Συνδικαλιστικός τραμπουκισμός

* Ένα «σκληρό» μέτρο που όμως θα ικανοποιούσε όχι μόνο τις Βρυξέλλες αλλά και την πλειοψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης θα ήταν η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο. Ωστόσο, η κυβέρνηση, φοβού τον Παπασπύρο και τα ισχυρά συνδικάτα, δεν τολμάει να προχωρήσει σε βαθιές αλλά αναγκαίες τομές που θα έχουν πολλαπλά οφέλη μακροχρόνια. Τώρα, γιατί θεωρεί ότι η κατάργηση του 14^ου μισθού είναι προτιμότερη και θα γίνει πιο εύκολα αποδεκτή, αδυνατώ να το καταλάβω... (stel)

Συνδικαλιστικός τραμπουκισμός του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

Οι συνδικαλιστές δεν φημίζονται για τη στρατηγική τους σκέψη. Αν σχεδίαζαν μακροπρόθεσμα, το συνδικαλιστικό κίνημα δεν θα βρισκόταν σ’ αυτό το χάλι. Γνωρίζουν άπταιστα την ξύλινη γλώσσα και τη χρησιμοποιούν με κάθε ευκαιρία. Το βάθος της δράσης τους εκτείνεται στην εξασφάλιση κάποιων επιδομάτων, αυτά που καταχρηστικά βαφτίζουν «κοινωνικές κατακτήσεις». Οι αντιδράσεις είναι ίδιες με εκείνες που είχαν τα συμπαθή τετράποδα του Παβλόφ. Θυμίζουμε ότι κάθε φορά που ο Ρώσος επιστήμονας χτυπούσε το καμπανάκι, έτρεχαν τα σάλια των σκύλων του.

Τώρα που χτύπησε η μεγάλη καμπάνα της ελληνικής οικονομίας, οι αντιδράσεις των συνδικαλιστών ήταν αναμενόμενες. Προκήρυξαν απεργίες. (Σ.Σ.: Ετσι κι αλλιώς, εκ του νόμου, άλλη δουλειά δεν έχουν.) Ετσι, ενώ όλος ο κόσμος έχει τα μάτια του στραμμένα στο «μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης» κι εξετάζεται ενδελεχώς κάθε παράμετρος της «ελληνικής τραγωδίας», οι δικοί μας συνδικαλιστές προσπαθούν να διαλαλήσουν στην υφήλιο ότι η Ελλάδα αδυνατεί να εφαρμόσει το ελάχιστο του Σταθεροποιητικού Προγράμματος. Οι συνδικαλιστές εμφανίζουν μια χώρα που προτιμά να χρεοκοπήσει κραυγάζοντας «αριστερά», παρά να σωθεί πράττοντας λογικά.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα οι πρώτοι που κινητοποιήθηκαν ήταν οι ακριβοπληρωμένοι. Πρόκειται για τους υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών που με συνδικαλιστικές μεθοδεύσεις «κατέκτησαν» το επίδομα που δόθηκε ως κίνητρο στους εφοριακούς για να μη λαδώνονται. Προσέξτε την ειρωνεία: τώρα που η χώρα δίνει τη μεγαλύτερη μάχη στα διεθνή φόρα και στα διεθνή ΜΜΕ για την αξιοπιστία της, το ακριβοπληρωμένο στρατηγείο της απεργεί. Είναι δε ο χώρος, στον οποίο μπαινοβγαίνουν όλοι οι ανταποκριτές των διεθνών Μέσων Ενημέρωσης, για να μάθουν πώς πάει η μάχη.

Το «μπαινοβγαίνουν», φυσικά, είναι σχήμα λόγου. Στην Ελλάδα «νόμος είναι το καπρίτσιο του συνδικαλιστή». Εθιμικά, έχει νομιμοποιηθεί ο συνδικαλιστικός τραμπουκισμός. Οταν, για παράδειγμα, απεργούν οι υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών (κάνοντας το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, εξαήμερο γιορτής και σχόλης) οι συνδικαλιστές απαγορεύουν σε όλους την είσοδο! Απαγορεύουν, δηλαδή, την ελεύθερη διακίνηση των ανθρώπων σε δημόσιους χώρους.

