Ποιος χρειάζεται την Αριστερά;

* Πρώτο μέλημα του νέου κόμματος της Αριστεράς πρέπει να είναι να επαναπροσδιορίσει το περιεχόμενο του όρου Αριστερά στην Ελλάδα μέσα από μια διαδικασία βαθιάς ανασκόπησης, σκληρής αυτοκριτικής, ψύχραιμης και διεξοδικής ανάλυσης της σημερινής κατάστασης της χώρας και διατύπωσης ενός συγκεκριμένου προγράμματος μακρυά από θεωρητικές φλυαρίες, γενικόλογες παρατηρήσεις και στρογγυλεμένους λόγους. Το άρθρο του Τάκ Καμπύλη αξίζει πολύ να διαβαστεί. (stel)

Ποιος χρειάζεται την Αριστερά; του Τάκη Καμπύλη (στην Καθημερινή)

Την περασμένη εβδομάδα, μπορούσε να δει κανείς την Αθήνα διαφορετικά. Οπως και την προπερασμένη, όπως και αρκετές εβδομάδες τους τελευταίους μήνες.

Για παράδειγμα, μια μέρα της προηγούμενης εβδομάδας, το βράδυ, περίπου 70 - 80 κάτοικοι της περιοχής Φιλοπάππου αλλά και από αλλού συγκεντρώθηκαν σε παρκάκι της περιοχής. Είχε οργανωθεί με πρωτοβουλία της Ραλλούς –ηθοποιός που διατηρεί κατάστημα βιολογικών τροφών– παράσταση Καραγκιόζη, έναντι περίπου 4 ευρώ η οικογένεια. Πολλοί δεν πλήρωσαν, αφού από νωρίς είχε καλυφθεί το απαιτούμενο ποσό των 200 - 250 ευρώ. Ολοι απόλαυσαν τη βραδιά, τα πευκάκια και μερικές ρεφενέ μπιρίτσες. Οι περίοικοι είχαν κι άλλη επιλογή, αφού στην κοντινή πλατεία Μερκούρη στα Πετράλωνα, η επιτροπή κατοίκων (γύρω από το βιβλιοπωλείο «Αμόνι») διοργάνωνε στην πλατεία «ρεφενέ» προβολή κινηματογραφικής ταινίας. Λίγο ανατολικότερα, στο Παγκράτι –το ίδιο βράδυ– στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, συγκροτήματα εκτός αγοράς ξεσήκωσαν τους περιοίκους σε πλατεία της περιοχής. Συνδιοργανωτές, παρέες της περιοχής. Ολα ρεφενέ. Επίσης το ίδιο βράδυ, τα Εξάρχεια φιλοξενούσαν έκθεση φωτογραφίας μαθητών σε μία «σχολή» φωτογραφίας (όπου η φοίτηση είναι δωρεάν. Υπάρχει, άλλωστε, στην περιοχή μια παράδοση δωρεάν μαθημάτων – κυρίως ξένων γλωσσών, αλλά σήμερα αυτή η παράδοση δείχνει ότι ανθεί. Χρόνια πολλά και στο «Φλοράλ»). Το ίδιο απόγευμα –πάντα της ίδιας μέρας– ένα παιδικό πάρτι βρισκόταν σε εξέλιξη σε χώρο κοντά σε παιδική χαρά στο Γαλάτσι. Οι γονείς είχαν κληθεί –γραπτώς– να μην προβούν σε έξοδα λόγω κρίσης: «Για τα παιδιά ένα νέο παιχνίδι είναι πάντα δώρο, έστω κι αν είναι το παλιό παιχνίδι του δικού σας παιδιού. Φέρτε ένα τέτοιο ως δώρο». Τέλος (;) το ίδιο βράδυ, μια παρέα νέων μουσικών από τη Νέα Φιλαδέλφεια συζητούσαν για τις εισπράξεις τους, ο καθένας από τη μοναχική συναυλία δρόμου στα διάφορα «περάσματα» της πόλης (ιδίως στα τουριστικά της σημεία). Μετά συντονίστηκαν σε ένα αμερικανικό (ιντερνετικό) ραδιόφωνο το οποίο θα παρουσίαζε τις δουλειές μουσικών εκτός αγοράς. Περιμένοντας την εκπομπή, «τσίμπησαν» στην ίδια αναμονή και μια παρέα από τον Βύρωνα, επίσης νέων μουσικών οι οποίοι ήταν σε online συνεννόηση και με μία ομάδα από Λύκειο (μάλλον) του Περιστερίου που αναζητούσε μουσικούς στο πάρτι που ετοίμαζαν για ένα συμμαθητή τους με προβλήματα υγείας.

Υπάρχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά: ηλικιακά ανήκουν στο μεδούλι του δυναμικού κομματιού της κοινωνίας μας. Εως 45 χρόνων, αλλά με την πλειοψηφία κάτω από τη ζώνη των 35 χρόνων. Ανάμεσά τους καταγράφονται, τελευταία, αρκετοί άνεργοι και πολλοί «επισφαλώς εργαζόμενοι», δηλαδή εργασιακά, περίπου μετέωροι. Υπάρχουν επίσης και εργαζόμενοι που η απαρίθμηση των σπουδών τους σε κάνει να αναφωνείς: «Μα, γιατί γύρισες στην Ελλάδα;».

Αυτές οι αθόρυβες συναντήσεις, καθημερινές και αυτόνομες δείχνουν έτοιμες να ξεφύγουν από το περιθώριο της ζωής στην πόλη, όχι επειδή είναι μαζικότερες από παλαιότερες ομαδοποιήσεις, αλλά επειδή είναι πολλές, καθημερινές και, ιδίως, πολύ ξεχωριστές η μία από την άλλη.

Το παρκάκι, ο δημόσιος χώρος, το Iντερνετ γίνεται η κόκκινη γραμμή της ανώνυμης αντίστασης, της διατήρησης μιας κοινωνικότητας λιγότερο δαπανηρής, αλλά ίσως περισσότερο ουσιαστικής. Μέσα από νέες συλλογικότητες; Μπορεί...

Πάντως, την πόλη, το αστικό περιβάλλον, την χτίζουν οι παρέες, οι ομάδες, οι συλλογικότητες και όχι οι οικογένειες (κατάλοιπο αυτές της ελληνικής υπαιθρολατρίας). Και είναι ίσως η πρώτη φορά που τέτοιες συλλογικότητες δείχνουν την ικανότητα να πολλαπλασιάζονται μακριά από τα φώτα της δημόσιας πληροφόρησης.

Τέλος, έχουν κι ένα άλλο κοινό στοιχείο: δεν εκφράζονται –ακόμη– πολιτικά. Δεν υπάρχει ο ενοποιητικός λόγος που θα εκφράσει αυτήν τη δυναμική μα σιωπηλή νέα διεκδίκηση της καθημερινότητας.

Αν αυτό είναι το ένα ενδιαφέρον νέο φαινόμενο της συγκυρίας, το άλλο είναι το τέλος του «μέιν στριμ» διεθνισμού – αυτού που ισχυροποίησε τους εργατικούς αγώνες και που πολιτικά αποτέλεσε έντονο στοιχείο της ταυτότητας της Αριστεράς. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης ή Ευρωζώνης, το συνδικαλιστικό λόμπι αποδείχθηκε ανύπαρκτο μάλλον από επιλογή και όχι από τις άγριες ταξικές μάχες. Η ευρωπαϊκή Αριστερά (ό, τι άφησε η Σοσιαλδημοκρατία) γίνεται όλο και λιγότερο «ευρωπαϊκή» και όλο και περισσότερο –νομίζει– «Αριστερά». Το ακροατήριο άλλαξε, αλλά όπως στον Δημοκρατικό Στρατό οι εργάτες είχαν πιο σίγουρη την προαγωγή από τους αγρότες –παρ’ ότι οι δεύτεροι πολυπληθέστεροι, άρα και πιο αναγκαίοι– έτσι και η Αριστερά επιμένει σε συλλογικότητες οι οποίες ανθίστανται και διατηρούνται ελλείψει νέων και όχι λόγω «αιώνιας πρωτοπορίας». Ο εργαζόμενος έχασε τις αλυσίδες του, αλλά κανείς δεν προέβλεψε τι θα κάνει τα χέρια του. Εννοιες όπως «δημιουργικότητα», νεωτερισμός και ρήξη (με ονοματεπώνυμο) δεν χώρεσαν σε μία Αριστερά που αναλίσκεται να αναλύει τις ευθύνες των άλλων, αλλά να μη συνθέτει η ίδια από τις ευθύνες της. Που ζητάει εν ονόματι του ηρωικού και όντως πολύτιμου «Χθες», άκοπη συμμετοχή στην πίτα του «Σήμερα».

