Η κατά Πάγκαλον «εθνική ντροπή»

* Πίστευα ότι το χθεσινό άρθρο θα ήταν το τελευταίο σχετικά με το θέμα των εξοπλισμών. Η ρήση του Πάγκαλου, όμως, περί «εθνικής ντροπής» που νοιώθει όταν αγοράζονται άχρηστοι εξοπλισμοί με «αναγκάζει» να επανέλθω. Δεν ξέρω τί με ενοχλεί περισσότερο: Η τεράστια υποκρισία, η επικοινωνιακής λογικής δήθεν ομολογία, η ανεύθυνη πολιτικάντικη ρητορεία ή η απλουστευμένη παρουσίαση του όλου θέματος; Θέλω να πιστεύω τουλάχιστον ότι τον κόσμο πια τέτοιες «παραστάσεις» δεν τον αγγίζουν... (stel)

Η κατά Πάγκαλον «εθνική ντροπή» του Παντελή Mπουκάλα (στην Καθημερινή)

Ωστε λοιπόν ο συμπρωθυπουργεύων Θεόδωρος Πάγκαλος «αισθάνεται ειλικρινά εθνική ντροπή κάθε φορά που αναγκάζεται να αγοράσει όπλα που δεν μας χρειάζονται». Ετσι τουλάχιστον είπε, στον πρώτο εθνικό της... μεγαλοπρεπείας, στο Επιχειρηματικό Φόρουμ, στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών επαφών. Η πρώτη σκέψη, νομιμοποιημένη από τη μακρά πείρα, είναι ότι η περί εθνικής ντροπής ομολογία του κ. Πάγκαλου ανήκει στα παραδοξολογήματα που εξαπολύει κάθε φορά που αυτοσκηνοθετείται δημοσίως σαν προκλητικός ρήτορας και αιρετικός πολιτικός· θεατρικότατος ο ριζοσπαστισμός του, δεν έθιξε ποτέ καμία ρίζα.

Στην ίδια ομιλία ο κ. Πάγκαλος απεφάνθη, αστειευόμενος με τα σοβαρά, πως «σε ό,τι αφορά το Αιγαίο, τα θέματα της εθνικής κυριαρχίας, της κυριαρχίας στον αέρα και τη θάλασσα, ένα μεγάλο μέρος από τα αιτήματα που διατυπώνονται είναι κατασκευασμένα από μερικούς πολύ ικανούς διπλωμάτες που δουλειά τους είναι να δημιουργούν αφορμές διαπραγμάτευσης, δηλαδή διαφορές». Σαν να λέμε, πας στον γιατρό, σε βρίσκει μια χαρά αλλά σε προειδοποιεί ότι σε είκοσι χρόνια μπορεί να πάθεις σκωληκοειδίτιδα· κατασκευάζει δηλαδή μια «αφορμή διαπραγμάτευσης» για να βρει δουλειά και σου αφαιρεί προληπτικώς τη σκωληκοειδή απόφυση. Με τέτοια θεώρηση των προβλημάτων μπορεί να υποθέσει κανείς (ή να φοβηθεί) ποια λύση τους ενδέχεται να προταθεί σαν «ριζοσπαστική».

Αλλά ας επιστρέψουμε στην «εθνική ντροπή» που νιώθει ο κ. Πάγκαλος. Και αφού πρώτα αναρωθητούμε αν ήρθε ο καιρός για να υπεξαιρέσουν και τα αισθήματά μας οι διασπαθίζοντες τα χρήματά μας, ας ρωτήσουμε τον κ. αντιπρόεδρο (δηλαδή το κενό, διότι αυτό είναι η εξουσία: ένα κενό που τα περιέχει όλα) αν η «ντροπή» οδήγησε ποτέ τον ίδιο και όσους άλλους αξιωματούχους τη συμμερίζονται, στην απόφαση να μειωθούν οι αμυντικές δαπάνες εδώ και τώρα ή έστω σε χρόνο συμβατό με τον ανθρώπινο βίο. Οχι βέβαια. Ενώ ο στρατός μας είναι πολύ μικρότερος και δεν έχουμε τόσα ανοιχτά μέτωπα όσα οι γείτονες, δαπανούμε κατά 50% περισσότερα χρήματα από την Τουρκία για την αγορά όπλων (3,3% επί του ΑΕΠ το δικό μας κονδύλι το 2007, 2,1% το τουρκικό), για να χρωστάμε τώρα πάνω από 10 δισ. στους εμπόρους όπλων. Και αγοράζουμε υποβρύχια και αεροπλάνα όχι τόσο για την άμυνά μας όσο για την εξαγορά της «συμμαχίας» Γάλλων, Γερμανών και Αμερικανών και φυσικά για την ενίσχυση των βαλαντίων των ημετέρων μιζόφιλων πατριδοφυλάκων.

