβώνος, να πλουτίσει μέσα στον χαμό. Αφού πάντα οι άλλοι φταίνε, αυτός έχει οικογένεια, έχει παιδιά - αμάρτησε για το παιδί του! Πολιτικοί και ψηφοφόροι - φτιαγμένοι από το ίδιο ύφασμα.

Ήδη οι πρώτες αντιδράσεις των ελληνικών media επιβεβαιώνουν τον φόβο μου. Το ναυάγιο αναλύουν εκείνοι που το δημιούργησαν. Ένα κύκλωμα κλειστό, προσώπων και οργανισμών, που ζουν και χαίρονται από την αδιαφάνεια, την αδικία και κυρίως την αναμπουμπούλα. Ελάχιστες οι ψύχραιμες φωνές, ελαχιστότερες οι ακηλίδωτες.

Και πού να βρεις τους τελευταίους μοϊκανούς; Στα μικρά έθνη συμβαίνει να σε παίρνουν τα σκάγια του φόνου, ακόμα κι αν είσαι αμέτοχος. Και δεν μπορείς να είσαι εντελώς αμέτοχος. Αν λίγο αίμα δεν λερώσει και τα δικά σου χέρια, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξεις. Το σύστημα εξαφανίζει όσους δεν συνεργάζονται ή όσους δεν σιωπούν επιλεκτικά. Διασώζουν την τιμή του έθνους κάτι μονόφθαλμοι, κάτι ολίγον έγκυοι, οι οποίοι τουλάχιστον κρατάνε τα προσχήματα - σαν τον πορτοφολά που αφήνει λίγα ψιλά στο θύμα του για το ταξί του γυρισμού. Σε αυτούς ανήκω - δεν έχω ψευδαισθήσεις.

Να ευχηθώ να αλλάξουμε νοοτροπία; Ωραία λοιπόν, το εύχομαι! Εύχομαι επίσης να φυτρώσει το Χρυσόμαλλο Δέρας στον κήπο μου. Και να γίνει ποταμάκι η Φωκυλίδου.

Φοβάμαι ότι η επιθετική μοναξιά που νιώθει κάθε Έλληνας θα γίνει στον καιρό που θα 'ρθει η αιτία που τα μέτρα δεν θα εφαρμοστούν και θα αποτύχουν, οι άσχετοι και διεφθαρμένοι πολιτικοί θα απαξιώνουν το έθνος εξακολουθητικά και νέες μορφές απάτης, εγκλήματος και κοινωνικής εχθρότητας θα αναφυούν.

Θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές - ως ανθρωπάκια.

http://www.lifo.gr/mag/columns/2867

Η γεύση του ψωμιού

* Ένας χρόνος «άρθρο ημέρας» σήμερα, και σκεφτόμουν ότι μπορεί πέρσι να είχαμε λιγότερους φόβους και ανησυχίες για το μέλλον μας και την κατάσταση της χώρας, αλλά μόνο γιατί δεν γνωρίζαμε τί μας περιμένει ή επιλέγαμε να αγνοήσουμε τα καμπανάκια κινδύνου που ορισμένοι χτυπούσαν... Φέτος, μπορεί να ήμαστε στην αγκαλιά του ΔΝΤ, σε απόλυτη ανάγκη διεθνούς οικονομικής στήριξης και πρακτικά ήδη σε χρεοκοπία αλλά τουλάχιστον γνωρίζουμε. Και από εμάς εξαρτάται αν θα βγούμε πιο δυνατοί από αυτή τη δοκιμασία για να φτιάξουμε ένα μέλλον για μας και τα παιδιά μας καλύτερο από αυτό που παραλάβαμε. (stel)

Η γεύση του ψωμιού του Κωνσταντίνου Ζούλα (στην Καθημερινή)

«Εχω στην άκρη 20 χιλιάδες ευρώ και περίπου άλλα τόσα η γυναίκα μου. Αν πάμε στο χωριό της, μας βγάζουν για 3,5- 4 χρόνια. Ε, δεν μπορεί, μέχρι τότε κάποια λύση θα βρεθεί στο πρόβλημα». Ανάλογες συζητήσεις ακούω το τελευταίο διάστημα από φίλους και γνωστούς που αίφνης εκμυστηρεύονται πόσα έχουν βάλει στην μπάντα, τι διεξόδους έχουν αν χάσουν τη δουλειά τους και για πόσα χρόνια μπορεί να τους διασφαλίσει το μέχρι σήμερα «κομπόδεμά» τους ακόμη και άπραγους. Οι κουβέντες αυτές που κάτω από άλλες συνθήκες θα γίνονταν μόνον από συνταξιούχους, σήμερα, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ολοένα και ακούγονται στις παρέες των 40ρηδων. Η μετοίκηση σε κάποιο χωριό ή νησί αρχίζει και συζητείται ως λύση, πόσω μάλλον που για τους περισσότερους υπάρχει ένα «έτοιμο» πατρικό ή εξοχικό. Στην έσχατη υπάρχει και αυτή η διέξοδος σκέφτονται αρκετοί, διατηρώντας προφανώς την ελπίδα ότι εκεί οι συνέπειες της κρίσης θα ναι μικρότερες.

Τις προάλλες μοιράστηκα αυτόν τον προβληματισμό με ένα πολύπειρο οικονομολόγο τον οποίο έχω την τύχη να συναντώ τακτικά. Και λέω τύχη διότι αντιμετωπίζει τα πράγματα με μια σπάνια σοφία που του προσφέρουν οι πάμπολλες εμπειρίες του και η ηλικία του. Αφού με ρώτησε «αν προτιμώ άσπρο ή μαύρο ψωμί» μού είπε: «Η γενιά σας δεν έχει βιώσει τι σημαίνει ύφεση. Οι σημερινοί 40ρηδες και 50ρηδες μεγαλώσατε θεωρώντας την ανάπτυξη αυτονόητη. Κάτι σαν θείο δώρο. Περάσατε ανέμελα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες με τη βεβαιότητα ότι θα ζείτε καλύτερα από τους προηγούμενους, χωρίς να καταβάλετε μεγαλύτερο κόπο. Μεγαλώσατε, δηλαδή, κερδίζοντας και ξοδεύοντας περισσότερα, αλλά παράγοντας τα ίδια ή και λιγότερα από τους πατεράδες σας. Και σήμερα σας έχει καταβάλει η απόγνωση, διότι για πρώτη φορά καλείστε να συνειδητοποιήσετε ότι η οικονομία νομοτελειακά κάνει κύκλους και ότι θα πρέπει να συμβιβαστείτε για ένα διάστημα με λιγότερα. Καταλαβαίνω την αγωνία σας γιατί οι περισσότεροι μια δουλειά μάθατε και δεν μπορείτε καν να διανοηθείτε την πιθανότητα να τη χάσετε ή και να χρειασθεί να κάνετε κάποια άλλη. Από σας όμως εξαρτάται πόσος χρόνος θα χρειασθεί για την ανάκαμψη. Διότι καλώς ή κακώς, εσείς, λόγω ηλικίας, έχετε τώρα τη συλλογική μας τύχη στα χέρια σας. Αντί λοιπόν να το πολυσυζητάτε, βγείτε έξω και πολεμήσετε και αφήστε τα βουνά και τις θάλασσες. Αν μη τι άλλο θα έχετε κάτι να διηγείστε στα εγγόνια σας»...

Διακρίνοντας, μάλλον, την αμηχανία μου ο συνομιλητής μου συνέχισε: «Επειδή σας είδα πριν να προτιμάτε, όπως κι εγώ, το μαύρο ψωμί και όχι το λευκό, θέλω να με πιστέψετε ότι το ωραιότερο ζυμάρι που θυμάμαι να έχω δοκιμάσει στη ζωή μου ήταν στα χρόνια της κατοχής. Μην σας φανεί μελοδραματικό, αλλά έχω ακόμη στη μνήμη μου τη γεύση εκείνου του ψωμιού. Ισως γιατί ο πατέρας μου κατόρθωσε να το βρει και να μας το φέρει όλες και όλες δύο φορές»...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_22/04/2010_398403

Μοιράστε τα λεφτά!

* Προφανώς ουτοπική αλλά, από την άλλη, τόσο λογική και δίκαιη η πρόταση για την τύχη που κανονικά θα έπρεπε να έχουν τα 19 εκατομμύρια ευρώ (ύστερα από 14 συνεχόμενα τζακ-ποτ!) που περιμένουν τον έναν τυχερό στη σημερινή κλήρωση του Τζόκερ! Μέχρι και ο ΟΠΑΠ μια ευελιξία του χρειάζεται... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Μοιράστε τα λεφτά! του Βασίλη Χιώτη (στο ΒΗΜΑ)

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη... χαζομάρα από το να μοιράζονται περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ στο τζακ ποτ του Τζόκερ!

