Υπό το κράτος της διαρκούς ανασφάλειας

* Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσο έκπληξη και σοκ προκαλεί το χθεσινό τραγικό περιστατικό με ένα ακόμα αθώο θύμα. Αυτές οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους όταν πρόκειται για επαναλαμβανόμενα περιστατικά ακραίας βίας. Πλέον, νομίζω όλα τα περιμένουμε... (stel)

Υπό το κράτος της διαρκούς ανασφάλειας του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/ )

Μετά το αρχικό σοκ μερικά συμπεράσματα ήταν προφανή και απλά. Πρώτον, ότι οι θεμελιώδεις μηχανισμοί του κράτους δεν λειτουργούν ούτε στοιχειωδώς. Η πιο κεντρική λειτουργία του κράτους είναι η παροχή ασφάλειας στους πολίτες του. Η πιο βασική προϋπόθεση για να μπορεί να παρέχει ασφάλεια στους πολίτες, είναι να μπορεί το κράτος να εγγυηθεί την ασφάλεια των δικών του μηχανισμών και λειτουργών. Αυτό δεν το κατάφερε ούτε στην καρδιά αυτών των μηχανισμών.

Δεύτερον, ότι το συμβολικό βάρος του συγκεκριμένου πλήγματος δεν συγκρίνεται με καμμία άλλη παρόμοια ενέργεια που έχει γίνει στο παρελθόν – ούτε καν με τη ρουκέτα στην αμερικανική πρεσβεία. Δεν ξέρω ποιος ήθελε να πετύχει τι – αλλά το βέβαιο είναι πως πέτυχε στο κέντρο του στόχου.

Αυτά δεν απαιτούν ιδιαίτερη ενασχόληση, άλλωστε θα αναλυθούν κατά κόρον. Υπάρχουν μερικά άλλα περιφερειακά συμπεράσματα, μερικές παράπλευρες απώλειες που μπορεί να προκαλέσει ένα τέτοιο χτύπημα τη συγκεκριμένη χρονική και πολιτική συγκυρία, που αξίζει να μην περάσουν απαρατήρητα.

Δεν με εμπνέουν ιδιαίτερα οι συνωμοτικές θεωρίες και δεν θα σπεύσω να εγγράψω τη βόμβα στην Κατεχάκη σε κανένα σχέδιο εξόντωσης των προσπαθειών της χώρας για ανάκαμψη – αν και αρχίζω πια να δυσκολεύομαι στον εξοβελισμό τέτοιων σκέψεων. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία πως η στιγμή είναι καίρια. Η Ελλάδα μετά από μια παρατεταμένη περίοδο ακραία αρνητικής δημοσιότητας σε όλο τον κόσμο, προσπαθεί να προσελκύσει τουρίστες την ύστατη ώρα.

Η επιτυχία ή η αποτυχία μπορούν να κρίνουν πολλά, αν όχι για την έκβαση, πάντως για το ρυθμό του εγχειρήματος για ανάκαμψη της οικονομίας. Οι περιστάσεις έχουν σχετικά ευνοήσει. Λόγω της κρίσης, πολλοί Ευρωπαίοι σχεδιάζουν τις διακοπές τους φέτος πολύ αργότερα από ό,τι παραδοσιακά συνήθιζαν. Είναι μια ευκαιρία για την Ελλάδα. Και ένα νέο κύμα αρνητικής δημοσιότητας, και μάλιστα για ζητήματα ασφαλείας, μπορεί να δώσει τη χαριστική βολή – πέρα και ανεξάρτητα από τις κάθε τύπου αστοχίες και ευθύνες που υπάρχουν στο εσωτερικό για την κάμψη της ισχυρότερης βιομηχανίας που διαθέτει η χώρα.

Μια άλλη αρνητική δυναμική που κρύβει η βόμβα στην Κατεχάκη αφορά το ενδεχόμενο να δράσει αποσαθρωτικά στο κυβερνητικό και, γενικότερα, στο πολιτικό σύστημα. Το σύστημα απαρτίζεται από ανθρώπους. Και αυτή τη φορά δεν ήταν ένα τυχαίο χτύπημα. Σκοτώθηκε ένας στενότατος συνεργάτης υπουργού (και ποιου υπουργού...), δίπλα ακριβώς από το υπουργικό γραφείο. Τέτοια γραφεία υπάρχουν σε όλα τα υπουργεία, σε όλα τα κομματικά επιτελεία, όπου υπάρχει μια κομβικής σημασίας θέση, δίπλα έχει το υπασπιστήριο ή το ανάλογό του.

Πώς μπορεί να αδικήσει κανείς όλα τα μέλη του πολιτικού συστήματος αν σήμερα πάνε στο γραφείο τους πιο φοβισμένοι; Δεν λέω πως θα αλλάξουν την πολιτική, τη στάση ή τις συμπεριφορές τους εξ αφορμής της έκρηξης. Αλλά υποσυνείδητα θα αισθάνονται, κι όχι χωρίς λόγο, μια διαρκή απειλή. Όχι θεωρητική. Απτή, προσωπική, δίπλα τους, να αφορά άμεσα τους ίδιους, τους στενούς συνεργάτες τους, πώς δεν θα σκεφτούν τα μέλη της οικογένειάς τους...