Η Αριστερά –να συμφωνήσουμε– γεννήθηκε από ένα ερώτημα: Γιατί υπάρχει η ανισότητα; Θέτοντάς το και διεθνοποιώντας το, συνεισέφερε τα μέγιστα στη μάχη κατά (πρωτίστως) της καθημερινής βαρβαρότητας στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό χώρο. Σήμερα, από τους νέους δημόσιους χώρους που γεννά η (νέα, οριζόντια και σύνθετη) ανισότητα, η Αριστερά απουσιάζει. Σε χώρους «δικούς της», όπως το Πανεπιστήμιο και η Μέση Εκπαίδευση, αρνείται να κοιτάξει γύρω της να διαπιστώσει τη χρεοκοπία του εκπαιδευτικού συστήματος στην ουσία του: στον καλλιεργημένο πολίτη. Σ’ αυτόν που θα γεννήσει δημιουργικές άμυνες, που θα καλλιεργήσει το εναλλακτικό, που θα χτίσει νέους (δημόσιους) χώρους.

Ενα μόνο είναι το μεγάλο προβάδισμα της Αριστεράς στην πολιτική έκφραση των νέων συλλογικοτήτων: ότι σε αντίθεση με τη Δεξιά, η Αριστερά επιμένει πως η εξάλειψη των ανισοτήτων είναι και νόμιμη και ηθική.

(Με τα μάτια στραμμένα και στη σημερινή πανελλαδική συνάντηση της Ανανεωτικής Αριστεράς, μήπως και...)

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_27/06/2010_1292030

Η διάσπαση του Συνασπισμού

* Πολλοί ξεχνούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκε επί Κωνσταντόπουλου και ότι οι διαδικασίες συγκρότησης του χρονολογούνται σχεδόν μια δεκαετία πριν. Το κόμμα δηλαδή έχει πάρει αριστερίστικη στροφή πολλά χρόνια τώρα. Σε αυτό το διάστημα κάποιοι επέλεξαν να φύγουν νωρίτερα (Μπίστης), κάποιοι αργότερα (Δαμανάκη), κάποιοι αντέξανε 10 χρόνια (Κουβέλης) και κάποιοι είναι ακόμα εκεί (Παπαδημούλης). Επιπλέον, κάποιοι μεταπήδησαν απευθείας στο ΠΑΣΟΚ (Δαμανάκη), κάποιοι σταδιακά (Μπίστης) και κάποιοι ποτέ (Κουναλάκης). Καλοί και κακοί στην ιστορία δεν υπάρχουν, ούτε σωστοί και λάθος. Όλοι στον ίδιο χώρο ανήκουν και ο καθένας κρίνεται από την προσφορά του σε αυτόν και φυσικά στη χώρα... (stel)

Η διάσπαση του Συνασπισμού του Διονύση Γουσέτη (στην Καθημερινή)

Η διάσπαση του ΣΥΝ καθυστέρησε περίπου μια δεκαετία, τότε που τέθηκαν τα θεμέλια της «αριστερής στροφής», δηλαδή της στροφής προς τον λαϊκισμό, την ανευθυνότητα και τις δυναμικές μορφές διαμαρτυρίας. Ομως, η ηγεσία των ανανεωτικών αντί να αποχωρήσει από τον ΣΥΝ συνέβαλε και αυτή τότε στη δημιουργία του σχήματος ΣΥΡΙΖΑ. Σχήματος που τώρα κατέληξε μοιραίο για την παραμονή της. Ανέχτηκε τότε, χωρίς να αντιδράσει, την αποχώρηση της συγγενούς της τάσης «εκσυγχρονιστική πτέρυγα» του Νίκου Μπίστη και δεν υποψιάστηκε ότι έτσι βοήθησε στην αποφασιστική αλλαγή των κομματικών συσχετισμών και ενεγράφη αμετακλήτως στη μειοψηφία του ΣΥΝ. Μέχρι να έρθει αναπόδραστα η σειρά της, υποχρεώθηκε να υποστεί συνεχείς εξευτελισμούς της ιδεολογίας της. Υπέστη την υπεράσπιση από τον ΣΥΝ κάθε είδους συντεχνίας. Υπέστη την υπεράσπιση κάθε είδους επιδόματος σε προνομιούχους υπαλλήλους. Υπέστη τη συμμετοχή ή την κάλυψη κάθε είδους παραβατικότητας, ακόμη και βίαιων χουλιγκανισμών. Υπέστη τη μόνιμη και καθολική καταγγελία της Ε. Ε. Υπέστη την περιφρόνηση των θεσμών, με πρόσφατο δείγμα την άρνηση συμμετοχής στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών. Ολα αυτά τα υπέστη για την «ενότητα του κόμματος». Βέβαια, σε όλα τα κόμματα της χώρας, η συγκολλητική ουσία δεν είναι η κοινή ιδεολογία ή το κοινό πρόγραμμα (συνήθως δεν υπάρχει καν πρόγραμμα), αλλά η νομή της εξουσίας. Ωστόσο, η ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς, το θάρρος των πρωτοπόρων ανανεωτών και οι διωγμοί τους από τη σοβιετία στην εξορία στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», απαιτούσαν μια πιο υπεύθυνη στάση.

Θα επιβιώσει πολιτικά η ομάδα των ανανεωτικών; Αυτό θα εξαρτηθεί από τη ριζοσπαστικότητα και την καινοτομία των θέσεων που θα υποστηρίξουν. Για την ώρα φαίνονται ασαφείς. Στο μεν συνέδριο της διάσπασης ανέδειξαν τη διαφορά απόψεων, διακηρύσσοντας πως «η κρίση επιβεβαιώνει ότι απαιτείται περισσότερη Ευρώπη... Η απαλοιφή μέρους του χρέους, μπορεί να είναι αποδεκτή για χώρες του 3ου και 4ου κόσμου. Δεν θα είναι αποδεκτή από τους πιστωτές -στους οποίους και πάλι θα αναγκαστούμε να καταφύγουμε- για χώρες της Ευρωζώνης». Την ίδια στιγμή, ο εναπομείνας ΣΥΝ φρόντιζε να απαλλαγεί από κάθε ίχνος ευρωπαϊσμού, ξορκίζοντας ακόμη και την παλιότερη απόφαση του κόμματος για στήριξη της συνθήκης του Μάαστριχτ, δηλαδή της δημιουργίας της Ε. Ε. και της Ευρωζώνης. Εντούτοις, ο Φ. Κουβέλης φάνηκε σε συνέντευξή του να στηρίζει την άρνηση στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, αλλά και στο μνημόνιο με το ΔΝΤ.

Θα αναγνωρίσουν οι ανανεωτικοί ότι στους εταίρους μας και στο ΔΝΤ χρωστάμε την καταβολή των μισθών και των συντάξεών μας ή θα ταυτιστούν με την άμορφη αριστερόστροφη μάζα που αρχίζει από τη Ν. Δ. και φθάνει μέχρι το ΚΚΕ και τους αριστεριστές, η οποία αρέσκεται στην καταγγελία και εργάζεται για τη χρεοκοπία της χώρας και την εξαθλίωση των χαμηλότερων στρωμάτων, αυτών που η Αριστερά παριστάνει τον προνομιακό προστάτη; Θα βοηθήσουν στον εξορθολογισμό και την ανάπτυξη ή θα εμμείνουν στην πεπατημένη της μιζέριας;

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_19_16/06/2010_404646

Σηματοδότης του κενού στα αριστερά

* Συνεχίζω στην ίδια θεματολογία γιατί διαβάζω πολύ σωστά πράγματα... Ο κόσμος της Ανανεωτικής Αριστεράς είναι σίγουρα πιο μπροστά από τους πολιτικούς εκπροσώπους της... Ιδίως όταν οι τελευταίοι καταφεύγουν στις εύκολες ατάκες για το «νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ» και τον «κακό δικομματισμό». Για αυτές έχουμε την Αλέκα, τον Αλέκο και τον Αλέξη, δεν χρειαζόμαστε κι άλλους... (stel)

Σηματοδότης του κενού στα αριστερά του Γιάννη Βούλγαρη (στα ΝΕΑ)

Η διάσπαση του Συνασπισμού ήταν η καθυστερημένη φυσική κατάληξη μιας παρατεταμένης αφύσικης συνύπαρξης δύο διαφορετικών πολιτικών νοοτροπιών κάτω από την ίδια στέγη. Η μετάλλαξη του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν μετακομμουνιστικό χώρο «διαμαρτυρίας» χωρίς όρια στον αριστερισμό, εσχάτως μάλιστα ούτε και στη βία, οδήγησε στην έξοδο την τάση των Ανανεωτικών.