Αν τα κερδίσει μόνο ένας, είναι βέβαιο πως θα σπαταλήσει άδικα ορισμένα από αυτά, αφού με τόσο χρήμα είναι λογικό να υποκύψεις στον πειρασμό άσκοπης χλιδής και πολυτέλειας.

Αλλά και περισσότεροι να είναι, σίγουρα θα εισπράξουν πολύ μεγαλύτερα ποσά από όσα χρειάζονται για να λύσουν τα προβλήματά τους.

Δεν θα ήταν λοιπόν καλύτερα να διανέμονται τέτοια ποσά σε περισσότερους δικαιούχους;

Αν, για παράδειγμα, υπήρχε ένα ποσό 5 εκατομμυρίων ευρώ για τον μεγάλο νικητή, τα υπόλοιπα 15 εκατομμύρια θα μπορούσαν να διανεμηθούν στα πεντάρια και στα τεσσάρια. Και οι τυχεροί αυτών των κατηγοριών, οι οποίοι θα εισπράξουν τώρα ψίχουλα, θα κέρδιζαν από ένα σεβαστό ποσό ανακουφίζοντας τα οικονομικά τους.

Γιατί να κάνεις έναν ή δύο ζάπλουτους, όταν μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερους πλούσιους ή απλώς ευκατάστατους;

Ας το σκεφτούν εκεί στον ΟΠΑΠ...

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=325634&dt=14/04/2010

Σοβαρό και φθηνό, δρόμοι παράλληλοι

* Έχει πολύ δίκιο ο Πετρουλάκης. Το πρόβλημα δεν είναι που υπάρχει η Τζούλια (και κάθε Τζούλια) στην τηλεόραση ούτε καν το τί λέει αυτή. Το μόνο θέμα που θα πρέπει να μας ενοχλεί είναι η ακατάσχετη προβολή της από το πρωί ως τα μεσάνυχτα. Όλα τα υπόλοιπα και ιδίως η ηθικολογία των «αγανακτισμένων πολιτών» είναι και υποκριτική και δεν οδηγεί πουθενά. Άλλωστε, όπως πολύ σωστά λέει και ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος, αυτό που μας χαρακτηρίζει ως κοινωνία είναι ο «ηδονοβλεπτικός πουριτανισμός»... (stel)

Σοβαρό και φθηνό, δρόμοι παράλληλοι του Ανδρέα Πετρουλάκη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Υπάρχει μια σχολή σκέψης που θεωρεί τους πολίτες πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης με όποια πετριά τούς βρίσκει κάθε φορά. Θεωρεί δηλαδή ότι όποτε σκάσουν στο μεϊντάνι θέματα τρίτης και τέταρτης διαλογής, φτηνά, ελαφρά ή και χυδαία, ο κόσμος θα αφοπλισθεί από την εγρήγορσή του στην αντιμετώπιση των σοβαρών και θα αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στις σειρήνες των χαμηλοτέρων ενστίκτων.

Η αντίληψη συγκεφαλαιούται στη φράση « μα την ώρα που τόσα συμβαίνουν γύρω μας εμείς να ασχολούμαστε με την Τζούλια, την Μενεγάκη, τα ριάλιτυ, την Καλομοίρα, τον Σάκη…» και πάει λέγοντας. Ε, και; Γιατί άραγε το ένα να επηρεάζει το άλλο; Γιατί το διαζύγιο και τα spread να είναι αντίπαλοι στο ίδιο πεδίο μάχης; Γιατί οι Γιουροβίζιον να αποπροσανατολίζουν από «τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος;» Αυτά «που συμβαίνουν γύρω μας», στην πραγματικότητα, λίγες δεκάδες άνθρωποι είναι υπόλογοι να τα αντιμετωπίσουν- ε, αυτοί ας μην τις παρακολουθούν.

Η κοινωνία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι αποστειρωμένη. Κάθε τι που κινείται μέσα της έχει τους λόγους του και αυτό δεν πρέπει να μας σοκάρει αρκεί να βρίσκεται στον χώρο και την ώρα του και , φυσικά, στο πλαίσιο της νομιμότητας. Το σοβαρό και το φτηνό σε όλη την γκάμα τους συνυπήρχαν πάντα σε δρόμους παράλληλους , δεν τέμνονται και σπανίως επηρεάζουν το ένα το άλλο-απλώς υπάρχουν μικρές κάθετοι πάροδοι που τα ενώνουν γι αυτούς που θέλουν να μπούν και να βγούν. Πρέπει να είμαστε κατά το δυνατόν φειδωλοί στις απαγορεύσεις και να αφήνουμε το γούστο και την αισθητική του κάθε ενηλίκου να κατευθύνουν τις επιλογές του. Η διαρκής καταγγελτικότητα συνορεύει με την ηθικολογία- με την αυτάρεσκη υπογράμμιση δηλαδή της υπεροχής μας απέναντι στην αυτονόητη απαξία των ευτελών. Μία εύκολη νίκη σε εποχή που οι νίκες σπανίζουν.

Το μόνο πραγματικό θέμα είναι πώς χειριζόμαστε τα παιδιά μας. Η εξοικείωσή τους, ας πούμε, με την παρέλαση απρέπειας σε ορισμένες εκπομπές είναι βλαπτική. Οι πρόωρα ματαιωμένοι νέοι και νέες που διατυμπανίζουν το δικαίωμά τους στη κλειδαρότρυπα είναι αρνητικά πρότυπα. Η πρόσκληση της κ. Αλεξανδράτου σε μεσημεριανή ζώνη, χυδαία. Ο εξοβελισμός της θεματολογίας αυτής σε νυκτερινές ώρες, θα έπρεπε να είναι το αίτημα.

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=1922&reftab=37&t=%CE%A3%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%81%CF%8C-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%86%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%8C,-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%B9

Η βίζα δεν είναι για το ταξίδι, είναι για την αξιοπρέπεια της Ελλάδας

* Αν οι ΗΠΑ σε εμπιστεύονται και θέλουν να σε στηρίξουν σου καταργούν τη βίζα για να έχεις να την «πουλήσεις» και στο εσωτερικό. Αν αδιαφορούν τελείως για σένα, σου αναγνωρίζουν εν μια νυκτί τη «Μακεδονία» όπως έγινε πριν λίγα χρόνια επί Κωστάκη... Όλα τ’ άλλα – τα «απέδωσε καρπούς η προετοιμασία που είχε προηγηθεί...» ή τα «νομιμοποίηση του φακελώματος του ελληνικού λαού...» - είναι 100% αναμενόμενα και αρκούντως γραφικά… (stel)

Η βίζα δεν είναι για το ταξίδι, είναι για την αξιοπρέπεια της Ελλάδας του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

Οι Έλληνες μπορούν πια να ταξιδεύουν χωρίς βίζα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τώρα; (θα πείτε ίσως). Τώρα που δεν υπάρχει σάλιο, πού να βρεθεί η άνεση και η όρεξη για υπερατλαντικά ταξιδάκια. Άρα, η βίζα αφορά λίγους και προνομιούχους. Κι όμως, δεν είναι καθόλου έτσι. Μας αφορά όλους και είναι μια σημαντική εξέλιξη.

Για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι πως η απαίτηση των Αμερικανών να εκδίδουν βίζα οι Έλληνες για να μπουν στη χώρα είχε πάψει από χρόνια να είναι ένας γενικός κανόνας. Η διατήρηση της βίζας για την Ελλάδα, όταν είχε καταργηθεί για τις πλείστες ευρωπαϊκές χώρες και για όλους τους άλλους πολίτες της Ένωσης, είχε ένα χαρακτήρα υπόδειξης της χώρας ως διεθνώς “ύποπτης”.

Για υπόθαλψη τρομοκρατών; Για χαλαρότητα στους μηχανισμούς; Για ανεπάρκεια στην ασφάλεια των δεδομένων; Αφού έγιναν όσα ζητήθηκαν στο παρελθόν, όπως η έκδοση των διαβατηρίων από αστυνομικές αρχές με συγκεκριμένες προδιαγραφές, η επιμονή στην εξαίρεση είχε έναν έντονα υποτιμητικό χαρακτήρα για τη χώρα. Η Ελλάδα ως “δακτυλοδεικτούμενη” από τους Αμερικανούς στην Ευρώπη. Ο υπαινιγμός ήταν ότι στην Ελλάδα είμαστε “σχεδόν Ευρώπη” και ολίγον από ανατολικοευρωπαϊκή ή μεσανατολική θολούρα.

Γι' αυτό και την κατάργηση της βίζας την είχαν διεκδικήσει με τόση επιμονή και θέρμη διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις. Η απάλειψη ενός τέτοιου στίγματος έχει μεγάλη σημασία για τη διεθνή περιωπή της χώρας. Η Ελλάδα έχει κάνει αγώνα επί 35 χρόνια για να δικαιούται να απορρίπτει τέτοιους υπαινιγμούς και να μην ανέχεται τέτοια αντιμετώπιση.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η κίνηση έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή. Η διοικητική αξιοπιστία (που προϋποθέτει η κατάργηση της βίζας) δεν ταυτίζεται, βέβαια, με την οικονομική αξιοπιστία. Αλλά μια αναγνώριση ότι η Ελλάδα προσπαθεί και σταδιακά βγαίνει από τη διεθνή ανυποληψία είναι μια σημαντική εξέλιξη. Κάποιος για κάτι μας πιστεύει.