Οι μεταρρυθμίσεις θέλουν δημόσια υποστήριξη. Η δημοσιότητα σε μια τέτοια συγκυρία καθιστά τους πολιτικούς υπερασπιστές δύσκολων αποφάσεων στόχους. Γι' αυτό η διάχυση μιας τέτοιας ανασφάλειας, τόσο ψηλά στην ιεραρχία του κράτους μπορεί να έχει παραλυτικές επιπτώσεις, την πιο κρίσιμη στιγμή.

Υστερόγραφο τρομοκρατίας: ποτέ ξανά ανοχή στο 45άρι ως όργανο πολιτικής

* Με εξαίρεση τη Μάνια Τεγοπούλου, οι υπόλοιποι οι αφελείς μπορούμε να χαρούμε για τη διαφαινόμενη εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας». Όσο για την κρατική παραπληροφόρηση και τον υποκινούμενο ρόλο των media είναι, όντως, δυστυχώς μέρος του σάπιου συστήματος. Ακριβώς ότι και η λογοκρισία... (stel)

Υστερόγραφο τρομοκρατίας: ποτέ ξανά ανοχή στο 45άρι ως όργανο πολιτικής του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

Τώρα που βρέθηκε και η μεγάλη “γιάφκα” του Επαναστατικού Αγώνα, και η παράσταση έλαβε τέλος, στο αστυνομικό της σκέλος τουλάχιστον, είναι η στιγμή για μερικά κεντρικά πολιτικά συμπεράσματα από τη μόνη καλή είδηση που έχει παραγάγει η χώρα τον τελευταίο καιρό. Τρία σημεία έχουν ένα ενδιαφέρον που ξεπερνά και αυτή την εξαιρετικής σημασίας εξάρθρωση μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που συνιστούσε διαρκή απειλή για τους στόχους της – και για τη χώρα.

Σημείο πρώτο – και εξαιρετικά παρήγορο: έχει καταρρεύσει πλήρως, δεν υπάρχει ούτε ίχνος, από το κλίμα συμπάθειας ή ανοχής προς τους αυτόκλητους ένοπλους εκδικητές, σωτήρες και ό,τι άλλο. Η κοινωνική απάθεια, και συχνά (αυτή η τύψη θα μας κυνηγάει...) η διάχυτη συμπάθεια για τη 17 Νοέμβρη και τους ομοίους της στις δεκαετίες, κυρίως του 80 και δευτερευόντως του 90, δεν έχει απλώς μειωθεί. Έχει μηδενιστεί. Το θέμα δεν αφορά ένα μικρό ή μεγαλύτερο κύκλο υποστηρικτών. Το ζήτημα είναι η στάση της ευρείας κοινωνίας. Και αυτή έχει αλλάξει καταλυτικά.

Σημείο δεύτερο: μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι στην πραγματικότητα μικρότερα από όσο φαίνονται. Το μέγεθός τους διογκώνεται λόγω της σύγκρισης με το μέτρο των δυνατοτήτων των διαχειριστών τους. Τα προβλήματα δεν είναι ανεξάρτητα από εκείνους που τα αντιμετωπίζουν. Μια συνετή, συνεπής και στοιχειωδώς επαρκής διαχείριση μπορεί να γίνει ακόμη και στο πλαίσιο της περιορισμένων δυνατοτήτων ελληνικής διοίκησης, ακόμη και από αυτό το αξιοθρήνητων επιδόσεων ελληνικό κράτος.

Σημείο τρίτο: η ανάδυση και η ανάδειξη της συγκλονιστικής ανεπάρκειας των μηχανισμών και των πολιτικών τους προϊσταμένων τα προηγούμενα χρόνια. Αυτή ήταν η οργάνωση-φόβος και τρόμος μιας εξαετίας. Αυτοί ήταν οι μεταμοντέρνοι Μπάαντερ-Μάινχοφ. Αυτοί ήταν οι φαντομάδες, η νέου τύπου τρομοκρατία, το καινούργιο και δυσδιάγνωστο φαινόμενο, που ακούγαμε αναλύσεις επί αναλύσεων. Κι αυτός ήταν ο αρχηγός τους, ο άγνωστος, ο ασύλληπτος, ο εξαφανισμένος, ο πιο αραιός από τον καπνό και πιο άπιαστος από τα σύννεφα: ο γνωστός τοις πάσι Μαζιώτης. Που ο άνθρωπος δεν έκανε καν τον κόπο να το κρύβει. Μερικές φορές στερεύουν και τα σχόλια...

