* Δεν θα ισχυριστώ ότι η Ελλάδα είναι στόχος διεθνών συμφερόντων που θέλουν να πλήξουν την εθνική μας κυριαρχία, αλλά όταν έγκυρα και αξιόπιστα υποτίθεται διεθνή έντυπα παραποιούν την πραγματικότητα κατά τέτοιο τρόπο, καταλαβαίνει κανείς ότι η συζήτηση όσον αφορά στην οικονομία της χώρας έχει επικίνδυνα ξεφύγει... (stel)
Ο έγκυρος «Guardian» του Γιάννη Παντελάκη (στην Ελευθεροτυπία)
Το πρωτοσέλιδο του «Guardian» της περασμένης Παρασκευής φιλοξενούσε μια φωτογραφία από το λιμάνι της Μυκόνου και έγραφε πως η Ελλάδα πουλάει τα νησιά της για να ξεπληρώσει το δημόσιο χρέος της.
Τις ίδιες ώρες που κυκλοφορούσε η βρετανική εφημερίδα, ο πρωθυπουργός απαντούσε σε ερώτηση στη Βουλή και διαβεβαίωνε πως δεν πρόκεται να πουληθεί κανένα νησί, ούτε η... Ακρόπολη, όπως έσπευσαν κάποια άλλα μεγάλα έντυπα του εξωτερικού να δημοσιεύσουν λίγες εβδομάδες πριν. Το ρεπορτάζ τού υποτίθεται έγκυρου «Guardian» παρέπεμπε σε πώληση ελληνικών νησιών, γεγονός πραγματικό, μόνο που η πώληση που επικαλούνταν δεν αφορούσε νησιά που ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο, αλλά σε ιδιώτες. Και ως γνωστόν, αν ένας ιδιώτης πουλήσει ένα νησί που του ανήκει, το αντίτιμο θα οδηγηθεί στον τραπεζικό του λογαριασμό και όχι σ' εκείνον του δημόσιου λογιστηρίου. Με άλλα λόγια, η δήθεν έγκυρη εφημερίδα με εκατομμύρια αναγνώστες, παραποίησε την αλήθεια και παραπληροφόρησε όσους την ξεφύλλισαν ή ακόμα είδαν την εντυπωσιακή «είδηση» της πρώτης σελίδας. Αν η συνήθως έγκυρη βρετανική εφημερίδα δημοσιοποιεί τέτοιου είδους «ειδήσεις», καταλαβαίνει κάποιος τη σοβαρότητα άλλων, συνήθως λαϊκίστικων εντύπων ευρωπαϊκών χωρών, τα οποία επιτίθενται στη χώρα μας με σφοδρότητα εδώ και αρκετούς μήνες. Η κυβέρνηση, μέσω του εκπροσώπου της, έστειλε οργισμένη απάντηση στην εφημερίδα, η οποία αν δεν δημοσιεύτηκε ήδη, προφανώς θα δημοσιευτεί τις επόμενες ημέρες, ωστόσο όσοι είδαν μόνο εκείνο το πρωτοσέλιδο θα έμειναν με λάθος εντύπωση. Αξιοσημείωτο το περιστατικό και για την αξιοπιστία μεγάλων εντύπων και για την αδυναμία της χώρας σε επικοινωνιακό επίπεδο...
* Ακόμα και στις μεγάλες αθλητικές επιτυχίες υπάρχει πάντα ένας Παύλος Παπαδημητρίου για να μας ξενερώνει και να αναδεικνύει την εθνική μας κουτοπονηριά και μιζέρια... (stel)
Δεν είναι που κάθε φορά που κερδίζαμε πλάγιο άουτ πανηγύριζαν σαν να είχαμε βάλει γκολ. Δεν είναι που όποτε κερδίζαμε κόρνερ ούρλιαζαν σαν να είχαμε βάλει γκολ στον τελικό. Δεν είναι που τους είχαν τελειώσει οι λέξεις όταν βάλαμε τα γκολ. Κυρίως ήταν η έλλειψη αξιοπρέπειας.
