Ο μπάρμπας από την Καστοριά...

* Ο Φίλιππος Πετσάλνικος έχει καταφέρει, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, να μας απασχολήσει ουκ ολίγες φορές, αναμενόμενο όμως όσο ο ίδιος επιμένει να συμπεριφέρεται σαν κομματάρχης παλαιάς κοπής και όχι τιμώντας τη θέση του τρίτου τη τάξει πολιτειακού παράγοντα της χώρας. Ο πρωθυπουργός πρέπει να αντιληφθεί ότι η επιλογή Πετσάλνικου για τη θέση του Προέδρου της Βουλής ήταν μια κακή απόφαση. Η διατήρηση του εκεί είναι ακόμα χειρότερη... (stel)

Ο μπάρμπας από την Καστοριά... του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

Κουίζ: αν οι βουλευτές κατά το Σύνταγμα βουλεύονται για το έθνος, ο πρόεδρος της Βουλής για ποιον βουλεύεται; Ως βουλευτής εκλεγμένος στον νομό Καστοριάς θα πίστευε κανείς ότι θα εκπροσωπούσε -κατά παρέκκλιση του Συντάγματος- τουλάχιστον τον νομό του. Λάθος! Απ’ ό,τι δείχνει η χθεσινή του παρέμβαση στη Βουλή, μάλλον βουλεύεται για το χωριό του.

Στην Ελλάδα, λοιπόν, της πολυεπίπεδης κρίσης έμελλε να το δούμε κι αυτό: τον πρόεδρο της Βουλής να κατεβαίνει στο βήμα και να προωθεί το προσωπικό του αίτημα να παραμείνει αυτόνομος ο Δήμος Μακεδνών στην Καστοριά. Και είναι προσωπικό του αίτημα, διότι σχεδόν άπαντες στην Καστοριά -με πρώτη την αρμόδια Τοπική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ)- ζητούσαν δύο δήμους. Κι αυτό έγινε. Ο νομός Καστοριάς, τελικά, δεν θα έχει τέσσερις δήμους όπως ήθελε ο κ. Πετσάλνικος. Ευτυχώς, ο κ. Ραγκούσης δεν πτοήθηκε από κάποιους που δήλωναν ότι είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη» ή έστω στην Καστοριά.

Αναφέραμε ότι η απόφαση αυτή ικανοποίησε «σχεδόν» όλους στην περιοχή διότι, σύμφωνα με καταγγελίες που διατυπώθηκαν δημόσια στην Καστοριά, παραπονεμένος θα μείνει ο αδελφός του προέδρου της Βουλής που ήλπιζε να είναι υποψήφιος σ’ ένα δήμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. O δήμαρχος Μεσοποταμίας Καστοριάς, κ. Χαράλαμπος Σωτηριάδης, κατήγγειλε προ ημερών ανοιχτά τον κ. Πετσάλνικο για προσπάθεια καταστρατήγησης της διοικητικής μεταρρύθμισης, με μοναδικό στόχο να κάνει δήμο το χωριό του και υποψήφιο δήμαρχο τον αδελφό του. «Βαφτίζει ορεινό τον Δήμο Μακεδνών, ενώ είναι παραλίμνιος και κάτω από 10.000 κατοίκους και χρίζει τον αδερφό του υποψήφιο δήμαρχο!», είπε ο κ. Σωτηριάδης.

Δεν ξέρουμε αν οι καταγγελίες για τις πολιτικές φιλοδοξίες του αδελφού του είναι αληθινές. Εκλογές έρχονται τον Οκτώβριο και θα δούμε. Ομως, θα περίμενε κανείς σε περίοδο κρίσης ο πρόεδρος της Βουλής να έχει τη στοιχειώδη πολιτική ευπρέπεια να μην κάνει σημαία το χωριό του σε ό,τι αφορά τη σημαντικότερη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας. Ακόμη κι αν είχε δίκιο -που δεν έχει κανένα- θα περιμέναμε να τεκμηριώσει το αίτημά του με επιχειρήματα και όχι με ρήσεις πεζοδρομίου του στυλ «μαγκιά είναι να ακούς την κοινωνία και όχι τους τεχνοκράτες». Για όνομα του Θεού! Πρόκειται για τον δεύτερο πολιτειακό παράγοντα της χώρας. Αν δεν το θυμάται αυτός, κάποιος πρέπει να του το υπενθυμίσει, για να συμπεριφέρεται αναλόγως. Αντί να γίνεται τη μία φορά εκπρόσωπος της συντεχνίας των βουλευτών και των υπαλλήλων της Βουλής και την άλλη εκπρόσωπος του χωριού του, οφείλει να λειτουργεί στο ύψος της θέσης που του δόθηκε και να διαφυλάσσει το κύρος της.