Τώρα που τελείωσε αυτή η ιστορία, άλλη είναι η πρόκληση για την ελληνική κοινωνία. Καθώς έρχονται δύσκολες μέρες, κοινωνικής αναταραχής και προσωπικών αδιεξόδων, να μην δελεαστεί ξανά, να αντισταθεί στον πειρασμό της καταφυγής στην ακραία αντικοινωνικότητα και αντισυστημικότητα, που περιλαμβάνει τη βία. Να μην ξανα-ανεχθεί το 45άρι ως θεμιτό μέσο άσκησης πολιτικής. Να στυλώσει τα πόδια, έστω σφίγγοντας τα δόντια, για να μην ξαναβρεθεί στο φαύλο κύκλο.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2832:-45-&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

Εξαρθρώθηκε πράγματι ο Επαναστατικός Αγώνας;

* Η προσωπική ανάγκη του Χρυσοχοΐδη να εμφανίσει μία επιτυχία στη μάχη για την εξάρθρωση της εγχώριας τρομοκρατίας αλλά και η προχειρότητα με την οποία η αστυνομία αντιμετωπίζει το θέμα των συλλήψεων του Σαββατοκύριακου, μάλλον μας επιβάλλει να κρατάμε μικρό καλάθι στην υπόθεση. Βέβαια, από την άλλη, και η φούρια του Κούλογλου να ασκήσει κριτική για τους χειρισμούς και να ψιλοακυρώσει το όλο θέμα κι αυτή μάλλον αναμενόμενη είναι... (stel)

Εξαρθρώθηκε πράγματι ο Επαναστατικός Αγώνας; του Στέλιου Κούλογλου (στην ιστοσελίδα http://tvxs.gr/ )

Αν η αντιτρομοκρατική υπηρεσία κατάφερε, όπως ισχυρίζεται, να συλλάβει τον “σκληρό πυρήνα” του Επαναστατικού Αγώνα τότε η ίδια υπηρεσία επέφερε στην επιτυχία της ένα σημαντικό χτύπημα: παραδίδοντας χθες την υπόθεση στα ΜΜΕ, προκάλεσε σοβαρά ερωτηματικά για το αν η επιτυχία είναι τόσο σημαντική ή και αν πρόκειται πράγματι για εξαρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Γιατί αντίθετα με την 17Νοέμβρη, η αντιμετώπιση της οποίας συνοδεύθηκε από στοιχεία επαγγελματισμού ασυνήθιστα για την Ελληνική Αστυνομία, η χθεσινή παράδοση της γιάφκας στην Νέα Ιωνία και το Λαγονήσι στα δημοσιογραφικά λαγωνικά οδήγησε σε κωμικοτραγικές σκηνές που θα άρμοζαν στην κινηματογραφική σειρά του Ροζ Πάνθηρα και τον επιθεωρητή Κλουζώ.

Με το γνωστό στυλ που έχει κάνει τους Ελληνες τηλεδημοσιογράφους να μην έχουν όμοιο τους σε παγκόσμιο επίπεδο, ρεπόρτερ οπλισμένοι με μαρκούτσια-μικρόφωνα άρχισαν να περιδιαβαίνουν τις γιάφκες περιγράφοντας με γλαφυρό τρόπο ότι τους γυάλιζε, από βιβλία για την οικονομική κρίση μέχρι όργανα γυμναστικής, παπαγαλίζοντας χωρίς καμμία κριτική διάθεση τις επίσημες αστυνομικές ανακοινώσεις και πληροφορίες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι επιθέσεις εναντίον των τηλεοπτικών συνεργείων που σημειώθηκαν εξω από την γιάφκα της Νέας Ιωνίας από “αγανακτισμένους συντρόφους”, όπως αποκάλεσε τους επιτιθέμενους το stalin(indy)media, υπογραμμίζει για μια ακόμη φορά την αντιδημοκρατική νοοτροπία των αγανακτισμένων, πολιτών ή “συντρόφων” έχει ελάχιστη σημασία. Αλλά τα γεγονότα αυτά θα είχαν αποφευχθεί αν η ίδια η ΕΛΑΣ δεν είχε μετατρέψει τις αστυνομικές της επιχειρήσεις σε φθηνό υπερθέαμα.

Το δυστύχημα για την ελληνική δημοσιογραφία είναι ότι μέσα στην πλειοδοσία εντπωσιασμού κανείς δεν μπήκε στον κόπο να υποβάλλει στοιχειώδεις ερωτήσεις: αν πράγματι η εξάρθρωση του “σκληρού πυρήνα” της οργάνωσης άρχισε να ξετυλίγεται ένα μήνα πριν με την συμπλοκή που οδήγησε στον θάνατο του Λάμπρου Φούντα, τότε πως οι σύντροφοι του όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν από προσώπου γης αλλά αντίθετα διατήρησαν στον υπολογιστή τους ενοχοποιητικά στοιχεία για την δράση τους και σχέδια μελλοντικών επιθέσεων;

Σίγουρα το να πιστεύει κανείς το 2010 ότι θα αλλάξει τον κόσμο με βόμβες και δολοφονίες δεν αποτελεί τεκμήριο υψηλης νοημοσύνης, αλλά είναι γνωστό ότι οι παράνομες οργανώσεις και οι άνθρωποι τους δεν χάνουν ποτέ το ένστικτο της αυτοπροστασίας. Τι ακριβώς έχει συμβεί εδώ, όταν μάλιστα οι περισσότεροι συλληφθέντες είναι και “συνήθεις ύποπτοι” και ασφαλώς περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα δέχονταν την επίσκεψη της αντιτρομοκρατικής;