Μερικά πράγματα τα σκέφτεσαι από μέσα σου αλλά δεν τα λες στον αέρα όταν μεταδίδεις τον αγώνα, και μάλιστα από τη δημόσια τηλεόραση. Θες δεν θες συμπεριλαμβάνεσαι στις μικρές και μεγάλες προσλαμβάνουσες παραστάσεις που δημιουργούν ήθος. Επομένως είσαι υποχρεωμένος να υπερασπίζεσαι την περηφάνεια του παιχνιδιού και τον σεβασμό στον αντίπαλο.
Δεν γίνεται να κάνεις πάρτυ όταν αποβάλλεται παίκτης της άλλης ομάδας. Δεν λες ότι αξίζουν συγχαρητήρια στον Τοροσίδη επειδή έπεσε θεαματικά και κέρδισε την αποβολή. Σε τελική ανάλυση δεν υποτιμάς τόσο την ομάδα σου.
Δεν ζητοκραυγάζεις όταν σφαδάζει στο χορτάρι ένα από τα ατού των άλλων. Δεν λες «πιάνει τους προσαγωγούς, και όταν ένας παίκτης πιάνει τους προσαγωγούς πρόκειται για ένα ακόμα δώρο»- το επίπεδο των ελληνικών και οι συνήθεις ορθοπεδικές γνωματεύσεις είναι άλλη συζήτηση. Δεν φωνάζεις «ευκαιρία, τώρα που παίζουν με 9 να βάλουμε το γκολ». Και αυτό να το κάνεις σε δύο αλλεπάλληλους τραυματισμούς Νιγηριανών.
Δεν ήμουν ποτέ της αντίληψης ότι πρέπει πάντα να κερδίζει ο καλύτερος και ασφαλώς πάντα υποστηρίζω την ομάδα μου. Απλώς δεν θέλω να με κάνουν να νοιώθω κακομοίρης.
* Επανέρχομαι στο χθεσινό θέμα όχι απλά γιατί είναι σοβαρό αλλά επειδή έχει προεκτάσεις μεγαλύτερες από αυτές που φαίνονται και σίγουρα σημαντικότερες από τις προσωπικές κόντρες ενός εκδότη με έναν Υπουργό. «Σ’ αυτήν τη δύσκολη συγκυρία κάθε έκφανση της μεταπολίτευσης ψυχορραγεί, από την οικονομία και το κράτος μέχρι τον Τύπο» γράφει ο Μανδραβέλης και η αίσθηση ότι σταδιακά μπαίνουμε σε φάση σαρωτικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα είναι πλέον διάχυτη όσο και ενθαρρυντική. (stel)
Η είδηση μιας γιάφκαςτου Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)
Τάραξε τα δημοσιογραφικά νερά προχθές η «Ελευθεροτυπία». Η ιδιοκτήτρια της εφημερίδας -παρά την αντίθετη γνώμη της διεύθυνσης και των συντακτών- αποφάσισε να μη δημοσιεύσει την είδηση για την γιάφκα του «Επαναστατικού Αγώνα» στην Κυψέλη. Ετσι, ενώ προχθές όλες οι εφημερίδες είχαν πρωτοσέλιδη την επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ. για την ανακάλυψη του οπλοστασίου μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, η «Ελευθεροτυπία» δεν είχε ούτε αράδα για τις έρευνες της αστυνομίας.
Η αποσιώπηση αυτή δημιούργησε πλήθος αντιδράσεων. Τις περιγράφει στο κύριο άρθρο της εφημερίδας ο εκδότης της κ. Θανάσης Τεγόπουλος: «Η σιωπή της” Ελευθεροτυπίας”, που τηρεί απαρέγκλιτα τη δημοσιογραφική δεοντολογία, ήταν εκκωφαντική. Προκάλεσε έκπληξη. Αρνητική έκπληξη. “Απόκρυψη είδησης”, “Αποπληροφόρηση”, “Ελλειψη σεβασμού στον αναγνώστη”. Κυρίαρχη η δημοσιογραφική δεοντολογία αλλά και η παράδοση της “Ελευθεροτυπίας”, που την τηρεί αυστηρά. Ακόμη και οι συντάκτες μας διαμαρτυρήθηκαν. “Γιατί δεν είχαμε την είδηση;”, έστω ένα μονόστηλο. Δεν έχει εμπιστοσύνη η εφημερίδα στους συντάκτες της να αξιολογούν τις πληροφορίες της αστυνομίας; Αφήνουμε κατά μέρος την κακόπιστη κριτική -όχι από συντάκτες, βεβαίως- που μας κατηγορεί για υποστήριξη της τρομοκρατίας...» («Η είδηση και οι “ειδήσεις”», 21.4.2010)
Οι συντάκτες δημοσίευσαν στην εφημερίδα τις ενστάσεις τους: «Η μη δημοσίευση με απόφαση της ιδιοκτησίας και παρά τις διαφωνίες της διεύθυνσης, που είχε ως αποτέλεσμα να μην ενημερωθούν οι αναγνώστες της εφημερίδας για τις πραγματικές διαστάσεις του γεγονότος, συνιστά λογοκρισία, που δεν συνάδει με τις αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, τις οποίες υπηρετούμε με συνέπεια οι συντάκτες τής “Ε”» («Περί Γιάφκας. Το κείμενο των συντακτών», 21.4.2010).