Το δικαίωμα στην απεργία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Το ίδιο και στην ανοησία. Οι απεργίες αυτών των ημερών -και ειδικά στο υπουργείο Οικονομικών- δείχνουν στους κοινοτικούς εταίρους ότι δεν χρειάζεται ο μήνας για να αξιολογηθεί το Πρόγραμμα Σταθερότητας. Ηδη στις Βρυξέλλες κοιτούν την Αθήνα, βλέπουν στους τηλεοπτικούς τους δέκτες τη συμπεριφορά των γενειοφόρων και προτείνουν «πρόσθετα μέτρα». Είπαμε: οι συνδικαλιστές δεν διακρίνονται για τη στρατηγική τους σκέψη, αλλά εδώ υπάρχει και έλλειμμα βραχυπρόθεσμης τακτικής. Οι σημερινές κινητοποιήσεις μαζί με τους τραμπουκισμούς των συνδικαλιστών θα στοιχίσουν σε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους τον 14ο μισθό. Ακόμη κι αν κάποιος ανήκει στο ΚΚΕ, αυτό το απλό πράγμα μπορεί να το σκεφτεί.

Το βασικότερο όμως είναι ότι ο συνδικαλιστικός τσαμπουκάς παραβιάζει βασικά δικαιώματα των πολιτών. Η απεργία είναι θεμελιωμένο δικαίωμα. Ο τραμπουκισμός όμως είναι παρανομία.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_17/02/2010_391000

Η ηθική του λαϊκισμού

* Η επιβεβλημένη, όσο κι αν πολιτικά δύσκολη, πρωτοβουλία της κυβέρνησης να σταματήσει το απαράδεκτο – από πολλές απόψεις - μέτρο των stage στο Δημόσιο αποτελεί τη σημαντικότερη της απόφαση σε αυτόν τον πρώτο μήνα διακυβέρνησης. Εκείνοι που σήμερα δακρύβρεχτα φωνάζουν για την «εγκατάλειψη της ελπίδας χιλιάδων νέων» είναι οι ίδιοι που υπό τις αντίθετες περιστάσεις θα διαμαρτύρονταν για τις «νέες στρατιές μονίμων στο Δημόσιο». Πρωτοστάτες στο λαϊκισμό τα στελέχη της ΝΔ που όχι μόνο εισήγαγαν το ρουσφετολογικό θεσμό αλλά, εν μέσω προεκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη νέου Προέδρου, κάνουν ότι μπορούν για να τον υπερασπιστούν. (stel – το σκίτσο - κατάλοιπο της προεκλογικής περιόδου - είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή).

Η ηθική του λαϊκισμού του Γιώργου Παγουλάτου (στην Καθημερινή)

Πολλοί στη Ν.Δ. θεωρούν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που διατρέχει είναι να εγκλωβιστεί για πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση. Ομως αυτός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Ν. Δ. Ο πρώτος είναι να μετεξελιχθεί σε μια σκληρή, κομματική, λαϊκιστική Δεξιά, αποκόπτοντας τους δεσμούς της με τα δυναμικά φιλελεύθερα μεταρρυθμιστικά στρώματα της κοινωνίας.

Υπερβολές; Πάρτε το θέμα των stage. Ο δικομματικός κρατισμός είχε μετατρέψει έναν ευρωπαϊκό θεσμό βραχυχρόνιας μαθητείας στον ιδιωτικό τομέα, σε μηχανή ρουσφετολογικών τοποθετήσεων στο Δημόσιο, με προσδοκία μονιμοποίησης και με υπέρμετρη μοριοδότηση έναντι εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Η μηχανή των stage παρήγαγε χιλιάδες προεκλογικές προσλήψεις, που πληρώνονταν με δημόσιο χρήμα. Ευλόγως, λοιπόν, η νέα κυβέρνηση έπραξε το αυτονόητο: καταργεί τις συμβάσεις stage στο Δημόσιο και τις περιορίζει αυστηρά στον ιδιωτικό τομέα.

