Από το μπλάνκο στο φούμο: ένας σύντομος δρόμος

* Προ 10ημέρου και με αφορμή τις αποκαλύψεις Μαντέλη πίστεψα πλέον ότι τα υγιή στοιχεία του πολιτικού συστήματος θα έκαναν ότι μπορούσαν για να σώσουν την τιμή και αξιοπιστία τους και να αποδείξουν ότι δεν είναι «όλοι κλέφτες». Η συνέχεια των εξεταστικών με διέψευσε. Από τη μία σιωπή και από την άλλη, οι Βαλυράκηδες, τα συντροφικά αλληλομαχαιρώματα, οι μισές αποκαλύψεις, τα διαφορετικά πορίσματα και τώρα ένα blanco… Πόσο πιο χαμηλά; (stel)

Από το μπλάνκο στο φούμο: ένας σύντομος δρόμος του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/ )

Tη χθεσινή μέρα, τα κόμματα θα την πληρώσουν άσχημα. Γιατί όταν φτιάχτηκαν οι εξεταστικές, ο πήχυς των προσδοκιών ήταν στο πάτωμα. Άλλη μια συμπαιγνία, πίστευαν όλοι. Μετά το πράγμα πήρε άλλη τροπή. Πολλοί πίστεψαν πως, κοίτα να δεις, κάτι πάει να αλλάξει. Μάθαμε πράγματα, πιέστηκαν άνθρωποι, άνοιξαν στόματα. Δεν είναι όλα ελεγχόμενα. Ο πήχυς ανέβηκε. Και χτες οι κοινοβουλευτικοί που έχουν αναλάβει τις έρευνες έκαναν δύο προσπάθειες και πέρασαν από κάτω και στις δύο.

Πρώτον, Βατοπέδι. Όλοι ήξεραν πως για ένα τέτοιας δημοσιότητας σκάνδαλο, που συνέτριψε μια κυβέρνηση και βύθισε ένα μέρος από την αφρόκρεμα της πολιτικής ελίτ στην ανυποληψία, τερματίζοντας άδοξα σταδιοδρομίες και φιλοδοξίες, γκρεμίζοντας στο τέλος έναν Πρωθυπουργό (πριν καν μάθουμε γιατί θα έπρεπε από καιρό να έχει φύγει), για ένα τέτοιο σκάνδαλο λοιπόν καλό θα ήταν να μην ζήσουμε το αναμενόμενο χάπι έντ: ο καθείς και το πόρισμά του κι όλα μαζί κάτω από το χαλί.

Οι πολίτες ξέρουν την κοινή λογική. Το Βατοπέδι είναι σχεδόν κατ'αποκλειστικότητα γαλάζιο σκάνδαλο επειδή εκτυλίχθηκε επί Ν.Δ. Η Ζήμενς είναι κυρίως πράσινο σκάνδαλο για τον προφανή λόγο ότι οι περισσότερες λαδο-συμβάσεις υπογράφτηκαν τα πολλά χρόνια της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Αλλά η προσωποποίηση ευθυνών είναι διαφορετική υπόθεση. Και περίμεναν λίγη περισσότερη γενναιότητα από όλους – συμπεριλαμβανομένων των πρωταγωνιστών.

Μερικές φορές χάνει κανείς τα λόγια του. Πώς να ερμηνεύσει, ας πούμε, ότι η Ν.Δ. πρότεινε στα σοβαρά ότι ποινική ευθύνη δεν πρέπει να διερευνηθεί για κανέναν, μα για κανέναν υπουργό της. Αντιθέτως, ότι το σκάνδαλο το έκανε ο... Παπακωνσταντίνου, που ανέλαβε τον Οκτώβρη. Το καλοκαίρι του 2008 δεν το ζήσαμε ποτέ. Και έτσι πιστεύει ένα κόμμα που για το Βατοπέδι προπάντων έχασε με δέκα μονάδες ότι μπορεί να ανασυγκροτηθεί.

Και μετά ήρθε η Ζήμενς. Πήγε ο κ. Καπελλέρης του ΣΔΟΕ να καταθέσει για τις έρευνές του. Πρώτα από όλα, και για λόγους αρχής, δεν είναι ωραία εικόνα επικεφαλής του ΣΔΟΕ να είναι ένα ενεργό πολιτικό στέλεχος της κυβέρνησης γιατί δημιουργεί την υπόνοια ότι μπορεί μέσα από ένα ισχυρότατο διοικητικό όργανο να παίζονται πολιτικά παιχνίδια. Αλλά κυρίως είναι τα όσα απίθανα, στα όρια της αστειότητας, τους είπε – χωρίς να σηκωθούν και τα πλακάκια.

Οι μίζες που βρήκε ήταν ένας κατάλογος από επαγγελματικά δώρα. Έστω κι αυτά. Εντόπισε Άκη και Κυριάκο Μητσοτάκη να έχουν πάρει ηλεκτρικές συσκευές. Δεν χρειαζόταν ΣΔΟΕ. Το ξέραμε καιρό από τις εφημερίδες. Και στο τέλος ειπώθηκε το καταπληκτικό ότι των άλλων τα ονόματα είχαν σβηστεί με μπλάνκo! Το κατέθεσε στα σοβαρά ο επικεφαλής των ειδικών φορολογικών ελέγχων, με εισαγγελικές αρμοδιότητες, στη Βουλή – και τον άκουσαν χαρούμενοι χωρίς να κάνουν κιχ.

Προ ημερών το ΣΔΟΕ ανακοινώθηκε ότι θα έχει την αμέριστη συνδρομή του κ. Χρυσοχοϊδη, των Ράμπο του και της ΕΥΠ στην καταδίωξη των φοροφυγάδων. Αν δεν έχει την τεχνολογία να διαβάσει κάτω από ένα στρώμα μπλάνκο, οι φοροφυγάδες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Αρκεί, βέβαια, να έχουν κι αυτοί εξασφαλίσει ότι η Βουλή θα είναι διατεθειμένη να υποστεί μια μικρή δόση αυτοεξευτελισμού, παρά να διακινδυνεύσει να δει τα ονόματα.

http://bit.ly/bfWwv8

Ζητείται cabinet

* «Αισθάνομαι δικαιωμένος. Θα συνεχίσω να ψάχνω για τον Cabinet man. Το θέμα εξακολουθεί να χρήζει περισσότερης έρευνας. Προφανώς αναζητούμε άνθρωπο του Υπουργικού Συμβουλίου» (Σήφης Βαλυράκης στη χθεσινή συνεδρίαση της εξεταστικής επιτροπής και μετά την αποκάλυψη της όλης γκάφας). Τα όμορφα Χανιά, απ’ όπου έχω και καταγωγή, μπορούν να είναι υπερήφανα για το Βουλευτή τους... (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Ζητείται cabinet του Μιχάλη Τσιντσίνη (στα ΝΕΑ)

Ένα παλιό - και ολίγον σεξιστικό κλισέ λέει ότι η µετάφραση είναι σαν τη γυναίκα: όταν είναι πιστή δεν είναι ωραία, κι όταν είναι ωραία δεν είναι πιστή.

Από αυτή την άποψη, η µεταφραστική επίδοση της αρµόδιας υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών θυσίασε την ακρίβεια για χάρη του κάλλους. Και έστρωσε µε το φιάσκο του «cabinet man» τη σκηνή για να ξεδιπλώσουν τα µέλη της εθνικής αντιπροσωπείας το ταλέντο τους στην επιθεώρηση. Ετσι βγήκαν στα παράθυρα των οκτώ τα τζαβαράκια της µεταµοντερνιτέ για να διαγωνισθούν σε καλαµπούρια για ντουλαπάδες και κουφώµατα.

Θα ήταν ωραίο αυτό το νούµερο. Θα είχε πλάκα, αν δεν εκτυλισσόταν ταυτόχρονα µε τους σπασµούς ενός συνθηκολογηµένου κράτους που προσποιείται πως διαπραγµατεύεται µε τους δανειστές του. Θα ήταν νόστιµη η παραπολιτική παράτα, αν δεν αποκάλυπτε την κραυγαλέα ανεπάρκεια της πολιτικής την ώρα που την έχουµε µεγαλύτερη ανάγκη.