«Είστε υποκριτές» λέει και ξαναλέει στους Ευρωπαίους ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, «γιατί δίνετε χρήματα στην Ελλάδα για να αγοράσει τα όπλα σας». Είστε υποκριτές θα μπορούσαμε να πούμε κι εμείς στους ηγέτες μας, αφού «η εθνική ντροπή» τους θεραπεύεται αμέσως μόλις τελειώσει η ομιλία τους.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_18/05/2010_1291718

Ας αμφισβητήσουμε

* Η μείωση των εξοπλισμών μπορεί να ακούγεται ευχάριστα αλλά φυσικά πρόκειται για περίπλοκο θέμα με προεκτάσεις πολύ πέρα από την (όποια) ανάγκη υπεράσπισης της χώρας και είναι αυτονόητο ότι η όποια εξέλιξη δεν θα γίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Καλό είναι όμως το θέμα να αρχίζει να μπαίνει στο δημόσιο διάλογο... (stel)

Ας αμφισβητήσουμε του Ανδρέα Πετρουλάκη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/ )

To συγκριτικό πλεονέκτημα που έχουν οι υπέρμαχοι των φρενήρων εξοπλισμών, έναντι των σκεπτικιστών, είναι ότι είναι μονίμως δικαιωμένοι από την ζωή. Όταν τους ρωτάς πότε επιτέθηκαν οι Τούρκοι στην ελληνική επικράτεια από συστάσεως ελληνικού κράτους (απάντηση: ποτέ- η Κύπρος δεν είναι ελληνική επικράτεια και η παράνομη εισβολή δεν ήταν απρόκλητη) σου λένε ότι δεν μας επιτέθηκαν επειδή εξοπλιζόμαστε και αν δεν ήμασταν οι καλύτεροι πελάτες παγκοσμίως (σε ποσοστό επί του ΑΕΠ) των πολεμικών βιομηχανιών, θα είχαμε ήδη γίνει βορά στα νύχια τους. Δηλαδή, ράβδος εν γωνία άρα βρέχει. Όπως καταλαβαίνετε είναι μία λογική που καθόλου δεν προάγει τη συζήτηση, τη στιγμή που η αντίθετη άποψη δεν έχει ανάλογη εμπειρία να επικαλεστεί, αφού σε όλη μας την ζωή εξοπλιζόμαστε.

Στην ουσία πρόκειται για έναν εσωτερικό, σχεδόν αυτιστικό διάλογο που κινδυνεύει να σε απομονώσει από τα δεδομένα της πραγματικής ζωής. Αφού όλοι συμφωνούμε στην κοινή αφετηρία, ότι με κάθε κόστος πρέπει να υπερασπιστούμε τον εθνικό χώρο, αυτοί αναλαμβάνουν να σου προσδιορίσουν τον βαθμό του κινδύνου. Τον οποίον όμως συναρτούν με τον βαθμό των εξοπλισμών, οι οποίοι όμως εξαρτώνται από τον βαθμό του κινδύνου, ο οποίος μειώνεται όσο αυξάνονται τα όπλα μας, τα οποία αν μειωθούν θα πολλαπλασιάσουν τον κίνδυνο και πάει λέγοντας. Μόνος σου βάζεις τον πήχη της απειλής, μόνος βάζεις και το άλμα , σε εξοπλισμούς, για να τον υπερβείς. Άσχετα αν κινούνται από άδολο φόβο ή πατριωτικό επαγγελματισμό, ο φαύλος κύκλος τους έχει δημιουργήσει ένα αναπόδραστο δεδομένο που ελάχιστες φωνές αμφισβητούν.