Πώς αντέδρασε η Ν. Δ. σε αυτό το σωστό μέτρο; Πλην ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων (Κυριάκος Μητσοτάκης) με ένα μπαράζ λαϊκισμού. «Σπρώχνει σε πραγματικό εργασιακό Μεσαίωνα χιλιάδες νέους που έχουν ανάγκη», ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος της Ν. Δ., αποδεικνύοντας ότι το λεξιλόγιο του ΚΚΕ κάνει θραύση στη Ρηγίλλης. Καταδικαστική, αν και συγκρατημένη, ήταν η θέση της κ. Μπακογιάννη, που κάλεσε την κυβέρνηση «να προχωρήσει άμεσα σε ουσιαστικό διάλογο έτσι ώστε να βρεθεί ο καλύτερος δυνατός τρόπος επίλυσης του θέματος». Αμετροεπής η δήλωση του κ. Σαμαρά, που μίλησε για «απίστευτη εκδικητικότητα» της κυβέρνησης. «Συνθλίβοντας τα όνειρα χιλιάδων νέων ανθρώπων δεν μειώνονται τα δημόσια ελλείμματα, φωτίζεται απλώς το έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είπε ο κ. Σαμαράς, αποδεικνύοντας ότι δεν άλλαξαν πολλά από την εποχή που ο ανεύθυνος λαϊκισμός εγκλώβιζε την εξωτερική πολιτική της χώρας. Κομψευόμενος και τρυφερός, ο λαϊκισμός του κ. Αβραμόπουλου, στηλίτευσε το «έλλειμμα ευαισθησίας απέναντι στους νέους». «Δεν είναι αυτά τα νέα παιδιά που δημιουργούν το (δημοσιονομικό) έλλειμμα». Και καταλήγοντας σε μιαν έξαρση στρογγυλοποίησης: «Θα συμφωνήσω ότι κάποια στιγμή το πρόγραμμα των stage πρέπει να σταματήσει. Αλλά χωρίς θύματα»!

Συναντώνται εδώ διάφορα στερεότυπα γνωρίσματα του λαϊκισμού. Οι οξείς ηθικοί χαρακτηρισμοί («απίστευτη εκδικητικότητα»). Η καταδίκη των «αντιλαϊκών» προθέσεων και της κοινωνικής «αναλγησίας» του αντιπάλου. Η επιπόλαιη σχετικοποίηση («τόσες δαπάνες προκαλούν το έλλειμμα, τα stage σας έφταιξαν...»;). Η ρητορική της «θυματοποίησης», η αφόρητη κολακεία των νέων, σαν να μην πρόκειται για ενηλίκους που ενσυνείδητα επέλεξαν την ευκολότερη οδό προς το Δημόσιο. Ο προστατευτικός, πατερναλιστικός λόγος. Η περιφρόνηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας («δεν μειώνονται έτσι τα δημόσια ελλείμματα»). Ή ο μεταμοντέρνος λαϊκισμός, ως μια ωραιοποιημένη εκδοχή διακυβέρνησης, στην οποία μπορούμε να έχουμε τις μεταρρυθμίσεις μας και κανείς να μην ξεβολεύεται, και να είναι όλοι ευχαριστημένοι – το είδος δηλαδή της κενής πολιτικού περιεχομένου ωραιολογίας που με συνέπεια υπηρέτησε ο πρώην υπουργός Υγείας.

Ο λαϊκισμός ζημιώνει το δημόσιο συμφέρον, όμως ο λαϊκιστικός λόγος δεν είναι κυνικός και αμοράλ όπως θα του άρμοζε. Αντίθετα, αμπαλάρεται σε τρυφερές κοινοτοπίες, απευθύνεται στην ηθική του «φίλου», του «αδικημένου αγωνιστή της παράταξης», του «νέου παιδιού», του «θύματος» – του «μη προνομιούχου», όπως έλεγε κάποτε ο πρώτος διδάξας Ανδρέας Παπανδρέου. Επικαλείται την ηθική μιας ζεστής κοινότητας φροντίδας και αλληλεγγύης, που συμπαθείς ευκολότερα από την ψυχρή λογική ενός θεσμοκρατούμενου κράτους δικαίου. Υπομιμνήσκει τη φιλόξενη θαλπωρή του πολιτικού γραφείου απέναντι στην απάνθρωπα σκληρή διαδικασία εισαγωγής στο Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ. Παραπέμπει σε μια αποζημιωτική, επανορθωτική δικαιοσύνη «για τα δικά μας τα παιδιά...», που μιλάει στον απλό άνθρωπο αμεσότερα από την απρόσωπη δικαιοσύνη της αμερόληπτης αξιοκρατίας. Γι’ αυτό ο λαϊκιστικός λόγος χαϊδεύει κατεξοχήν τους κομματικούς πελάτες και οπαδούς. Η επιμέρους φροντίδα για τον «φίλο» εκτοπίζει τον καθολικό σεβασμό στον πολίτη.