Την ώρα, ας πούµε, που πρέπει επιτέλους κάθε νοσοκοµείο να γνωρίζει τι και γιατί ξοδεύει από τους αξονικούς τοµογράφους µέχρι τις γάζες οι βουλευτές παριστάνουν τους Κλουζό της µίζας. Την ώρα που η κοινωνία ρωτάει πότε έρχεται η στιγµή που δικαιούται ο παλαίµαχος της εργασίας να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει, η παραπολιτική ξεθάβει τα ιουρασικά απολιθώµατα της Μεταπολίτευσης από τις υπεράκτιες κρυψώνες τους.

Την ώρα που εξοικειωνόµαστε µε την ιδέα της αναδιάρθρωσης του χρέους και τους λοιπούς ευφηµισµούς για τη χρεοκοπία, η ιστορική συγκυρία καταπίνει την πολιτική. Οι βουλευτές επιστρέφουν στον τζάµπα λαϊκισµό της ηθικολογίας. Και οι µισοί υπουργοί δείχνουν να πιστεύουν ότι µπορούν να «πουλήσουν» ως µεταρρυθµίσεις τις ελληνοπρεπείς τους διευθετήσεις. Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ετοιµάζει τις αποσκευές του ο κύριος Μποµπ Τράα ο Ολλανδός που προαλείφεται για τοποτηρητής του ΔΝΤ στην Αθήνα. Μπορεί κανείς να φανταστεί την αποστολή του. Ενώ οι έλληνες πολιτικοί θα ανακατεύουν απερίσπαστοι τα σκουπίδια της κουζίνας, ο Τράα και οι άνθρωποί του θα ταξινοµούν τους λογαριασµούς του σπιτιού. Θα µετρούν δαπάνες και έσοδα. Θα ρωτούν για τη σκοπιµότητα και την αποδοτικότητα καθεµιάς από τις δηµόσιες υπηρεσίες. Θα κάνουν, µε δύο λόγια, την πολιτική δουλειά, που οι ηµέτεροι... Κικέρωνες περιφρονούν ως «λογιστική».

Ας αφεθούν οι performers του τηλεοπτικού θορύβου στα µπουφονικά τους καµώµατα. Και ας ευχηθούµε να πετύχουν στην όντως πολιτική οι άχαροι δανειστές µας.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4577799

Ένας, δύο, πολλοί Μαντέληδες...

* Με τις μάσκες σιγά σιγά να πέφτουν, η υπόθεση Μαντέλη είναι η τελευταία ευκαιρία του πολιτικού συστήματος να κρατήσει και να αναδείξει τα υγιή στοιχεία του – γιατί ναι υπάρχουν και τέτοιοι – και να προχωρήσει μπροστά με αυτούς. Οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη θα είναι μόνο αρνητική... (stel)

Ένας, δύο, πολλοί Μαντέληδες... του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/ )

Oφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Τάσο Μαντέλη. Γιατί ο κ. Μαντέλης έκανε μια μεγάλη χάρη στους πολίτες και στο πολιτικό σύστημα. Πηγαίνοντας στη Βουλή, και μιλώντας όπως μίλησε, με τον κυνισμό του απόλυτου συμβιβασμού με την ηθική απαξία και με την αλαζονεία του προστατευμένου από την παραγραφή, έδειξε σε όλους αυτό που αποστρέφοντας το βλέμμα αρνούνταν να δουν, χρόνια και χρόνια. Το πραγματικό, αποκρουστικό πρόσωπο της εκφυλισμένης δημόσιας ζωής.

Ας πούμε πια τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Μαντέλης δεν είναι εξαίρεση. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα της πολιτικής στη χώρα στην ύστερη μεταπολίτευση. Ότι οι Μαντέληδες είναι η νόρμα. Είναι ο κυρίαρχος τύπος του πολιτικού. Που ξεκινάει, ενδεχομένως, με γνήσιες προθέσεις, διαφθείρεται τάχιστα από την εξουσία, εθίζεται στη νομή της και είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα σε βάρος της χώρας, των πολιτών και του εαυτού του για να την διατηρήσει, μέσα από το φαύλο σύστημα του σταυρού προτίμησης – που ακόμη υπάρχουν πολιτικοί που τον υπερασπίζονται ως “δημοκρατική κατάκτηση” και διεκδικούν τη διατήρηση περιφερειών με πολλές έδρες. Και πολύ ψωμί, φυσικά...

Ο Μαντέλης έχει δίκιο. Τους κοίταξε στα μάτια και τους είπε: “είσαστε σοβαροί; Εδώ δεν ήμασταν όλοι; Στην ίδια χώρα δεν ζούσαμε; Στην ίδια Βουλή δεν εκλεγόμασταν; Με τους ίδιους τρόπους δεν χρηματοδοτούσαμε τις χλιδάτες εκστρατείες μας; Με τις ίδιες μεθόδους δεν πλουτίσαμε (εννοεί, όσοι πλουτίσαμε, που δεν ήταν όλοι, αλλά ήταν απελπιστικά πολλοί...); Τώρα μου πέφτετε από τα σύννεφα;”

Έχει δίκιο. Όσο κυνισμό αποκαλύπτει η δική του στάση, άλλη τόση υποκρισία κρύβει η στάση των υπολοίπων. Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο κ. Μαντέλης -και γι' αυτό θα έχει κακά πολιτικά στερνά, για τα οποία ουδείς θα λυπηθεί- είναι ότι ένας ακόμη κανόνας του παιχνιδιού της φαυλότητας είναι πως “όποιος φανερωθεί καίγεται”. Κι άμα φανερωθεί έτσι όπως ο Μαντέλης, δεν καίγεται απλώς. Στήνεται μια μεγάλη άουτο ντα φε, μια μεγάλη πυρά, ώστε οι φλόγες από το θλιβερό σαρκίο του να αποκαθάρουν και να γλιτώσουν τους υπόλοιπους.

Όπως δεν κατάλαβε ότι στη σημερινή συγκυρία, η παραδοχή, η ομολογία και μάλιστα το θράσος της ομολογίας πιέζει ένα σύστημα που ήδη δίνει μάχη επιβίωσης. Όλοι όσοι ανήκουν στη γενιά των πολιτικών της μεταπολίτευσης ή της δεκαετίας του 80, βλέπουν την απαξία του Μαντέλη να εξακοντίζεται από τον ανεμιστήρα της λαϊκής οργής πάνω τους, να διασπείρεται επί (ολίγους) δικαίους και (πολλούς) αδίκους, να απειλεί να τους συμπαρασύρει στο βάραθρο μιας γενικής κατηγορίας με τον τίτλο “οι παλιοί πολιτικοί” - περίπου όπως συνέβη μετά το 74 με τους “παλαιοκομματικούς” της προδικτατορικής εποχής.

Το πολιτικό σύστημα θα καταδιώξει απηνώς τον Μαντέλη (κι όσους ακόμη Μαντέληδες αποκαλυφθούν με ονοματεπώνυμα), θα φτάσει στα άκρα, όσες νομικές και συνταγματικές ακροβασίες κι αν χρειαστούν. Για έναν πολύ απλό λόγο. Γιατί είναι ζήτημα όχι κολασμού εκείνων, αλλά επιβίωσης των υπολοίπων. Γιατί δεν αντέχει να μην το κάνει.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3167:2010-05-28-06-13-05&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

Εκ νέου πολιτικοποίηση σε όλα τα επίπεδα...

* Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και αντί ενός ακόμα άρθρου επικήδειου χαρακτήρα για την πλούσια δράση και το βαθύ πνεύμα του εξαίρετου αυτού πολιτικού, νομίζω είναι καλύτερο απλά "να δώσουμε το λόγο" πάλι σε αυτόν... Έτσι κι αλλιώς ότι ήταν μπροστά από την εποχή του ήταν πάντα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του... (stel)

Εκ νέου πολιτικοποίηση σε όλα τα επίπεδα... του Μιχάλη Παπαγιαννάκη (στο ΒΗΜΑ – 13/07/2008)

Δεν είναι βέβαιο ότι όλοι λυπούνται ή ανησυχούν από αυτή την εξέλιξη. Σίγουρα όμως οι περισσότεροι αναγνωρίζουν στην πολιτική μια δυνατότητα και έναν ρόλο δημιουργικών παρεμβάσεων στην οικονομική, κοινωνική, αλλά και πολιτιστική σφαίρα, όπως και σημαντικές ρυθμίσεις για την αντιμετώπιση προβλημάτων, ανισοτήτων, κρίσεων.