Δεν μας χρειαζόταν σε περίοδο κρίσης τέτοιος πρόεδρος της Βουλής. Η παραίτησή του θα βοηθούσε τον τόπο και θα απελευθέρωνε τον ίδιο. Από τη στιγμή που αποφάσισε να μην ασκεί τον θεσμικό του ρόλο και θέλει να είναι εκπρόσωπος των συντεχνιών και του χωριού του, ας αρκεσθεί στο βουλευτικό του αξίωμα. Τότε, έστω κατά παράβαση του Συντάγματος, θα εκπροσωπεί το χωριό του. Διότι εδώ που φτάσαμε σε λίγο θα αναπολούμε τον κ. Σιούφα και τις τοιχογραφίες του.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_27/05/2010_402356

Τα μεταξωτά βρακιά...

* Με τη χώρα υπερχρεωμένη και σε κατάσταση επείγουσας ανάγκης, τα περί διαβουλεύσεων και προκηρύξεων φάνταζαν εξ αρχής ωραίες ιδέες αλλά σίγουρα όχι πρωτευούσης σημασίας για μια κυβέρνηση που βάλλονταν από παντού. Η αρχική ορμή και διάθεση του ΠΑΣΟΚ, όμως, δικαιολογούσε και ορισμένες καινοτόμες έστω ολίγον απροετοίμαστες ή επικοινωνιακής λογικής ενέργειες. Όταν, όμως, οι ωραίες ιδέες αρχίζουν και αποτελούν τροχοπέδη στη λειτουργία του κράτους και να δημιουργούν παρά να λύνουν προβλήματα τότε και έργο δεν γίνεται και η καινοτομία απαξιώνεται. (stel)

Τα μεταξωτά βρακιά... του Νίκου Δήμου (από το blog DONCAT http://doncat.blogspot.com/ )

Εμείς, οι παλιοί του Internet, που έχουμε κλείσει δύο δεκαετίες στο δίκτυο, (από τα χρόνια του UNIX) θα είχαμε κάθε λόγο να είμαστε ενθουσιασμένοι με τα opengov, την δικτυακή διαβούλευση, την ανοιχτή ψηφιακή διακυβέρνηση, κλπ. Κι όμως από την αρχή ήμασταν οι πιο σκεπτικοί.

Ίσως επειδή ξέραμε ότι δεν αρκεί να δημοσιεύσεις κάτι στο Διαδίκτυο (αυτό είναι το πιο εύκολο) για να αλλάξουν τα πράγματα. Πάρτε παράδειγμα τους γενικούς γραμματείς. Πριν από την δημοσίευση της πρόσκλησης (άρα και πριν από τις εκλογές) έπρεπε να έχει εκπονηθεί ένα πρόγραμμα αξιολόγησης που αυτόματα θα ξεσκαρτάρει τις εκατοντάδες αιτήσεις. Παράλληλα να έχουν εκπαιδευτεί αξιολογητές που θα έκαναν τον τελικό έλεγχο και θα δημιουργούσαν την shortlist των υποψηφίων.

Αντ’ αυτού τι έγινε; Πνίγηκαν μέσα στις αιτήσεις, δεν μπορούσαν να τις αξιολογήσουν και τελικά κατέφυγαν στην πατροπαράδοτη (από την εποχή του Τζουμπέ!) μέθοδο. Προσέλαβαν τους κολλητούς, τους κομματικούς, τους αποτυχημένους βουλευτές και πολιτευτές. Δηλαδή ξεφτίλισαν και το Internet και το opengov.