Έστω κι αν αυτό το κάτι είναι ότι εκδίδουμε με σοβαρούς και εγγυημένους μηχανισμούς τα διαβατήριά μας. Κάποιος (και δεν είναι ένας οποιοσδήποτε το αμερικανικό κράτος και μάλιστα για θέμα ασφαλείας μετά την 11η Σεπτεμβρίου) αποδέχεται ότι οι ελληνικές υπηρεσίες λειτουργούν στο ζήτημα αυτό στο επίπεδο των άλλων ευρωπαϊκών. Σε κάτι μας αναγνωρίζουν ότι ανήκουμε στην “πρώτη κατηγορία”.

Το μήνυμα μπορεί να είναι ότι η ελληνική διοίκηση δεν είναι παντού και για όλα ένα ξεχαρβαλωμένο κατάλοιπο του παρελθόντος, ένα ξέφραγο αμπέλι. Ότι διαθέτει θυλάκους σοβαρότητας και είναι δεκτική μεταρρύθμισης και αναβάθμισης. Εν τέλει, είναι πολύ σημαντικό να παίρνει κανείς ένα μια δήθεν και θεωρητική, όχι στα λόγια και τις εξαγγελίες, αλλά απτή και πρακτική επισφράγιση για την πεποίθηση πως δεν είμαστε τελειωμένη χώρα.

http://bit.ly/bbApSE

Η σκοπιά

* Ο αγαπημένος σκιτσογράφος του blog αποδεικνύεται και εξαιρετικός αρθρογράφος. Οι παρωχημένοι και πατριδοκάπηλης λογικής έπαινοι που έλαβαν οι εύζωνοι για τον αχρείαστο ηρωισμό να παραμείνουν στη σκοπιά τους ενώ έσκαγε η βόμβα γίνονται ακόμα πιο γελοίοι αν αληθεύει η προκήρυξη των "πυρήνων της φωτιάς" ότι στην πραγματικότητα οι εύζωνοι μετακινήθηκαν σε ασφαλέστερο μέρος αλλά η ιστορία παραποιήθηκε για να βγάλει επικοινωνιακούς ήρωες. (stel)

Η σκοπιά του Ανδρέα Πετρουλάκη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Θέλω να σας αποκαλύψω την κακή συνήθεια που έχω, όταν κατεβαίνω καμμιά φορά την Ηρώδου του Αττικού με τη μηχανή μου και οι αστυνομικοί μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο βρίσκονται κάπως μακριά, να κατεβαίνω και να κόβω μανταρίνια-εξαιρετικά νόστιμα-από τις μπροστινές μανταρινιές του Προεδρικού Μεγάρου.

Ο έρημος ο τσολιάς που πάντα βρίσκεται εκεί, με την αγαλμάτινη ακινησία και θεία μακαριότητά του, φυσικά δεν αντιδρά καθόλου, και δεν πρόκειται να κινήσει ούτε τα βλέφαρά του είτε κόψω μανταρίνια είτε μανταρινιά. Και αυτό γιατί η παρουσία του εκεί είναι συμβολική -εθιμοτυπική και δεν στοχεύει στη φύλαξη του κτιρίου. Τον ίδιο συμβολισμό εξυπηρετεί και η παρουσία των τσολιάδων στον Άγνωστο, αφού τον χώρο φρουρεί η αστυνομία.

Επομένως η πράξη αποκοτιάς και θάρρους των δύο ευζώνων να παραμείνουν στην σκοπιά τους παρά την διαταγή να αποχωρήσουν, στην ουσία εξέφραζε την επιθυμία τους να ανταποκριθούν σε αυτόν τον συμβολισμό, της προστασίας του Κοινοβουλίου με κάθε κίνδυνο. Δεν ξέρω αν κινδύνευσαν πραγματικά από την βόμβα αλλά προφανώς ούτε οι ίδιοι το γνώριζαν, άρα κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ακεραιότητα της ηρωικής τους στάσης.

Μπορεί όμως να αμφισβητήσει την σκοπιμότητα της απόφασής τους και κυρίως τον τρόπο που αυτή έγινε δεκτή από το σύνολο του Τύπου και τον πολιτικό κόσμο. Περίσσεψαν οι έπαινοι και ο θαυμασμός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τους δέχτηκε στο Μέγαρό του για να τους τιμήσει και είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα.

Και εγώ απορώ που δεν βρέθηκε κανείς να τους πει «γιατί παιδιά μου;» Που αυτά τα παιδιά, και άλλα, δεν διδάχτηκαν ότι το μεγαλύτερο δώρο είναι η ίδια η ζωή, ότι είναι κρίμα να σπαταληθεί για ένα αδειανό πουκάμισο, ότι ζούμε σε περίοδο ειρήνης και δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε με κουλτούρα πολέμου, ότι δεν πρέπει να αποθεώνονται οι άσκοποι (γιατί σε περίοδο ειρήνης κάποτε ίσως προκύψουν και δικαιολογημένοι) ηρωισμοί, ότι τα προφανώς ευγενή ιδανικά αυτών των παιδιών θα πρέπει να διοχετεύονται στην δημιουργικότητα, την εργασία και την αλληλεγγύη.

Ότι δεν χρειαζόμαστε στην εποχή μας άλλους ήρωες αλλά ανθρώπους που μορφώνονται, που κάνουν την δουλειά τους με ασφάλεια, που εργάζονται για την βελτίωση του εαυτού τους και της κοινωνίας. Αυτά νομίζω πως έπρεπε να πει ο κ. Παπούλιας αντί να επαναλάβει τα αχρείαστα περί μεγαλείου της ψυχής του ΄Ελληνα (ως γνωστόν οι ΄Ελληνες, όπως όλοι οι λαοί, έχουν καλούς, μέτριους και κακούς), αντί να ανατροφοδοτήσει τα στερεότυπα που στην άκρη τους έχουν μιλιταριστική ιδεολογία, αντί να υποδαυλίσει κι αυτός μαζί με άλλους, για μια ακόμα φορά, κενά περιεχομένου εθνικά ιδεολογήματα.

Επιτέλους, ας αμφισβητήσουμε αυτά που μας φαίνονται αυτονόητα.

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=1119&reftab=37&t=Η-σκοπιά

Οταν χαμογελά το καρφιτσάκι...

Μέρα που είναι ας ξεφύγω λίγο από την επικαιρότητα για να αφιερώσω το σημερινό «άρθρο ημέρας» στη 2 ½ μηνών κόρη μου, την Ινώ. Το χαμόγελο της, γλυκό και ανυποψίαστο, μπορεί πράγματι να με κάνει να ξεχνάω τα άσχημα και δύσκολα της κοινωνίας που ζούμε και έστω για στιγμές να αισιοδοξώ. Καλή χρονιά σε όλους! (stel)

Οταν χαμογελά το καρφιτσάκι... του Κωνσταντίνου Ζούλα (στην Καθημερινή)

Mου πρωτοχαμογέλασε πριν από 15 μέρες και έκτοτε το πρώτο πράγμα που κάνω όταν με ξυπνάει, είναι να τρέξω να αντικρίσω αυτό το χαμόγελο. Ζητώ συγγνώμη που θα αφιερώσω σήμερα τις 250 λέξεις μου στη μόλις 94 ημερών κόρη μου. Αλλά, μέρα που ’ναι, ελπίζω θα με συγχωρήσετε. Αλλωστε, υπάρχει και λόγος. Παρατηρώντας, λοιπόν, κάθε πρωί αυτό το χαμόγελο, σκεφτόμουν πόσο δύσκολο είναι να το περιγράψεις. Οι «μεγάλοι» έχουμε προσπαθήσει με δεκάδες λέξεις. Ειλικρινές, αυθόρμητο, ανυπόκριτο, γλυκό, απονήρευτο, αθώο. Κανένα όμως επίθετο δεν μπορεί, νομίζω, να περιγράψει την αγνότητα ενός μωρουδιακού χαμόγελου.

Η κόρη μου δεν έχει ακόμη όνομα. Με τη γυναίκα μου την αποκαλούμε «καρφιτσάκι», γιατί έτσι μας φάνηκε στο πρώτο υπερηχογράφημα. Εχω μάλιστα την εντύπωση πως όταν το ακούει, μάς χαρίζει αυτό το χαμόγελο, ασχέτως αν ζει μέσα στις δυσάρεστες συζητήσεις που κάνουμε όλοι φέτος. «Γεννήθηκες το 2009, τη χρονιά της κρίσης», της είπα προχθές. Και της «εξήγησα» ότι είμαστε στην εντατική, τα spreads έχουν πάει στο διάολο, και οι γονείς σου τρέμουν πώς θα σε μεγαλώσουν. Και όμως, εκείνη αντί να συμπάσχει, πάλι μου χαμογέλασε.