Και κάτι ακόμη: δαχτυλικά αποτυπώματα σε σπίτια που χαρακτηρίστηκαν γιάφκες, όπως του Χαλανδρίου στην περίπτωση της οργάνωσης "Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς", αποτέλεσαν τα μοναδικά στοιχεία που οδήγησαν στην προφυλάκιση νεαρών που κατηγορούνται για συμμετοχή στην οργάνωση. Πως αυτή την φορά τόσο σημαντικές υποτίθεται γιάφκες, στις οποίες οι διωκτικές αρχές ίσως χρειαστεί να επανέλθουν, παραδίδονται με τόση μεγάλη ευκολία στα τηλεοπτικά συνεργεία; Μήπως επειδή τελικώς δεν άξιζαν και πολλά πράγματα;

http://tvxs.gr/news/%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B1-tvxs/%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CF%8E%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83-%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85

Μας ζώνουν τα φίδια

* Ένα άρθρο που τα λέει όλα: Έναν τραγικό και άδικο χαμό, μία «τρομοκρατία» δίχως νόημα, μία κοινωνία απαθή ή απλά συμφεροντολόγα, φασιστικές κραυγές υπό κρατικό μανδύα, έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας λαλίστατο στα εύκολα - βουβό στα δύσκολα, μια Αριστερά ανύπαρκτη, ένα πολιτικό σύστημα σε κρίση, η οικονομία υπό διάλυση, η κοινωνία σε κατάρρευση... Και μακάρι να ήταν απλώς η δική μας Εβδομάδα των Παθών... (stel)

Μας ζώνουν τα φίδια του Ριχάρδου Σωμερίτη (στο ΒΗΜΑ)

Oπως συμβαίνει πια καθημερινά κάποιοι «επαναστάτες» τοποθέτησαν σε κάδο εκρηκτικό μηχανισμό, περνούσε από εκεί μια μάνα, πρόσφυγας από την κόλαση του Αφγανιστάν, με τα δυο παιδιά της που επιβιώνουν ψάχνοντας στα σκουπίδια, και ο εκρηκτικός μηχανισμός έσκασε στα χέρια του γιου της, 16 ετών, και τραυμάτισε τη μικρούλα κόρη της και την ίδια.

Η «κακιά ώρα»; Οχι! Κάτι που έχει ήδη συμβεί όταν παλαιότερα χτυπήθηκε από τους «επαναστάτες» μεγάλο ξενοδοχείο στη Συγγρού ή όταν σκοτώθηκε από τη 17Ν ο Αξαρλιάν στο κέντρο της πόλης. Κάτι που μπορεί να συμβεί κάθε νύχτα, με θύμα τον καθένα μας, με ή χωρίς τηλεφωνική προειδοποίηση από μέρους των «επαναστατών». Που βρίσκονται σε φάση ανάπτυξης «ανώτερου βαθμού αγώνων».

Σε άλλες χώρες (Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία κ.α.) αυτού του είδους τα αιματηρά παιχνίδια προκάλεσαν πάνδημες συλλογικές αντιδράσεις. Εδώ, ως τώρα, όχι. Εδώ οι μόνες συλλογικές αντιδράσεις αφορούν τα «σταζ» ή τις αποζημιώσεις των τέως εργαζομένων στην Ολυμπιακή. «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» όπως μας βεβαιώνουν. Δεν είναι όμως και το δίκιο των αδικοχαμένων.

Σε άλλες χώρες, αν ένστολοι κομάντος, σε επίσημη παρέλαση ημέρα εθνικής εορτής, μετέτρεπαν τη συμμετοχή τους σε σκληρή φασιστική και ρατσιστική διαδήλωση, θα είχαν όπως λένε σηκωθεί και οι πέτρες και θα είχαν όλοι ανησυχήσει. Κυρίως, αν δεν είχαμε να κάνουμε με ένα «χωρίς προηγούμενο» παραστράτημα. Γιατί υπάρχουν προηγούμενα, με εθνικιστική κάλυψη, όπως στη Θεσσαλονίκη: με πρωταγωνιστές την αστυνομία την πρώτη φορά και τον στρατό τη δεύτερη, πιο πρόσφατα. Παρουσία του σιωπηλού Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αν όλα έβαιναν καλώς στη χώρα μας, μπορεί και να λέγαμε «δεν πειράζει», ας «φάνε μια τιμωρία» κι ας το ξεχάσουμε. Ολα όμως δεν βαίνουν καλώς. ΄Η, καλύτερα, τίποτε ή σχεδόν τίποτε δεν πάει καλά. Τα της οικονομίας όλοι τα γνωρίζουν, με εξαίρεση φυσικά την ανεύθυνη Αριστερά. Τα των πολιτικών, γνωστά επίσης, με τις συνεχείς αποκαλύψεις και υποψίες για σκάνδαλα.