Θα είμαστε εδώ για να δούμε εάν τους γαλάζιους stagers θα αντικαταστήσουν μελλοντικοί πράσινοι συμβασιούχοι. Ομως, μια ενδιαφέρουσα ειρωνεία παραμένει: Σε μια νέα περίοδο φιλόδοξης διακυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, μια «καραμανλική» Ν. Δ. δείχνει να αναζητεί έμπνευση όχι στη δωρική αυστηρότητα του ιδρυτή της, αλλά στη λαϊκιστική παράδοση του πρώιμου ΠΑΣΟΚ...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_01/11/2009_335581

Χρειάζονται νέοι διορισμοί;

* Το ιδεατό θα ήταν το ΠΑΣΟΚ να κέρδιζε τις εκλογές έχοντας ως σημαία τις παρακάτω απόψεις όσον αφορά στους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα. Θα μπορούσε τώρα άνετα να προβεί σε πραγματικές τομές στο Δημόσιο πέραν του περιορισμού των κρατικών αυτοκινήτων και της προκήρυξης δημοσίων θέσεων. Ας μην αποκλείουμε, εκ των προτέρων, ότι η κυβέρνηση θα προβεί στις πραγματικά δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις για τη βελτίωση του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά αυτά τα πράγματα πρέπει να γίνονται όσο είσαι ακόμα δυνατός... (stel)

Χρειάζονται νέοι διορισμοί; του Κώστα Καλλίτση (στην Καθημερινή)

Στην Τζόρτζια των ΗΠΑ, υπολόγισαν ότι κάθε πινακίδα που τοποθετούσαν στα δημόσια έργα με τα στοιχεία του έργου, κόστιζε 1.300 δολάρια. Συνολικό κόστος, 600.000 δολάρια. Ετσι, την περασμένη Δευτέρα, το υπουργείο Μεταφορών της πολιτείας αποφάσισε να καταργήσει τις πινακίδες. Σταγόνα στον ωκεανό, ίσως πείτε. Είναι μία ανάγνωση, υπάρχει και άλλη – η αυτονόητη: ότι ο ωκεανός έχει άπειρες σταγόνες.

Θα ήταν αφέλεια να υποτιμηθούν οι «σταγόνες», ειδικά στην Ελλάδα, που οδεύει προς δημόσιο έλλειμμα-ρεκόρ, περί τα 30 δισ. ευρώ. Πολλώ μάλλον που ο υπουργός Οικονομικών έθεσε τον εξαιρετικά (πέραν των προσδοκιών της Τραπέζης της Ελλάδος…) φιλόδοξο στόχο, να περιορίσει τις δημόσιες δαπάνες κατά 5 δισ. ευρώ εντός του 2010. Πώς μπορούμε να τον επιδιώξουμε;

Κατ’ αρχάς, υπάρχουν τα «εύκολα». Παράδειγμα, να σταλούν (τώρα...) ελεγκτικές εταιρείες στα μεγάλα νοσοκομεία για να τα κάνουν «φύλλο φτερό» εντός τριών μηνών και, αμέσως, να επιβληθεί το διπλογραφικό σύστημα. Επίσης, να μετατραπούν (τώρα...) οι περίπου 1.200 «αναπτυξιακές» ή άλλες δήθεν–επιχειρήσεις των 1.033 δήμων, μαζί και οι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί τους, σε ανώνυμες εταιρείες, ώστε να μπει τέλος στο ξεφάντωμα με λεφτά του φορολογούμενου. Εύκολο είναι, επίσης, να μειωθεί δραστικά ο αριθμός κρατικών αυτοκινήτων – όχι απλώς να αντικατασταθούν οι λιμουζίνες με υβριδικά. Οπως εύκολο είναι, να στερέψει ο πακτωλός που μέσα από επίσημα ή ημιεπίσημα, μικρά και μεγάλα κανάλια, ξοδεύεται για «δημοσιογραφικές» υπηρεσίες – ιδού, ένα λαμπρό πεδίο για ασκήσεις διαφάνειας... Υπάρχουν και τα δύσκολα. Παραδόξως, θεωρείται αυτονόητο ότι η Αγροφυλακή των νωπών ρουσφετιών καταργείται, αλλά οι 1.800 αγροφύλακες παραμένουν (θα σταλούν σε δήμους και κοινότητες της κατοικίας τους). Περίπου αυτονόητο, επίσης, ότι οι υπάλληλοι της «ΑΣΠΙΣ Πρόνοια» (που ασφαλώς κάτι θα είχαν ακούσει για τις απάτες του αφεντικού εις βάρος των πελατών τους...) θα απορροφηθούν στο Δημόσιο.