Κάθε λίγα χρόνια μαζεύονται πολιτικοί και στρατιωτικοί στο ΚΥΣΕΑ και αποφασίζουν με τρόπο αυτονόητο άλλο ένα θηριώδες πακέτο εξοπλιστικών προγραμμάτων. Και θα μου πείτε, ποιος θα το αποφασίσει, εσύ; Όχι. ΄Αλλά και εγώ και όλοι μας δεν μπορούμε να μην κάνουμε επιτέλους κάποιες σκέψεις. Ότι ,ας πούμε, ποτέ δεν υπήρξε πακέτο παραγγελίας χωρίς να ακουστούν καταγγελίες για δυσθεώρητες μίζες. Άρα, η άμυνα προεξήρχε ή οι προμήθειες; Ότι ποτέ δεν προσπαθήσαμε να δανειστούμε ή να αναζητήσουμε συμμαχίες σε διεθνή φόρα από Ευρωπαίους και Αμερικανούς χωρίς να ζητηθεί η προτίμησή μας στα δικά τους όπλα. Άρα, η επιλογή είναι στρατιωτική ή διπλωματική; Ότι είναι πολλές φορές που ακούμε αξιωματικούς να μιλούν για θέματα άμυνας και σκεφτόμαστε αβίαστα ότι απλώς καταξιώνουν την επαγγελματική του ύπαρξη. Πόσο αληθινό είναι το παιχνίδι πολέμου που παίζεται 35 χρόνια τώρα και σκοπεύουμε ποτέ να θεωρήσουμε ότι τελείωσε;

Παρά πολλά από τα θεμελιώδη θέσφατα της μεταπολίτευσης αποδείχτηκαν λανθασμένα, και φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα. Και δεν τα αμφισβητήσαμε εγκαίρως. Θεωρήσαμε αυτονόητες τις κατασπαταλήσεις των κοινοτικών πλαισίων στήριξης, τη λεηλασία των ταμείων, τα κεκτημένα των ΔΕΚΟ, την ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων και τόσες ακόμα καταστροφικές επιλογές που μάθαμε να τις δεχόμαστε ως τόσο αναπόφευκτες όσο ή βροχή. Μήπως το ίδιο συμβαίνει και με τους εξοπλισμούς; Και μήπως ήρθε η ώρα να αμφισβητήσουμε την σκοπιμότητα ή έστω την έκτασή τους;

Γιατί μπορεί ο Δαβαράκης να πιστεύει ότι 2500 χρόνια μετά είναι επίκαιρη η ρήση του Ηράκλειτου «πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι…» αλλά ο ίδιος ο Εφέσιος φιλόσοφος είχε πει «τα πάντα ρει μηδέποτε κατά τ’αυτό μένειν». Ακόμα και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η τρέλα των εξοπλισμών και η Τουρκία

* Θα προτιμούσα η συνάντηση του έλληνα με τον τούρκο πρωθυπουργό να βαφτίζεται «ιστορική» όχι πριν τις συνομιλίες αλλά κατά την αναχώρηση του από την Αθήνα ή ακόμα καλύτερα μετά από ένα χρόνο όταν τα πρώτα δείγματα των όποιων σημερινών αποφάσεων θα αρχίσουν να φαίνονται. (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Η τρέλα των εξοπλισμών και η Τουρκία του Στέλιου Κούλογλου (στην ιστοσελίδα http://tvxs.gr/ )