Η ουσία είναι πως η τεχνολογία από μόνη της δεν αποτελεί πανάκεια – ούτε καν καινοτομία. Επαληθεύεται η παλαιά παροιμία ότι: «τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν κι επιδέξιους κώλους». Όταν το κόμμα βρίσκεται ακόμα στην εποχή του παπουτσή και του πεταλωτή (μιλάω για επαγγέλματα) δεν αρκεί μια γρήγορη πρόσβαση στο Internet για να περάσει στον ψηφιακό αιώνα.

Το σφάλμα αυτό κυριαρχεί στην σύγχρονη Ελλάδα. Αγοράζουμε τα πιο σύγχρονα ιατρικά μηχανήματα, τα πιο μοντέρνα οπλικά συστήματα και δεν εκπαιδεύουμε χειριστές που να τα γνωρίζουν σε βάθος και να τα αξιοποιούν. Είμαστε τεχνολογικά νεόπλουτοι. Έχω δει φοβερά μηχανήματα σε σπίτια προσφάτως (και συνήθως παρανόμως) πλουτισάντων, που δεν ήξεραν ούτε πως να τα ενεργοποιήσουν.

Έστω – δεν υπάρχει άλλος τρόπος μάθησης και προόδου, από την δοκιμή και το λάθος. Ας δεχθούμε πως έγινε μία αρχή που σε ορισμένα πράγματα θα έχει σίγουρα θετικό αποτέλεσμα (π. χ., η δημοσίευση όλων των αποφάσεων στο Διαδίκτυο). Τα άλλα έπονται. Με τον καιρό έρχονται οι (επι)δεξιότητες...

Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουμε καιρό. Αλλά η σημερινή κυβέρνηση παρά τα ψηφιακά και εκσυγχρονιστικά της, έχει μία αίσθηση χρόνου παλιοκαιρινή, σχεδόν ανατολίτικη. Σε καλό να μας βγει...

http://doncat.blogspot.com/2010/01/blog-post_17.html

Ναι στα λάθη, όχι στην κοροϊδία

* Η περίπτωση του Γενικού Γραμματέα που η τοποθέτηση του ανακλήθηκε μόλις έγιναν γνωστές παλιότερες υβριστικές ατάκες του κατά του ΠΑΣΟΚ στο facebook προκάλεσε διαφόρους τύπους αντιδράσεων:
1. όσων θεώρησαν ατυχές το περιστατικό για το ΠΑΣΟΚ που τουλάχιστον διορθώθηκε νωρίς,
2. όσων προτίμησαν να συγκρατήσουν από την ιστορία την αξιοκρατία της όλης διαδικασίας των βιογραφικών που προκύπτει από την επιλογή και δεξιών για τις θέσεις,
3. όσων βρήκαν κι άλλους λόγους να τα βάλουν είτε με τον Παπακωνσταντίνου και τους ανθρώπους που επιλέγει ή με την όλη διαδικασία που αποκλείει τα «δικά μας παιδιά», και

4. όσων αρέσκονται στις θεωρίες συνωμοσίας και θεώρησαν την όλη υπόθεση ψιλοστημένη.

Όλοι πάντως συμφώνησαν σε ένα πράγμα: Στην ηλιθιότητα του τύπου αυτού που και τα σχόλια έγραψε και την αίτηση υπέβαλε και μετά ξέχασε να τα διαγράψει προφανώς από την έκπληξη του που ήταν η τελική επιλογή. (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Ναι στα λάθη, όχι στην κοροϊδία του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

Bγήκαν πάλι στο κλαρί κι ανέβηκαν στα κάγκελα για να ανεμίσουν τη σημαία του θριάμβου όσοι έβγαζαν φλύκταινες με την ανοιχτή διαδικασία για τους γενικούς γραμματείς. Σήμερα έχουν το απόλυτο επιχείρημα. Ανεκλήθη νύκτωρ η απόφαση για την τοποθέτηση ειδικού γραμματέα για τις ΔΕΚΟ στο υπουργείο Οικονομικών, διότι εντοπίστηκε ότι το βράδυ των εκλογών είχε σπεύσει να γράψει στο facebook ότι με τη νίκη του ΠΑΣΟΚ αρχίζει περίοδος κονόμας και τα λαμόγια τρίβουν τα χέρια τους. Μάθημα πρώτο: καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, πολύ περισσότερο παρά να γράφεις στο facebook.