Πλέον παράδοξη, όμως, είναι η συζήτηση περί νέων προσλήψεων. Γνωρίζουμε, άραγε, την κατάσταση που επικρατεί;

Εξ όνυχος: Ο κ. Παπακωνσταντίνου με έκπληξη ανακάλυψε πριν από λίγες ημέρες ότι, εδώ και έξι χρόνια, περίπου 200 υπάλληλοι του υπουργείου του μένουν άπραγοι, χωρίς αντικείμενο – από τότε που η ευθύνη των διεθνών οικονομικών σχέσεων μεταφέρθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών!

Αν, πάλι, ρωτήσετε κάποιον που έχει περάσει από επιτελική θέση υπουργείου, θα σας πει ότι από το σύνολο των υπαλλήλων, εργάζεται κανονικά το ένα τρίτο, ενώ ουδείς τολμά να ψάξει πόσες ώρες εργάζονται όσοι είναι σε εξωτερικές υπηρεσίες.

Πριν λοιπόν γίνει μία, έστω, πρόσληψη, λογικό είναι να μάθουμε πόσοι μισθοδοτούνται από το Δημόσιο (όπερ είναι άγνωστο…) και, ταπεινά, να ελεγχθεί η τήρηση του ωραρίου.

Ακούμε, επίσης, ότι η ΟΛΜΕ ζητάει προσλήψεις εκπαιδευτικών και τα νοσοκομεία νοσηλευτών. Ομως, κάθε χρόνο περίπου 5,5 χιλιάδες εκπαιδευτικοί αποσπώνται σε θέσεις εκτός σχολείων, ενώ ουδείς γνωρίζει τον αριθμό των νοσηλευτών που, μόλις προσληφθούν, αποσπώνται σε άσχετες υπηρεσίες!

Θα πρότεινα, λοιπόν, πριν αρχίσουν προσλήψεις, να αποτυπωθούν οι πραγματικές ανάγκες.Αυτό μπορεί να γίνει με ένα απλό αλλά «δύσκολο» μέτρο. Να ψηφιστεί νόμος ενός άρθρου, που θα ορίζει ότι όλοι όσοι έχουν προσληφθεί, μέσα σε εύλογο χρόνο υποχρεούνται να επιστρέψουν στη θέση για την οποία προσελήφθησαν – άλλως, απολύονται. Νομίζετε ότι είναι παράλογο;

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_18/10/2009_333897

Ο καθαρισμός των πανεπιστημίων

του Διονύση Γουσέτη (στην Καθημερινή)

* Με αφορμή την πρόσφατη κατάληψη στο ΑΠΘ και τη χθεσινή εκπομπή των "Φακέλων", ένα άρθρο που αναδεικνύει μια πιο πρακτική αλλά συγχρόνως ουσιαστική διάσταση του θέματος του καθαρισμού των πανεπιστημίων και των σχετικών υπεργολαβικών εταιρειών. Ωστόσο, λυπάμαι όταν προοδευτικοί δημοσιογράφοι όπως ο Γουσέτης χρησιμοποιούν ατάκες και ειρωνείες (πχ "ευγενείς φιλοδοξίες κυριών") νεοφιλελεύθερης λογικής και προέλευσης. Χάνουν τα δίκια τους και οξύνουν το χάσμα τελικά... (stel)

Eχοντας επικολλήσει συντάξιμα ένσημα στην Αριστερά, έχω εξοικειωθεί με ορισμένες έννοιες, όπως η χεγκελιανή διαλεκτική, που ο Μαρξ αξιοποίησε σαν ένα από τα κύρια εργαλεία του. Μια από τις αρχές της διαλεκτικής είναι ότι τα πράγματα μετασχηματίζονται στο αντίθετό τους. Μια εφαρμογή της θα εξετάσουμε σήμερα: τον καθαρισμό στα πανεπιστήμια.