Ενα από τα πιο εξοργιστικά φαινόμενα των τελευταίων μηνών ήταν η υποκρισία και ο κυνισμός των ισχυρών εμπόρων όπλων της Ευρώπης, δηλαδή του κ Σαρκοζί και της κυρίας Μέρκελ. Την ώρα δηλαδή που η Γαλλία και η Γερμανία πίεζαν αφόρητα την Ελλάδα να κόψει τον 14ο μισθό στους υπαλλήλους της, ζητούσαν από την ελληνική κυβέρνηση να τους υποσχεθεί ότι θα αγοράσει και νέα όπλα. Από την περικοπή του 14 μισθού, το ελληνικό δημόσιο ταμείο εξοικονόμησε περίπου 1.8 δις ευρώ τον χρόνο. Τα όπλα που θα πρέπει να αγοράσει κοστίζουν τουλάχιστον το διπλάσιο.

Η υπόθεση ήταν τόσο κραυγαλέα, ώστε προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του ευρωβουλευτή των Πρασίνων Ντανιέλ Κον Μπεντίτ καθώς και συνεχή δημοσιεύματα στον διεθνή τύπο (περιέργως, ο ελληνικός ήταν πολύ πιο ντροπαλός). Σε μια ανάλυση του πρακτορείου Reuters υπό τον τίτλο Broke? Buy a few warships, France tells Greece («Χρεωκόπησες; Αγόρασε μερικά πολεμικά πλοία, λέει η Ελλάδα στην Γαλλία») γινόταν γνωστό ότι η Γαλλία προσπαθεί να πουλήσει στην Ελλάδα έξι φρεγάτες, 15 ελικόπτερα και έως 40 πολεμικά αεροσκάφη. Η Γερμανία από την πλευρά της πίεζε την Αθήνα για την εξόφληση του υποβρυχίου Παπανικολής. Οσοι γνωρίζουν την υπόθεση το αποκαλούν «Κουτσονικολή» γιατί γέρνει από την μία πλευρά....

Στο χορό μπήκαν ακόμη και γερμανικές εφημερίδες, όπως η Süddeutsche Zeitung που έγραφε: «Καμία χώρα της Ε.Ε. δεν είναι τόσο γενναιόδωρη στην αγορά εξοπλιστικού υλικού όσο η Ελλάδα. Και, όμως, η Ελλάδα είναι η χώρα της Ε.Ε. που μπορεί να σηκώσει λιγότερο εύκολα το βάρος των εξοπλισμών αυτών. Περισσότερο από το 4% του ΑΕΠ της χώρας διατίθεται για εξοπλιστικά προγράμματα, άλλα κράτη της Ε.Ε. δεν διαθέτουν περισσότερο από το ποσοστό του 1,5%. Η Αθήνα αγοράζει το 31% του συνολικού εξοπλιστικού της υλικού από γερμανικές εταιρίες που είναι πρόθυμες να παραδώσουν στην χρεωκοπημένη Ελλάδα ακόμη περισσότερο».

Σε ένα άρθρο που είχε τίτλο «Γερμανία, ο τρίτος μεγαλύτερος εξαγωγέας πολεμικού υλικού» η Frankfurter Allgemeine Zeitung μιλούσε για την αυστηρή κριτική που άσκησαν κόμματα της αντιπολίτευσης (Πράσινοι και Αριστερά) στην κυνική πολιτική εμπορίου όπλων της κυβέρνησης Μέρκελ: «Είναι αδιανόητο να πλουτίζουμε εμείς, εξοπλίζοντας δύο κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ για να πολεμούν το ένα το άλλο», δήλωνε ο Πρόεδρος των Πρασίνων Özdemir. Με την εξαίρεση μιας επερώτησης του ΣΥΡΙΖΑ, οι αντιδράσεις των ελληνικών κομμάτων για τον γαλλογερμανικό κυνισμό ήταν πολύ ηπιότερες...