Μήπως τελικά δεν είναι τόσο μαύρα τα πράγματα, αναρωτήθηκα παρατηρώντας και πάλι το χαμόγελό της; Μήπως απλώς πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες και ποιες οι στιγμές που μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους;

Εκφράζοντας αυθαιρέτως τη γενιά όσων είμαστε στα μισά της διαδρομής, δηλαδή περί τα 40, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι οι γονείς μας μάς μεγάλωσαν επί χούντας. Ή ακόμη χειρότερα, ότι οι παππούδες μας, στην ίδια ηλικία, αντιμετώπισαν όχι απλώς μια οικονομική κρίση, αλλά έναν παγκόσμιο πόλεμο. Τις τελευταίες ημέρες, αρκετοί φίλοι με ρωτούν πού οφείλεται ένα διαρκές, σχεδόν βλακώδες χαμόγελο που, ως φαίνεται, έχω μονίμως ζωγραφισμένο στα χείλη μου. Μόλις το βρήκα και θέλω να το εκμυστηρευτώ μαζί σας. Δανείζομαι το χαμόγελο που μου χαρίζει κάθε πρωί το «καρφιτσάκι». Οσοι είστε γονείς ή, ίσως, όσοι οδεύετε προς τα εκεί, είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να συμμεριστείτε, έστω για λίγο, τη δυσεξήγητη αισιοδοξία μου. Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά…

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/12/2009_384685

Όχι άλλο ψέμα

* Την ώρα που κάποιοι πολιτικοί αντιμετωπίζουν τις κάμερες κυκλοφορίας στο δρόμο ως το νέο ταξικό εχθρό, η τοπική κοινωνία ενδιαφέρεται στενόμυαλα για τη «φυσιογνωμία» της περιοχής της και η πολιτεία σφυρίζει αδιάφορα, ένας ακόμα 15χρονος χάνει τη ζωή του στην άσφαλτο της Κηφισίας. Πώς τα έχουμε κάνει τόσο λάθος τα πράγματα στη χώρα μας... (stel)

Όχι άλλο ψέμα του Σταύρου Θεοδωράκη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Ανεβαίνοντας την Κηφισίας στο ύψος του Κολλεγίου υπάρχει ένα πανό. «Όχι άλλο αίμα». Το έχουν αφήσει εκεί οι μαθητές των σχολείων της περιοχής μετά την συγκέντρωση της προηγούμενης εβδομάδας. Θα έχετε μάθει γιαυτή την κινητοποίηση. Στις 4/12 κάποιος παραβίασε το κόκκινο φανάρι και τραυμάτισε θανάσιμα έναν 15χρονο. Τον χτύπησε, γκάζωσε και εξαφανίσθηκε. Και οι μαθητές για να διαμαρτυρηθούν έκλεισαν για δύο ώρες την Κηφισίας απαιτώντας να μπει μια πεζογέφυρα στο φανάρι που συνδέει το Χαλάνδρι με το Ψυχικό και την Φιλοθέη. Ο Δημήτρης Ρέππας ο νέος υπουργός Δημοσίων Έργων υποσχέθηκε ότι θα βρει τρόπο να γίνει γρήγορα η πεζογέφυρα για τους χιλιάδες μαθητές που προσπαθούν να διασχίσουν την Κηφισίας για να πάνε στο Αρσάκειο, στο Μωραΐτη, στο Κολλέγιο και σε άλλα 4 μεγάλα δημόσια σχολεία. Όλοι συγκινήθηκαν με την κινητοποίηση των μαθητών κανείς όμως δεν τους είπε την αλήθεια.

Το 2001 στο πλαίσιο των έργων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες αποφασίσθηκε να γίνουν τρείς ανισόπεδοι κόμβοι στην περιοχή και δύο πεζογέφυρες. Ανισόπεδοι στον Φάρο Ψυχικού, στην Αγία Βαρβάρα Χαλανδρίου και στη Φιλοθέη. Και πεζογέφυρες που θα συνδέουν το Άλσος της Αγίας Βαρβάρας με το Ψυχικό και το Χαλάνδρι με την Φιλοθέη. Μόλις ανακοινώθηκαν τα έργα κάποιοι τοπικοί παράγοντες άρχισαν να φωνάζουν: «καταστρέφεται η φυσιογνωμία της περιοχής, αυξάνεται η ρύπανση και υποβαθμίζεται η ποιότητα ζωής». Μάλιστα στον Φάρο Ψυχικού έγιναν σκληρές συγκρούσεις «αγανακτισμένων πολιτών» με τα ΜΑΤ. Τελικά έγινε μια μόνο ανισόπεδη διάβαση και καμία πεζογέφυρα και έτσι έμειναν ευχαριστημένοι και οι «παράγοντες» που σώσανε την φυσιογνωμία της περιοχής (!) και ο Λαλιώτης και ο Σημίτης που γλίτωσαν κάποια εκατομμύρια ευρώ. Οι μαθητές βέβαια δεν είναι υποχρεωμένοι να τα ξέρουν όλα αυτά κάποιος όμως τόσες μέρες έπρεπε να τους το πει. Θα μπορούσαν ίσως και οι «παράγοντες» κάποιοι εκ των οποίων «πρωταγωνιστούν» ακόμη στα δημόσια πράγματα, να εμφανιστούν στην συγκέντρωση έχοντας ένα πλακάτ κρεμασμένο στο λαιμό τους. «Εμείς αποτρέψαμε τους ανισόπεδους κόμβους και τις πεζογέφυρες - ζητάμε συγνώμη». Αντί να γίνει αυτό όμως όλοι επιδόθηκαν σε ένα κυνήγι μαγισσών. Η προσφιλής μας μέθοδος.

Όλοι αγανάκτησαν με αυτόν που παραβίασε το κόκκινο και τραυμάτισε θανάσιμα τον μαθητή, κανείς δεν είπε γι αυτούς που αγωνίσθηκαν για να μην υπάρχουν κάμερες στους δρόμους. Σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο οι κάμερες στα φανάρια έχουν μειώσει έως και 90% τις παραβιάσεις και τα ατυχήματα. Στην Αγγλία υπολογίζουν ότι οι κάμερες σώζουν κάθε χρόνο 870 άτομα, στην Ελλάδα όμως, στην χώρα με τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα στον «δυτικό κόσμο», υπήρξε πολιτικός που είπε στη Βουλή ότι δεν πρέπει να μπουν κάμερες στους δρόμους γιατί «αυτές οι κάμερες είναι περιστρεφόμενες και κάποια στιγμή κάποιος θα τις στρέψει προς τα σπίτια». Και αντί να σπεύσουν γιατροί να τον μαζέψουν, οι σύντροφοί του βγήκαν στους δρόμους, έριξαν σπρέι και τύλιξαν με μαύρες σακούλες τις κάμερες για να μπορούν όλοι ελεύθερα να παραβιάζουν το κόκκινο και τους λεωφορειόδρομους.

Κάπως έτσι κινείται η ζωή μας τις τελευταίες δεκαετίες.

Με κάτι απίθανους τύπους που πότε είναι Δήμαρχοι, πότε υπουργοί, πότε συνδικαλιστές ή δημοσιογράφοι (διαμορφωτές της κοινής γνώμης δηλαδή), να προσπαθούν να εμποδίσουν την κοινωνία να κάνει μερικά βήματα μπροστά. Με όπλα τους την άγνοια, τις ιδεοληψίες τους, τον λαϊκισμό και τα συμφέροντα τους βέβαια.

Το τελευταίο που τους ενόχλησε ήταν το κάλεσμα του Παπανδρέου για έναν "νέο" πατριωτισμό. Και ζήτησαν να μην νοθεύουμε τον κλασικό μας πατριωτισμό. Λες και οι εχθροί της χώρας είναι σήμερα οι Τούρκοι, οι Σκοπιανοί και οι Αλβανοί και δεν είναι αυτοί που κρατούν την χώρα δεμένη στο παρελθόν. Αυτοί δηλαδή που δεν επιτρέπουν να μειωθούν τα ατυχήματα, να περιοριστούν τα σκουπίδια, να διευκολυνθούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, να λειτουργήσουν τα Πανεπιστήμια (για να αναφέρω μόνο τα 4 θέματα που μας απασχόλησαν τον τελευταίο μήνα).