Το επόμενο ματς θα παιχτεί στην έδρα του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ των κ.κ. Τσίπρα και Αλαβάνου. Η έκβαση του συγκεκριμένου αγώνα δεν είναι ακόμα σαφής, αλλά η εξέλιξη του πρωταθλήματος είναι. Το παρελθόν προδιαγράφει την πολιτική «εικόνα» του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο προσεχές μέλλον. Ενα κόμμα που θα μετεωρίζεται μεταξύ της παλαιοκομμουνιστικής δογματικής κουλτούρας και του κινηματικού «νεοαναρχισμού». Οπως εξάλλου συμβαίνει στα μικρά κόμματα που δεν «αναμειγνύονται» σε ζητήματα διακυβέρνησης της χώρας, οι μάχες μηχανισμών θα υπεριδεολογικοποιούνται, οι μικροί ναρκισσισμοί των τάσεων και των ηγετών θα φουσκώνουν, με αποτέλεσμα τις περιοδικές εκρήξεις και διασπάσεις. Κανέναν δεν θα εκπλήξει μια τέτοια εξέλιξη στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Κόμμα έκτακτης ανάγκης

Αντιθέτως, η εξέλιξη της τάσης των Ανανεωτικών είναι λιγότερο προβλέψιμη και ως εκ τούτου πιο ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, θα συγκροτήσουν νέο κόμμα κάνοντας άνοιγμα και στους Οικολόγους Πράσινους, με την ελπίδα ότι οι τελευταίοι θα καταλάβουν πως η εθνική κρίση, καλώς ή κακώς, υποβαθμίζει τις οικολογικές αγωνίες των πολιτών. Στελέχη της Ανανεωτικής Αριστεράς υποστήριξαν ότι επειδή το ΠΑΣΟΚ έχει κινηθεί πολύ στα δεξιά υιοθετώντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πολύ στα αριστερά οπισθοδρομώντας σε μια «νεοκομμουνιστική» εκδοχή, υπάρχει πολιτικό κενό για το νέο κόμμα. Η επιχειρηματολογία είναι λανθασμένη. Πρώτον, γιατί αν το κενό όντως υπήρχε, θα ήταν τόσο μεγάλο ώστε ένα μικρό κόμμα απλώς θα έπεφτε στο πολιτικό βάραθρο, χωρίς να πείθει ότι μπορεί να το καλύψει. Δεύτερον, το ΠΑΣΟΚ δεν διεκπεραιώνει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική αλλά μια πολιτική ειδικών συνθηκών, μια πολιτική εθνικής αναγκαιότητας, από την οποία εξαρτάται η τύχη της Ελλάδας για δυο - τρεις γενιές. Αυτή η πραγματικότητα δεν περιγράφεται ούτε χαρακτηρίζεται πλέον με τρέχοντες όρους ΑριστεράςΔεξιάς, αλλά με όρους έκτακτης εθνικής ανάγκης. Η κοινωνία το καταλαβαίνει καλύτερα από τα κόμματα, αφού ο κ. Σαμαράς παρότι γνωρίζει καλά την αναγκαιότητα αφήνει μόνο του το ΠΑΣΟΚ να τη διεκπεραιώσει ελπίζοντας να εισπράξει τη φθορά, ενώ το ΚΚΕ και ο κ. Αλαβάνος (αν καταλάβαμε καλά) θέλουν να δώσουν ένα χεράκι βοήθειας να χρεοκοπήσει η χώρα ώστε να «συνειδητοποιηθούν πολιτικά» οι εργαζόμενοι. Επιπλέον, το μισό ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να έχει επίγνωση της κατάστασης, εξ ου και η απελπιστική ανεπάρκεια πλήθους υπουργών. Στην πραγματικότητα, τα παγιωμένα παραδοσιακά κόμματα εξακολουθούν να λειτουργούν με βάση τα στερεότυπά τους, τη ρουτίνα τους και τα μικροσυμφέροντά τους. Σε αυτή τη βάση της συνέχειας και της ρουτίνας, δεν υπάρχει ουσιώδες πολιτικό κενό, τα παγιωμένα κόμματα καλύπτουν όλο το πολιτικό φάσμα και πλεονεκτούν λόγω των ιστορικών δεσμών με τους εκλογείς τους.

Χώρος υπάρχει και θα υπάρξει μόνο αν εμφανιστούν κόμματα «ασυνέχειας», κόμματα που θα εκφράσουν τις συνθήκες έκτακτης εθνικής ανάγκης, θα αυτοεκτεθούν στις ανατροπές των στερεότυπων που η εθνική κρίση έχει προκαλέσει ήδη, θα μεταδώσουν τη δυναμική της νέας κατάστασης. Αν υπάρχει μια πρόσφατη ιστορική παραλληλία, είναι ασφαλώς εκείνη της Μεταπολίτευσης όταν το αντίστοιχο διακύβευμα ήταν η οικοδόμηση των νέων δημοκρατικών θεσμών σε συνθήκες αστάθειας και απροσδιοριστίας.

Το παράδοξο

Το κλίμα όμως τώρα είναι ιδιαίτερα δυσμενές για την εμφάνιση νέων κομμάτων, δεδομένης της δυσπιστίας των πολιτών. Όποιο κόμμα και αν εμφανιστεί σήμερα στο πολιτικό σκηνικό, θα πρέπει, εκτός από κόμμα που ενστερνίζεται τις συνθήκες έκτακτης εθνικής ανάγκης, να είναι ταυτόχρονα και ένα παράδοξο είδος «μη κόμματος», δηλαδή θα πρέπει να απεμπολήσει τα γνώριμα χαρακτηριστικά με τα οποία οι πολίτες έχουν ταυτίσει τα κόμματα, κάνοντάς τους να «βγάζουν σπυράκια» (π.χ., κραυγαλέα προσωπική και μικροκομματική ιδιοτέλεια που πλασάρεται με έναν υποκριτικά ανιδιοτελή λόγο). Ένα κόμμα «έκτακτης ανάγκης» μπορεί ακόμα να αποδεχθεί την ενδεχόμενη προσωρινότητά του, καθιστώντας την στοιχείο της «εικόνας» του και πλεονέκτημα για την απελευθέρωση του λόγου του. Πιθανόν αυτό να αποδειχθεί πιο πειστικό από το να εμφανιστεί π.χ. άλλο ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς, το οποίο θα θεωρεί τον εαυτό του πυρήνα μιας μελλοντικής μεγάλης στρατιάς προς τον σοσιαλισμό ή όπου αλλού.

Οι πολιτικές συντεταγμένες ενός ενδεχόμενου νέου φορέα Ανανεωτικής Αριστεράς συνάγονται από τα προηγούμενα. Οχι χρεοκοπία της Ελλάδας. Ανανέωση, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος. Μετασχηματισμός του ελληνικού οικονομικοκοινωνικού μοντέλου κατά την παρούσα κρίση και μέσω αυτής. Αριστερός ευρωπαϊσμός με αιχμή την εμβάθυνση της οικονομικής διακυβέρνησης ώστε να ανατραπούν οι γενικευμένες εθνικές πολιτικές λιτότητας και να γίνει εφικτή η συντονισμένη αναπτυξιακή πολιτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πρόκειται ασφαλώς για ένα πολιτικό πλαίσιο εξαιρετικά άβολο για ένα αριστερό κόμμα, καθώς αντιφάσκει με τα στερεότυπα που επικράτησαν στην Αριστερά κατά την ύστερη Μεταπολίτευση. Ουσιαστικά, σημαίνει: Να αποδεχθεί την αναγκαιότητα των σκληρών μέτρων για την αποφυγή της χρεοκοπίας (με αντίβαρο έστω μια «λελογισμένη δημαγωγία»). Να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια μεταρρυθμίσεων που υπάρχουν στο Πρόγραμμα Σταθεροποίησης και Ανάπτυξης προτάσσοντας τα συμφέροντα και τις ανάγκες των πιο επισφαλών κοινωνικών ομάδων και ιδίως των νέων γενεών, που κινδυνεύουν όχι μόνο από τον «νεοφιλελευθερισμό» αλλά και από την ισχύ των εξασφαλισμένων ανώτερων- μεσαίων στρωμάτων, χάρη στην οποία ισχύ μετακυλίουν τις παθογένειες του οικονομικοκοινωνικού μοντέλου στην υπόλοιπη κοινωνία. Να αξιοποιήσει τις αναζητήσεις της σύγχρονης Αριστεράς για την επιβολή νέων θεσμών ρύθμισης της οικονομίας και της κοινωνίας που θα αντιστοιχούν στις νέες συνθήκες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και της προωθημένης εξατομίκευσης.