Το ζήτημα είναι ότι αυτές τις λειτουργίες και παρεμβάσεις η πολιτική όλο και λιγότερο τις ασκεί, εδώ και καιρό. Παλιότερα μπορούσε κανείς να επιδιώκει πολιτικές για την αύξηση της απασχόλησης και των εισοδημάτων, για την ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, για τη μείωση των ανισοτήτων και των αποκλεισμών, για την αύξηση των επενδύσεων, για την Υγεία, την Παιδεία, για τις παραμερισμένες κατηγορίες και ομάδες του πληθυσμού κτλ. κτλ. Ηταν η εποχή που μιλούσαν όλοι για το ευρωπαϊκό ή για το «σοσιαλδημοκρατικό» κοινωνικό μοντέλο, θεωρώντας το περίπου ως αυτονόητο.

Η αποτελεσματικότητα αυτού του μοντέλου (και όχι μόνο στην Ευρώπη, θυμηθείτε την «ανοιχτή κοινωνία» στις ΗΠΑ...) σε μια μακρά μεταπολεμική περίοδο θεωρούνταν δεδομένη και αποδεικνυόταν από μια σχετικά σταθερή και υψηλή ανάπτυξη της παραγωγής και του διεθνούς εμπορίου υπό συνθήκες περίπου πλήρους απασχόλησης. Ολα αυτά μπήκαν σε αμφισβήτηση στα μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, την παγκοσμιοποίηση, την κατάρρευση του διπολικού κόσμου, την ανάδυση νέων και σημαντικών χωρών στη συνολική οικονομική σκηνή. Ανοιγμα των εθνικών οικονομιών σε αυξημένο διεθνή ανταγωνισμό, δημοσιονομικές κρίσεις, προσπάθειες περιορισμού των φορολογιών επιχειρήσεων και πλούτου και αντίστοιχη πίεση για μείωση των δημόσιων δαπανών για το κοινωνικό κράτος, αλλά και για «αθέμιτες» αναπτυξιακές επενδύσεις, «μετακόμιση» επιχειρήσεων σε χώρες με μικρότερο οικονομικό και κοινωνικό κόστος, αύξηση της ανεργίας, πίεση εις βάρος των οργανωμένων παρεμβάσεων και αντιστάσεων των εργαζομένων, όλα αυτά και άλλα ανάλογα, συχνά και με ιδεολογικό περιτύλιγμα οικονομικού φιλελευθερισμού και αναπτυξιακής προσδοκίας από την ιδιωτική πρωτοβουλία οδήγησαν την πολιτική να στερηθεί πολλά από τα βασικά εργαλεία που της επέτρεπαν να παρεμβαίνει, να ρυθμίζει, να διακυβερνά, με σχετική αποτελεσματικότητα: φορολογία, νομισματική πολιτική, δημόσιες επενδύσεις και οργανισμοί, ευνοϊκές πιστώσεις, επιδόματα, κίνητρα, διοικητικές παρεμβάσεις...

Βέβαια, τα εργαλεία αυτά και η χρήση τους δεν παρήγαν στο παρελθόν πάντοτε τα καλύτερα αποτελέσματα. Παρήγαγαν και γραφειοκρατία, αυθαιρεσία, αδιαφάνεια, κακή χρήση δημόσιων πόρων. Αναγνωριζόταν όμως γενικά ότι είναι αναγκαία και θεμιτή η πολιτική παρέμβαση και ρύθμιση στον χώρο της ιδιωτικής οικονομίας, του ανεξέλεγκτου ανταγωνισμού και της ασυδοσίας σε οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και οικολογικές επιλογές. Αυτή η αποδοχή έδινε το δικαίωμα και τη δυνατότητα στους πολίτες να διεκδικήσουν από τη δημόσια εξουσία να παρέμβει προς αυτή ή εκείνη την κατεύθυνση, να οργανωθούν σχετικώς, να συζητήσουν, να αντιπαρατεθούν, να κάνουν σχετικά διαβήματα, να ψηφίσουν, να τιμωρήσουν ή να επιβραβεύσουν, να ελπίζουν ότι θα πετύχουν επιθυμητές αλλαγές. Αυτό δεν είναι όμως και το νόημα της πολιτικής συμμετοχής;

Εδώ και καιρό εδραιώνεται στην πεποίθηση των πολιτών ότι αυτή η συμμετοχή δεν οδηγεί σε αποτελέσματα. Εξ ου και η απαξίωση της πολιτικής την οποία διαπιστώνουμε. Αρκετοί πιστεύουν ότι πρόκειται για παροδική κρίση, ότι τα πράγματα θα «διορθωθούν» με αλλαγές σε ηγεσίες, πρόσωπα, κείμενα, νομικές ρυθμίσεις. Δεν νομίζω ότι αρκούν.

Απαιτείται μια νέα «πολιτικοποίηση» της διεθνούς και της κοινωνικής συμβίωσης, σε άλλα επίπεδα και με άλλα επίδικα αντικείμενα ώστε να μπορούν να υπάρξουν εκ νέου δυνατότητες, εργαλεία, και κίνητρα για συμμετοχή των πολιτών. Πολιτικοποίηση της διακυβέρνησης της παγκοσμιοποίησης, με νέες μορφές ενεργού συμμετοχής, κρατών, κινημάτων και πολιτών. Ενοποίηση της Ευρώπης και πολιτικοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και οικολογικών λειτουργιών της. Ανοικοδόμηση του κοινωνικού κράτους και πολιτικοποίηση των πόρων του (αλήθεια, γίνεται χωρίς αποκατάσταση της φορολογίας ως εργαλείου ανακατανομής εισοδημάτων, παροχών και κοινωνικών παρεμβάσεων;). Αποκατάσταση των εξουσιών της νομοθετικής (και κοινοβουλευτικής) εξουσίας εις βάρος της εκτελεστικής. Περιφερειακή ανασυγκρότηση του κράτους και της αυτοδιοίκησης. Προφανώς πρόκειται απλώς για απλούς τίτλους ολόκληρων κεφαλαίων μιας σύγχρονης και επείγουσας μεταρρύθμισης της συμβίωσής μας, και επομένως της πολιτικής.

Φυσικά το κλειδί είναι ποιες πολιτικές δυνάμεις μπορούν να ξεκινήσουν να συζητούν και να μετέχουν σε μια τέτοια μεταρρύθμιση ιδεών, προτάσεων και τελικά δράσεων. Η ελπίδα πολλών μας είναι σε μια ανανεωμένη, ευρωπαϊστική, οικολογική και μεταρρυθμιστική Αριστερά. Πάντως τα «κεφάλαια» που προαναφέρθηκαν και άλλα ανάλογα μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο στοχασμού και νέων προτάσεων όλων των πολιτών και πολιτικών δυνάμεων, πάντα βέβαια στη φιλοδοξία της εκ νέου πολιτικοποίησης της συμβίωσής μας στον κόσμο και στη χώρα. Και τότε θα είναι δυνατόν να συζητήσουμε παραγωγικά...

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=189869&dt=13/07/2008

Είδαν την τράπεζα ανοικτή, εξοργίστηκαν και την έκαψαν. Μαζί και τρεις ανθρώπους

* Μπαχαλάκηδες, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες και επίδοξοι επαναστάτες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα. Δεν είναι αυτοί το κύριο πρόβλημα της χώρας. Η Ελλάδα έχει φτάσει εκεί που έχει φτάσει εξαιτίας του τόσο φτωχού πολιτικού δυναμικού της. Και η ευθύνη γι αυτό βαρύνει, λίγο-πολύ, όλους μας που είτε συναλλασσόμαστε με το σύστημα, είτε αδιαφορούμε είτε απλά το παρακολουθούμε αμέτοχοι... (stel)

Είδαν την τράπεζα ανοικτή, εξοργίστηκαν και την έκαψαν. Μαζί και τρεις ανθρώπους από το blog «μη μαδάς τη μαργαρίτα» (http://mhmadas.blogspot.com/ )

Παρακολούθησα τις τοποθετήσεις των πολιτικών μας αρχηγών και κοινοβουλευτικών εκπροσώπων στη βουλή σχετικά με τη δολοφονία τριών εργαζομένων συμπολιτών μας σε τράπεζα στο κέντρο της Αθήνας. Έχουμε τους αρχηγούς, τους μπροστάρηδες, που μας αξίζουν άραγε; Τόσο λίγοι είναι, όχι σαν πολιτικοί, αλλά σαν άνθρωποι;

Παπανδρέου και Σαμαράς έβαλαν την λυπητερή «περούκα» και έβγαλαν δυο δεκάρικους για δημοκρατία, αγώνες που έκαναν τα κόμματά τους, δικαίωμα στη διαμαρτυρία και καταδίκη στη βία. Στη συνέχεια οι βουλευτές τους χειροκρότησαν. Από κεκτημένη ταχύτητα, από αφέλεια, από παχυδερμισμό, χειροκρότησαν. Τι είναι αυτοί που εκλέγει ο κυρίαρχος λαός αλήθεια; Ότι και ο ίδιος ο λαός, μάλλον.