Σήμερα η υπόθεση αυτή κοντεύει να υποσκελίσει την επιστολή Γιουνκέρ και τους όρους που θέτουν οι κοινοτικοί για να στηρίξουν, όπως στηρίζουν, την Ελλάδα και την οικονομία απέναντι στις ορέξεις των κερδοσκόπων. Γιατί; Πρώτον, γιατί η πραγματικότητα είναι βαριά και δύσπεπτη. Και, δεύτερον, γιατί το παραπολιτικό είναι πιο εύκολο, πιο ιντριγκαδόρικο και πιο ευχάριστο από τα προβλήματα χωρίς εύκολες λύσεις.

Ανεκλήθη, λοιπόν, ο διορισμός Κουτούπη. Τόσες μέρες το κεντρικό επιχείρημα κατά της επικατάρατης αυτής διαδικασίας των βιογραφικών ήταν πως πρόκειται για προσχηματική επιλογή. Ότι, φίλε μου σας κοροϊδεύουν. Εσείς που στείλατε τα βιογραφικά σας, την πατήσατε. Ούτε που θα ασχοληθούν μαζί σας. Θα βάλουν πάλι μόνον πρώην βουλευτές.

Κάποιοι θα μπουν και μπήκαν. Αλλά το επιχείρημα πού είναι σήμερα; Το πήρε μαζί του ο Κουτούπης στην πτώση του. Γιατί απεδείχθη μέλος της ΔΑΚΕ. Και είχε οριστεί γραμματέας για τις ΔΕΚΟ, τομέα κρίσιμο και με μεγάλο οικονομικό και διαχειριστικό αντικείμενο. Που σημαίνει ότι τα βιογραφικά δεν είναι καραγκιοζιλίκι. Ότι, όντως, κάποιοι τα κοιτάνε.

Κι αν ο κ. Κουτούπης ήταν ένας μη ενεργός πολιτικά πολίτης, αν δεν ήταν μέλος του αντίπαλου κόμματος, ή έστω αν δεν είχε εντοπιστεί να εξυβρίζει την κυβέρνηση που αργότερα το ξανασκέφτηκε και θέλησε να υπηρετήσει, αυτός ο μη κομματικός Κουτούπης θα ήταν σήμερα γενικός γραμματέας.

Στην περίπτωσή του έγινε λάθος. Θα έπρεπε ο έλεγχος να ήταν πιο αποτελεσματικός, αφού έτσι κι αλλιώς είναι χρονοβόρος; Φυσικά. Αλλά το λάθος πόσο κράτησε; Μερικές ώρες. Για την κυβέρνηση το κόστος είναι η γκρίνια – κόστος όχι αμελητέο. Για το κράτος και τη χώρα, που αυτό αφορά τους πολίτες, το κόστος ποιό είναι; Μηδέν. Κανένα. Αλλά οι Κουτούπηδες χωρίς ένσημα στη ΔΑΚΕ ξέρουν ότι θα μπορούσαν να βρίσκονται σε αυτή τη θέση. Ότι δεν είναι κλειστή η πόρτα.

Και, τελοσπάντων, ας υποδείξει κάποιος αν πέρα από τη συγκεκριμένη διαδικασία υπάρχει κάποια άλλη διέξοδος για να κάνει το Δημόσιο αυτό που κάνουν όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμοί στον κόσμο για να διατηρήσουν τη ζωτικότητά τους: πώς δηλαδή μπορεί να μπολιαστεί με στελέχη 30άρηδες ή 40άρηδες σήμερα (ξαναλέω: σήμερα) ο κρατικός μηχανισμός. Τι θα έκαναν τα στελέχη με τα βιογραφικά; Θα περίμεναν μια 20ετία για να γίνουν διευθυντές στα 60 τους, ή θα προτιμούσαν να μείνουν στις ιδιωτικές δουλειές τους;

Λάθος ο Κουτούπης; Λάθος.