Αυτοκριτική

Το δεύτερο παράδοξο είναι ότι ένα τόσο δύσκολο και άβολο «πρόγραμμα» γίνεται πειστικότερο αν περιλάβει μια αυτοκριτική της Αριστεράς για το μερτικό των ευθυνών της στη χρεοκοπία της χώρας. Στην πραγματικότητα, δεν θα πρόκειται για αυτοκριτική αλλά για νέα αυτογνωσία. Πώς και γιατί η «Αριστερά της θυσίας» εξελίχθηκε στην οικονομίστικη Αριστερά των επιδομάτων, της επιβράβευσης της παραβατικότητας και της κατάχρησης του δημόσιου χώρου; Πώς εξελίχθηκε στην «αγωνιστική» αιχμή του ατομισμού και του συντεχνιασμού που κατέκλυσε την Ελλάδα της ύστερης Μεταπολίτευσης οδηγώντας την στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και τη χρεοκοπία; Γιατί είναι αριστερή πολιτική απασχόλησης να αγωνίζεσαι να νομιμοποιήσεις τους συμβασιούχους του Δημοσίου που διόρισε το ΠΑΣΟΚ και θέλει να απολύσει η Ν.Δ. και ύστερα τους συμβασιούχους της Ν.Δ. που θέλει να απολύσει το ΠΑΣΟΚ; Δεν υπάρχει μια αριστερή πρόταση παραγωγικότερης απασχόλησης για τις νέες γενιές; Στην ουσία, όλα αυτά δεν συνιστούν μόνο μια στενή εθνική αυτοκριτική της Αριστεράς. Εντάσσονται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης συζήτησης που αναρωτιέται για την αθέλητη συμβολή του αριστερού οικονομισμού στην εμπέδωση της μετανεωτερικής ναρκισσιστικής καταναλωτικής κουλτούρας η οποία δεσπόζει στις σύγχρονες δημοκρατίες.

Μεγάλα ζητήματα, δυσανάλογα για μικρές κομματικές δυνάμεις. Ισως όμως η ενδεχόμενη εμφάνιση ενός νέου φορέα της Ανανεωτικής Αριστεράς να έχει περισσότερο χρησιμότητα ως σηματοδότης ενός κενού σύγχρονης Αριστεράς, παρά στην πλήρωσή του. Ιδίως στην Ελλάδα, που όλοι ακολουθούμε το γνωστό καλαμπούρι του Γούντι Αλεν: «Εχω μια καλή απάντηση, έχει κανείς μια καλή ερώτηση;».

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4579214

Ανανέωση

* Η αποχώρηση των Ανανεωτών από το συνέδριο ήταν επιβεβλημένη αλλά και η πιο εύκολη κίνηση. Τα επόμενα βήματα είναι αυτά που θα καθορίσουν τη βιωσιμότητα του χώρου που περισσότερο από την ανάγκη δημιουργίας ενός πολιτικού φορέα, έχει τη διαμόρφωση μιας συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας αισθητά διακριτής από τον αριστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ και τις αντιφατικότητες του ΠΑΣΟΚ. Διαφορετικά, θα είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει κανείς και ελάχιστοι θα μπουν στον κόπο να ψάξουν να καταλάβουν γιατί Κουβέλης, Παπαδημούλης και Ανδρουλάκης είναι βουλευτές 3 διαφορετικών κομμάτων... (stel)

Ανανέωση του Ανδρέα Πανταζόπουλου (στην Ελευθεροτυπία)

Η απειλή εξόδου της Ανανεωτικής Πτέρυγας από τον Συνασπισμό, όπως αυτή καταγράφηκε στο συνέδριο του κόμματος την περασμένη εβδομάδα, πραγματικά σημαίνει ένα ορισμένο τέλος εποχής για τον συγκεκριμένο χώρο της «ανανεωτικής Αριστεράς».

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν αυτό το «άδοξο» τέλος μπορεί αύριο να σημάνει μια άλλη «ένδοξη» πορεία. Ακόμα όμως και αν πρόκειται για μια κίνηση τακτικής από την πλευρά των ανανεωτικών, και όχι για το πρώτο βήμα της εξόδου, η κίνηση αυτή δεν είναι λιγότερο εύγλωττη των μεγάλων προβλημάτων φυσιογνωμίας και πολιτικής στρατηγικής του χώρου.

Εχει δίκιο η Ανανεωτική Πτέρυγα όταν αντιτάσσεται σθεναρά στην απροσχημάτιστη διολίσθηση του χώρου στον αριστερισμό, με όποια μορφή και αν αυτή επιχειρείται. Πράγματι, ο χώρος αρκετές φορές δίνει τη βάσιμη εντύπωση της προσχώρησής του, μέσω μιας άτυπης, υποτίθεται ριζοσπαστικής, και σε κάθε περίπτωση συνοπτικής, κινηματοποίησής του, στον αστερισμό ενός ανεύθυνου, συνθηματολογικού, τελικά εφήμερου ακτιβισμού. Μέσα στον οποίο μπορεί κανείς να βρει σχεδόν ό,τι θέλει, εκτός από εκείνο το πνεύμα του κριτικού ορθολογισμού που συνόδευε την ύπαρξη του πάλαι ποτέ ΚΚΕ εσωτερικού. Και γι' αυτό μπορεί κάποιος να κατανοήσει και να δικαιώσει ηθικά τουλάχιστον αυτή την απειλή εξόδου από ένα χώρο ο οποίος ελάχιστα θυμίζει ως προς το πολιτισμικό του ήθος μια ακριβή κληρονομιά.

Ωστόσο, επειδή εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στον χώρο της πολιτικής, η αναμενόμενη έξοδος από μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα βασικά προβλήματα στρατηγικού προσανατολισμού. Η κριτική σε αριστερίστικες εκτροπές είναι αναγκαία αλλά όχι επαρκής συνθήκη για τον ιδεολογικό αυτοπροσδιορισμό και την πολιτική αυτονομία του ανανεωτικού χώρου. Αν, τελικά, η ανανεωτική πτέρυγα βρεθεί εκτός Συνασπισμού, θα κληθεί να επικαιροποιήσει το ανανεωτικό της σχέδιο, να ξανασυλλαβίσει τη διαφορά της. Ενάντια σε ποιους και με ποιους;

Εδώ, ο αναμνηστικός ευρωκομμουνισμός δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Θα ήταν ίσως επαρκής ως επίκληση μιας πολιτισμικής κληρονομιάς, αν είχαμε να κάνουμε με την ίδρυση μιας «λέσχης», όχι όμως ενός κόμματος. Στις σημερινές συνθήκες «κρίσης» της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής της τάξης, έκπτωσης του αριστερού λόγου σε έναν άσφαιρο και βολικό «αντιπλουτοκρατισμό», η διολίσθηση του αριστερού λόγου, μέσω του ρεαλισμού, σε μια κουλτούρα συνδιαχείρισης θα ήταν το πολυτιμότερο δώρο στον αριστερισμό.

Για να το πούμε διαφορετικά: το πρόβλημα δεν είναι αν ο χώρος της ανανέωσης θα πάει ή όχι, κάποια στιγμή, με το ΠΑΣΟΚ, αφού προηγουμένως επιχειρήσει να κάνει μια στάση στους Οικολόγους, αλλά αν, στο μεταξύ, καταφέρει να συγκροτήσει έναν επίκαιρο, μίνιμουμ, πειστικό αντικαπιταλιστικό λόγο. Μέχρι σήμερα, προφανώς έχοντας μια μετωπική αντιπαράθεση με τον αριστερισμό, δεν διακρίθηκε σε αυτό το άθλημα. Ορισμένοι μάλιστα θα έλεγαν ότι η εν λόγω αντιπαράθεση βόλεψε τους ανανεωτικούς, αφού αυτοί αποποιήθηκαν το καθήκον άσκησης μιας αριστερής αντιπολίτευσης. Τώρα, αυτό το χρέος αποκτά άλλη βαρύτητα και οφείλει με έλλογο τρόπο να αποτελέσει προτεραιότητα.

Πρόκειται για ευρύτερο πρόβλημα, που αφορά το σύνολο του σοσιαλφιλελεύθερου χώρου στην Ελλάδα, με τον οποίο οι ανανεωτικοί διατηρούν, και ορθώς, προνομιακές σχέσεις. Δεν μπορεί, παραδείγματος χάρη, να γίνεται κατά το κοινώς λεγόμενο ο κακός χαμός με το ζήτημα των «συντάξεων», και ο εν λόγω χώρος να σιωπά έμπλεος μιας νεο-εκσυγχρονιστικής αλαζονείας. Η «μόλυνση» από τα δεξιά ήταν ένας άλλος πειρασμός για την ανανεωτική Αριστερά, ας μην το ξεχνάμε...