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=857&reftab=61&t=%CE%9F%CF%87%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και Θάνος Αξαρλιάν

* Σύμφωνει ήταν διαφορετικές περιπτώσεις θανάτων και γενικά συγκρίσεις ανόμοιων πραγμάτων για εύκολη εξαγωγή συμπερασμάτων αποτελεί πρακτική Καρατζαφέρη. Προσωπικά όμως, ως 16άρης όταν ο Αξαρλιάν σκοτώθηκε από λάθος χτύπημα της 17Ν, σκέφτομαι ότι μακάρι να είχαμε ασχοληθεί περισσότερο με τον άδικο χαμό του. Άλλωστε, το «αγωνιστικό» πάθος (βλ. καταλήψεις για Νόμο Κοντογιαννόπουλου) δεν μας έλειπε... (stel)

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και Θάνος Αξαρλιάν από το blog «Ετσι το βλέπω» ( http://isabellaki.blogspot.com/ )

Προχθές ήταν η θλιβερή πρώτη επέτειος του θανάτου του μικρού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που έπεσε από τα πυρά του αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα. Για το συμβάν και τα γεγονότα που το ακολούθησαν θα μπορούσα να πω πολλά. Θα μπορούσα να αναφερθώ στην ανευθυνότητα της κυβέρνησης όπως αυτή εκφράστηκε από τον τότε Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιο και για θέματα Δημοσίας Τάξεως Προκόπη Παυλόπουλο, που με τις δηλώσεις του το επόμενο πρωϊνό άναψε ουσιαστικά το πράσινο φως για το κάψιμο της Αθήνας, για τον αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος, εν προκειμένω τον Αλέξη Τσίπρα, που, το λιγότερο, ανέχθηκε την ύπαρξη των γνωστών ομάδων μέσα στους κόλπους της πορείας του κόμματος του, για την ανεπάρκεια των δυνάμεων καταστολής που όπως φάνηκε και από το γεγονός αυτό δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν κρίσιμες και δύσκολες καταστάσεις, για την οπτική των μαθητών, όπως εκφράσθηκε από μαθήτρια λυκείου στην χθεσινή εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά “πιστεύαμε εκείνη την ημέρα (του μεγάλου συλλαλητηρίου) ότι θα μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι καλό, να ρίξουμε την κυβέρνηση” λες και αυτό ήταν το ζήτημα, θα μπορούσα να πω πάρα πολλά. Το πιο κάτω όμως σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου στα χθεσινά Νέα νομίζω ότι επισημαίνει το σημαντικότερο συμπέρασμα που βγαίνει από την δολοφονία Γρηγορόπουλου και τις διαστάσεις που έχει πάρει αυτή.
Για μία μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας, σημασία δεν έχει ο νεκρός, αλλά ποιος ήταν ο δράστης. Για τον δυστυχή Θάνο Αξαρλιάν, που έπεσε από ρουκέτα της Ε.Ο. 17Ν στις 14 Ιουλίου 1992, καμία πορεία διαμαρτυρίας, καμία εκδήλωση, κανένας παλλαϊκός ξεσηκωμός δεν συντελέσθηκε. Δεκαεπτά και βάλε χρόνια μετά, σχεδόν ξεχασμένος, αποτελεί απλά μία παράπλευρη απώλεια.

Ευχή μου είναι τα θύματα της τρομοκρατίας και της βίας, από όπου και εάν αυτή προέρχεται, να μην λησμονιούνται και να μην αποτελούν πεδίον εκμετάλλευσης κανενός.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον Αλέξη και τον Θάνο.

http://isabellaki.blogspot.com/2009/12/blog-post.html

Αναζητώντας το πραγματικό νόημα του Δεκέμβρη

* Με την αστυνομία παρατεταγμένη σε όλα τα μήκη και πλάτη της πόλης, την κυβέρνηση να ενδιαφέρεται να δείξει ότι όλα είναι καλύτερα από πέρσι και ότι η Αθήνα «δεν έχει παραδοθεί στο έλεος των βανδάλων», το ΣΥΡΙΖΑ να επαναλαμβάνει τις προβλέψιμες πλέον επικοινωνιακές κοντρίτσες του με ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, το ΚΚΕ να οργανώνει ξεχωριστές πορείες και τους μπαχαλάκηδες να εισάγουν ενισχύσεις από το εξωτερικό, η επέτειος της μνήμης της δολοφονίας ενός παιδιού και όσα επακολούθησαν μετατράπηκαν απλά σε μία δεύτερη «17 Νοέμβρη» στο ημερολόγιο. Και αν η πραγματική 17 Νοέμβρη άντεξε κάποια χρόνια πριν εκφυλιστεί στο βωμό μεγαλύτερων συμφερόντων, οι σημερινοί νεολαίοι και η περσινή δήθεν εξέγερση τους το έχουν χάσει ήδη το παιχνίδι... Να περάσει η επόμενη γενιά... (stel)

Αναζητώντας το πραγματικό νόημα του Δεκέμβρη από το blog G700 (γενιά των 700 ευρώ)

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 ένας ειδικός φρουρός της ΕΛ.ΑΣ πυροβολεί εν ψυχρώ και σκοτώνει ένα 15χρονο μαθητή, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Η δολοφονία του Αλέξη στην οδό Τζαβέλα στα Εξάρχεια, πυροδοτεί ένα ανεπανάληπτο για τα ελληνικά χρονικά, μαζικό κύμα αντίδρασης, που μετατρέπει την Αθήνα και τις άλλες πόλεις της επαρχίας σε πραγματικό πεδίο μάχης για 15 ολόκληρες μέρες. Από τη μία ξεχύνεται ένα τυφλό τσουνάμι βίας που παρασέρνει με καταστροφική μανία στο διάβα του όχι μόνο την Αστυνομία, αλλά ολόκληρη την πρωτεύουσα. Από την άλλη ξεχύνεται στους δρόμους ένα κύμα μαζικών διαδηλώσεων στο οποίο συμμετέχουν νέοι, μαθητές, φοιτητές, καθώς και η πλειονότητα των πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει με δέος τα γεγονότα της Αθήνας. Οι πάντες προσπαθούν να καταλάβουν και να εξηγήσουν τι συμβαίνει.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, είμαστε σε θέση να ισχυριστούμε ότι ο Δεκέμβρης του ‘08 ήταν ένα ξέσπασμα οργής που γέννησε ένα βραχύβιο, βίαιο, ανομιακό και αναιτηματικό κίνημα. Ένα κίνημα - φτύσιμο στα μούτρα του «συστήματος», με συγκεκριμένη αφορμή, πλην όμως χωρίς σκοπό και στόχο.

Σε αντίθεση με τα όσα γράφονται και λέγονται κατά κόρον από τους κολλημένους στους μύθους και τις αφηγήσεις της Μεταπολίτευσης, οι ταραχές και οι διαδηλώσεις των νέων ΔΕΝ υπήρξαν μια επανάσταση των "σοσιαλ-επαναστατικών" δυνάμεων ενάντια στο “κεφάλαιο” και το «φασιστικό» ελληνικό κράτος. Για τον κάθε ένα νέο ή μεγαλύτερο που συμμετείχε στα γεγονότα του Δεκεμβρίου το φτύσιμο στα μούτρα του συστήματος προήλθε από διαμετρικά αντίθετες αφετηρίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη στιγμή που ένας διαδήλωνε ενάντια στην κρατική καταστολή και τον αυταρχισμό της Αστυνομίας, κάποιος άλλος διαμαρτύρονταν για τα εργασιακά και εκπαιδευτικά αδιέξοδα της νέα γενιάς, άλλος πάλι έβγαινε να στηλιτεύσει τη διαφθορά και τη σαπίλα του πολιτικού συστήματος, την οικονομική κρίση και το δημοκρατικό έλλειμμα, κάποιος τρίτος έπαιρνε τους δρόμους έτσι, χωρίς ισχυρό λόγο, γιατί απλά του τη βίδωσε. Πολλοί πάλι, ουσιαστικά οι «μπαχαλάκηδες» όλων των αποχρώσεων, βρέθηκαν στο δρόμο γιατί γουστάρουν να τα σπάνε και ηδονίζονται μετά να βλέπουν τα κατορθώματά τους στην τηλεόραση. Η G700 συμμετείχε ειρηνικά στις διαδηλώσεις. Μέσα από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που αναλάβαμε, προσπαθήσαμε να νοηματοδοτήσουμε τα γεγονότα, προτάσσοντας ως κυρίαρχο αίτημα τη διαγενεακή δικαιοσύνη.