Η ιδιοκτήτρια ανταπάντησε στην ίδια στήλη: «Οι συντάκτες έχουν δεοντολογία; Και αν ναι, ποια; Οταν μεθαύριο θα έρθει η πληροφόρηση μέσω MEGA ότι προσγειώθηκε ο πρώτος Αρειανός στον πλανήτη, ποιος συντάκτης της “Ε” θα την επωμισθεί;».
Ο εκδότης της «Ε» κ. Τεγόπουλος κράτησε μια μεσαία γραμμή. Παραδέχθηκε ότι η μη δημοσίευση της είδησης συνιστά παράβαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, αλλά αυτή έγινε άπαξ για να σταλεί ένα μήνυμα: «Η μη δημοσίευση της είδησης αυτής είχε πολιτικό σκοπό και κόστος. Με τον θόρυβο που δημιουργήθηκε, εντός και εκτός των τειχών, γι’ αυτήν την απροσδόκητη παράβαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας από την “Ε”, πέρασε ένα μήνυμα πιο σημαντικό από τη δημοσίευση. Κατ’ εξαίρεση. Ο αναγνώστης θα κρίνει». Αιτιολόγησε δε την αποσιώπηση ως «Αμυνα στην παραπληροφόρηση. Αμυνα, στην κατασκευή σεναρίων με ευθύνη της αστυνομίας, που κρυβόταν πίσω από SMS, τα οποία οδηγούν στη φυλακή ανθρώπους, χωρίς να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματά τους».
Η φασαρία αυτή δεν θα ήταν παραπάνω από ένα δημοσιογραφικό καβγαδάκι αν δεν αποκάλυπτε βαθύτερες διεργασίες στον ελληνικό Τύπο και μια δύσκολη μετάβαση που έχει εμπρός του.
Πρώτον: Η αποσιώπηση της είδησης σηματοδοτεί επίσημα το τέλος εποχής στον ελληνικό Τύπο. Η «Ελευθεροτυπία» γεννήθηκε μέσα στο καζάνι της μεταπολίτευσης, ως «η εφημερίδα των συντακτών». Η επίσημη παραδοχή ότι η ιδιοκτησία της εφημερίδας αποσιωπά μια είδηση παρά τη διαφωνία της διεύθυνσης και των συντακτών απλώς υπογραμμίζει αυτό που ήδη ξέραμε. Είναι τίτλοι τέλους για μια πτυχή της μεταπολίτευσης. Πέρα από αυτό όμως θέτει και ένα θέμα των ορίων της ανάμιξης της ιδιοκτησίας μιας εφημερίδας στη δημοσιογραφική εργασία, κάτι που ποτέ δεν συζητήθηκε σε βάθος στον δημοσιογραφικό χώρο και δεν διευκρινίστηκε.
Δεύτερον: Η αποσιώπηση αυτή, έστω και συμβολική, αποκαλύπτει τη μαρξιστογενή αντίληψη για την ενημέρωση που κυριαρχεί στα ελληνικά ΜΜΕ. Αυτή θέλει να αλλάξει τον κόσμο αντί να τον ενημερώσει. Η αποσιώπηση μιας τόσο μεγάλης είδησης για να αλλάξει ο τρόπος ενημέρωσης είναι απλώς η πιο γλαφυρή υπογράμμιση αυτής της αντίληψης.
