Πρωθυπουργικός απολογισμός

* Πάλι περί Σημίτη ο λόγος και πάλι από το Συγκρότημα... (stel)

Πρωθυπουργικός απολογισμός του Δημήτρη Καστριώτη (στο ΒΗΜΑ)

Επί πρωθυπουργίας του κ. Κ. Σημίτη (αλλά και έπειτα απ΄ αυτήν) είχα συχνά την εντύπωση μιας «αγιογραφικής» αποτίμησής του από μερίδα του πολιτικού σχολιασμού- όχι μόνο δημοσιογραφικού. Κοντά στην αναμφισβήτητη διαχειριστική επιμέλεια του πρώην πρωθυπουργού και στο χαμηλό προφίλ του προσωπικού βίου του προβαλλόταν και μια εικόνα υποτιθέμενης καθολικής ρήξης με τα πράγματα, ενδεικτική έκφραση της οποίας ήταν ότι ο κ. Σημίτης ενδιαφερόταν αποκλειστικά για την υστεροφημία του και όχι για την πολιτική του επιβίωση.

Αυτού του είδους η αποτύπωση μου φαινόταν ανέκαθεν παράδοξη. Οχι εξαιτίας των πολιτικών επιλογών του κ. Σημίτη, ούτε επειδή αμφισβητούσα τις ικανότητες ή την τιμιότητά του. Αλλωστε κάθε πρωθυπουργός αποτιμάται συνήθως από τη σύγκρισή με τον διάδοχό του- και η πολιτεία του κ. Κ. Καραμανλή στην ηγεσία της χώρας απέδειξε με το παραπάνω ότι ο κ. Σημίτης ήταν καλός πρωθυπουργός.

Η διαφωνία μου εστιαζόταν στο ότι οι «αγιογραφικές» προσεγγίσεις παραγνωρίζουν ορισμένα αμείλικτα δεδομένα της πολιτικής ζωής, που ένας πρόεδρος κόμματος και πρωθυπουργός δεν μπορεί να αντιπαρέλθει, όσο ισχυρή και αν είναι η εξυγιαντική του πρόθεση. Ανάμεσα σε αυτά είναι η τήρηση ισορροπιών στο κόμμα- που περιλαμβάνει και τη διανομή «ανταμοιβών» επί κρατικών θέσεων στα στελέχη του-, η χρηματοδότηση του κόμματος υπό το βάρος τού ότι η εκλογική νίκη εξαρτάται από τη μεγιστοποίηση της προεκλογικής δαπάνης κ.ο.κ. Η αναγνώριση ότι αυτές οι παράμετροι υφίστανται δεν αποτελεί κυνική παραδοχή τους, αλλά ρεαλιστική καταγραφή των συνθηκών υπό τις οποίες πράγματι ασκείται η πολιτική. Ακόμη και αν ένας πρωθυπουργός επιθυμούσε να μεταμορφώσει τα πράγματα, δεν θα μπορούσε να το κάνει εξ εφόδου παρά μόνο αν αποδεχόταν την προοπτική της εκλογικής ήττας- πράγμα αντίθετο προς τον ρόλο του. Αν υιοθετήσει κανείς αυτή τη βάση ως αφετηρία συλλογισμού, συνειδητοποιεί ότι από έναν καλό και έντιμο πρωθυπουργό δεν περιμένουμε τελικώς διαχειριστική παρθενία και ηθική στάση αναχωρητού (αν και μετά τα δείγματα γραφής ορισμένων μοναχών ο αναχωρητισμός μάλλον έχει χάσει το νόημά του), αλλά ικανότητα στην πολιτική διαχείριση και βελτιωτικά βήματα στο δημόσιο ήθος. Οποτε αυτά συντρέχουν, η αποτίμηση είναι θετική, ακόμη και αν είναι εύλογο να υποθέσει κανείς πως ο-καλός- πρωθυπουργός δεν παύει να αντιλαμβάνεται ορισμένα και να υποπτεύεται άλλα τόσα απ΄ όσα παράτυπα ή και... χειρότερα συμβαίνουν γύρω του.

Σήμερα, που η χώρα βρίσκεται σε αγωνιώδη οικονομική περιδίνηση, θα ήταν, πιστεύω, επικίνδυνο λάθος να υποκατασταθεί η σύγκριση του έργου των πρωθυπουργών από τις «απογραφές» διεφθαρμένων στον περίγυρό τους. Οχι επειδή αυτό θα αδικούσε τον κ. Σημίτη· αλλά επειδή θα μας οδηγούσε σε εσφαλμένη αντίληψη για τα αίτια της ελληνικής κρίσης, τα οποία, όπως δείχνουν οι αριθμοί, εστιάζονται πολύ περισσότερο στην ανικανότητα παρά στην κλοπή - και ας αθροίζονται τα κλοπιμαία σε ουκ ολίγα ακίνητα και καταθέσεις.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=335205&dt=02/06/2010