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=12/06/2010&s=en-staseis

Η άλλη μέρα για τη δημοκρατική αριστερά

* Αντί δικού μου σχολίου για τις εξελίξεις στο Συνασπισμό, αντιγράφω από το Feleki : «η αυτονομημένη πτέρυγα αν κινηθεί ομφαλοσκοπικά κινδυνεύει να μοιάζει με μπαγιάτικη εκδοχή της ΕΑΡ, αν κινηθεί οριζόντια κινδυνεύει να έχει ασαφές στίγμα και πρόωρες τριβές». Η αποχώρηση από το Συνέδριο ήταν ένα πρώτο δύσκολο βήμα. Μένουν πολλά ακόμα να γίνουν... Εξαιρετικό το κείμενο του Κώστα Χαϊνά. Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο... «Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός άλλου πολιτικού ‘κόμματος’. Αυτό είναι το εύκολο. Το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς που θα εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία και θα προτείνει μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διεξόδου, σήμερα και όχι αύριο» (stel)

Η άλλη μέρα για τη δημοκρατική αριστερά του Κώστα Χαϊνά

Οι πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, με την αποχώρηση -ουσιαστικά- της ανανεωτικής πτέρυγας, δημιουργούν τουλάχιστον σε κάποιους που είχαν συμβάλλει στην δημιουργία του, κάποια ανάμικτα συναισθήματα. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι συναισθηματικό. Είναι κατ’εξοχήν πολιτικό. Γιατί τα πολιτικά κόμματα είναι μέσα, πολιτικά εργαλεία για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινωνίας και όχι αυτοσκοπός. Είναι αλήθεια ότι ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πέρα από τις προσωπικές κόντρες που πράγματι σε ένα βαθμό υπάρχουν, κυρίως όμως το πρόβλημά του ήταν και παραμένει πολιτικό και ιδεολογικό. Υπάρχουν σημαντικές στρατηγικές πολιτικές διαφορές στις συνιστώσες που συναποτελούσαν τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, που απ’ότι αποδείχθηκε έκαναν αδύνατη την συνύπαρξη τους. Η διαιώνιση αυτής της κατάστασης, δημιουργούσε πολλά προβλήματα τα οποία είχαν επιπτώσεις, πέρα από την πολιτική σύγχυση και στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Άλλωστε ιστορικά, οι σχέσεις ‘προδοσίας’ και οι ‘ανθρωποθυσίες’ είναι αρκετά δημοφιλείς στον χώρο της αριστεράς. Άρα λοιπόν η αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας δημιουργεί αντικειμενικά τις προϋποθέσεις για πιο ομοιογενείς πολιτικούς χώρους, δηλαδή εν δυνάμει μεγαλύτερη αξιοπιστία και ενιαία πολιτική έκφραση για όλους. Αν και υπάρχουν ακόμη σημαντικές προστριβές με τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα σταυρόλεξο που πολύ δύσκολα θα λυθεί από την ηγεσία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στην συνέχεια. Και το πιθανότερο να έχουμε και νέες αποχωρήσεις από τον ΣΥΝ ή από τον ΣΥΡΙΖΑ ή ανακατατάξεις και νέες συμπράξεις. Μάλιστα η αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας αφαιρεί αυτόματα κάθε άλλοθι σε όλους αυτούς που την κατηγορούσαν μέχρι σήμερα, ότι αποτελούσε την βασική αιτία των προβλημάτων στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές ανακατατάξεις είναι θεμιτές και κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τον άλλον για ‘προδοσία’ επειδή διαφοροποιήθηκε ή επειδή άλλαξε γνώμη. Οι διαφορές είναι πολιτικές και οι διαφοροποιήσεις και οι ανακατατάξεις είναι διαδικασίες ενός ζωντανού πολιτικού οργανισμού. Και αυτό είναι υγεία. Οι άνθρωποι άλλωστε αλλάζουν. Έχουν δικαίωμα να αλλάζουν ή να αναθεωρούν κάποια πράγματα, χωρίς να γίνονται υποχρεωτικά και ΄προδότες’. Επιτέλους πρέπει να σταματήσει αυτό το κυνήγι μαγισσών. Ασφαλώς ποιες ιδέες θα δικαιωθούν (αν έχει κάποιο νόημα αυτό) θα αποδειχθούν από την ίδια τη ζωή και τις εξελίξεις.

Αντικειμενικά λοιπόν το τοπίο γίνεται σχετικά πιο ξεκάθαρο για όλους και οι πολίτες θα κρίνουν. Ασφαλώς οι ‘ιδεολογικές καθαρότητες’ σήμερα, είναι και αντι-ιστορικές και ανεφάρμοστες. Και ίσως κάποιος να ισχυριστεί ότι ιδιαίτερα σήμερα σε στιγμές μιας μεγάλης κρίσης όπως αυτή που περνάει η χώρα μας, μια ακόμη διάσπαση στον χώρο της αριστεράς είναι πολυτέλεια. Όμως, σε τέτοιες μεγάλες στιγμές, όταν μια δύναμη αισθάνεται ότι ασφυκτιά πολιτικά και οι απόψεις της δεν ακούγονται στην κοινωνία, έχει υποχρέωση να απευθυνθεί απ’ευθείας στην κοινωνία και να επικοινωνήσει τα δικά της μηνύματα. Και θα κριθεί από την κοινωνία. Άλλωστε δεν υπάρχει και άλλος τρόπος από το να δοκιμάζονται οι ιδέες και οι προτάσεις του καθένα, μέσα στην κοινωνία και οι ίδιες οι κοινωνίες να κρίνουν και να αποφασίζουν. Και μέσα από συνθέσεις και αναδιατάξεις οι κοινωνίες τελικά να διαμορφώνουν κάθε φορά το πολιτικό πλαίσιο στη βάση των πολιτικών και κοινωνικών συγκλίσεων. Σε κάθε άλλη περίπτωση το πολιτικό σύστημα θα είναι ξεκομμένο από την κοινωνία (όπως εν γένει είναι σήμερα), δομημένο γραφειοκρατικά που θέλει τους πολίτες έρμαιους ενός πελατειακού συστήματος και χειροκροτητές, και κάποια στιγμή ψηφοφόρους.

Κόμμα ή πολιτική κίνηση ;

Το κύριο για ένα πολιτικό οργανισμό είναι οι πολιτικές και οι προγραμματικές θέσεις του για τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας και της χώρας. Τουλάχιστον σε πρώτη φάση ως προγραμματικές αρχές. Όχι ως απόλυτες αλήθειες. Να κατανοήσει η κοινωνία τις θεμελιώδεις διαφορές της νέας πολιτικής κίνησης με την δογματική και την λεγόμενη ‘αντισυστημική’ αριστερά. Και οι διαφορές ασφαλώς είναι μεγάλες και ουσιαστικές. Και οι πολίτες θα ενημερωθούν και θα κρίνουν. Και κυρίως θα εκφραστούν. Σήμερα υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα εκπροσώπησης. Το πολιτικό σύστημα έχει απαξιωθεί συνολικά και καθολικά στην ελληνική κοινωνία. Η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς, μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί ως ο νέος εκφραστής μιας νέας ελπίδας. Ως τον καταλύτη μιας νέας συνάντησης των προοδευτικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας. Από τον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας έως τις ανέντακτες δυνάμεις της κοινωνικής αριστεράς, που σήμερα αναζητούν μια νέα δύναμη έκφρασης και θέλουν να συμμετέχουν στην δημοκρατική ανόρθωση και ανασυγκρότηση της χώρας.

Όχι στην οικοδόμηση ενός άλλου κομματικού μηχανισμού. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από έναν νέο κομματικό μηχανισμό. Έχει ανάγκη από νέες ιδέες, από νέες προτάσεις, από νέα πρόσωπα. Άρα η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς που κυοφορείται, πρέπει να αποφύγει τα χαρακτηριστικά ενός παρωχημένου κομματικού μηχανισμού. Πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά μιας αυθεντικής πολιτικής κίνησης στα πλαίσια της κοινωνίας των πολιτών. Μιας κίνησης που θα λειτουργεί με όρους άμεσης δημοκρατίας και με εκπροσώπους οι οποίοι θα ανανεώνονται σε συνεχή και διαρκή βάση και θα είναι άμεσα ανακλητοί. Με λειτουργίες μέσα στην κοινωνία και για την κοινωνία. Με διαδικασίες ανοικτές και δημοκρατικές χωρίς αποκλεισμούς για κανέναν. Η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς πρέπει να πείσει ότι, δεν αποτελείται από ‘φωστήρες’ που θα πάνε να ‘ξυπνήσουν’ την κοινωνία. Η κοινωνία ξέρει. Οι πολίτες γνωρίζουν. Δεν χρειάζονται διαφώτιση. Καταλαβαίνουν. Πολιτική έκφραση χρειάζονται. Να δουν μια κίνηση με όρους κοινωνίας των πολιτών για να τους εκφράσει. Και να ξέρουν ότι αυτοί –οι πολίτες- θα είναι οι πρωταγωνιστές. Ότι δεν θα αποτελούν τους παραλήπτες της ‘γραμμής’, αλλά οι διαμορφωτές της. Ότι δεν τους χρειάζονται για να κάνουν προεκλογικές εκστρατείες, αλλά για να αποτελέσουν τους βασικούς κρίκους μιας νέας κοινωνίας, της αλληλεγγύης και της συνεισφοράς. Ότι δεν τους ζητάνε την ψήφο τους για να τους εκπροσωπήσουν στην επίλυση των προβλημάτων τους, αλλά για να συνδιαμορφώσουν τους όρους επίλυσης των προβλημάτων μας ως κοινωνία. Ότι δεν τους θέλουν για να διαμορφώνουν κάποιοι εσωκομματικές ισορροπίες ή για να προωθούν προσωπικές στρατηγικές. Η δημοκρατική αριστερά πρέπει να αποδείξει ότι θέλει και μπορεί. Και κυρίως να εμπιστευθεί τους απλούς πολίτες. Οι διαδικασίες ‘από πάνω’ έχουν τελειώσει. Χρειαζόμαστε ζωντανές διαδικασίες ‘από κάτω’. Αυτό που πρέπει να κάνει η κυοφορούμενη πολιτική κίνηση, είναι να καλέσει τους πολίτες σε μια νέα αφύπνιση, σε μια νέα διαδικασία αυτοοργάνωσης. Μέσα από τέτοιες διαδικασίες ‘από κάτω’ θα οικοδομήσουμε μια νέα δημοκρατική αριστερά, χωρίς επετηρίδες, χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς αποκλεισμούς, με κανόνες άμεσης δημοκρατίας όπου είναι δυνατόν. Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός άλλου πολιτικού ‘κόμματος’. Αυτό είναι το εύκολο. Το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς που θα εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία και θα προτείνει μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διεξόδου, σήμερα και όχι αύριο.