Αλλά χίλιες φορές ένα λάθος, που διορθώνεται, σε μια σωστή και κυρίως ανοιχτή (γιατί αυτό είναι το μυστικό) μέθοδο, παρά η γνωστή ιστορία των τσιμπητών κολλητών κομματοκρατών, που σήμερα χαμογελούν χαιρέκακα επειδή θα χρειαστεί άλλη μια εβδομάδα για να αποκτήσει το υπουργείο Οικονομικών έναν ικανό γενικό γραμματέα για τα επόμενα χρόνια.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1821:2009-12-02-09-00-36&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

Τρεις καθηγητές και η πατρίς εχάθη

* Το χθεσινό άρθρο αποδομούσε τη διαδικασία της προκήρυξης για τις θέσεις των γενικών γραμματέων. Το σημερινό επικρίνει τη μονομέρεια των μέχρι τώρα επιλογών σε ότι αφορά την επαγγελματική τους προέλευση. Άλλες αντιδράσεις που ακούγονται έχουν να κάνουν με τις καθυστερήσεις στις υπογραφές των πράξεων διορισμού και τον ελλιπή καθορισμό των αρμοδιοτήτων για τους γενικούς γραμματείς που έχουν ανακοινωθεί. Τελικά, η περιβόητη καθυστέρηση στην ανακοίνωση των ονομάτων, φαίνεται ότι είναι το μικρότερο κακό... (stel)

Τρεις καθηγητές και η πατρίς εχάθη του Αντώνη Καρακούση (στο ΒΗΜΑ)

«Τρεις καθηγητές και η πατρίς εχάθη» είχε αναφωνήσει προ αμνημονεύτων ετών ο Βίσμαρκ. Φαίνεται ότι εκείνο το απόφθεγμα του πρώσου ηγέτη, προϊόν προφανώς μακράς εμπειρικής παρατήρησης, αγνοήθηκε απολύτως από τους επιτελείς της νέας κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου. Η διαδικασία προκήρυξης των θέσεων και επιλογής γενικών και ειδικών γραμματέων με βιογραφικά σημειώματα εξελίσσεται σε παράσταση μόνο για πανεπιστημιακούς. Και όντως η συντριπτική πλειονότητα των μέχρι τώρα επιλεγέντων νέων γενικών και ειδικών γραμματέων διατηρεί κάποια θέση σε ένα από τα πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας. Επίσης, οι πρώτες τοποθετήσεις δείχνουν ότι το αυτό μέτρο θα επικρατήσει και για τις θέσεις διοικητών σε μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς. Τούτων δοθέντων ο ανεξάρτητος παρατηρητής δεν μπορεί παρά να αισθανθεί τη μονομέρεια των επιλογών και λογικώς βεβαίως να σκεφθεί ότι είτε η συγκεκριμένη διαδικασία έχει κάποιο πρόβλημα είτε κάποιοι έχουν βαλθεί να ευνοήσουν σκανδαλωδώς τη συμπαθή, κατά τα άλλα, επαγγελματική ομάδα των πανεπιστημιακών καθηγητών.

Oπως και να έχει, πάντως, η μονομέρεια είναι δεδομένη και ευλόγως προκαλεί ερωτήματα. Οσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα σχολιάζουν ότι άλλο πράγμα η επιστημοσύνη και η μετάδοση της γνώσης και εντελώς διαφορετικό το μάνατζμεντ πολυπληθών και οικονομικά ισχυρών διοικητικών μονάδων, όπως τα υπουργεία και οι μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις.

Λογικώς σε όλες τις περιπτώσεις η εμπειρία σε αντίστοιχες μονάδες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα θα έπρεπε να αποτελεί σημαντικό κριτήριο επιλογής σε μια διαδικασία που προεβλήθη ως η πρώτη μεταρρυθμιστική πράξη και έχει διακηρυγμένο σκοπό την εξασφάλιση συνθηκών αποδοτικής και αποτελεσματικής διοίκησης. Καλοί οι καθηγητές και αξιοσέβαστοι άνθρωποι οι πιο πολλοί, αλλά ελάχιστοι έχουν να καταθέσουν εμπειρία και περγαμηνές αποτελεσματικής διοίκησης μεγάλων διοικητικών μονάδων.

Oι πιο κακεντρεχείς μάλιστα δεν θα δίσταζαν να πουν ότι οι περισσότεροι των πανεπιστημιακών δεν έχουν διοικήσει ούτε περίπτερο, ότι συνήθως είναι χαοτικοί και ότι, όπως οι γιατροί, δεν δύνανται να λειτουργήσουν αποδοτικά πουθενά αλλού έξω από τα ιατρεία και τα γραφεία τους.