Αλλες εφημερίδες, όπως η γαλλική Monde, παρέθεταν έκπληκτες τα δεδομένα: οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας είναι οι υψηλότερες της Ε.Ε., ενώ κατέχουν τη δεύτερη θέση στην κατάταξη των νατοϊκών χωρών, μετά τις ΗΠΑ, που στο κάτω κάτω έχουν από βάσεις μέχρι διαστημόπλοια και διεξάγουν διάφορους πολέμους ανά τον πλανήτη. Για το 2008 η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των πέντε μεγαλύτερων εισαγωγέων εξοπλισμών στον κόσμο μαζί με τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα, την Ινδία και βεβαίως την Τουρκία.

Στην Τουρκία οι φωνές πολλαπλασιάστηκαν. «Δεν έχουμε σώβρακο και στο Αιγαίο απογειώνουμε αεροσκάφη, οι πτήσεις των οποίων στοιχίζουν 10.000 ευρώ την ώρα», έγραφε ο γνωστός δημοσιογράφος Mehmet Ali Birand. Ο Erdal Şafak, διευθυντής της τουρκικής εφημερίδας Sabah αποκάλυπτε ότι στις αρχές Μαρτίου ο Ερντογάν δέχθηκε μια ομάδα Ελλήνων και Ελληνοκύπριων δημοσιογράφων και, μέσω αυτών, έκανε μια έκκληση:«Εάν αρχίσεις την κούρσα των εξοπλισμών οι οικονομικές συνέπειες θα είναι αναπόφευκτες... Σε δύσκολη θέση βρίσκεται και η Ελλάδα. Ελάτε να πραγματοποιήσουμε μείωση των στρατιωτικών δαπανών». «Ούτε η Ελλάδα ούτε η Τουρκία χρειάζονται νέα τανκς, πυραύλους, υποβρύχια ή μαχητικά αεροπλάνα διαλαλεί σε όλους τους τόνους ο Egemen Bagis, υπουργός και ειδικός διαπραγματευτής της Τουρκίας με την Ευρωπαική Ενωση. Η Τουρκία θα ακολουθούσε την Ελλάδα σε μία απόφαση για άμεση μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς».

Για τους δικούς της λόγους, η σημερινή τουρκική κυβέρνηση θέλει την βελτίωση των σχέσεων με την Ελλάδα καθώς και την μείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Η Αγκυρα φιλοδοξεί να παίξει τον ρόλο μιας περιφερειακής δύναμης που δεν καταναλώνεται σε τοπικές διενέξεις με τους γείτονες της και ο Ερντογάν θέλει να περιορίσει ακόμη περισσότερο τους στρατιωτικούς και το “βαθύ κράτος” που τρέφονται από τις δαπάνες και τις στρατιωτικές αντιπαραθέσεις. Από την Λισαβώνα ως την Τουρκία, η οικονομική και κοινωνική κρίση της Ελλάδας φοβίζει τις κυβερνήσεις, στρέφοντας την τουρκική κυβέρνηση σε μια πιο ορθολογική διαχείριση των δημοσίων δαπανών: η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί ένα καζάνι που βράζει που χρειάζεται βούτυρο αντί για κανόνια.

Η ελληνική πλευρά πρέπει να συμβάλλει στην ήττα του στρατιωτικό-κεμαλικού κατεστημένου ενώ δεν δικαιούται πλέον να σπαταλήσει ούτε ευρώ σε μίζες και αγορές όπλων. Στα ύπουλα, χορηγημένα από τους εμπόρους όπλων, άρθρα που είδαν τελευταία το φως στον ελληνικό τύπο για την δήθεν στρατιωτική υπεροπλία της Τουρκίας στο Αιγαίο υπάρχει απάντηση: η καλύτερα άμυνα κάθε χώρας είναι ο ίδιος ο λαός της. Και όσο λιγότερο εξαθλιωμένος θα είναι, αν μειώθουν οι στρατιωτικές δαπάνες, τόσο το καλύτερο.