Στα χρόνια που δούλευα στο Πολυτεχνείο, ο καθαρισμός γινόταν από καθαρίστριες, μόνιμες υπαλλήλους του ιδρύματος, κατηγορίας στοιχειώδους εκπαιδεύσεως. Γινόταν όλο και ατελέστερα. Οχι μόνο για να δικαιωθεί το ανέκδοτο με τον τράγο που σταμάτησε να γονιμοποιεί τις κατσίκες όταν έγινε δημόσιος υπάλληλος. Κυρίως διότι οι υπάλληλοι καθαρίστριες, επωφελούμενες από τη χαλαρότητα της εργασιακής σχέσης (ωράριο κ.λπ.), σπούδαζαν και αποκτούσαν δίπλωμα Λυκείου. Μπορούσαν τότε, με αίτησή τους, να αλλάξουν κατηγορία και από καθαρίστριες να υπηρετούν ως γραφείς. Καθ’ όλα αξιέπαινη προσπάθεια και εύγε και στην προοδευτική διοίκηση του Πολυτεχνείου που ενέκρινε τις αιτήσεις και αντάμειβε έτσι τις προσπάθειες και τις ευγενείς φιλοδοξίες των κυριών.

Ωστόσο, οι χώροι έπρεπε να καθαριστούν, τα τζάμια να πλυθούν κ.λπ. Το Πολυτεχνείο δεν μπορούσε να προσλάβει νέες καθαρίστριες, διότι ο αριθμός των διοικητικών υπαλλήλων που δικαιούται είναι περιορισμένος. Αλλά και να μπορούσε, το πρόβλημα θα λυνόταν μόνο βραχυπρόθεσμα, αφού και οι καινούργιες καθαρίστριες θα ακολουθούσαν μοιραία την πορεία των προηγουμένων. Στις συνθήκες αυτές, ο καθαρισμός με εργολαβία ήρθε για τα πανεπιστήμια ως προοδευτική σανίδα σωτηρίας.

Ερχεται τώρα το πλήρωμα του χρόνου και η σανίδα σωτηρίας μετασχηματίστηκε «διαλεκτικά» στο αντίθετό της. Από προοδευτική έγινε αντιδραστική, διότι οι εργολάβοι δεν φέρονταν ανθρώπινα στις (μετανάστριες πλέον) καθαρίστριες. Επί τέσσερις ώρες η «ανοιχτή Σύγκλητος» του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) «συζητούσε» με χίλιους προοδευτικούς φοιτητές και εξωπανεπιστημιακούς, που αξίωναν την κατάργηση του εργολαβικού καθαρισμού και τη μονιμοποίηση των υπαλλήλων, φωνάζοντας συνθήματα και γιουχάροντας όποιον τολμούσε να εκστομίσει κάποιον προβληματισμό. Τελικά, ο αντιπρύτανης Στ. Πανάς υπέκυψε. Ανακοίνωσε ότι «η πρυτανεία του ΑΠΘ θα προωθήσει τη λύση της σταθερής σχέσης εργασίας, χωρίς τη μεσολάβηση των εταιρειών». Και ο κ. Αλ. Μπένος, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής ΑΠΘ, απεφάνθη σεμνά: «Οι φοιτητές μάς διδάσκουν ήθος και ένα άλλο όραμα για την κοινωνία».

Με τη νίκη αυτή της προόδου επί της συντήρησης, το σπιράλ της ιστορίας έρχεται στην ίδια θέση, αλλά σε ανώτερο επίπεδο. Ξανάρχεται, θριαμβευτικά πλέον, ο καθαρισμός με καθαρίστριες μονίμους υπαλλήλους. Με όχι λιγότερες ευγενείς φιλοδοξίες, υποθέτω, από τις προηγούμενες.

Παραμένουν βέβαια δύο προβλήματα: το ένα είναι ο καθαρισμός των πανεπιστημίων. Το άλλο είναι ότι οι μετανάστριες καθαρίστριες θα έχουν τώρα ακόμη χειρότερη τύχη: την ανεργία. Η μονιμοποίηση μεταναστριών σε ΝΠΔΔ δεν επιτρέπεται! Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που οι «προοδευτικοί» βλάπτουν τα στρώματα εκείνα του πληθυσμού που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_08/04/2009_310290