Ρέκβιεµ

* Έχω την εντύπωση πως ο Κώστας Σημίτης δεν θα είχε πολλά να χάσει αν τελικά επέλεγε να καταθέσει στην εξεταστική για τη Siemens, έστω κι αν η κλήση του ήταν μικροκομματικό παιχνίδι της ΝΔ. Η ευρύτερη κοινωνία έχει προ πολλού βγάλει τα συμπεράσματα της για το έργο και το ήθος του και μπορεί η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού σε εξεταστική επιτροπή σκανδάλου στη Βουλή να έπληττε πρόσκαιρα την εικόνα του αλλά οι κακόβουλοι παραλληλισμοί με τον Καραμανλή και τις πρακτικές του, αν συνεχιστούν, αποτελούν, αναμφισβήτητα, μεγαλύτερο στίγμα... (stel)

Ρέκβιεµ του Δηµήτρη Μητρόπουλου (στα ΝΕΑ)

Δεν υπάρχει χάπι εντ στην πολιτική. Το έζησαν γίγαντες της ευρωπαϊκής πολιτικής, όπως ο Χέλµουτ Κολ ή ο Φρανσουά Μιτεράν. Ο Κολ, καγκελάριος επί δεκαοκτώ χρόνια, υπέστη το στίγµα ενός σκανδάλου πολιτικού χρήµατος στο τέλος της καριέρας του. Αυτή που έσπευσε να τον πετάξει στο ποτάµι ήταν η προστατευόµενή του στους Χριστιανοδηµοκράτες, Ανγκελα Μέρκελ. Ο Μιτεράν, πρόεδρος επί δεκατέσσερα χρόνια, τέλειωσε τη θητεία του ηµιθανής από καρκίνο, µέσα σε γενικό κλίµα απαξίωσης. Συνεργάτες του - κι ένας πρωθυπουργός! - αυτοκτόνησαν για υποθέσεις που και σήµερα ακόµη δεν έχουν διαλευκανθεί, ενώ ο ίδιος αναγκάστηκε να δηµοσιοποιήσει την ύπαρξη της δεύτερης οικογένειάς του και της κόρης του Μαζαρίν.

Από την άποψη αυτή, τα όσα υφίσταται τις τελευταίες ηµέρες ο Κώστας Σηµίτης ταιριάζουν µε µια µελαγχολική αλήθεια της πολιτικής. Το κακό σε προλαβαίνει, ακόµη και πολλά χρόνια µετά. Και το χειρότερο είναι πως στη δηµόσια ζωή - από εποχής δηµαγωγών της αρχαίας Αθήνας - η δυσφήµηση µπορεί προσωρινά να αποδειχθεί ισχυρότερη από την αλήθεια. Στην περίπτωση του Σηµίτη δύο είναι οι αλήθειες που έχουν αυτήν τη στιγµή σηµασία και πρέπει να αποκατασταθούν.

Αλήθεια πρώτη: Δεν µπήκαµε στην ΟΝΕ µε πλαστά στοιχεία. Μπήκαµε όµως έχοντας υψηλό ποσοστό χρέους. Το να συναλλάσσεται σε ευρώ η Ψωροκώσταινα είχε επίσης έναν κίνδυνο: να αποµειωθεί η, ούτως ή άλλως, ισχνή ανταγωνιστικότητα της οικονοµίας µας.

Από το 2001 και µετά η διακυβέρνηση Σηµίτη έβαλε ως στόχο την πραγµατική σύγκλιση. Προσέκρουσε στους τσιµεντένιους κήπους της Ολυµπιακής Βαβυλώνας.

Προσέκρουσε επίσης στην αντίσταση των πάντων - του ΠΑΣΟΚ, των συνδικάτων, της αντιπολίτευσης και, τελικά, της κοινωνίας - σε αναγκαίες µεταρρυθµίσεις όπως το Ασφαλιστικό.

Είναι άδικο να κατηγορείται ο Σηµίτης για κάτι που ουδείς πριν ή µετά από αυτόν επιχείρησε. Το Ασφαλιστικό αλλάζει τώρα µε το δάχτυλο του ΔΝΤ στη σκανδάλη.

Αλήθεια δεύτερη: Ουδείς άλλος πρωθυπουργός - η σύγκριση µε τον Κώστα Καραµανλή είναι συντριπτική - αποχωρίστηκε τόσο γρήγορα τόσους στενούς συνεργάτες όσους ο Κώστας Σηµίτης. Ο πέλεκυς έπεσε επί δικαίους και αδίκους, διά πάσαν νόσον, ενίοτε πριν από τις έντεκα το πρωί. Είναι σαφές πως, στη νοσηρή δηµόσια ατµόσφαιρα που έχει δηµιουργηθεί, όλοι νιώθουν πως πρέπει να κατηγορήσουν για να µην κατηγορηθούν. Αυτό οδηγεί ταχύτατα σε κοινοβουλευτική οχλοκρατία για υποθέσεις που «τρέχουν» ενώπιον της Δικαιοσύνης. Ποιος - εκτός από τη Ν.Δ. - έχει πολιτικό συµφέρον να παραδώσει σε αυτήν τον Σηµίτη;

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=13&ct=31&artid=4577210