Τρίτον: Είναι πραγματικά δύσκολη δουλειά ο χειρισμός των πηγών μιας είδησης. Οποιοσδήποτε μεταφέρει κάτι σε έναν δημοσιογράφο κάπου αποσκοπεί. Αθελά του ή εσκεμμένα, παραπληροφορεί. Το κάνουν οι αστυνομικοί αλλά το κάνουν και οι κατηγορούμενοι για μια υπόθεση. Το κάνουν οι πολιτικοί, αλλά το κάνουν και οι πολίτες. Εδώ μπαίνει η δουλειά του δημοσιογράφου να φιλτράρει τις πολλές (και πολλάκις) αντικρουόμενες πληροφορίες για να μεταφέρει μια όσο το δυνατόν πιο ακριβή περιγραφή ενός συμβάντος ή έστω μια πιο τίμια υποκειμενικότητα. Σ’ αυτήν τη δύσκολη δουλειά η ελληνική κοινωνία -και όχι μόνο η δημοσιογραφία- απάντησε διά της αποσιώπησης. Επειδή για παράδειγμα επί μακρόν ακολουθήθηκε η αντιδεοντολογική πρακτική να βαφτίζονται «δολοφόνοι» οι κατηγορούμενοι για δολοφονίες, η ελληνική πολιτεία απαγόρευσε τη δημοσίευση της είδησης ότι ο «α (όνομα επώνυμο) πολίτης κατηγορείται για δολοφονία». Το ίδιο έκανε και η ιδιοκτησία της «Ελευθεροτυπίας»: επειδή υπήρξαν στο παρελθόν δεοντολογικές παραβάσεις με συνέργεια ή πρωτοβουλία της αστυνομίας, αποφασίστηκε η αποσιώπηση.
Σ’ αυτήν τη δύσκολη συγκυρία κάθε έκφανση της μεταπολίτευσης ψυχορραγεί. Από την οικονομία και το κράτος μέχρι τον Τύπο. Μια εποχή τελειώνει με κρότους και λυγμούς και περιστατικά σαν κι αυτό αναδεικνύουν την ανάγκη επανεκκίνησης της χώρας σε κάθε επίπεδο. Ακόμη και σε ό, τι αφορά τη διαχείριση των ειδήσεων.
* Η προσωπική ανάγκη του Χρυσοχοΐδη να εμφανίσει μία επιτυχία στη μάχη για την εξάρθρωση της εγχώριας τρομοκρατίας αλλά και η προχειρότητα με την οποία η αστυνομία αντιμετωπίζει το θέμα των συλλήψεων του Σαββατοκύριακου, μάλλον μας επιβάλλει να κρατάμε μικρό καλάθι στην υπόθεση. Βέβαια, από την άλλη, και η φούρια του Κούλογλου να ασκήσει κριτική για τους χειρισμούς και να ψιλοακυρώσει το όλο θέμα κι αυτή μάλλον αναμενόμενη είναι... (stel)
Εξαρθρώθηκε πράγματι ο Επαναστατικός Αγώνας; του Στέλιου Κούλογλου (στην ιστοσελίδαhttp://tvxs.gr/ )
Αν η αντιτρομοκρατική υπηρεσία κατάφερε, όπως ισχυρίζεται, να συλλάβει τον “σκληρό πυρήνα” του Επαναστατικού Αγώνα τότε η ίδια υπηρεσία επέφερε στην επιτυχία της ένα σημαντικό χτύπημα: παραδίδοντας χθες την υπόθεση στα ΜΜΕ, προκάλεσε σοβαρά ερωτηματικά για το αν η επιτυχία είναι τόσο σημαντική ή και αν πρόκειται πράγματι για εξαρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Γιατί αντίθετα με την 17Νοέμβρη, η αντιμετώπιση της οποίας συνοδεύθηκε από στοιχεία επαγγελματισμού ασυνήθιστα για την Ελληνική Αστυνομία, η χθεσινή παράδοση της γιάφκας στην Νέα Ιωνία και το Λαγονήσι στα δημοσιογραφικά λαγωνικά οδήγησε σε κωμικοτραγικές σκηνές που θα άρμοζαν στην κινηματογραφική σειρά του Ροζ Πάνθηρα και τον επιθεωρητή Κλουζώ.