http://kostasxainas.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Marfin: τέλος εποχής για την αριστερή αθωότητα

* Μία βδομάδα μετά το τραγικό περιστατικό της Marfin και ακόμα δυσκολεύομαι να αλλάξω θεματολογία. Είναι απλά η δική μου αντίδραση στην ταχύτητα με την οποία ξεχάστηκαν τα 3 αθώα θύματα (που ούτε τα ονόματα τους ουσιαστικά ποτέ δεν συγκρατήσαμε) και τις αποπροσανατολιστικές συζητήσεις που συνόδευσαν τους φριχτούς θανάτους τους. (stel)

Marfin: τέλος εποχής για την αριστερή αθωότητα του Θανάση Καρτερού (στην Αυγή)

Αν οι υπάλληλοι της Marfin δεν είχαν δεχτεί πιέσεις για να δουλεύουν σε μέρα απεργίας, αν η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη, αν η εταιρεία εισάκουγε την κοινή λογική και τους άφηνε να φύγουν νωρίτερα, αν τα πυροσβεστικά έφταναν γρηγορότερα, αν υπήρχε έξοδος κινδύνου, αν τα τζάμια ήταν θωρακισμένα, αν... Πολλά «αν» στοιχειώνουν την τραγωδία της Marfin.

Ωστόσο, όσο κι αν τα «αν» έχουν βάση, όσο κι αν λείπουν ακόμα πολλές απαντήσεις, καραδοκεί πάντα το βόλεμα αριστερών συνειδήσεων πίσω απ' αυτά. Η πολιτική τακτοποίηση, τραβώντας τα «αν» από τα μαλλιά, να φτάσουμε στο συμπέρασμα στο οποίο βλέπουμε να φτάνουν ήδη δειλά-δειλά, ή και πιο ανοιχτά, διάφοροι, συχνά καλόπιστοι, εν ονόματι διαφόρων καλών σκοπών: για το δράμα φταίει η εργοδοσία, η κυβέρνηση και σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός.

Ωραία, φταίει σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός. Αυτοί που σήκωσαν το χέρι τους όμως για να σκοτώσουν ανθρώπους, μισθοφόροι κάποιας καπιταλιστικής μαφίας, ή εθελοντές της φονικής βίας, διαταραγμένοι μελανοχίτωνες, ή διατεταγμένοι προβοκάτορες, που ζεσταίνουν τις μηχανές του συστήματος και καίνε αθώους, δεν είναι άθλιοι δολοφόνοι; Είναι δυνατό να φωτίζει κανείς τις αιτίες της δράσης τους και να παραβλέπει τα αιματηρά, καταστροφικά της αποτελέσματα;

Δεν ήταν ασφαλώς τυχαίο το έγκλημα της Marfin. Πρέπει να δώσουν λόγο όσοι το προετοίμασαν, όσοι άφησαν γυμνούς στους λύκους τους εργαζόμενους, όσοι κερδοσκοπούν με την οδύνη. Αλλά πρέπει πρωτίστως να δώσουν λόγο οι δολοφόνοι. Που από καιρό έγραφαν μπροστά στα μάτια μας το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας. Συστηματικά, οργανωμένα, προβοκάροντας κάθε είδους εκδήλωση, καταστρέφοντας και καίγοντας, κρυμμένοι συχνά πίσω από την αριστερή λογική κι ευαισθησία, που έρχονται από πολύ μακριά, από τίμιους αγώνες και άγριες διώξεις τίμιων αγωνιστών.

Ε, λοιπόν, φτάνει. Πέρασε η εποχή της αθωότητας. Κανείς δεν δικαιούται πια να επικαλείται άγνοια και αγνές προθέσεις. Όταν ειρηνικοί διαδηλωτές γίνονται όμηροι επίδοξων δολοφόνων, πρέπει να μάθουν να προστατεύουν τον εαυτό τους. Και τους άλλους. Και όχι μόνο με παραινέσεις. Διαφορετικά ας κάτσουμε όλοι στ' αβγά μας. Γιατί είναι άλλο η ανοχή απέναντι σε διαφορετικές απόψεις και δράσεις, απέναντι σε νέους ανθρώπους που ψάχνουν διέξοδο στα αδιέξοδα, κι άλλο η ανοχή απέναντι στο έγκλημα, όποια ιδεολογική κουκούλα κι αν φοράει...

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=541332

Η Αριστερά της ευθύνης και η ευθύνη της Αριστεράς

* Μια χαρά τα γράφει ο Καρζής. Το θέμα είναι σε ποιούς ακριβώς απευθύνεται; Ποιά είναι αυτή η Αριστερά που καλείται να κάνει πράξη αυτές τις θεωρητικές παραινέσεις; Ας μην ξεγελιόμαστε και ας μην ελπίζουμε μάταια. Η ελληνική αριστερά έχει καταρρεύσει περισσότερο και από την ελληνική οικονομία. Αυτά που ζητάει ο Καρζής θα γίνουν (αν γίνουν) από κόμματα, φορείς και προσωπικότητες που, μεταξύ άλλων, μπορεί να αυτοαποκαλούνται και Αριστεροί αλλά θα είναι σε πλαίσιο (ιδεολογικό και κομματικό) τελείως διαφορετικό από αυτό που ξέρουμε σήμερα. (stel)

Η Αριστερά της ευθύνης και η ευθύνη της Αριστεράς του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

Tι περιμένει τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους το ξέρουν πια όλοι. Τις κρίσεις τις πληρώνουν οι πιο αδύναμοι, οι πιο ευάλωτοι. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Αφού η εξυγίανση δεν έγινε σταδιακά και προληπτικά, αφού η εξυγίανση δεν έγινε με πρωτοβουλία της ελληνικής κοινωνίας, της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας -που θα είχε ασφαλώς περισσότερες κοινωνικές ευαισθησίες και περισσότερα περιθώρια χρόνου, αν αυτά είχαν ξεκινήσει εγκαίρως- αφού με χαρακτηριστική έλλειψη συναίσθησης προτιμήσαμε να φτάσουμε στο μη περαιτέρω, και τα μέτρα δεν τα καθορίζουμε εμείς, αλλά τα υπαγορεύουν εκείνοι που κρατάνε την τύχη της χώρας στα χέρια τους, που έχουν το χρήμα και τη μεζούρα, η αδικία θα είναι μεγαλύτερη.

Η εναλλακτική θα ήταν φυσικά η χρεωκοπία, η πτώχευση. Κανείς, φαντάζομαι, δεν αμφιβάλλει ότι η πτώχευση θα έφερνε κι αυτή μια κρίση. Και ποιός θα την πλήρωνε; Θα την πλήρωναν πάλι οι πιο ασθενείς και πιο ευάλωτοι. Θα την πλήρωναν πάλι οι μισθωτοί και συνταξιούχοι. Κι ακόμη χειρότερα, πολύ χειρότερα – όπως έγινε παντού όπου ήρθαν τέτοιες κρίσεις, και υποτιμήσεις του νομίσματος, που εξαφάνισαν περιουσίες και αποταμιεύσεις, που εξαθλίωσαν τα μεσαία και φτωχότερα στρώματα, όχι μέσα από μείωση αμοιβών και παροχών, αλλά με τον πολύ πιο σκληρό και οδυνηρό τρόπο της εξάτμισης της αγοραστικής δύναμης. Είναι άγριο, είναι σκληρό, είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό αυτή την πικρή ώρα. Αλλά είναι έτσι.

Δεν μπορώ να μιλήσω για τα μέτρα πριν δούμε το πακέτο. Άλλωστε δεν θα υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης για τους επόμενους (ενδεχομένως πολλούς...) μήνες. Γι' αυτό έχει μια σημασία σήμερα, την παραμονή της έναρξης ενός μακρού Γολγοθά για τη χώρα, για όλη την ελληνική κοινωνία και προπάντων για τους αδύναμους, να δούμε τις πολιτικές παραμέτρους. Υπάρχει, για παράδειγμα, το ζήτημα της Αριστεράς.