Βεβαίως η πραγματική ζωή κρύβει πολλές εκπλήξεις. Ισως τα νέα πρόσωπα της κρατικής μηχανής να ενσωματώνουν, εκτός από τις πανεπιστημιακές εμπειρίες, και διοικητικές εμπειρίες και τελικώς να αποδειχθούν αρκούντως αποτελεσματικά. Πιθανώς άλλωστε να ήλθε ο ο καιρός να καταρριφθεί το ιστορικό απόφθεγμα του Βίσμαρκ.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=301283&dt=25/11/2009

Οχι σαν «λάφυρο»

* Η καραμέλα σχετικά με την περιβόητη καθυστέρηση της ανακοίνωσης των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων έχει καταντήσει γραφική. Αναπαράγεται πλέον σε κάθε ευκαιρία και περιγράφεται σχεδόν ως το μέγιστο ατόπημα που εμποδίζει την κυβέρνηση να υλοποιήσει το έργο της! Μακάρι να ήταν αυτό το πρόβλημα της χώρας και όλα μας τα ζητήματα μονομιάς να λύνονταν όταν οι Γενικοί πάρουν τις θέσεις τους. Όταν όμως δεν έχεις πολλά να πεις και θες κάτι εύκολο και πιασάρικο για να προσάψεις, θεματάκια σαν κι αυτό κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους. (stel)
Οχι σαν «λάφυρο» του Κώστα Καλλίτση (στην Καθημερινή)

Ας θυμηθούμε: Στις 9 Μαρτίου 2004 είχε ορκιστεί η (τότε) νέα κυβέρνηση Καραμανλή. Μέχρι την 25η Μαρτίου, είχαν στελεχωθεί τα υπουργεία, χωρίς να ζητηθούν βιογραφικά, από την κομματική επετηρίδα της Νέας Δημοκρατίας -μάλιστα, σε ορισμένα υπουργεία άλλαξε και η «στελέχωση» των θυρωρών τους. Στις 10 Μαΐου «έσκασε» και το πρώτο σκάνδαλο. Καταγγέλθηκε ότι ένα από τα «πολιτικά» στελέχη του υπουργείου Τουρισμού (του οποίου η πρόσληψη είχε γίνει ταχύτατα, άνευ βιογραφικού…) ζήτησε «μίζα» για να βοηθήσει στην προώθηση μιας επένδυσης στον τουριστικό τομέα. Παρότι, όμως, ταχύτατα είχε γίνει η διανομή των οφιτσίων (περί αυτού επρόκειτο…), τον Οκτώβριο του ίδιου έτους κινδύνεψε να κλείσει η Βουλή επειδή δεν υπήρχε νομοθετικό έργο -η νέα διακυβέρνηση δεν είχε να παρουσιάσει παραγωγή πολιτικής. Ετσι, το πρώτο νομοσχέδιο που κατάρτισε η ίδια (όχι, δηλαδή, από αυτά που είχε βρει έτοιμα από την προηγούμενη…) ψηφίστηκε στη Βουλή πολύ αργά, τον Νοέμβριο του 2004. Ενα νομοσχέδιο δικής της παραγωγής, μέσα σε εννέα μήνες -ύστερα από 270 ημέρες.

Σήμερα, βιαζόμαστε να δούμε «εδώ και τώρα» τον κυβερνητικό μηχανισμό σε πλήρη λειτουργία, με όλες τις θέσεις ευθύνης καλυμμένες, τους γενικούς γραμματείς στις θέσεις τους, τις αρμοδιότητες κάθε υπουργείου και κάθε στελέχους αποσαφηνισμένες, ώστε να υπάρξει ταχεία εφαρμογή επεξεργασμένων πολιτικών και συγκεκριμένων μέτρων.