Δεδομένου λοιπόν του κατακερματισμού των αιτημάτων κατά τα Δεκεμβριανά, κατάσταση που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, και ώντας πλέον ο Δεκέμβρης σημείο αναφοράς για τους νέους και ειδικά τις ηλικίες 15 με 24, τίθεται προς όλους μας το εξής ερώτημα: μπορούμε οι νέοι, με αφορμή το κλείσιμο ενός χρόνου από τη δολοφονία του Αλέξη, να κάνουμε μια νέα αρχή; Μπορούμε αντί να στήνουμε μνημόσυνα, να αναστοχαστούμε δημιουργικά πάνω στα περσινά γεγονότα; Είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε τη δική μας διακριτή ιστορική ταυτότητα, δημιουργώντας ένα κίνημα που θέτει τις δικές του άμεσες κοινωνικές και πολιτικές προτεραιότητες; Μπορούμε να δημιουργήσουμε διακύβευμα που να ξεφεύγει από τα στενά όρια των γλυκανάλατων πατερναλιστικών προτροπών και στερεοτύπων της παλιότερης γενιάς;

Μέχρι στιγμής έχουμε πέσει σε μια παγίδα. Από τη μία έχουμε επιτρέψει στους μπαχαλάκηδες και το οργανωμένο σχέδιό τους για βία, να δώσουν τον τόνο στις εξελίξεις. Θα έπρεπε αυτές τις μέρες όλες οι οργανώσεις νέων απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας να βγουν και να καταγγείλουν τις γιάφκες που στήνονται στο όνομα του Αλέξη, και να βοηθήσουν ταυτόχρονα στην ιδεολογική και οργανωτική στήριξη της πορείας που θα διεξαχθεί στη μνήμη του. Από την άλλη, αν δεν έχουμε «κορκωνοποιηθεί» πλήρως, πνιγόμαστε μέσα στα σύμβολα και τη ρητορική της παλιότερης γενιάς που μας επιβάλλεται από τα ψευτοπροοδευτικά της Μέσα. Δεν είμαστε εδώ για να αναπαράξουμε εν έτει 2009 το σκηνικό της Μεταπολίτευσης πριν από 35 χρόνια. Είμαστε εδώ για να σηματοδοτήσουμε μια νέα αρχή. Να θέσουμε τις δικά μας συγκεκριμένα αιτήματα, τις δικές προτεραιότητες, να δώσουμε στίγμα, χωρίς να γίνουμε μέρος του μεταπολιτευτικού φολκλόρ. Να δημιουργήσουμε ένα νέο κύμα αισιοδοξίας που θα συντρίψει το μηδενισμό και τον κυνισμό. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα και αίτημα του Δεκέμβρη. Μπορούμε;

http://g700.blogspot.com/2009/12/blog-post_05.html

Αγωνιστές με ακροδεξιό IQ

* Η κυβέρνηση δικαιολογημένα χαίρεται που βγήκε αλώβητη από τη φετινή επέτειο του Πολυτεχνείου, μολονότι το κλίμα ήταν τεταμένο και οι φόβοι για επεισόδια μεγάλοι. Σίγουρα, σημαντικό ρόλο έπαιξε η ύπαρξη σχεδίου δράσης, αφενός με την ισχυρή, έστω κι αν «διακριτική» (όπως το επικοινωνιακό λεξιλόγιο πρόσταζε...), παρουσία της αστυνομίας σε όλη την Αθήνα και αφετέρου τις άμεσες προσαγωγές (που δεν κατέληξαν σε συλλήψεις) όταν τα πράγματα πήγαν να ξεφύγουν. Έτσι, ο συνδυασμός «ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις – περιορισμός επεισοδίων – πολλές προσαγωγές – καθόλου συλλήψεις» σίγουρα άφησε τους «ακραίους» όλων των αποχρώσεων ευχαριστημένους και όλους τους υπόλοιπους να χαιρόμαστε που αποφύγαμε τα χειρότερα. Εδώ φτάσαμε... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Αγωνιστές με ακροδεξιό IQ του Σταύρου Θεοδωράκη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Άκουγα χθες κάτι συνταξιούχους αγωνιστές του Πολυτεχνείου και ήταν σαν να είχα γυρίσει στην δεκαετία του ’70. «Οι μπάτσοι είναι κακοί … μπλα … μπλα». «Οι νέοι είναι καλοί… μπλα … μπλα». «Το κράτος δολοφονεί …μπλα …μπλα». Και από κοντά, το γλείψιμο στην «γενιά του Αλέξη», που «θα κάνει ό,τι δεν καταφέραμε να κάνουμε εμείς». Το sic της μετριοπάθειας. Ένας μάλιστα (αγωνιστής) το είπε (σχεδόν) ξεκάθαρα : «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Αυτό λοιπόν είναι το σύνθημα και φέτος. Τέτοια πρόοδος. Έτσι πρέπει να σκέφτεται «η νέα γενιά»…

Ο πιο σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα της σημερινής εξουσίας, δεν είναι οι πολιτικοί, δεν είναι οι γραφειοκράτες, δεν είναι η τηλεόραση, δεν είναι οι εκπαιδευτικοί, δεν είναι οι επιχειρηματίες, αλλά είναι οι … μπάτσοι! IQ επιπέδου «ακροδεξιού οικογενειάρχη».

Κάπως έτσι σκέφτηκε και το «όργανο» και τράβηξε περίστροφο πέρυσι στα Εξάρχεια. Και στο δικό του κόσμο υπήρχε μόνο «καλό-κακό», «άσπρο- μαύρο». Σαν τα στερεότυπα των μεσημεριανών εκπομπών: Αναρχικοί ίσον τρομοκράτες. Εξάρχεια ίσον κουκουλοφόροι. Ναρκομανείς ίσον αλήτες. Μετανάστες ίσον κλέφτες. Ρωσίδες ίσον πόρνες. Ομοφυλόφιλοι ίσον ανώμαλοι κοκ. Οι νέοι όμως, κάτι άλλο δεν θα έπρεπε να ακούσουν από τους «αγωνιστές του Πολυτεχνείου»; Και αν τέλος πάντων δεν έχουν να τους προτείνουν κάτι άλλο – που δεν έχουν- γιατί δεν σιωπούν; Γιατί δεν αφήνουν τους πιτσιρικάδες να βρουν τα δικά τους συνθήματα; Γιατί όλοι είναι υποχρεωμένοι να ζουν με τα φαντάσματα της δεκαετίας του ‘70;

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=550&reftab=37&t=%CE%91%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CF%8C-IQ-

Σιωπή!

* Τα έχω ξαναγράψει αλλά το «καλύτερα να σου βγεί το μάτι...» ταιριάζει απόλυτα στη σχέση του Τσίπρα και του ευρύτερου «συριζέικου» χώρου με ότι έχει να κάνει με «εξεγερμένους νεολαίους» και «επαναστατικά κηρύγματα». Και αυτό, δίκαιο ή άδικο, είναι σίγουρα κρίμα από πολλές απόψεις... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Σιωπή! από το blog «Το κουνούπι» (http://tokounoupi.wordpress.com/)

Εν όψη του Δεκέμβρη που έρχεται (εξέγερση των νέων πέρσι με αφορμή την δολοφονία Γρηγορόπουλου), αν τα παρακάτω λόγια τα έλεγε ο Τσίπρας, σήμερα θα γινόταν της “πόπης” από αγανακτισμένους γραβατοφόρους δημοσιογράφους, τις τσιρίδες του Άδωνι, τον πέλεκυ του ΚΚΕ και το ανάθεμα όλων των νομοταγών “νοικοκυραίων”…

Αντ’ αυτού, σιωπή…

“… Είναι μία επέτειος που επιβάλει πέρα από τις τιμές στους αγωνιστές της εξέγερσης περίσκεψη και την επιστροφή στο ερώτημα αν το ψωμί φτάνει για όλους, αν η παιδεία είναι αυτή που αξίζει στα παιδιά μας, αν η ελευθερία είναι πλήρης και αδιαπραγμάτευτη για τις μειοψηφίες.

Οι αγωνιστές του αντιχουντικού αγώνα αποτελούν πρότυπο συμπεριφοράς, στάσης ζωής, αξιακού κώδικα και τους οφείλουμε περισσότερα από όσα καταθέτουμε. Οι εξεγέρσεις συνήθως συμβαίνουν χωρίς προγραμματισμό, χωρίς σχέδιο και από ανθρώπους που μπορεί αργότερα να μετανιώσουν ή να αλλάξουν.

Στην πραγματικότητα δεν ανήκουν σε αυτούς που τις προκαλούν αλλά σε εκείνους στο όνομα των οποίων εκδηλώνονται. Και είναι σχεδόν πάντα εκφράσεις ανάτασης και διεκδίκησης της νέας γενιάς που προηγείται όταν πρόκειται για τις μεγάλες ανατροπές. Είναι αυτός ένας από τους λόγους για τους οποίους οι νέοι άνθρωποι δικαιούνται την κατανόησή μας ακόμη και για τα λάθη τους“.