Τα άλλα δεν τα βροντοφωνάζουμε. Δεν γίνεται και τόσος λόγος για τις όλο και πιο σκληρές ληστείες σε σπίτια και κέντρα, ή για την εμπέδωση στην Αθήνα δύο πια ημιανεξάρτητων κρατιδίων· το ένα, στα Εξάρχεια, αναρχοκάτι, και το άλλο, στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας, με παράρτημα ήδη στην πλατεία Αμερικής, φασιστορατσιστικό σαν τους κομάντος του Λιμενικού.

Οποιος ξέρει πού πάμε, είναι τυχερός. Μπορεί η κυβέρνηση να κάνει ό,τι μπορεί αλλά φαίνεται υποχρεωμένη να εμπιστεύεται το έργο είτε σε ερασιτέχνες είτε σε αντιπάλους όχι απλώς κομματικούς (μικρό το κακό) αλλά της ίδιας της δημοκρατικής νομιμότητας. Πρέπει να μας διαψεύσει με έργο.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=323079&dt=30/03/2010

Ως εδώ!

* Σκόπευα, ακολουθώντας την επικαιρότητα, να ανεβάσω άρθρο σχετικό με τα εμετικά συνθήματα των ΟΥΚάδων στην παρέλαση της 25^ης Μαρτίου. Με πρόλαβαν, όμως, οι εξελίξεις. Αλλά και πάλι πολύ μακριά από το θέμα δεν φεύγω. Απλά, αλλάζει η όψη του νομίσματος και αντί για «γουρούνια Σκοπιανούς» και «γδαρμένους Αλβανούς» έχουμε «διαμελισμένους Αφγανούς»... (stel)

Ως εδώ! του Ηλία Κανέλλη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Η χθεσινή δολοφονία του μικρούλη Αφγανού, από τον εκρηκτικό μηχανισμό που εξερράγη έξω από κτίριο της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων στην οδό Ιακωβάτων στα Πατήσια, σαν να είχε προαναγγελθεί.

Όταν νομίζεις ότι κάτι κάνεις βάζοντας βόμβες στο σκοτάδι, πυροβολώντας με καλάσνικοφ αστυνομικούς, ληστεύοντας τράπεζες, τροφοδοτώντας μια ύπουλη βία την οποία βαφτίζεις πολιτική, είναι υπόθεση πιθανοτήτων να υπάρξει νεκρός. Όχι ο νεκρός που, ενδεχομένως, επιδιώκεις, για να έχεις να λές ότι τρομοκράτησες το σύστημα. Άραγε, πόσες πιθανότητες είχε μια βόμβα στα Πατήσια, των χιλιάδων εργαζομένων αλλά και ανέργων, Ελλήνων και ξένων, να σκοτώσει, σύμφωνα με τη ρητορική και τους στόχους τους, έναν «ταξικό αντίπαλο»;

Ήθελα να ΄ξερα, στο εξής, με ποιο ηθικό σθένος θα συνεχίσουν να κάνουν κηρύγματα για τον δικαιότερο κόσμο που (υποτίθεται) πρεσβεύουν, για τον «άγριο καπιταλισμό», για την κοινωνία που φέρεται βάναυσα στους ξένους… Πόσο ασήμαντη για τις μεθόδους τους είναι η «παράπλευρη απώλεια» του μικρούλη από το Αφγανιστάν που κομμάτιασε η βόμβα τους; Ποια ρητορική και πώς θα συνεχίσει να διεκδικεί την υποστήριξη των δολοφονικών μεθόδων τους; Αν οι ληστείες είναι «απαλλοτριώσεις» κι αν οι δολοφονίες είναι «εκτελέσεις», αυτό που διέπραξαν χθες τη νύχτα τι είναι;

Θα μου πείτε: Τι τους νοιάζει; Ένα πράγμα νοιάζει αυτά τα φιλάρεσκα, ναρκισσιστικά, κομπλεξικά ανθρωπάκια, τα οποία στο όνομα αριστερών ή αντιεξουσιαστικών κηρυγμάτων, παριστάνουν ότι θέλουν έναν καλύτερο κόσμο (για τον οποίο δεν ρώτησαν κανέναν): η προβολή, η δημοσιότητα. Η βία στην οποία ορκίζονται είναι ο μοναδικός τρόπος να τους προσέξουν. Να γράφουν οι εφημερίδες και τα μπλογκ, να λένε τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις… Αυτή τη φορά μάλιστα τα κατάφεραν. Γίνανε πρώτο θέμα. Χαίρονται γι’ αυτό;

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=2009&reftab=37&t=%CE%A9%CF%82-%CE%B5%CE%B4%CF%8E!