Σε μια ακόμη επίδειξη εθνικιστικής παραφροσύνης, η πολυκατοικία της δεξιάς, από τον κ. Καρατζαφέρη ως τον κ. Σαμαρά που επανήλθε στις ακροδεξιές του θέσεις ζήτησαν από την ματαίωση της επίσκεψης μέχρι το πάγωμα κάθε διαλόγου με την Τουρκία. Το επιχείρημα είναι ότι η στιγμή δεν είναι κατάλληλη επειδή η Ελλάδα βρίσκεται σε δύσκολη θέση, ενώ η σημερινή θέση της χώρας επιβάλλει ακριβώς το αντίθετο: να επιλύσει τις διαφορές της με τους γείτονες για να κοιτάξει τα του οίκου της.

Οι πολίτες φαίνονται να πιστεύουν ακριβώς το ίδιο, όπως δείχνουν οι συντριπτικές απαντήσεις στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Vprc για το Tvxs. Στην οικονομική της πολιτική, η σημερινή κυβέρνηση δεν διαφέρει σε τίποτα από την πολιτική μιας συντηρητικής, νεοφιλελευθερης κυβέρνησης. Βελτιώνοντας τις σχέσεις με την Τουρκια και βάζοντας τέλος στην τρέλλα των εξοπλισμών, έχει μια μοναδική ευκαιρία να δείξει ότι υπάρχουν και διαφορές.

Ο εικονικός πόλεμος στο Αιγαίο

* Τώρα που μοιάζει να γίνεται γενικό ξεκαθάρισμα των οικονομικών μας, ήρθε νομίζω η ώρα να προβληματιστούμε σοβαρά για το τί πληρώνουμε ως χώρα για αμυντικούς εξοπλισμούς, πόσο νόημα έχει και τί μπορούμε να περισώσουμε. Το να κοπούν πχ τα άρματα μάχης και τα αεροσκάφη από τις στρατιωτικές παρελάσεις ήταν το πιο εύκολο και πιο επικοινωνιακό μέτρο. Μπορούμε να κάνουμε πολλά περισσότερα στο πλαίσιο μιας γενικότερης αναθεώρησης της αμυντικής μας πολιτικής. Και δεν είναι μόνο η Τουρκία. Για παράδειγμα είναι καιρός να απαλλαχθούμε από τις στρατιωτικές μονάδες στα σύνορα μας με τη Βουλγαρία. Ο κίνδυνος από το Βορρά, αν μη τι άλλο, δεν υφίσταται πλέον... (stel)

Ο εικονικός πόλεμος στο Αιγαίο του Μακάριου Δρουσιώτη (στην Ελευθεροτυπία)

Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας Ενκεμέν Μπαγίς επανέλαβε τις προάλλες την πρότασή του προς την Ελλάδα για πάγωμα των αμυντικών δαπανών από τις δύο χώρες, επαναλαμβάνοντας αυτά που είπε προ μηνός, μιλώντας σε Ελληνοκύπριους δημοσιογράφους στην Κωσταντινούπολη.

Η πρόταση αυτή αντιμετωπίστηκε από ορισμένους με καχυποψία και χλευασμό ή θεωρήθηκε ύποπτη, επειδή υπονομεύει την ασφάλεια της χώρας.

Κατ' αρχάς, αν κινδυνεύει η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας δεν είναι από την αναποτελεσματική άμυνα, αλλά από την αναιμική της οικονομία. «Χάσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας», είπε ο πρωθυπουργός όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τα τεράστια ελλείμματα. Κι αυτό δεν ήρθε ως αποτέλεσμα ενός πολέμου, αλλά από τις συνέπειες της επιτήρησης. Ο κίνδυνος ενός πολέμου στο Αιγαίο είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Οταν δεν έγινε το 1974, οι πιθανότητες να γίνει με τα σημερινά δεδομένα είναι μηδενικές. Το Αιγαίο προέκυψε ως πρόβλημα μετά το 1974 και το προκάλεσε η Τουρκία ως αντιπερισπασμό για να εδραιώσει την κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου. Η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα του εξοπλιστικού ανταγωνισμού που έχει αφαιμάξει την οικονομία της. Στην ουσία πρόκειται για έναν εικονικό πόλεμο, που στοίχισε από το 1974 στο ελληνικό κράτος 120 δισ. ευρώ, ενώ μόνο σε αναχαιτίσεις εκτιμάται ότι δαπανήθηκαν 75 δισ. ευρώ!