Βρήκαν όμως την ευκαιρία να υποσχεθούν συναίνεση, κοινή σύσκεψη με πρόεδρο δημοκρατίας, πίστη στους θεσμούς και γενικώς μια σύμπνοια, μπροστά στα κουφάρια τριών αδικοχαμένων. Ο ΓΑΠ μάλιστα υποσχέθηκε και οικονομική βοήθεια στις οικογένειές τους. Το τέλος!!!

Ο Παφίλης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ εμφανίστηκε τσαμπουκαλεμένος. Μόλις είχε γυρίσει από το μέτωπο του ταξικού αγώνα, και το μέλημά του ήταν να διαχωρίσει τη θέση του ΚΚΕ από τα γεγονότα και να ρίξει την ευθύνη σε προβοκάτορες. Άφησε να εννοηθεί κάτι για ακροδεξιά στοιχεία, να μιλήσει για την καλή περιφρούρηση που κάνει το κόμμα του στις διαδηλώσεις και να θυμίσει ότι το ΚΚΕ καταδικάζει πάντοτε τέτοιες πράξεις βίας. Η Παπαρήγα αργότερα ανέμειξε Χρυσαυγίτες που με σημαίες του ΚΚΕ φώναζαν να «καεί το μπουρδέλο η βουλή». Πάνω απ’ όλα, να μην μας θίξουνε το μαγαζί και να συνεχιστεί ο αγώνας. Και πάντα προβοκάτορες που σκοτώνουν για να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ.

Ποιοι είναι αυτοί οι προβοκάτορες, ποιοι τους καθοδηγούν, αν αποδείχθηκε ποτέ αυτός ο γελοίος ισχυρισμός, τι ρόλο παίζουν οι «αναρχικοί», τι ήταν τα παιδιά που προσπαθούσαν να μπουν στη βουλή, κουβέντα. Στο τέλος φταίει το ΛΑΟΣ και η ακροδεξιά. Ίσως, δε λέω, μπορεί. Κάποιοι βλαμμένοι να φρίκαραν με όλο το πανηγύρι των δηλώσεων και να πετάξανε το «βενζίνη-φώσφορο-στουπί» ούτε που τους περνάει από το μυαλό;

Και ερχόμαστε στον Τσίπρα. Το πρόβλημά αυτού και του Σύριζα ήταν να μην την ξαναπατήσουν, όπως το Δεκέμβρη με τον Αλαβάνο. Τότε που εκτέθηκαν τσάμπα, χάσανε και ψήφους και προκοπή δεν είδανε από την πολιτική κάλυψη που επιχείρησαν προς τους αναρχοαυτόνομους.

Καταρχήν διευκρίνισε ότι τα μπλοκ του κόμματός του απείχαν 3 ώρες, χρονικά, από τα γεγονότα. Δηλαδή δεν ήμασταν εμείς. Κατά δεύτερον, δέχθηκε τη δικαιολογία του ΚΚΕ για προβοκάτορες και του συμπαραστάθηκε. Ανοιγματάκι, λέγεται αυτό δοθείσης ευκαιρίας. Κατά τρίτο έριξε τη γνωστή ευθύνη στην ακροδεξιά. Και συνεχώς μας τόνιζε πόσο λυπάται για τους νεκρούς, και πόσο καταδικάζει, και πόσο δηλαδή έβγαζε την ουρά του απέξω.

Οι κουίσλινγκς, οι δωσίλογοι και οι Τσολάκογλου στις δηλώσεις στελεχών του κόμματός του ( ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ) και οι παπαριές περί κατοχής της χώρας από το ΔΝΤ, δεν φάνηκε να τον απασχολούν. Από ύφος, κάτι σε προβληματισμένο με συναίσθημα της ευθύνης των στιγμών.

Οι αντιεξουσιαστικές ομάδες που κάνουν πάρτυ σε κάθε πορεία στην Αθήνα δεν φαίνεται να υπάρχουν για όλους αυτούς. Δηλαδή δεν καταδέχονται να τους δουν; Τους θεωρούν ανάξιους λόγου; Μήπως είναι ερωτευμένοι μαζί τους και ντρέπονται να το πουν; Μήπως ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος αυτούς περιμένει να δράσουν για να εκφοβίσουν τον διαμαρτυρόμενο κόσμο να χωθεί κάτω από τα κομματικά φτερά τους;

Η επαναλαμβανόμενη δήλωση του Παφίλη για την σωστή περιφρούρηση του ΚΚΕ παραπέμπει και εκεί. «Ελάτε σε μας, για να είσαστε ασφαλείς».

Το κλίμα που φτιάξανε όλες αυτές τις μέρες οι δήθεν επαναστάτες, μαζί με τη φόρτιση που προκαλούν τα ίδια τα μέτρα και η κρίση, όπλισαν τα χέρια κάποιων, να κάψουν την τράπεζα και μαζί και τους υπαλλήλους της. Σπορ στο οποίο επιδίδονται διάφοροι οργανωμένα ή μη, συχνά- πυκνά, ευτυχώς χωρίς θύματα μέχρι χτες.

Ο φανατισμός, η πίστη στην επαναστατική βία άλλων ιστορικών στιγμών, αλλά και η άπειρη ανθρώπινη βλακεία φτιάχνουν μίγμα συχνά εκρηκτικό. Οι δράστες επικαλούνται ιδέες και σύμβολα της Αριστεράς. Και είναι η οργανωμένη Αριστερά αυτή που πρέπει να ανοίξει μέτωπο κατά αυτών των αντιλήψεων και όμως αυτή είναι που κυρίως σιωπά ή υποκρίνεται ότι καταδικάζει. Αισθάνεται η έρημη, συγγενής με το χώρο της «επαναστατικής» βίας και δεν θέλει να χάσει τους εν δυνάμει συμμάχους της. Χαϊδεύει τα αυτιά και των δικών της παιδιών που σαν παιδιά της αριστεράς γοητεύονται από την κατεβασμένη βιτρίνα και την φωτιά. Μόνο που καμιά φορά η φλεγόμενη τράπεζα παίρνει μαζί της και 3 αθώους ανθρώπους. Και τότε το παιχνίδι γίνεται όπλο στα χέρια των παιδιών.

Οι τελευταίες ειδήσεις αναφέρουν:

Η τραγωδία σημειώθηκε περίπου στις 14:00, όταν διαδηλωτές που είδαν το υποκατάστημα της τράπεζας ανοιχτό, εξοργίστηκαν, φώναξαν συνθήματα κατά των υπαλλήλων, πέταξαν πέτρες στο εσωτερικό του και κάποιοι εκσφενδόνισαν μία ή περισσότερες μολότοφ. Ορισμένοι από τους υπάλληλους κατάφεραν να βγουν από την τράπεζα, που τυλίχθηκε στις φλόγες, ωστόσο άλλοι εγκλωβίστηκαν μέσα σε αυτήν. Από http://www.in.gr

Αλήθεια η ψέματα δεν ξέρω. Αλλά κάποιοι εξοργίστηκαν που είδαν την τράπεζα ανοικτή και…… έκαψαν τους ανθρώπους.

Το τέλος, συμπολίτες, πως γράφεται αν όχι έτσι;

http://mhmadas.blogspot.com/2010/05/blog-post_05.html

Nα μειωθούν τώρα οι 300 βουλευτές σε 200...

* Στην Πορτογαλία των 10 εκατομμυρίων τα μέλη της εκεί Βουλής είναι 230, στο Βέλγιο με τον ίδιο πληθυσμό οι Βουλευτές τους είναι ακόμα λιγότεροι – 221. Στη δε Ολλανδία των 16 εκατομμυρίων δεν χρειάζονται περισσότερους από 225! Το Ελληνικό Σύνταγμα ορίζει ότι ο αριθμός των μελών του Κοινοβουλίου δεν μπορεί να είναι μικρότερος από 200 και μεγαλύτερος από 300. Όλως τυχαίως έχει επιλεχθεί το ανώτερο όριο και σοβαρή πρόταση για μείωση του αριθμού τους δεν ακούω... Για να μη μιλήσω για το επίπεδο των βουλευτών μας και τα προνόμια που δικαιούνται... (stel)

Nα μειωθούν τώρα οι 300 βουλευτές σε 200... του Φίλιππου Φιλιππακόπουλου (στην ιστοσελίδα http://www.ellispoint.gr )

Απολύονται χιλιάδες εργαζόμενοι και συμβασιούχοι , καταργούνται και συγχωνεύονται δήμοι φορείς και δημόσιοι οργανισμοί. Έχουμε σχεδόν χρεοκοπήσει και οι μόνοι που μένουν στο απυρόβλητο είναι οι 300 βουλευτές μας.