Κάρολος Παπούλιας,

Πρόεδρος της Δημοκρατίας

http://tokounoupi.wordpress.com/2009/11/17/σιωπή/

Από την Κούνεβα στον Ομπάμα

* Αρκετά γράφτηκαν για την προχθεσινή συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη. Διαφωνώ με μερικά από όσα η ίδια είπε χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι η συνολική παρουσία της παύει να είναι συγκλονιστική. Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία της πρέπει να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στην επικαιρότητα γιατί συμβολίζει πολλά πράγματα που δυστυχώς χαρακτηρίζουν τη σημερινή Ελλάδα: το ρατσισμό, την εξολόθρευση του υγιούς συνδικαλισμού, τη διεφθαρμένη και ανίκανη αστυνομία, το απαράδεκτο καθεστώς εργασιακών σχέσεων ορισμένων επαγγελμάτων και αρκετά ακόμα... (stel)

Από την Κούνεβα στον Ομπάμα του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

“Tα κόμματα είναι ένα πλαίσιο. Είναι ιεραρχικά. Η φιλοδοξία του ενός να είναι πάνω από τον άλλο περνάει στην κοινωνία”. Τι είναι αυτό; Είναι κάποια ανάλυση από το σημερινό τύπο για το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας; Είναι το συμπέρασμα ενός πολιτικού επιστήμονα για την κατάσταση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα; Όχι.

Είναι κάτι πολύ πιο απλό και κάτι πολύ πιο τραγικά απτό. Είναι μια φράση της Κωνσταντίνας Κούνεβα από αυτή την ασύλληπτης δραματικής έντασης συνέντευξη που έδωσε στο Σταύρο Θεοδωράκη – κι αν δεν την είδατε χτες το βράδυ στο Mega, αναζητήστε τη ή περιμένετε τη βέβαιη επανάληψή της και ακυρώστε οτιδήποτε άλλο για να την παρακολουθήσετε.

Μια καθαρίστρια από τη Βουλγαρία, όπου ήταν διανοούμενη, να εξηγεί σε λαμπρά ελληνικά γιατί δεν μπήκε ποτέ σε κόμματα, και προτίμησε το συνδικαλισμό μέχρι να συναντήσει ένα μπουκάλι ακουαφόρτε.

Την άκουγα να λέει πως δεν έχει μίσος γι'αυτόν που το πέταξε, ούτε για εκείνους που τον έστειλαν. Κι αναρωτήθηκα αν υπάρχει άλλη τέτοια τηλεοπτική στιγμή. Και υπάρχει. Μόνον μία φορά στο παρελθόν θυμάμαι ένας άνθρωπος που υπέφερε απάνθρωπα να συναντά στη δημόσια έκθεση της τηλεόρασης τους δημίους του και να μιλά μαζί τους και γι'αυτούς ξεπερνώντας το ανυπέρβλητο συναίσθημα του ανθρώπου. Ήταν η περίφημη συνέντευξη του Αλέκου Παναγούλη με τους βασανιστές του.

Ποιοί, όμως, σήμερα είναι οι ένοχοι της Κούνεβα; Είμαστε όλοι.

Είμαστε εμείς που θα δούμε να καθαρίζουν τη σκάλα μας και δεν θα ρωτήσουμε (όχι από αφέλεια, βέβαια...) ποιά είναι η εταιρεία του συνεργείου και πώς δουλεύει.

Είμαστε όσοι θα ανεχτούμε να συνεχιστεί η βαρβαρότητα της άρνησης ενός πιστοποιητικού γέννησης και ταυτοπροσωπίας στα γεννημένα στην Ελλάδα παιδιά των μεταναστών.

Είμαστε όσοι στην συνέντευξη της Κούνεβα θα γυρίσουμε κανάλι, γιατί προτιμάμε να μην βλέπουμε.

Κι είμαστε όσοι αύριο που θα αρχίσει η συζήτηση για το ασφαλιστικό θα δούμε τον κίνδυνο της μοιρασιάς, της απώλειας πιθανών κεκτημένων – αντί για τη στοιχειώδη δικαιοσύνη μιας βασικής ασφάλισης για όλους.

Όσοι δεν στοιχηθούν, δηλαδή, στην άρνηση μιας τόσο θεμελιώδους ανισότητας που αναιρεί την ηθική βάση της κοινωνίας, που αντιστέκεται μέχρι τέλους και δεν ξεκολλάει από το δέρμα μιας χώρας παρά μόνο μέσα από μεγάλες πολιτικές μάχες, σαν αυτή που έδωσε, στοιχηματίζοντας τα πάντα, και τελικά κερδίζει στην Ουάσιγκτον ο μείζων αυτός πολιτικός που λέγεται Μπαράκ Ομπάμα.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1524:2009-11-09-07-08-49&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

Επεσε το Τείχος;

* Εμείς οι Έλληνες δεν γνωρίζουμε γεγονότα που αφορούν στα δικά μας πρόσφατα ιστορικά γεγονότα, όπως πχ τον Εμφύλιο, οπότε δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη η άγνοια και υποτίμηση της σημασίας της Πτώσης του Τείχους. Στη χώρα μας, όσοι δεν εμπνέονται από το μήνυμα της Παπαρήγα κατά της «αφρόκρεμας των ιμπεριαλιστών που πανηγυρίζουν για την καπιταλιστική παλινόρθωση», προτιμούν να ασχολούνται με τους λιμενεργάτες, τα ονόματα των γενικών γραμματέων και τα επικείμενα μπάχαλα των Εξαρχείων... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Επεσε το Τείχος; του Γιάννη Πρετεντέρη (στο ΒΗΜΑ)

Πριν από είκοσι χρόνια, όταν έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου, η Ελλάδα κοιτούσε αλλού. Με τον συνήθη επαρχιωτισμό της παρέκαμπτε το ιστορικότερο γεγονός της μεταπολεμικής Ευρώπης και εξαντλούσε τα πάθη της στην παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου για το σκάνδαλο Κοσκωτά και στις διερευνητικές εντολές μετά τις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου.

Είκοσι χρόνια αργότερα, η Ιστορία ξεχώρισε το σημαντικό από το ασήμαντο. Η πτώση του Τείχους άλλαξε το πρόσωπο της Ευρώπης. Την κυβέρνηση Ζολώτα την έχουν ξεχάσει ακόμη κι όσοι την αποτελούσαν.

Εκτός κι αν δεν ήταν μόνο επαρχιωτισμός. Εκτός κι αν ο μέσος δημοκρατικός Ελληνας της Μεταπολίτευσης ουδέποτε μέτρησε το Τείχος του Βερολίνου για αυτό που πραγματικά αντιπροσώπευε: Το τελευταίο σύμβολο του ολοκληρωτισμού, μιας αποκρουστικής επιχείρησης που χρειάστηκε να ηττηθεί πολλές φορές για να καταρρεύσει.

Στα σημερινά παιδιά, η Σοβιετική Ενωση ηχεί τόσο μακρινή, ακαταλαβίστικη και ξένη, όσο η ναζιστική Γερμανία ή η φασιστική Γερμανία. Για τους πατεράδες τους, όμως, δεν ήταν καθόλου αυτονόητο ότι η μισή Ευρώπη ζούσε σε καθεστώς μεταπολεμικής κατοχής. Ισα ίσα! Η κρατούσα αίσθηση στην Ελλάδα (και δεν εννοώ, βεβαίως, μόνο τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ...) θεωρούσε, ακόμη και το 1989, ότι η Ανατολή ήταν μικρότερο κακό από τη Δύση και, πάντως, λιγότερο ενοχλητική.

Η αίσθηση του «κακού» για αυτό που υπήρχε στην άλλη πλευρά του Τείχους ήταν εξαιρετικά μετρημένη. Θα υπενθυμίσω, ας πούμε, ότι στις αναρίθμητες αντιδράσεις κατά του «αμερικανικού ιμπεριαλισμού» δεν προσετέθη ποτέ ούτε μία αντίδραση κατά της σοβιετικής πολιτείας.

Η επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία, η εισβολή στο Αφγανιστάν, η ανάμειξη στην Πολωνία βρήκαν ακόμη και υποστηρικτές, ενώ ούτε ένας έλληνας μαθητής δεν πληροφορήθηκε ποτέ ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε με τη Γερμανία και τη Σοβιετική Ενωση στο ίδιο στρατόπεδο ή ότι η Λετονία, η Εσθονία και η Λιθουανία δεν ήταν «σοβιετικές επαρχίες» αλλά κατακτημένες χώρες.

Δεν είναι, ασφαλώς, δουλειά μου να ερμηνεύσω το αίσθημα ενός λαού. Η καταγραφή του, όμως, εξηγεί για ποιον λόγο (και σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες...) η πτώση του Τείχους και η κατάρρευση του κομμουνισμού δεν έγινε δεκτή στη χώρα μας με την έκρηξη χαράς και το αίσθημα ανακούφισης που εκδήλωσαν αυθόρμητα όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι.

Επαρχιωτισμός, δηλαδή, αλλά και επιφύλαξη, ίσως και δυσφορία. Υπό αυτή την έννοια, το Τείχος στο Βερολίνο μπορεί να έπεσε πριν από είκοσι χρόνια. Αλλά για την Ελλάδα, δεν είμαι ακόμη βέβαιος...