Σαφώς και υπάρχει τουρκική πρόκληση στο Αιγαίο με υπερπτήσεις πάνω και από κατοικημένα νησιά. Διότι η ελληνοτουρκική κρίση είναι λόγος ύπαρξης του στρατοκρατικού κατεστημένου στην Αγκυρα. Αυτή την περίοδο η Τουρκία συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις για το σχέδιο πραξικοπήματος «Βαριοπούλα». Μέρος του σχεδίου ήταν η προβοκατόρικη κατάρριψη τουρκικού F16 για να προκληθεί κρίση με την Ελλάδα. Ενα πρόβλημα, που ξεκίνησε σαν αντανάκλαση του Κυπριακού, εξελίχθηκε σε εργαλείο εσωτερικής πολιτικής και είναι στον πυρήνα ενός φαύλου κύκλου που παράγει κρίσεις, συντηρεί την ένταση και παρεμποδίζει την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Βέβαια, η αιτία των κρίσεων είναι η κατοχή της Κύπρου και χωρίς τη λύση του Κυπριακού δεν μπορεί να υπάρξει εξομάλυνση σχέσεων. Ο σχεδιασμός της ένταξης της Κύπρου ολόκληρης στην Ε.Ε. και η παραχώρηση ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην Τουρκία ήταν ριζοσπαστικός. Διότι άλλαζε εντελώς το πλαίσιο των σχέσεων από αυτό της σύγκρουσης σε εκείνο της συνεργασίας.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, το 2004, η Κύπρος και η Ελλάδα απέκτησαν αποτελεσματικό μοχλό πίεσης στην Τουρκία: λύση έναντι ημερομηνίας. Σ' εκείνη την ιστορική καμπή, οι Τ. Παπαδόπουλος και Κ. Καραμανλής εμφανίστηκαν αυτοπροσώπως στον Τ. Ερντογάν με την πρόταση: «Σου χαρίζουμε την ημερομηνία, άσε μας το πρόβλημα» («Κ.Ε.» 7/3/2010). Υστερα στήθηκε ένας χορός διεθνούς συνωμοσίας κατά του Ελληνισμού και οι ίδιοι αυτοπροσδιορίστηκαν αντιστασιακοί. Αν άλλη ήταν η διαχείριση, ίσως άλλη να ήταν σήμερα και η μοίρα της Ελλάδας.

Ανεξαρτήτως του αν θα μπορέσει ποτέ η Τουρκία να γίνει πλήρες μέλος της Ενωσης, οι αλλαγές που προκάλεσε ο στόχος της ένταξης είναι επαναστατικές. Η σημερινή Τουρκία επιθυμεί και επιδιώκει την εξομάλυνση των σχέσεών της με την Ελλάδα, διότι είναι προς το δικό της συμφέρον. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ βρίσκεται σε ευθεία ρήξη με το κεμαλικό κατεστημένο, διότι επιδιώκει να μεταρρυθμίσει τη χώρα με όχημα την ένταξη στην Ε.Ε. Στην Τουρκία δίνεται αυτή την περίοδο μια μεγάλη μάχη. Η Ελλάδα (και η Κύπρος) θα πρέπει να διαλέξουν στρατόπεδο. Να επιλέξουν τι γείτονα θέλουν να έχουν, όχι για τα επόμενα χρόνια, αλλά για τις επόμενες γενιές.

Η Ελλάδα θα πρέπει να διαλέξει αν θα διαθέτει τον εθνικό της πλούτο στην πρόοδο, την παιδεία και την υγεία ή αν θα τον σπαταλάει σε πολεμικά εργαλεία. Αν θα ξελασπώσει αυτή η χώρα ή αν θα κλαίει τη μοίρα της και θα καταριέται τους ξένους που τη... μισούν και την εκδικούνται.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=07/04/2010&s=en-staseis