Να συμφωνήσουμε ότι αυτό το άγχος δεν είναι αδικαιολόγητο. Αντιθέτως, η βαριά κληρονομιά μιας ημιδιαλυμένης δημόσιας διοίκησης, μηχανισμών ασφαλείας αποδιοργανωμένων και μιας δραματικής δημοσιονομικής εκτροπής, είναι ορισμένοι από τους παράγοντες που εύλογα προκαλούν και αναπαράγουν άγχος σε κάθε λογικό κάτοικο αυτού του τόπου. Αυτό είναι σωστό. Αλλά είναι άλλο, πολύ διαφορετικό όταν, στο όνομα της ταχύτητας, επιχειρείται ο χλευασμός ορισμένων σωστών, καινοτόμων διαδικασιών αξιολόγησης και επιλογής όσων θα αναλάβουν θέσεις ευθύνης. Ισως, η βραχεία μνήμη δεν βοηθά να συγκρίνουμε τις συμπεριφορές αντιμετώπισης του κράτους ως «λάφυρο» του νικητή με ορισμένα πρώτα βήματα που γίνονται σήμερα στην αντίθετη, στη σωστή κατεύθυνση. Προφανώς θα υπάρξουν υπερβολές, πιθανώς θα γίνουν και λάθη. Αλλά, πόσοι τρόποι αλλαγής παγιωμένων πρακτικών υπάρχουν, αποστειρωμένοι από τη διαδικασία της δοκιμής, την αναπόφευκτη χρονοτριβή, τον κίνδυνο του λάθους; Πρακτικά, κανένας.

Το σημαντικό είναι να μη γίνουν σοβαρά λάθη πολιτικής και σταλούν λανθασμένα μηνύματα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Στο εσωτερικό, γιατί εύκολα μπορεί να εξατμιστεί η κατανόηση των τεράστιων προβλημάτων που βρίσκονται μπροστά μας και να παραχωρήσει τη θέση της στην αυταπάτη ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο κρίσιμα, ότι το κράτος είναι εδώ για να μοιράσει λεφτά και θέσεις εργασίας, ότι κακώς τρομάξαμε και νομίσαμε πως είναι αναπόφευκτο (και ετοιμαζόμασταν…) να ξεβολευτούμε.

Στο εξωτερικό, γιατί οι ξένοι τραπεζίτες γνωρίζουν καλά αυτό που εμείς, με την πρώτη ευκαιρία, θα θέλαμε να λησμονήσουμε. Οτι, δηλαδή, τα ταμεία του κράτους είναι άδεια, ότι το μοντέλο της κατανάλωσης με δανεικά έχει φάει τα ψωμιά του, ότι αν δεν αλλάξουμε θα βουλιάξουμε στην πτώχευση -όπως έχει συμβεί άλλες τρεις φορές στη μικρότερη από δύο αιώνες ζωή του ελληνικού κράτους. Η κρίση είναι ευκαιρία, αν την αδράξουμε. Αν αυτή τη φορά τη χάσουμε, μην είστε βέβαιοι ότι θα ξανάρθει…

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_01/11/2009_335589

Διαδικτύου ανάβασις

* Πολλά έχουν γραφτεί για τη διαδικασία επιλογής των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων, άλλα αποθεωτικά για το διαφανή και καινοτόμο χαρακτήρα της και άλλα ιδιαιτέρως επικριτικά για την υποκριτική και επικοινωνιακή διάσταση του όλου θέματος. Η αλήθεια θεωρώ πως βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία, αρκετοί από τους εκλεκτούς έχουν, σίγουρα, προεπιλεγεί και απλώς ειδοποιήθηκαν να υποβάλλουν αίτηση για να κρατηθούν τα προσχήματα, από την άλλη όμως, η διαδικασία της προκήρυξης και η ενεργή συμμετοχή σε αυτήν του πρωθυπουργικού γραφείου έβαλε κάποιο φρένο στους Υπουργούς που ήθελαν να επιβάλουν τους δικούς τους ανθρώπους ανεξαρτήτως εμπειρίας και προσόντων. Πάντως, ο ντόρος για το θέμα είναι υπερβολικός και φοβάμαι ότι αυτό που θα επιφέρει – όπως έδειξε και η περίπτωση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης – είναι ότι μόλις ανακοινωθούν και τα υπόλοιπα ονόματα θα αρχίσουμε να ξεψαχνίζουμε το ιστορικό του καθενός καθώς και τη σχέση του με τον αντίστοιχο Υπουργό, απαξιώνοντας τελικά την όλη διαδικασία. (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή).