Τους έγινε κάποια μείωση στους μισθούς που έπαιρναν ,κόπηκαν κάποια προκλητικά έξτρα που έπαιρναν ,πήραν τώρα όμως από 5,5 χιλιάδες ευρώ ο καθένας για να αλλάξουν κομπιούτερ και ηλεκτρονικό εξοπλισμό! Ναι καλά διαβάσετε την ώρα που δεχόμαστε επιθέσεις από παντού και δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει κάποιοι έκριναν ότι έπρεπε οι 300 να εκσυγχρονίσουν με δημόσιο χρήμα τα κομπιούτερ τους.

Και φυσικά για το μείζον και αυτονόητο αίτημα της μείωσης του αριθμού των βουλευτών από 300 τουλάχιστον σε 200 ούτε κουβέντα. Κάτι δηλαδή που έπρεπε ήδη προ πολλού να είχε γίνει αφού επιτρέπεται και από το σύνταγμα χωρίς να χρειάζεται αναθεώρηση.

Η πλειοψηφία των βουλευτών φυσικά διαφωνούν και σιωπούν υπάρχουν όμως και κάποιοι λίγοι που προς τιμήν τους βγαίνουν και το προτείνουν.

Έτσι πρόχειρα δείτε τι μας στοιχίζουν οι 300 μας: 27 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο σε μισθούς, 5,5 εκ ευρώ για την συμμετοχή τους στα θερινά τμήματα και τις επιτροπές , σχεδόν 30 εκ ευρώ για οργάνωση γραφείων και μισθούς συνεργατών,2 εκ ευρώ για οικογενειακά επιδόματα και άλλα 2 εκ ευρώ για έξοδα κίνησης! Στο σύνολο δηλαδή ξεπερνούν τα 66 εκ ευρώ τον χρόνο! Εάν μειωθούν σε 200 θα μας στοιχίζουν τουλάχιστον λίγο παραπάνω από 42 εκ ευρώ δηλαδή περίπου 202 χιλιάδες ευρώ ο καθένας τον χρόνο.

Θα γλυτώσουμε δηλαδή τον χρόνο περίπου 25 εκ ευρώ! Γιατί άραγε δεν το κάνουν τι περιμένουν να τους πάρει ο κόσμος που πλέον αγκομαχά και βογκά με τις πέτρες;

Έχουν ακούσει ραδιόφωνα οι βουλευτές μας κάθε μέρα τι τους σέρνουν οι πολίτες και σε πόση υπόληψη τους έχουν;

Όσο είναι καιρός λοιπόν ας πάρει την πρωτοβουλία η κυβέρνηση , εάν δεν κάνω λάθος ο Σαμαράς το έχει ήδη προτείνει και ας προχωρήσουν άμεσα –σήμερα εάν μπορούν- στην μείωση των βουλευτών από 300 σε 200. Δεν θα πάθει τίποτε το πολιτικό μας σύστημα και η δημοκρατία μας εάν μειωθούν οι εθνοπατέρες μας. Μια χαρά θα θεσμοθετούν και μια χαρά θα ελέγχουν την κυβέρνηση οι 200…Δεν μας χρειάζονται 300 βουλευτές, είναι παρά πολλοί και στοιχίζουν πάρα πολλά σε μία χώρα που έχει χρήματα …μέχρι τις 19 Μάιου και κινδυνεύει άμεσα με πτώχευση και στάση πληρωμών…

http://www.ellispoint.gr/index.php?option=com_resource&controller=article&article=2423&category_id=3&Itemid=21

Πολιτικό σύστημα, ο μεγάλος Έλληνας ασθενής

* Δεν είναι μόνο η προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης και η παρουσία του ΔΝΤ... Είναι ότι και το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν είναι καν σε θέση να διαχειριστεί την όλη κατάσταση... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Πολιτικό σύστημα, ο μεγάλος Έλληνας ασθενής του Στέλιου Κούλογλου (στην ιστοσελίδα http://tvxs.gr/ )

Κοινή είναι η πεποίθηση, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, ότι η πορεία της Ελλάδας προς την χρεοκοπία και η προσφυγή στον μηχανισμό βοήθειας της ΕΕ και του ΔΝΤ οφείλεται κατά κύριο λόγο στο πολιτικό σύστημα. Τα κόμματα και οι πολιτικοί που για χρόνια απέφυγαν να πουν την αλήθεια στους πολίτες, συντήρησαν και διόγκωσαν για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους ένα αδηφάγο δημόσιο τομέα και αρνήθηκαν να χαράξουν μια διαφορετική πορεία για την χώρα, βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας κριτικής. Η δυσαρέσκεια και η καχυποψία για όλα τα κόμματα, αλλά ιδίως απέναντι στα κόμματα εξουσίας, κέρδιζαν έδαφος τα τελευταία χρόνια αλλά πότε ο βασιλιάς δεν ήταν τόσο γυμνός όσο σήμερα.

Χαρακτηριστικά απ αυτήν την άποψη είναι τα αποτελέσματα δημοσκόπησης της Alco για τις ευθύνες σχετικά με την οικονομία, που δημοσιεύεται στο σημερινό «Πρώτο Θέμα». Το 84,8% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι ο Κ. Καραμανλής ήξερε την αλήθεια για την οικονομία και επέλεξε τη φυγή και το 65,2% ότι και ο Γ. Παπανδρέου γνώριζε την αλήθεια προεκλογικά. Η αποδοκιμασία έχει διεμβολίσει την άλλότε στέρεα σχέση ηγεσίας- οπαδών: η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΝΔ (70.6%) πιστεύει και αυτή ότι ο πρωήν ηγέτης του κομματος «γνώριζε και έφυγε» ενώ οι μισοί περίπου(47,6%) από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ πιστεύουν ότι ο σημερινός πρωθυπουργός ήξερε την κατάσταση αλλά τους παραπλάνησε!!! Tέτοια ποσοστά αποδοκιμασίας συνιστούν ωρολογιακή βόμβα για ολόκληρο το σύστημα εξουσίας.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα του προβλήματος. Ενδεικτική απ αυτήν την άποψη είναι η στάση του κ.Σαμαρά που, σαν να ηγείτο κόμματος της αριστεράς, μετέτρεψε το ΔΝΤ σε λυδία λίθο της αντιπολιτευτικής του τακτικής ενώ συγχρόνως προσπαθεί με μισόλογα για τις ευθύνες των κυβερνήσεων της ΝΔ να κρατήσει τις εσωκομματικές ισορροπίες.

Την ίδια αντίληψη, ότι δηλαδή δεν πρόκειται για κατάσταση έκτακτης ανάγκης αλλά και για business as usual, προδίδουν τόσο οι χαμηλοί, ανέμελοι ρυθμοί λειτουργίας της κυβέρνησης όσο και η στάση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ που για ανεξήγητους ακόμα λόγους δεν ανταποκρίνεται στο καθολικό αίτημα για τιμωρία όσων παρανόμησαν και ευθύνονται για την οικονομική και ηθική κατάρρευση της χώρας. Στην διάρκεια της χθεσινής του ομιλίας στην Ρόδο ο πρωθυπουργός βρέθηκε σε δύσκολη θέση όταν ένας από τους ακροατές του τον διέκοψε φωνάζοντας: “κάποιος πρέπει όμως να πάει και φυλακή”.

Σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, η ακαμψία και η αδυναμία προσαρμογής των πολιτικών στις νέες, έκτακτες συνθήκες οφείλεται στο χαμηλό επίπεδο του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, όπως αυτό αναδείχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες μέσα από τις στρεβλώσεις του συστήματος. Με την σειρά του το χαμηλό αυτό επίπεδο παρεμποδίζει και το κυβερνητικό έργο.

“Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αποτελεσματικότητας και ικανοτήτων για μερικούς συναδέλφους μου”, ομολογεί ένας από τους υπουργούς της κυβέρνησης. “Μπορεί όχι σε τέτοιο βαθμό όσο με την κυβέρνηση της ΝΔ που έψαχνες να βρεις με το φανάρι έναν που να δουλεύει, αλλά υπάρχει. Το προχθεσινό υπουργικό Συμβούλιο (όταν ανακοινώθηκε ότι θα κινηθεί ο μηχανισμός προσφυγής) ήταν χαρακτηριστικό. Φυσικά κανείς δεν θέλει το ΔΝΤ και η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, αλλά πολλές παρεμβάσεις ήταν κατώτερες των περιστάσεων και χαμηλού επιπέδου”.

Το πολιτικό σύστημα, ο μεγάλος Ελληνας ασθενής, θα περάσει την μεγαλύτερη δοκιμασία του στην επερχόμενη οικονομική ύφεση και κοινωνική κρίση. Στο σημερινό της κύριο άρθρο που αναφέρεται στην αποδόμηση του πολιτκού συστήματος, η “Καθημερινή” προειδοποεί τους πολιτικούς ότι αν δεν περάσουν καλά τις “τελευταίες τους εξετάσεις… ο κίνδυνος της οριστικής κατάρρευσης είναι ορατός”. Η σημερινή πολιτική της κυβέρνησης, προειδοποιεί σε ένα άρθρο του στην σημερινή “Ελευθεροτυπία” ο άλλοτε στενός σύμβουλος του πρωθυπουργού Ν.Κοτζιάς "οδηγεί ή στην κατάθλιψη ή στην εξέγερση”. “Αν δεν γίνουν αλλαγές στην κυβέρνηση και συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, το φθινόπωρο θα μας πάρουν με τις πέτρες”, προειδοποιεί ο υπουργός-συνομιλητής του Tvxs.

Διαχείριση λιτότητας ή νέα μεταπολίτευση;

* Η συζήτηση για την «επόμενη μέρα» της χώρας είναι πλέον δυνατή και χρήσιμη. Ανεξάρτητα και πέρα από το ΔΝΤ, τους μηχανισμούς στήριξης και τα spreads, ο όρος «νέα Μεταπολίτευση» εμφανίζεται πια ολοένα και συχνότερα. Το θέμα είναι αφενός τί μορφή αυτή θα έχει και αφετέρου πώς την αντιλαμβάνονται τα σημερινά πολιτικά κόμματα... (stel)

Διαχείριση λιτότητας ή νέα μεταπολίτευση; του Γιάννη Βούλγαρη (στα ΝΕΑ)

Ζούμε ασφαλώς την πιο αμφίρροπη πολιτική στιγμή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Από τη μία, όλα φαίνονται δυνατά. Μέτρα που ως τώρα «έκαιγαν», υιοθετούνται με ευκολία, ζητήματα που ήταν ταμπού, συζητούνται σχεδόν σαν αυτονόητα. Από την άλλη, η γενικευμένη αυτή διαθεσιμότητα για αλλαγές δεν έχει ακόμα στέρεο προσανατολισμό και δομή.

Η «πολιτική στιγμή» έχει τα χαρακτηριστικά μιας νέας μεταπολίτευσης. Είναι ανοιχτή σε διαφορετικές διεξόδους, σε αστάθμητους παράγοντες, εξαρτάται πολύ από την πολιτική πρωτοβουλία και την ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας. Η Μεταπολίτευση του 1974 ευθυγράμμισε την Ελλάδα με τις δημοκρατίες που διαμορφώθηκαν στον μεταπολεμικό κόσμο και τις γεωπολιτικές συνθήκες του διπολισμού. Η ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης το 2010 προκύπτει από την εθνική κρίση στην οποία περιέπεσε η Ελλάδα στα πρώτα χρόνια του νέου παγκοσμιοποιημένου κόσμου, λόγω των μακροσκοπικών δομικών αδυναμιών της και θανάσιμων πολιτικών λαθών. Χρειαζόμαστε μια νέα μεταπολίτευση, χρειαζόμαστε δραστικές δομικές αλλαγές, ώστε να ενταχθεί δυναμικότερα και υγιέστερα η Ελλάδα στον νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας και στην παγκοσμιοποιημένη πολιτική.

Σε τέτοιες καμπές, οι πολιτικές παρατάξεις επαναπροσδιορίζονται με δική τους πρωτοβουλία και οπωσδήποτε επαναξιολογούνται από τους πολίτες, ακόμα και αν οι συσχετισμοί δεν αλλάξουν ριζικά. Παραταξιακά, ο εκλογικός χάρτης του 1964 έμοιαζε με εκείνον του 1981, αλλά τα κόμματα και η πολιτική κουλτούρα είχαν αλλάξει άρδην. Σε συνθήκες εθνικής κρίσης όπως η σημερινή, οι παρατάξεις «υπογράφουν» με τη δράση και τον λόγο τους, ένα νέο μακροπρόθεσμο συμβόλαιο με το έθνος και τους πολίτες. Η παραταξιακή ιδεολογία επηρεάζει προφανώς την πολιτική πρόταση που διατυπώνεται στις έκτακτες συνθήκες της κρίσης. Αλλά επειδή οι ιδεολογίες είναι από τη φύση τους εύπλαστες και ευρύχωρες, ο επαναπροσδιορισμός της κάθε παράταξης ακολουθεί την αντίθετη κατεύθυνση: από την εθνική πρόταση στην ιδεολογία και όχι αντιστρόφως. Ή αλλιώς, αν νομίζεις ότι τα αναγκαία μέτρα για τη διάσωση της χώρας είναι έξω από την ιδεολογία σου, τότε ξανακοίταξε την ιδεολογία σου ώστε να την κάνεις μπούσουλα για να αρμενίσεις προς όφελος της χώρας. Γιατί ο γιαλός είναι αυτός που είναι. Μιλώ για παρατάξεις και όχι για κόμματα. Η Μεταπολίτευση του 1974 είχε καθιερώσει τα κόμματα ως αναμφισβήτητους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής. Σήμερα έχουν χάσει την ισχύ τους. Η νέα μεταπολίτευση, αν υπάρξει, θα έχει ως πρωταγωνιστές τις παρατάξεις-αστερισμούς που θα περιλαμβάνουν κόμματα, πολιτικές ομάδες, κινήσεις πολιτών, κινήματα γνώμης και αξιών, ειδικούς, διαμορφωτές γνώμης και διανοουμένους. Σαν «κόμβους» μιας δικτύωσης και αλληλοδιαμόρφωσης. Ο αστερισμός που κινείται στον χώρο της Κεντροαριστεράς, της δημοκρατικής Αριστεράς, της οικολογίας, του προοδευτικού ευρωπαϊσμού, έχει κατεξοχήν συμφέρον να πρωτοστατήσει στον γενικό επαναπροσδιορισμό της πολιτικής μας ζωής. Ο λόγος είναι απλός. Η επιλογή που έχει είναι ή να διαχειριστεί καταναγκαστικά ένα πρόγραμμα λιτότητας και αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας πληρώνοντας το ανάλογο πολιτικό κόστος, ή να καταφέρει να κάνει την εθνική αυτή αναγκαιότητα, πολιτική ευρύτερων δομικών αλλαγών του βεληνεκούς μιας νέας μεταπολίτευσης, κερδίζοντας έτσι σταθερό προβάδισμα ηγεμονίας έναντι των άλλων. Υπό αυτό το πρίσμα η νέα μεταπολίτευση είναι στόχος πρωτίστως αυτής της παράταξης. Για να τον επιδιώξει πρέπει να πετύχει έναν άθλο: να κατανικήσει το ρουτινιασμένο κλίμα της ελληνικής πολιτικής - κομματικής ζωής. Οπως επίσης, να μην υποκύψει στην αυταπάτη ότι μόλις πέσουν λίγο τα spreads και εξασφαλιστεί η δανειοληπτική ροή, η κυβέρνηση μπορεί να γυρίσει στα γνωστά, με την ελπίδα ότι η Ν.Δ. θα αργήσει να συνέλθει.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4570380

Η βολική θεωρία της «συγκυβέρνησης»

* Το «άρθρο ημέρας» αρχίζει και γίνεται προσωπική υπόθεση… Ολίγον οξύμωρο αλλά καταλαβαίνετε τί εννοώ… (stel)

Η βολική θεωρία της «συγκυβέρνησης» του Στέλιου Διακουλάκη (στο περιοδικό Μεταρρύθμιση)

«Την τελευταία φορά που ο σοσιαλισμός συμμάχησε με τον εθνικισμό, ήταν στον εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ, αυτό ξαναζούμε τώρα...», απεφάνθη η Λιάνα Κανέλλη σε ένα από τα πρωινά τηλεοπτικά παραληρήματά της, λίγες εβδομάδες πριν. Ίσως και να ήταν η πρώτη αναφορά στη λεγόμενη συμμαχία, ή αλλιώς «συγκυβέρνηση», ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, με αφορμή τα σκληρά οικονομικά μέτρα που η κυβέρνηση έχει λάβει και το κόμμα του Καρατζαφέρη έχει στηρίξει.