Η Αριστερά σήμερα, κι ας μην ακουστεί παραδοξολογία, έχει μια μοναδική ευκαιρία. Η Αριστερά σήμερα έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ο λόγος της πολιτική βαρύτητα και παρεμβατικότητα που ούτε είχε τα τελευταία χρόνια, ούτε είναι εύκολα προβλέψιμη για το ορατό μέλλον. Προφανώς αυτά τα μέτρα δεν είναι αριστερά. Είναι -με κλασικούς όρους- όσο πιο δεξιά γίνεται... Αλλά αναρωτιέμαι εάν έχουν σήμερα σημασία οι κλασικοί όροι και διαχωρισμοί, αν θα ήταν πιο “αριστερό” να εγκαταλείψει κανείς τη χώρα στην παρακμή και το λαό της σε μια παρατεταμένη διολίσθηση προς την εξαθλίωση και μάλιστα χωρίς ελπίδα ανάκαμψης.

Τι μπορεί να κάνει σήμερα η Αριστερά; Μπορεί να βγει στους δρόμους και στα κεραμίδια. Μπορεί ίσως να τα κάνει όλα κεραμιδαριό. Κανείς δεν θα έχει αντίρρηση για την πολιτική νομιμοποίηση μιας ακραίας αντίδρασης. Για απεργίες, για διαδηλώσεις, για προσπάθεια “ανατροπής στην πράξη” - όχι βέβαια για “ανυπακοή” στο νόμο και το Σύνταγμα, που νομίζω θα πρέπει να ξανασκεφθεί το ΚΚΕ, γιατί τις ώρες της έντασης λέγεται και μια κουβέντα παραπάνω... Μπορεί να το επιχειρήσει. Τα προηγούμενα δεν δικαιώνουν την επιλογή. Η τύχη της Αριστεράς στην Αργεντινή είναι ένα παράδειγμα που πρέπει να δει πριν αποφασίσει.

Ο δεύτερος δρόμος είναι η συμμετοχή στη διαχείριση. Κανείς δεν θα καταλογίσει στην Αριστερά σύμπραξη στις αποφάσεις. Άλλωστε δεν τις παίρνει ούτε η κυβέρνηση. Απλώς τις προσυπογράφει. Άλλοι έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι. Ανοίγουν το πορτοφόλι και υπαγορεύουν. Εκεί είμαστε. Αλλά μια Αριστερά της ευθύνης θα μπορούσε να έχει βαρύνοντα λόγο για να γίνουν πράγματα που μπορούν να γίνουν, έστω μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο που οι ξένοι δανειστές καθορίζουν και περιγράφουν.

Και το βάρος της σήμερα είναι τόσο καθοριστικό στη συγκυρία που έχει διαμορφωθεί, στο εάν θα εφαρμοστούν τα μέτρα με στοιχειώδη κοινωνική ηρεμία, ώστε μπορεί να πετύχει σχεδόν τα πάντα, για την προστασία στο μέτρο και το βαθμό που είναι δυνατόν εκείνων που την αφορούν, για την απάλυνση όσο γίνεται των ανισοτήτων, για να βγούμε νωρίτερα από την κρίση. Κι έτσι, την επομένη, αν τα καταφέρουμε, η Αριστερά θα έχει ρόλο που ποτέ δεν είχε και ποτέ αλλιώς δεν θα κατακτήσει.

http://bit.ly/ddogpX

Η σύνεση, το κουράγιο και η σοφία

* Με την Παπαρήγα και το ΠΑΜΕ αρνούμαι να ασχοληθώ, αλλά αυτό το πράγμα που πρεσβεύουν σήμερα ο Τσίπρας με τα δημοψηφίσματα και ο Αλαβάνος με τις απαγορεύσεις εξόδου από τη χώρα, δεν είναι Αριστερά. Ας βαφτίσουν τα παραληρήματα τους όπως αλλιώς επιθυμούν αλλά με την Αριστερά, έτσι όπως την όρισαν ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης και τόσοι άλλοι καμία σχέση δεν έχουν. Και η απογοήτευση είναι τεράστια... (stel)

Η σύνεση, το κουράγιο και η σοφία του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

Κάποτε ο μεγάλος Αμερικανός θεολόγος Ρέινολντ Νίμπουρ προσευχήθηκε «Θεέ μου χάρισέ μου τη γαλήνη να δεχθώ τα πράγματα που δεν μπορώ ν’ αλλάξω, το κουράγιο ν’ αλλάξω εκείνα που μπορώ και τη σοφία να καταλαβαίνω τη διαφορά». Την προσευχή αυτή χρειάζεται να κάνει και η ελληνική Αριστερά, και ας είναι άθεη. Για την ακρίβεια, στην τωρινή κρίση όλοι πρέπει να βρούμε το κουράγιο να αλλάξουμε τα πράγματα που μπορούμε, να αποκτήσουμε τη γαλήνη να δεχθούμε εκείνα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε και κυρίως να έχουμε τη σοφία για να καταλάβουμε τη διαφορά.

Εκείνο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε είναι το γεγονός ότι τον Μάιο χρειαζόμαστε δανεικά. Πρέπει να αποπληρώσουμε διάφορα χρέη και να έχουμε λεφτά για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Οσες πορείες και να κάνει το ΚΚΕ, όσα αναθέματα και αν εκστομίσει ο κ. Αλαβάνος, ο λογαριασμός είναι δεδομένος. Ακόμη και αν αποφασίζαμε να αφήσουμε στα κρύα του λουτρού εκείνους που στο παρελθόν μάς δάνεισαν, ο μόνος «άλλος κόσμος που είναι εφικτός» είναι να αφήσουμε (έστω προσωρινά) τους συνταξιούχους χωρίς συντάξεις και τους δημοσίους υπαλλήλους χωρίς μισθό.

Ενα άλλο πράγμα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε είναι οι πηγές επαναχρηματοδότησης της χώρας. Αυτές είναι: α) οι αγορές (αλλά με τα ληστρικά επιτόκια που διαμορφώνονται), β) ο μηχανισμός στήριξης που περιλαμβάνει κατά το ένα τρίτο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γ) μόνο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αλλοι δεν εμφανίστηκαν για να πουν πάρτε 20 δισ. για να περάσετε και βλέπουμε. Επομένως, το δημοψήφισμα που προτείνει ο κ. Τσίπρας πρέπει να έχει και διαζευκτικές λύσεις: «Θέλετε να φύγουμε από τον μηχανισμό στήριξης και να πάρουμε λεφτά (π. χ.) από την Κούβα ή όχι;». «Θέλετε να κηρύξουμε στάση πληρωμών και να γίνουμε Βόρεια Κορέα ή όχι;». Το δημοψήφισμα που προτείνει ο ΣΥΝ θα είχε νόημα αν ο καθένας που ψήφιζε υπέρ της εγκατάλειψης του μηχανισμού έδινε κι από ένα δεκαχίλιαρο για να πληρωθεί η δόση του Μαΐου. Αλλιώς έχουμε να κάνουμε με τα γνωστά πυροτεχνήματα του στυλ «ένας άλλος δανεισμός είναι εφικτός».

Αυτό, επίσης, που ελάχιστα μπορούμε να επηρεάσουμε είναι η κίνηση των αγορών. Καλώς ή κακώς, εκεί «money talks». Μια δήλωση της κ. Μέρκελ ότι θα στηρίξει τα ελληνικά ομόλογα αξίζει με εκατό του κ. Παπανδρέου ότι «δεν θα κάνουμε αναδιάρθρωση του χρέους». Και αυτό όχι γιατί η κ. Μέρκελ είναι αξιόπιστη, αλλά γιατί έχει τα λεφτά. Η Ελλάδα υπόσχεται ότι ΘΑ τα αποταμιεύσει.

Πρέπει όμως να βρούμε το κουράγιο να αλλάξουμε τα πράγματα που μπορούμε. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επηρεάσουμε άμεσα τις αγορές, αλλά μπορούμε να φροντίσουμε να μην ξανάρθει ποτέ η χώρα στην ίδια θέση. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, αλλά χρειάζεται πολύ -θεόσταλτο ή μη- κουράγιο, είναι να συμμαζέψουμε τις δαπάνες του κράτους, να βάλουμε σε τάξη τη χώρα για να μην είμαστε εκτεθειμένοι κατ’ αυτόν τον εγκληματικό τρόπο στα καπρίτσια των αγορών.

Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να έχουμε τη -θεόσταλτη ή μη- σοφία να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ εκείνων που μπορούμε να κάνουμε και εκείνων που μας υπερβαίνουν. Αυτή η σοφία λείπει, και δυστυχώς όχι μόνο από την Αριστερά.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_28/04/2010_399109

Αριστερά ακούς; Το αίμα κυλάει... και η ακροδεξιά γλείφεται...