Διαδικτύου ανάβασις του Φίλιππου Συρίγου (στην Ελευθεροτυπία)

Με ένα μέρος της αξιοπιστίας της φαίνεται ότι θα πληρώσει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το θέμα των γεν. γραμματέων των υπουργείων. Γιατί, στο πλαίσιο της νέας αντίληψης περί εξουσίας που προωθεί, κάλεσε τους ενδιαφερόμενους να υποβάλουν βιογραφικά μέσω Internet, γεγονός που ερμηνεύθηκε ως διάθεση επιλογής με αξιοκρατικά κριτήρια, η οποία θα σήμαινε ότι οι θέσεις των γεν. γραμματέων παύουν να είναι πολιτικές.

Πράγματι, όπως λένε οι πληροφορίες, περισσότεροι από 20.000 ενδιαφερόμενοι, προφανώς ποικίλων πολιτικών τοποθετήσεων, έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της κυβέρνησης, με την ελπίδα (αν όχι την πεποίθηση) ότι τα πτυχία και η εμπειρία τους θα αποδεικνύονταν ισχυρότερα των κομματικών ταυτοτήτων.

Οι πιο έμπειροι γύρω από τον ρόλο των γεν. γραμματέων στα υπουργεία, εξεδήλωσαν τις επιφυλάξεις τους από την πρώτη στιγμή, επισημαίνοντας ότι ακόμα και αν οι νέοι γραμματείς δεν κληθούν να παράξουν οι ίδιοι πολιτική, όπως γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι σήμερα, θα πρέπει τουλάχιστον να εκτελούν την πολιτική των υπουργών ή υφυπουργών, με την οποία δεν είναι δυνατόν να είναι αντίθετοι.

Αρα, οι γεν. γραμματείς, όχι μόνο θα πρέπει να είναι ΠΑΣΟΚ, αλλά και του κλίματος της νέας κυβέρνησης και ακόμα περισσότερο του κλίματος του πολιτικού προϊσταμένου του κάθε υπουργείου, ώστε να εξασφαλίζεται η αρμονική μεταξύ τους συνεργασία.

Πως θα μπορούσε, λοιπόν, να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, με αξιοκρατικές και απολίτικες επιλογές μέσω Internet; Την απορία έλυσαν τα σχετικά ρεπορτάζ των κυριακάτικων εφημερίδων, και ειδικότερα της «Κ.Ε.», στην οποία οι ενδιαφερόμενοι διάβασαν τα εξής: «Οι θέσεις αυτές -λένε από το Μαξίμου- είναι πολιτικές. Δεν μπορούμε να πάρουμε έναν ακροδεξιό επειδή έχει φοιτήσει σε καλά πανεπιστήμια και έχει πολλούς τίτλους». Και με βάση τον κοινό νου, ούτε έναν κομμουνιστή ή οπαδό της Ν.Δ... Ετσι δεν είναι;

Και τότε προς τι η ανάβαση στο Internet και η καθυστέρηση τόσο πολλών ημερών; Για να δοθεί πρόσκαιρα η ψευδαίσθηση της αξιοκρατίας, που τώρα θα καταρρεύσει με καθόλου ασήμαντο πολιτικό κόστος για την νέα κυβέρνηση; Ή για να γνωρίσουν καλύτερα, μέσω των βιογραφικών τους οι υπουργοί, τους κομματικούς υποψήφιους, που έτσι κι αλλιώς τους γνώριζαν πάρα πολύ καλά;

Ο Πρωθυπουργός με τις μεγάλες διεθνείς εμπειρίες, μάλλον προσπάθησε να πρωτοτυπήσει με βάση εικόνες του από το εξωτερικό και ειδικότερα τη Σκανδιναβία. Αλλά εδώ δεν είναι καν Βαλκάνια, είναι Ελλάδα, «η χώρα του πράσινου ήλιου, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, της Καλαμαριάς»!

ΥΓ.: Α, και με την ευκαιρία, έχουν περάσει 23 μέρες από τις εκλογές και ο αθλητισμός παραμένει πολιτικά ακέφαλος, χωρίς γεν. γραμματέα και αρμόδιο υφυπουργό. Κι αν όπως λένε τον αναλάβει η Αντζελα, σκέφτεσθε τι θα γινόταν μ' έναν τρα-λα-λα γραμματέα, που θα ήξερε από αθλητισμό όσα η ίδια ή και ακόμα λιγότερα;

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=27/10/2009&s=sta-ghpeda-ths-politikhs