Σύσσωμος ο αριστερίστικος λαϊκισμός, έκανε γρήγορα σημαία του τη θεωρία της «συγκυβέρνησης». Ο Λάκης Λαζόπουλος, βαρετός και προβλέψιμος όσο ποτέ πλέον, και με παιδαριώδη πολιτικά κηρύγματα που στηρίζονται στις αναλύσεις του Πρώτου Θέματος, τα ρεπορτάζ λαϊκών αγορών των πρωινάδικων και το Μπογιόπουλο του Ριζοσπάστη, υπερθέματισε κι αυτός στην κατεύθυνση της υποτιθέμενης συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ. Ο Αλέξης Τσίπρας, πιο συγκεκριμένος και ευθύς αυτός, προσωποποίησε τη «συγκυβέρνηση» στον Πάγκαλο και τον Καρατζαφέρη, αμφότεροι, από καιρό, εθισμένοι στην πολιτική κόντρα με το Συνασπισμό.

Το γεγονός ότι ο Καρατζαφέρης στηρίζει τις βασικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης, κυρίως όσον αφορά στα οικονομικά μέτρα αλλά όχι μόνο, δεν επιδέχεται φυσικά αμφισβήτησης. Οι λόγοι πίσω από αυτό όμως, χρήζουν περαιτέρω διευκρίνισης. Γιατί, προφανώς, η στήριξη αυτή δεν έχει να κάνει ούτε με κάποια υπόγεια συμφωνία των δύο κομμάτων, ούτε με οποιαδήποτε ουσιαστική ταύτιση απόψεων, πρόσκαιρη ή μη. Καταρχήν, καμία ανάγκη δεν έχει το ΠΑΣΟΚ, της πλειοψηφίας των 160 εδρών, την υποστήριξη των βουλευτών του ΛΑΟΣ για να περάσει τα μέτρα του στη Βουλή. Αλλά και επιπλέον, η λογική λέει ότι όταν το ΠΑΣΟΚ κατηγορείται από τους ίδιους ανθρώπους, ταυτόχρονα, ότι από τη μία ακολουθεί σκληρά νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ότι από την άλλη, συγκυβερνά με το ΛΑΟΣ (που καμία σχέση με νεοφιλελευθερισμό δεν έχει...), τότε κάτι δεν πάει καλά όχι με το ΠΑΣΟΚ, αλλά με τους επικριτές του.

Αυτό που οι εμπνευστές της θεωρίας της «συγκυβέρνησης» επιλέγουν να αγνοήσουν, δεν είναι άλλο από τον άκρατο οπορτουνισμό και πολιτικό ελιγμό του μετρ του είδους Προέδρου του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη. Γνωρίζοντας ότι η εκλογή του Σαμαρά στην προεδρία της ΝΔ θα του δημιουργήσει πλείστα προβλήματα, που θα θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και την πολιτική του επιβίωση, έπρεπε γρήγορα να αναπροσαρμόσει την τακτική του. Δυστυχώς, στο σημερινό πολιτικό σύστημα της χώρας, ελάχιστοι μπορούν να το κάνουν με την ταχύτητα και αποτελεσματικότητα του ίδιου. Βασικός αρχικός γνώμονας των κινήσεών του, ήταν η ανάγκη για σταθερή και αισθητή διαφοροποίηση από τις θέσεις της ΝΔ. Στην πορεία, όταν αντιλήφθηκε ότι ο κόσμος επιδοκιμάζει τις πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ, στηρίζει εν πολλοίς τα μέτρα και έχει βαρεθεί το στείρο αρνητισμό της (εκάστοτε) αντιπολίτευσης, πήγε ένα βήμα παραπάνω μπας και εισπράξει λίγη από τη θετική αύρα της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης. Έγινε οπαδός της «συναίνεσης», υιοθέτησε τάχα υπεύθυνο πολιτικό λόγο και διεκδίκησε το ρόλο του αξιόπιστου συνομιλητή της εξουσίας. Τα χαμογελαστά τσιτάτα του - «δεν βοηθάω την κυβέρνηση, βοηθάω την Ελλάδα» - ήρθαν απλά ως αποθέωση της τακτικής του. Η πρώτη κρίσιμη μάχη με τη ΝΔ είχε κερδηθεί...

Τώρα, γιατί τα κόμματα της αριστεράς έπαιξαν το χαρτί της «συγκυβέρνησης», μάλλον ούτε αυτό θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Και φυσικά δεν πρόκειται περί πολιτικής αφέλειας ή λάθος ανάγνωσης, αν και για το Λαζόπουλο, ας μου επιτραπεί να κρατήσω μία πισινή. Εκμεταλλεύθηκαν απλώς τον πολιτικό τακτικισμό του Καρατζαφέρη να στηρίξει τις αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ και με «καρατζαφέρεια» πονηριά προχώρησαν στη «συγχώνευση» δύο εκ των τριών πολιτικών τους αντιπάλων, δημιουργώντας τον τέλειο ταξικό εχθρό. Με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια, δηλαδή! Το ότι φτάσανε σε σημείο να επαναφέρουν μνήμες χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού, θα έπρεπε, τουλάχιστον αισθητικά, να μας ενοχλεί. Αλλά προφανώς έχουμε κι εμείς συνηθίσει στις υπερβολές της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς και δεν πολυδίνουμε σημασία. Πριν από λίγο καιρό, άλλωστε, ο Τσίπρας υμνούσε το Μάο, οπότε όλα να τα περιμένουμε...

Μέσα σε αυτό το διπλό παιχνίδι πολιτικού καιροσκοπισμού και υποκρισίας, η κυβέρνηση, λίγα περιθώρια αντίδρασης είχε, ιδίως όταν συγχρόνως δίνει τις δικές της δύσκολες μάχες σε εσωτερικό και εξωτερικό για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Προφανώς, χρόνο και ενέργεια να ασχοληθεί με τις τακτικίστικες επιλογές του Καρατζαφέρη δεν είχε, πόσω μάλλον να αποκρούσει τις γραφικές φωνές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ περί εθνικοσοσιαλισμού. Ωστόσο, πιστεύω πως το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχει παραβολευτεί στη θεωρία της «συγκυβέρνησης», θεωρώντας ότι αυτή περιθωριοποιεί ακόμα περισσότερο την, έτσι κι αλλιώς, ακόμα σε αποσύνθεση ΝΔ. Και μπορεί πρόσκαιρα να μη ζημιώνεται ιδιαίτερα, αλλά με τον Καρατζαφέρη να έχει στρογγυλοκαθίσει στη θέση του «συγκυβερνήτη» και όσο τον εξυπηρετεί να αρνείται να την αποχωριστεί, τα προβλήματα ίσως προκύψουν στη συνέχεια. Ιδίως αν τα πρωινά παραληρήματα συνεχιστούν...

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=1057

Aν...

* Δεν είναι το «Αν...» του Κίπλινγκ, είναι το «Αν...» της σημερινής Ελλάδας, το «Αν...» του χαμένου εκσυγχρονισμού... Σε ένα άρθρο, όσα γράφω εδωπέρα επί ένα χρόνο και όσα θα πιστεύω για πάντα... Θα μπορούσε να είναι το τέλειο κλείσιμο αυτού του blog... (stel)

Aν... του Παύλου Αθανασόπουλου (στην ιστοσελίδα http://www.metarithmisi.gr/el/ )

Αν οι δυνάμεις του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού, του δεξιού και πασοκικού λαϊκισμού, της αναχρονιστικής αριστεράς δεν είχαν εμποδίσει την εφαρμογή των προτάσεων Σπράου για μεταρρυθμίσεις στο δημοσιονομικό, το ασφαλιστικό και την οργάνωση της δημόσιας διοίκησης.

Αν δεν είχαν ξεσηκώσει υστερία χαρακτηρίζοντας σχεδόν ναζιστή αυτόν τον παλιό ΕΑΜίτη και αγωνιστή κατά της χούντας.