Ρέκβιεμ για τον Φούντα

* Την υπόθεση του Λάμπρου Φούντα δεν την πολυείχα παρακολουθήσει. Μέχρι που συνειδητοποίησα τις προάλλες ότι τα Εξάρχεια έχουν γεμίσει συνθήματα σχετικά με το θάνατο του, την περασμένη βδομάδα, έπειτα από τη συμπλοκή με την αστυνομία. Αν ήταν «τρομοκράτης» ή απλώς «αναρχοαυτόνομος» δεν ξέρω αν θα μάθουμε ποτέ. Το θέμα είναι ότι ο κύκλος βίας δε λέει με τίποτα να κλείσει. (stel)

Ρέκβιεμ για τον Φούντα του Ριχάρδου Σωμερίτη (στο ΒΗΜΑ)

Ενας άνθρωπος ώριμος, μορφωμένος, χωρίς πρόβλημα επαγγελματικό, γόνος οικογένειας καλής και ευκατάστατης, σκοτώθηκε πριν από μερικές ημέρες μέσα στη μαύρη νύχτα, στη Δάφνη, δίνοντας, πάνοπλος, μάχη με αστυνομικούς. Τρομοκράτης; Η Αστυνομία ερευνά. «Αναρχοαυτόνομος»; Αυτό σίγουρα. Το επιβεβαιώνουν οι τοίχοι στα Εξάρχεια και οι γεμάτες συγκίνηση δηλώσεις ελεύθερων και κρατούμενων συντρόφων του που μεταδόθηκαν από το Διαδίκτυο. Ολοι μας είδαμε τις φωτογραφίες του Λάμπρου Φούντα. Και όλοι προσπαθούμε να καταλάβουμε.

Να καταλάβουμε τι; Οι αριστερές και αριστερίστικες, επαναστατικές και μη οργανώσεις και ομάδες, παλαιές και τωρινές, περιλάμβαναν και περιλαμβάνουν περισσότερους γόνους αστικών και μικροαστικών οικογενειών από ό,τι «κολασμένους της γης». Το γνωρίζουμε όλοι αλλά συστηματικά το ξεχνάμε προφανώς για να μη διαψεύδεται, στη νεολαία τουλάχιστον, ο μύθος «του προλεταριάτου που μόνο τις αλυσίδες του έχει να χάσει». Η συμβολή παλαιών και συχνά λαμπρών μαθητών του πανάκριβου «Κολλεγίου», του «Μακρή» (Παναγιωτόπουλου- Ελευθεριάδη) ή του «Μωραΐτη» δεν είναι διαφορετική από τη συμβολή των νυχτερινών τεχνικών σχολών. Τουλάχιστον στις πόλεις.

Δεν γνωρίζουμε ακόμα για τον επαναστάτηαναρχικό Λάμπρο Φούντα κάτι το συγκεκριμένο, με εξαίρεση το γεγονός ότι οπλοφορούσε και έκανε και χρήση του όπλου του, έχοντας πάρει όλα τα μέτρα που απαιτούν αυτού του τύπου οι δραστηριότητες, και ότι δεν ήταν μόνος. Θα μάθουμε περισσότερα; Μακάρι. Οχι για να ικανοποιηθεί κάποια περιέργεια, αλλά γιατί αν η Αστυνομία εντοπίσει τους ανθρώπους της ομάδας στην οποία ανήκε (μόνο τρομοκρατική;) μπορεί να δοθούν επιτέλους απαντήσεις στα όσα μυστήρια καλύπτουν τους διαδόχους της 17Ν, δηλαδή τη νέα γενιά τρομοκρατών.

Πράγμα σημαντικό. Γιατί οι «σκληροί» των διαφόρων «επαναστατικών» ομάδων είναι το επικίνδυνο ρομαντικό παράδειγμα για τόσα επαναστατημένα παιδιά που τα πιο ευάλωτα από αυτά, ψυχολογικά ή και κοινωνικά, αναζητούν ευκαιρίες και δρόμους για την «αναβάθμιση» της δράσης τους. Κυρίως σήμερα που η κρίση δημιουργεί κατάλληλες για κάτι τέτοιο συνθήκες τις οποίες εντείνει η ρητορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά και η εμφάνιση μιας εξίσου επικίνδυνης, σταδιακά τουλάχιστον, άκρας και βίαιης Δεξιάς.

«Κρίμα το παλικάρι» είπαν ασφαλώς πολλοί για τον Λάμπρο Φούντα. Ισως για διαφορετικούς ο καθένας λόγους, ξεκινώντας φυσικά από τον πιο απλό, τον λόγο της ανθρωπιάς. Θα ήταν όμως ενδιαφέρον κάποιοι πραγματικά ειδικοί να ψάξουν, να βρουν και να μας πουν από ποιους προσωπικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς δρόμους πέρασε (και πέρασαν σε χρόνια ελευθερίας τόσοι άλλοι...) για να φτάσει ως το μέγα κοινωνικό μίσος που τον οδήγησε στο όπλο που κάποτε θα σκότωνε αλλά πρόλαβε να προκαλέσει τον δικό του χαμό.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=320406&dt=16/03/2010

Η Συνωμοσία της Ντομάτας

* Επειδή το βάρυνα αρκετά αυτές τις μέρες με τα Πολυτεχνεία, τα συλλαλητήρια και την τρομοκρατία, ας κλείσουμε τη βδομάδα στο ίδιο θέμα αλλά με πιο light και αστεία διάθεση. Όχι δηλαδή ότι η πρόταση είναι κακή. Μακάρι να την έκανε ο Συνασπισμός... (stel)