* Με τις τρομοκρατικές επιθέσεις να λαμβάνουν καθημερινό και ιδιαίτερα βίαιο χαρακτήρα, το ΛΑΟΣ και τον Καμμένο να βροντοφωνάζουν στα παράθυρα και τον Χρυσοχοΐδη να ψάχνεται (προσπαθώντας όμως πάντα να διατηρεί το επικοινωνιακό του προφίλ...), ισχυρή αντίδραση κατά της τρομοκρατίας με απήχηση στο ευρύ κοινό θα έρθει μόνο από τις δυνάμεις της αριστεράς. Εφόσον, βέβαια, αυτές πάψουν να θεωρούν την κάθε επίθεση ως «προβοκατόρικη υπονόμευση του λαϊκού κινήματος»... (stel)

Αριστερά ακούς; Το αίμα κυλάει…και η ακροδεξιά γλείφεται… του Γιώργου Πήττα (στην ιστοσελίδα www.tvxs.gr)

Όσο η Αριστερά μένει στις φραστικές καταδίκες υποσκάπτει το πρόσωπό της. Αν κάποιοι θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να πρωτοστατήσουν σε μία τεράστια κινητοποίηση των πολιτών κατά της τρομοκρατίας είναι οι δυνάμεις της Αριστεράς από τον Σύριζα μέχρι όλες τις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες & κόμματα.

Αλλιώς, αφήνουμε την αυτονόητη αγανάκτηση και την αυτονόητη οργή κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου στην άθλια και χυδαία εκμετάλλευση του ΛΑ.Ο.Σ και των ακροδεξιών γκάγκστερ.

Τώρα κιόλας, αυτή τη στιγμή πρέπει να βρεθεί το ελάχιστο απαιτούμενο πολιτικό θάρρος να εγκαταλειφθούν τα στερεότυπα και να διοργανωθεί ενωτική μαζική κινητοποίηση με τριπλό αποδέκτη:

1.Την κυβέρνηση, γιατί η κοινωνία δεν θα ανεχτεί παραβίαση των πολιτικών της ελευθεριών στο όνομα της τρομοκρατίας.

2.Την τρομοκρατία, γιατί η κοινωνία όσο απέναντι είναι στην ένστολη τρομοκρατία άλλο τόσο απέναντι είναι στους προβοκάτορες και σκοτεινούς κουμπουροφόρους που δρουν τάχα στο όνομά της.

3. Την ακροδεξιά και ρατσιστική συμμορία εντός και εκτός Βουλής που αποζητά αφορμές για περισσότερη αστυνομοκρατία, για συντεταγμένη ξενοφοβία και κατηγορεί εμμέσως πλην σαφώς την οποιαδήποτε τάση εκδημοκρατισμού της αστυνομίας –ακόμα και την πλέον διστακτική- ως δήθεν χάδι στην τρομοκρατία.

Προσωπικά, ως Πολίτης και ψηφοφόρος της Αριστεράς, απαιτώ αυτή τη στιγμή μια ευφάνταστη κινητοποίηση που μόνο εξ Αριστερών μπορεί να έρθει με μήνυμα και στόχο την απομόνωση κάθε τρομοκρατίας.

Γιατί, η τρομοκρατία, είτε δήθεν επαναστατική είτε Κρατική είναι πάντα το διπλό πρόσωπο του Ιανού ή αν θέλετε, τα δύο χέρια του αυταρχισμού και της καταστολής που πλένουν το πρόσωπο της ανωμαλίας.

http://www.tvxs.gr/v24590

Η μικρή με τη σφεντόνα

του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη (ή αλλιώς ο «Καιρός της Ελευθεροτυπίας»)

* Σας έχω πρήξει με την αριστερά και τα αδιέξοδα της. Όσο, όμως, διαβάζω τέτοια ωραία κείμενα τόσο θλίβομαι που αυτό που εγώ αποκαλώ Αριστερά ταλαιπωρείται, αυτοακυρώνεται και ουσιαστικά υποεκπροσωπείται τόσο πολύ στην Ελλάδα... Και κάπως θέλω να το μοιραστώ... (stel)
Φαντάζομαι ότι αν ρωτήσει κανείς και τους 800.000 πολίτες που ψηφίζουν κόμματα της Αριστεράς «γιατί τα ψηφίζουν», ούτε ένας δεν θα απαντήσει «για να μας κυβερνήσουν».

Η ψήφος στην Αριστερά είναι κατά κανόνα ψήφος απολύτως ιδεολογική, ψήφος αντισυστημική και πολύ συχνά ψήφος διαμαρτυρίας και αντίθεσης.

Σαν τέτοια, έχει την αγνότητα των αφιλοκερδών και την καθαρότητα μιας θέσης που δεν ψηφίζει για να δρέψει καρπούς χρήματος, εξουσίας και ρουσφετιών. Μερικά έδρανα στη Βουλή και ένα ποσοστό μεγαλύτερο από των προηγούμενων εκλογών μοιάζει να αρκεί. Αλλωστε, η ελληνική Αριστερά έχει μάθει να δίνει τις μάχες της κατά κύριο λόγο έξω από το Κοινοβούλιο, στα συνδικάτα, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία και στο πεζοδρόμιο.

Ολα αυτά θα μπορούσαν να μετρηθούν στα θετικά της στοιχεία, αν έφταναν για να πραγματοποιεί τους στόχους της και να ικανοποιεί τον βασικό σκοπό που έχει τάξει στη ζωή της: Να αλλάξει τον κόσμο προς ό,τι η ίδια θεωρεί καλύτερο.

Ενώ, λοιπόν, η αστική δεξιά, είτε με τη μορφή της στεγνής κεφαλαιοκρατίας είτε με τον μανδύα της σοσιαλδημοκρατίας, στρογγυλοκάθεται στην καρέκλα τής εξουσίας και έχει κάνει το σύστημα που πιστεύει, σύστημα με το οποίο ζει όλος σχεδόν ο πλανήτης, η Αριστερά -και όχι μόνο η ελληνική- βρίσκεται μονίμως στη γωνία, στον ρόλο του πιτσιρικά με τη σφεντόνα, που σπάει το τζάμι του κακού σχολείου, και στην καλύτερη περίπτωση, διά στόματος και γραφίδας και μουσικής μιας ελίτ και μιας διανόησης, στον ρόλο μιας φωνής και μιας συνείδησης που δημιουργεί έναν πολιτισμό ή ρίχνει μια ακόμα γροθιά.

Πάντως, τον λαό, στο όνομα του οποίου υπάρχει, δεν τον οδηγεί, δεν τον κυβερνά, ούτε καν τον κάνει εξουσία. Τον αφήνει στα χέρια της εξουσίας του κέρδους, του κερδοσκοπικού ανταγωνισμού και του εκμαυλισμού της συνείδησής του -της δηλητηρίασής του- από την ηθική της ανθρωποφάγου κερδολαγνείας.

Η ελληνική Αριστερά δεν είναι συρρικνωμένη σε μονοψήφια εκλογικά νούμερα μόνο εξ αιτίας μιας πάγιας συντηρητικής νοοτροπίας του μέσου πολίτη οποιασδήποτε χώρας. Είναι συρρικνωμένη και γιατί η ίδια έχει απαρνηθεί την ευθύνη της εξουσίας και δεν διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας. Εχει απαρνηθεί τη θέση του λαϊκού καθοδηγητή. Αυτού που αναλαμβάνει να τοποθετήσει τον λαό στη θέση που του ανήκει. Οχι στη θέση του υπήκοου, που υφίσταται τον διαρκή βιασμό μιας διεφθαρμένης δημόσιας διοίκησης και μιας οικονομικής ολιγαρχίας.

Η ελληνική Αριστερά μοιάζει να βρίσκεται ακόμα σε εφηβικό στάδιο, επί πάρα πολλά χρόνια. Εκεί, δηλαδή, που κάθε 18άρης είναι πρόθυμος να πολεμήσει σ' ένα οδόφραγμα, αλλά απολύτως απρόθυμος έως και φοβισμένος να αναλάβει την ευθύνη μιας θέσης εξουσίας.

Αυτό που ένα κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς ονομάζει -συχνά με έπαρση- αντιεξουσία, είναι στην πραγματικότητα μια άλλη μορφή της επιβολής και του αυταρχισμού. Συχνά πολύ χειρότερη.

Δυστυχώς, η ελληνική Αριστερά θα συνεχίσει να παίζει τον ρόλο του κομπάρσου στην κοινοβουλευτική δημοκρατία όσο δεν θα διεκδικεί για τον εαυτό της τον ρόλο, που η ίδια έχει βάλει από τη γέννησή της: Να οδηγήσει τον λαό στην εξουσία. Με επανάσταση ή όχι.

Και μ' αυτή την οπτική γωνία είναι συνυπεύθυνη για τα δεινά του λαού από τα δύο πρόσωπα του στυγνού καπιταλισμού, που εκπροσωπούνται από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Με την ίδια στον ρόλο του ανήλικου ταραξία.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=82145