Αν αυτές οι ίδιες δυνάμεις δεν είχαν αναγκάσει την κυβέρνηση Σημίτη να πάρει πίσω το ασφαλιστικό νομοσχέδιο του Τάσσου Γιαννίτση.

Αν οι δυνάμεις του εθνικιστικού παροξυσμού με την υστερία τους μετά τα Ίμια και την υπόθεση Οτσαλάν δεν είχαν σπρώξει σε τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα.

Αν ο εθνικός μεγαλοϊδεατισμός δεν είχε σχεδόν εκβιάσει την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων, επιβαρύνοντας υπέρμετρα την χώρα μας την στιγμή που είχε άλλες προτεραιότητες.

Αν ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός με το πρόσχημα της υπόθεσης των ταυτοτήτων δεν συσπείρωνε όλες τις αναχρονιστικές δυνάμεις της χώρας και δεν υπονόμευε το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα Σημίτη.

Αν η κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν πίστευε ότι η χώρα μπορεί να πορευθεί ακυβέρνητη με τον αυτόματο πιλότο.

Αν η ελληνική κοινωνία παρά το σκαστό σκάνδαλο των ομολόγων και τη δολοφονική ανικανότητα που απεδείχθη στις πυρκαγιές δεν επέμενε να αναδείξει και πάλι κυβέρνηση την Ν.Δ.

Αν η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ μετά τις εσωκομματικές εκλογές δεν έδειχνε ρεβανσισμό, αλλά συσπείρωνε όλες τις σοβαρές δυνάμεις του κινήματος για τον καταρτισμό ενός προγράμματος εκτάκτου ανάγκης που θα εφαρμοζόταν αμέσως μετά την εκλογική νίκη.

Αν η νέα κυβέρνηση δεν έδειχνε καθυστέρηση και παλινωδίες.

Τότε δεν θα ήταν αναγκαία τόσο σκληρά μέτρα.

Γιατί τα μέτρα είναι πια αναγκαία και πρέπει να στηριχθούν.

Δεν παύουν όμως να είναι κοινωνικά άδικα.

Και επείγουν αναπτυξιακά μέτρα για να μην οδηγηθούμε σε ύφεση.

Το κυριότερο είναι τα παθήματα να μας γίνουν μαθήματα.

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=1029

Πολιτικός μπαμπούλας

* Άλλη μία δύσκολη βδομάδα για την ελληνική οικονομία ξεκινάει. Μία βδομάδα όπου αναμένεται η ανακοίνωση των νέων σκληρών οικονομικών μέτρων που κατά την ξύλινη πολιτική γλώσσα ενέχουν σημαντικό «πολιτικό κόστος». Ή μήπως πλέον (αν όχι εδώ και καιρό...) το πραγματικό πολιτικό κόστος βρίσκεται πίσω από την καθυστερημένη λήψη, αναγκαίων αλλά κοινωνικά δίκαιων, μέτρων και όχι από τα μέτρα αυτά καθ’ αυτά; Η κοινωνία έχει προχωρήσει πιο πολύ απ’ ότι οι παλιάς κοπής πολιτικοί νομίζουνε... (stel)

Πολιτικός μπαμπούλας του Αλέξη Παπαχελά (στην Καθημερινή)

Η μεγαλύτερη βιομηχανία που στήθηκε στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης ήταν αυτή που κατασκεύασε τον μπαμπούλα του «πολιτικού κόστους». Αν ψάξετε κάτω από όλες τις αμαρτωλές παθογένειές μας, τα προκλητικά προνόμια συντεχνιών και το θεσμικό χάος θα ανακαλύψετε κάποια ιστορία... πολιτικού κόστους.

Τι σήμαινε πρακτικά πολιτικό κόστος για έναν πολιτικό; Η απειλή πως αν θίξει κάποια προνόμια θα τον περιμένουν η προσωπική δαιμονοποίηση, διαδηλώσεις, ακόμη και η αιχμαλωσία στο γραφείο του. Αυτά, πέραν βεβαίως της απειλής ότι θα χάσει και μερικές δεκάδες ψήφους από τις οικογένειες των εμπλεκομένων στην όποια μεταρρύθμιση είχε εξαγγείλει. Οι πολιτικοί μας μετρούσαν λοιπόν το πολιτικό κόστος με τη μεζούρα ακριβείας και επέλεξαν να μην υπολογίζουν καθόλου το πραγματικό οικονομικό κόστος των υποσχέσεων που έδιναν για να τελειώσει η όποια «βαβούρα».

Ετσι ξεκίνησε ένα μεγάλο πάρτι στη μεταπολίτευση, με τις κυβερνήσεις να δανείζονται χρήματα σαν να μην υπάρχει αύριο και να υποχωρούν σε καθε συντεχνία που ήξερε να πουλάει τον φόβο του πολιτικού κόστους. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός περιστοιχιζόταν άλλωστε από συμβούλους και στελέχη που ψιθύριζαν συνεχώς: «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, θα έχουμε τεράστιο κόστος». Οι κομματικοί μηχανισμοί απηχούσαν τις ίδιες απόψεις, επικαλούμενοι μάλιστα την ικανοτητά τους να πιάνουν τον σφυγμό της βάσης της κοινωνίας.

Η Αριστερά και οι συνδικαλιστές έγιναν οι πρωταθλητές της χρήσης του θανατηφόρου αυτού όπλου, που μπορούσε να εξουδετερώσει οιαδήποτε μεταρρύθμιση, επενδυτικό σχέδιο ή προσπάθεια εξορθολογισμού του κράτους. Τα μέσα ενημέρωσης βοήθησαν βεβαίως και αυτά με τον τρόπο τους αποθεώνοντας, στην αρχή στους πηχυαίους τίτλους των ταμπλόιντ και μετά στην ιδιωτική τηλεόραση, κάθε διεκδίκηση χωρίς να εξετάζεται αν είναι λογική, δίκαιη ή εφικτή.

Οι πολιτικοί πάλι κοιτούσαν τον κουβά με το πολιτικό κόστος από τη μια και τον κουβά με το χρέος από την άλλη. Επειδή αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η επανεκλογή και ο σταυρός, η κλασική τους αντίδραση ήταν «βάλε λίγο ακόμη χρέος για μετά, αρκεί να μην πάθουμε πολιτικά καμιά ζημιά τώρα». Μας κόστισε πολύ αυτή η νοοτροπία. Ο Κώστας Καραμανλής, αν και συνέλαβε εγκεφαλικά την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, γρήγορα παγιδεύθηκε στους καταστροφικούς υπολογισμούς του πολιτικού κόστους. Και έτσι κατέληξε στη γνωστή θεωρία πως «η Ελλάδα χρειάζεται δομικές μεταρρυθμίσεις, αλλά η κοινωνία δεν είναι έτοιμη γι’ αυτές». Ο Κώστας Σημίτης το είχε πει αλλιώς, με εκείνο το περίφημο «αυτή είναι η Ελλάδα».

Τώρα λοιπον τα ψέματα τέλειωσαν. Η Αριστερά και ένα κομμάτι του συνδικαλιστικού κινήματος δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Αν το δούμε από κυνική σκοπιά η κρίση τους συμφέρει, γιατί θα αυξήσει την «πελατεία» και θα ισχυροποιήσει την «επαγγελματική τους θέση». Το πρόβλημα θα αρχίσει από την ώρα που θα συγγενέψει με τις απόψεις τους ένα κομμάτι του παλαιού ΠΑΣΟΚ, που μπορεί να φέρει σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση.

Η πρόσφατη εμπειρία έχει δείξει πως όσο ένας ηγέτης περιμένει για να κάνει γενναίες αλλαγές τόσο πιο δύσκολο γίνεται. Ο κ. Παπανδρέου παίζει σήμερα μόνος του στο γήπεδο και με μια κοινή γνώμη που έχει γραπωθεί πάνω στον καπετάνιο γιατί βλέπει ότι το πλοίο βουλιάζει. Αν ο κ. Παπανδρέου υλοποιήσει τα μέτρα μείωσης του ελλείμματος και ταυτόχρονα «ανοίξει τα παράθυρα» της οικονομίας για να σταματήσουν οι στρεβλώσεις και να μπει φρέσκος αέρας, θα έχει μια σημαντική πιθανότητα να πετύχει. Αν τον παρασύρουν οι πλασιέ του πολιτικού κόστους στη γραμμή της αδράνειας, τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά. Οπως λέει και ο σοφός λαός, «στη βράση κολλάει το σίδερο».

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_01/03/2010_1291112