Με το γνωστό στυλ που έχει κάνει τους Ελληνες τηλεδημοσιογράφους να μην έχουν όμοιο τους σε παγκόσμιο επίπεδο, ρεπόρτερ οπλισμένοι με μαρκούτσια-μικρόφωνα άρχισαν να περιδιαβαίνουν τις γιάφκες περιγράφοντας με γλαφυρό τρόπο ότι τους γυάλιζε, από βιβλία για την οικονομική κρίση μέχρι όργανα γυμναστικής, παπαγαλίζοντας χωρίς καμμία κριτική διάθεση τις επίσημες αστυνομικές ανακοινώσεις και πληροφορίες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι επιθέσεις εναντίον των τηλεοπτικών συνεργείων που σημειώθηκαν εξω από την γιάφκα της Νέας Ιωνίας από “αγανακτισμένους συντρόφους”, όπως αποκάλεσε τους επιτιθέμενους το stalin(indy)media, υπογραμμίζει για μια ακόμη φορά την αντιδημοκρατική νοοτροπία των αγανακτισμένων, πολιτών ή “συντρόφων” έχει ελάχιστη σημασία. Αλλά τα γεγονότα αυτά θα είχαν αποφευχθεί αν η ίδια η ΕΛΑΣ δεν είχε μετατρέψει τις αστυνομικές της επιχειρήσεις σε φθηνό υπερθέαμα.
Το δυστύχημα για την ελληνική δημοσιογραφία είναι ότι μέσα στην πλειοδοσία εντπωσιασμού κανείς δεν μπήκε στον κόπο να υποβάλλει στοιχειώδεις ερωτήσεις: αν πράγματι η εξάρθρωση του “σκληρού πυρήνα” της οργάνωσης άρχισε να ξετυλίγεται ένα μήνα πριν με την συμπλοκή που οδήγησε στον θάνατο του Λάμπρου Φούντα, τότε πως οι σύντροφοι του όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν από προσώπου γης αλλά αντίθετα διατήρησαν στον υπολογιστή τους ενοχοποιητικά στοιχεία για την δράση τους και σχέδια μελλοντικών επιθέσεων;
Σίγουρα το να πιστεύει κανείς το 2010 ότι θα αλλάξει τον κόσμο με βόμβες και δολοφονίες δεν αποτελεί τεκμήριο υψηλης νοημοσύνης, αλλά είναι γνωστό ότι οι παράνομες οργανώσεις και οι άνθρωποι τους δεν χάνουν ποτέ το ένστικτο της αυτοπροστασίας. Τι ακριβώς έχει συμβεί εδώ, όταν μάλιστα οι περισσότεροι συλληφθέντες είναι και “συνήθεις ύποπτοι” και ασφαλώς περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα δέχονταν την επίσκεψη της αντιτρομοκρατικής;
Και κάτι ακόμη: δαχτυλικά αποτυπώματα σε σπίτια που χαρακτηρίστηκαν γιάφκες, όπως του Χαλανδρίου στην περίπτωση της οργάνωσης "Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς", αποτέλεσαν τα μοναδικά στοιχεία που οδήγησαν στην προφυλάκιση νεαρών που κατηγορούνται για συμμετοχή στην οργάνωση. Πως αυτή την φορά τόσο σημαντικές υποτίθεται γιάφκες, στις οποίες οι διωκτικές αρχές ίσως χρειαστεί να επανέλθουν, παραδίδονται με τόση μεγάλη ευκολία στα τηλεοπτικά συνεργεία; Μήπως επειδή τελικώς δεν άξιζαν και πολλά πράγματα;
* Αυτό το άρθρο το αφιερώνω στους φίλους μου που τόσο απεχθάνονται το Γιάννη Πρετεντέρη με την ελπίδα ότι θα τους έχω δίπλα μου όταν θα με κυνηγάνε οι μπράβοι του δημοσιογράφου... (stel)
«Αυτό πάει πολύ… Πρέπει να υπάρχει κάποιο μέτρο κοινωνικής ηθικής… Ποιό διεστραμμένο μυαλό το σκέφτηκε αυτό;» βροντοφώναξε ο Γιάννης Πρετεντέρης από το τηλεπαράθυρο σχολιάζοντας πτυχή του φορολογικού νομοσχεδίου που μόλις είχε ανακοινωθεί. Σε τί αναφερόταν με αγανάκτηση μεγαλύτερη από αυτή των πολιτών που ρωτήθηκαν σχετικά στο βίντεο που ακολουθούσε; Στη φορολόγηση των αποζημιώσεων των απολυμένων που αποφάσισε η κυβέρνηση.