Η Συνωμοσία της Ντομάτας από το blog cynical (http://e-cynical.blogspot.com/)

Έχω την αίσθηση, ότι τον τελευταίο καιρό η «τρομοκρατία» στον τόπο μας έχει ξεπέσει στη λιανική. Από το χονδρεμπόριο των mega-οργανώσεων της μεταπολιτευτικής περιόδου με τα μπαζούκας, τα ούζι και τις βόμβες ναπάλμ, περάσαμε στους ψιλικατζίδικους «πυρήνες», στις φιγουρατζίδικες «ομάδες» με τα δύσπεπτα και γελοιογραφικά ονόματα-βγαλμένα θαρρείς από cartoon-, στους σκυθρωπούς πιτσιρικάδες που με το πέρασμα από την εφηβεία στην άγουρη ενηλικίωση είδαν και τους εαυτούς τους να μεταπηδούν από το status των «μπαχαλάκηδων» στο status των «γκαζάκηδων».

Δε λέω, ασφυχτική η ζωή στις πόλεις και οι πανελλήνιες, τραύμα βαθύ και μόνιμο. Εμείς τουλάχιστον στην εποχή μας είχαμε σφεντόνες, και κάποιοι «τυχεροί» κι από κανένα φλόμπερ Άντε, με κάποιο αδέξιο πουλί, το πολύ πολύ με κάποια απρόσεχτη κι αφηρημένη γάτα που είχε την απερισκεψία να βρεθεί στο δρόμο μας, σπρώχναμε κουτσά στραβά τον καιρό μέχρι να καταλαγιάσουν οι ορμόνες και να τακτοποιηθούν τα μπερδέματα της εφηβείας.

Το «γκαζάκι», απλό απλούστατο αξεσουάρ, προσβάσιμο σε ερασιτέχνες και οικονομικά εξαρτώμενους νεαρούς, βρέθηκε σαν το πιο πρόσφορο μέσο υλοποίησης μιας ersatz επαναστατικής φαντασίωσης, στρεβλό δυστυχώς είδωλο προηγούμενων επών που μάς τελείωσαν. Ο χαρακτηρισμός «τρομοκράτης» αν μη τι άλλο, φαντάζει κωμικός κι εντελώς αναντίστοιχος τόσο του μέσου και των δυνατοτήτων του, όσο και της φυσιογνωμίας και της προσωπικότητας των χρηστών του. Παιδιά, παιδιά, παιδιά.

Αλλά, οι ποινές είναι ποινές και μάλιστα βαριές. Κι εδώ είναι το στίγμα και το κρίμα. Κι εδώ η συμβουλή μου. Αφού βρε παιδιά, έτσι κι αλλιώς κάτι θέλετε να πετάτε, αντί να καταγίνεστε με τα γκαζάκια, γιατί δεν πιάνετε τα γιαούρτια; Αντί για τους πυρήνες της φωτιάς, γιατί δεν οργανώνετε τις «ελαφριές ταξιαρχίες της γιαούρτης», τα «πεζοπόρα τμήματα της ντομάτας», τις «διμοιρίες των ιπτάμενων αυγών»;

Πόσοι πια εντυπωσιάζονται μ’ ένα γκαζάκι; Πέσανε τόσοι πολλοί στο επάγγελμα, που κατάντησε ρουτίνα. Κανείς δεν ασχολείται πια μαζί σας, και στις ειδήσεις περνάτε στα ψιλά μαζί με τα φαρμακεία και τα μνημόσυνα. Σκέφτεστε τι προβολή θα έχετε αν ρημάξετε το Σύνταγμα στ’ αυγό; Το Κολονάκι στο γιαούρτι; Την Ομόνοια στη σαντιγί; Ειδικά αν τα αυγά είναι κλούβια, τα γιαούρτια ξινισμένα κι οι ντομάτες σάπιες; Σκέφτεστε πόσοι και πόσοι θα ταχθούν με το μέρος σας και πόσοι απ' τους περαστικούς θα συμμετάσχουν στο γιουρούσι; Πόσο πιο εύκολα θα στήσουν αυτί να σας ακούσουν; Πού είναι λοιπόν η φαντασία σας, η πρωτοτυπία σας, η δροσερή σας σκέψη;

http://e-cynical.blogspot.com/2009/11/blog-post_19.html

Η ΠΟΣΔΕΠ και οι σύμμαχοι των τρομοκρατών

* Ένα άρθρο για όσους είχαν μείνει με την απορία τί απέγινε τελικά εκείνη η πρόταση, προ 3 βδομάδων, της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού σε συνεργασία με την ΠΟΣΔΕΠ (Ομοσπονδία Πανεπιστημιακών Καθηγητών) για την οργάνωση συλλαλητηρίου κατά κάθε μορφής τρομοκρατίας. Η Αριστερά, απλά, έχασε ακόμα μία ευκαιρία να κάνει την υπέρβαση της προτιμώντας να παραμείνει δέσμια των αγκυλώσεων της που κακό κάνουν πρωτίστως στην ίδια και κατ’ επέκταση στη χώρα. Με τέτοια Αριστερά στην Ελλάδα, ο Χρυσοχοΐδης είναι ότι καλύτερο μπορούμε να έχουμε. (stel)