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=298443&dt=10/11/2009

Οι «ομφαλοί της Γης»

του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

* Το άρθρο αυτό το διάβαζα το Σαββατοκύριακο, στη διάρκεια του οποίου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να συζητήσω με πολλά άτομα από τη Νορβηγία και να συνειδητοποιήσω για άλλη μία φορά πόσο πολύ απέχουμε στις αντιλήψεις και την ποιότητα ζωής από τις περισσότερες χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης. Δυστυχώς, η νοοτροπία του Νεοέλληνα αποτελεί ένα κακοδιαμορφωμένο μίγμα μεταξύ υπερηφάνειας για την πλούσια κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδας, φόβου και καχυποψίας προς καθετί ξένο λόγω Τουρκοκρατίας και Κατοχής και ανομολόγητης συντήρησης λόγω της διαχρονικά ισχυρής επιρροής της Εκκλησίας. (stel)

Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επισκέφθηκε τους Δελφούς του έδειξαν τη μεγάλη πέτρα που σημάδευε στην αρχαιότητα τον «ομφαλό της Γης». Eκείνος ζήτησε να την πετάξουν μακριά διότι «με κάτι τέτοια οι Νεοέλληνες αρνούνται να προοδεύσουν». Φυσικά, ο μεγάλος πολιτικός δεν εννοούσε τη φυσική καταστροφή του μνημείου, αλλά την καταστροφή μιας αντίληψης που κάνει την Ελλάδα να αρκείται στο αρχαίο κλέος εκείνων που θεμελίωσαν τον δυτικό πολιτισμό.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει ένας ομφαλός της Γης. Για την ακρίβεια, κάθε αρχαίος πολιτισμός είχε το δικό του κέντρο της Γης. Οι ομφαλοί είναι τόσοι όσοι και οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν. Αν το καλοσκεφτούμε είναι φυσικό: σε μια σφαίρα κάθε σημείο είναι κέντρο της επιφάνειάς της. Αν ταυτόχρονα πιστέψεις ότι η Γη είναι επίπεδη και πειραματιστείς ταξιδεύοντας προς κάθε κατεύθυνση, θα διαπιστώσεις ότι πραγματικά βρίσκεσαι στο κέντρο της Γης. Μόνο που από τον 16ο αιώνα όλος ο κόσμος έμαθε ότι η Γη είναι στρογγυλή και ομφαλός δεν υπάρχει. Όλοι; Όχι ακριβώς...

Στην Ελλάδα αρνούμαστε ακόμη να δεχθούμε ότι η Γη είναι στρογγυλή, ότι δημιουργείται ένας οικουμενικός πολιτισμός στον οποίο όλοι συμβάλλουν με το δικό τους στίγμα. Σίγουρα η αρχαιοελληνική συμβολή ήταν μεγάλη στον δυτικό πολιτισμό και ο δυτικός πολιτισμός κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο. Αλλά και ο εβραϊκός πολιτισμός δια του χριστιανισμού συνέβαλε, όπως συνέβαλε και ο αραβικός με την ανάπτυξη των επιστημών την περίοδο που η χριστιανική Δύση έμενε στάσιμη. Ο κόσμος σήμερα χορεύει σε ρυθμούς που προέρχονται από την Αφρική, διασκεδάζει με τρόπους που αναπτύχθηκαν στην Αμερική, εκφράζει τις εσωτερικές του αγωνίες με τη ρωσική λογοτεχνία κ.λπ. Όλοι οι πολιτισμοί έχουν να καυχώνται για κάποιο λιθάρι στο παγκόσμιο πολιτιστικό οικοδόμημα.

Το ζήτημα είναι σήμερα τι κάνουμε. Πόσο μπολιάζουμε με τη δική μας δημιουργία τον οικουμενικό πολιτισμό που δημιουργείται ή απλώς ομφαλοσκοπούμε στις πέτρες που κάποτε σημάδευαν το κέντρο της Γης. Αυτές προσέφεραν όσα είχαν να προσφέρουν και με το να καθόμαστε απλώς πάνω τους δεν μας τιμά ούτε τις τιμάμε.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_23/05/2009_315733

Η ευκαιρία που χάθηκε

του Αλέξη Παπαχελά (στην Καθημερινή)

* Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η σύγκριση Αθήνας – Βαρκελώνης όσον αφορά στη μετά-Ολυμπιακή αξιοποίηση πάντα θα μας πληγώνει... (stel)

Πριν από πολλά χρόνια έπινα το ποτό μου στη Σαντορίνη, σε ένα από τα ωραιότερα μπαλκόνια του κόσμου. Στο διπλανό τραπέζι καθόταν ένας άλλος ένοικος του ξενοδοχείου που έμοιαζε με το αρχέτυπο του νεοελληνικού νεοπλουτισμού και ο οποίος επέμενε να μιλάει δυνατά, να σχολιάζει τους γύρω του και γενικώς να καθιστά όσο πιο δύσκολη γινόταν την απόλαυση του ηλιοβασιλέματος. Αντελήφθη τον εκνευρισμό των υπολοίπων και με, αυτοκριτικό όσο και πικρό χιούμορ, γύρισε και είπε: «Είδατε πόσο δίκαιος είναι ο Θεός; Μας έχει χαρίσει τον πιο μαγικό τόπο στον κόσμο. Σκεφθείτε να μας είχε κάνει και εμάς τέλειους;»

Η ατάκα αυτή μου ήλθε στο μυαλό, καθώς έβλεπα χθες το απόγευμα το πάλαι ποτέ κοσμοπολίτικο Φαληρικό Δέλτα. Θυμώνω όταν σκέπτομαι ότι έχουν περάσει πέντε χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και η Αθήνα όχι απλά δεν μοιάζει με τη Βαρκελώνη, αλλά έχει πάει και λίγο πιο πίσω από εκεί που ήταν το 2004. Ο αυτοκινητόδρομος και οι περίπλοκες διακλαδώσεις του κατέστρεψαν την όποια πρόσοψη είχε ιστορικά αυτή η πόλη στη θάλασσα. Η περιοχή γύρω από το ΣΕΦ είναι αναξιοποίητη και αφρόντιστη. Τα παρτέρια των δρόμων είναι γεμάτα σκουπίδια. Ο περίφημος περίπατος που θα μπορούσε κανείς να κάνει από το ΣΕΦ μέχρι τη Γλυφάδα και πιο κάτω υπάρχει μόνο στα χαρτιά. Το Ελληνικό παραμένει ένα φάντασμα για το οποίο κανείς δεν τολμά να πάρει μια απόφαση. Είναι βέβαια και δύσκολο να ξέρεις με ποιον πρέπει να θυμώσεις σε αυτή τη χώρα. Υπουργεία, Ολυμπιακά Ακίνητα, Τοπική Αυτοδιοίκηση μπλέκονται σε ένα κουβάρι που βολεύει όλους και δεν αφήνει ποτέ να γίνει τίποτα θετικό. Μαρίνες, που σε άλλες χώρες θα ήταν φροντισμένες «βιτρίνες», διοικούνται από κομματικούς παρατρεχάμενους που μπερδεύουν το σέρβις με το ρουσφέτι. Οι δήμοι διεκδικούν με τον πιο ακραίο τρόπο την εκμετάλλευση μιας περιοχής, αλλά σπανίως ξέρουν να τη διαχειρισθούν αποτελεσματικά.

Υπάρχουν ασφαλώς οι εξαιρέσεις και φαίνονται εκεί που ο ιδιωτικός τομέας μπόρεσε να κάνει αυτό που κάνει και σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Και η εικόνα θα είναι σαφώς καλύτερη όταν το πείσμα του Ιδρύματος Νιάρχου φέρει ορατό αποτέλεσμα στο Φάληρο.

Είναι όμως τόσο κρίμα. Δεν υπάρχει άλλη πόλη που προσφέρει τόσες ομορφιές τόσο κοντά στο κέντρο της. Το παράδειγμα της Βαρκελώνης έμεινε ένα απομακρυσμένο και άπιαστο όνειρο.

Και αυτό γιατί εδώ δεν έγινε ποτέ ένας μεγάλος, συγκροτημένος διάλογος για το πώς θα έπρεπε να μοιάζει αυτή η πόλη. Ενώ εκεί τα καλύτερα μυαλά άνοιξαν μια κουβέντα και κατέληξαν σε ένα συγκεκριμένο όραμα, αλλά και σχέδιο. Το 2004 έδωσε μια μοναδική ευκαιρία που χάθηκε στον βωμό της ταχύτητας και των μεγάλων έργων χωρίς καμία αισθητική (πλην Καλατράβα). Από τότε μέχρι σήμερα χάθηκαν και άλλες ευκαιρίες για να αλλάξει πραγματικά η όψη της Αθήνας. Και απομένει το ερώτημα γιατί να είμαστε τόσο ανάξιοι να προστατεύσουμε και να διαχειρισθούμε όλη αυτή την ομορφιά γύρω μας.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_83_20/05/2009_315344