Η ΠΟΣΔΕΠ και οι σύμμαχοι των τρομοκρατών του Διονύση Γουσέτη (στην Καθημερινή)

Ενώ η τρομοκρατία έχει περίπου εξαφανιστεί στη Δύση, στην καθ’ ημάς Ανατολή οι τρομοκρατικές οργανώσεις φυτρώνουν σαν μανιτάρια. Θρασύδειλοι φόνοι, εμπρησμοί, βανδαλισμοί, επιθέσεις σε βουλευτές, σε βιβλιοπωλεία και περιοδικά, ακόμα και έξαρση της ποινικής και ποδοσφαιρικής βίας που είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Οι σχετικές ειδήσεις έπαψαν πια να κοσμούν τα πρωτοσέλιδα.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης κάνει φιλότιμες προσπάθειες να αντιμετωπίσει το φαινόμενο, αλλά είναι γνωστό ότι η αποτελεσματικότητα της προσπάθειάς του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την απομόνωση των τρομοκρατών από την κοινωνία. Καλύτερα απ’ όλους το γνωρίζουν οι αριστεροί, δεδομένου ότι σε όλα τα αριστερά εγχειρίδια αναφέρεται πως οι «επαναστάτες» είναι ανίκητοι από κάθε εξουσία, όταν κολυμπούν στον λαό όπως το ψάρι στο νερό. Αυτός προφανώς ήταν ο λόγος που η ιταλική Αριστερά οργάνωνε διαδηλώσεις εναντίον της τρομοκρατίας των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Οχι βέβαια με κάποιο αίτημα, αλλά με αποκλειστικό στόχο την κοινωνική τους απομόνωση. Λίγο μετά, οι Ταξιαρχίες εξαρθρώθηκαν.

Στη καθυστερημένη χώρα μας η ελληνική Αριστερά, που είναι περισσότερο ελληνική και λιγότερο αριστερά, δεν απομονώνει τους τρομοκράτες. Απομονώνει τους «μπάτσους», που παρομοιάζονται με δυνάμεις κατοχής και πρέπει να εκκενώσουν τις απελευθερωμένες περιοχές κυριαρχίας των αντιεξουσιαστών. Την αντίληψη αυτή εξέφρασε εύγλωττα ο πρόεδρος του ΣΥΝ: «Οταν επιτίθεσαι σε ένα Αστυνομικό Τμήμα τη στιγμή που εκεί μπορεί να βρίσκεται ο καθένας πολίτης… Και βρίσκονταν και πολίτες μέσα εκείνη την ώρα». Δηλαδή, όταν δεν βρίσκονται πολίτες, οι κουκουλοφόροι νομιμοποιούνται να επιτίθενται και να σκοτώνουν αστυνομικούς! Και όταν με πολύ κόπο συλληφθεί κάποιος τρομοκράτης, κάποιοι της Αριστεράς οργανώνουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας: «Λευτεριά στον αγωνιστή».

Την πρωτόγονη αυτή αντίληψη επιχείρησε να σπάσει η Ομοσπονδία Πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ) και προσκάλεσε εκπροσώπους της Κοινωνίας των Πολιτών για συλλαλητήριο. Τότε υπέστη ένα πρωτοφανές σε εμπάθεια, όσο και παιδαριώδες σε επιχειρήματα, μπαράζ επιθέσεων από τον ΣΥΝ. Πρώτα, οι συνδικαλιστές πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ απεφάνθησαν ότι η πρόσκληση «ούτε σαφές πολιτικό πλαίσιο προτείνει ούτε έχει νόημα να αναχθούν σε συνομιλητές άτομα τα οποία δεν επιδιώκουν καν κοινωνική νομιμοποίηση». Ακολούθησε εμπαθές δημοσίευμα ενός από αυτούς, κατά το οποίο η πραγματοποίηση ενός συλλαλητηρίου συμπόρευσης με τους Καρατζαφέρηδες, απλώς θα ενίσχυε την αυταρέσκεια των κουμπουροφόρων. Συνεχίζουν οι κομματικοί πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ, κατηγορώντας την ΠΟΣΔΕΠ ότι «αποπροσανατολίζει το πανεπιστημιακό κίνημα», αφού το σύνθημα «όχι στην τρομοκρατία… δεν είναι παρά ένας σκοτεινός, λαϊκιστικός και εν τέλει συντηρητικός λόγος ομαλότητας». Πιο εύγλωττος ο κομματικός γραμματέας Θεσσαλονίκης του ΣΥΝ, παρομοιάζει τους τρομοκράτες με τον Γιάννη Αγιάννη και τους αστυνομικούς με τον Ιαβέρη και καλεί την ΠΟΣΔΕΠ να πάρει θέση! Το έργο του κ. Χρυσοχοΐδη είναι πράγματι δύσκολο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_39_18/11/2009_361774