Η συνέχεια του δελτίου ήταν στο ίδιο μήκος κύματος: Σαμαράς και Τσίπρας από το βήμα της Βουλής συναγωνίζονταν σε χαρακτηρισμούς πάντα για την ίδια ρύθμιση: «ακρότητα», «ανήθικη», «παράλογη» «κοινωνικά άδικη», «βαρβαρότητα»… Χώρος για αντίλογο δεν είχε καν προβλεφθεί… Και ο τελευταίος ανενημέρωτος τηλεθεατής είχε πια πειστεί: Σε καιρούς ανεργίας και απολύσεων η κυβέρνηση τολμά και φορολογεί ακόμα και τις αποζημιώσεις απολύσεων του κοσμάκη! Ο Πρετεντέρης και το mega είχαν και πάλι διαμορφώσει το κλίμα…
Αλλά μήπως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι; Μπορεί, πράγματι, στο νομοσχέδιο να υπάρχει ρύθμιση για φορολογία των αποζημιώσεων, όμως η ενημέρωση που λάβαμε δεν ήταν απλώς ελλιπής, αλλά ολότελα διαστρεβλωτική. Γιατί απλούστατα πρώτον, αυτή η πρόβλεψη δεν είναι καινούργια αλλά ήδη ισχύει, προϊόν παλιότερων φορολογικών ρυθμίσεων και δεύτερον, το νομοσχέδιο βελτιώνει κατά πολύ το ισχύον καθεστώς αφού το αφορολόγητο υπερδιπλασιάζεται από 20.000 σήμερα σε 50.000, γίνεται, δηλαδή, πολύ πιο επιεικές και δίκαιο για την πλειοψηφία των εργαζομένων που λαμβάνουν αποζημίωση για απομάκρυνση από τη δουλειά τους.
Και εντάξει, Σαμαράς και Τσίπρας διέγνωσαν ότι το θέμα πουλάει και για αντιπολιτευτικούς λόγους παραποίησαν τα δεδομένα βγάζοντας δακρύβρεχτους λόγους για τους «κακομοίρηδες που χάνουν τη δουλειά τους και βλέπουν την αποζημίωση τους να φορολογείται…». Ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία φορά είναι που η ανάγκη για λαϊκισμό και δημιουργία εντυπώσεων οδηγεί σε συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας…
Ο Πρετεντέρης όμως γιατί κόπτονταν τόσο πολύ; Τόσους λόγους έχει για να επικρίνει την κυβέρνηση, γιατί επέλεξε να φωνάξει για κάτι που ούτε καν στέκει; Εδώ, ερχόμαστε σε μία άλλη ρύθμιση του νομοσχεδίου πάντα στο θέμα των αποζημιώσεων, που ορίζει ότι η φορολόγηση τους παύει να είναι ενιαία (με συντελεστή 20%) για όλα τα επίπεδα, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα αλλά στο εξής θα αυξάνεται αναλογικά από το 10% για να φτάσει στο 40% για αποζημιώσεις άνω των 200.000 ευρώ. Είναι ευκόλως εννοούμενο ότι με τη ρύθμιση αυτή πλήττεται όχι ο «κακομοίρης» μικρομεσαίος εργαζόμενος αλλά ένα ελάχιστο ποσοστό εργαζομένων, κυρίως υψηλόβαθμα στελέχη μεγάλων εταιρειών ή τραπεζών, που τα συμβόλαια τους ορίζουν υψηλές αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης (αντίστοιχες προφανώς των μισθών τους) και οι ίδιοι σαφώς και δεν περιμένουν να ζήσουν από τα ποσά αυτά. Πόσω μάλλον που για τα στελέχη αυτά ο χρόνος που μένουν εκτός επαγγελματικής στέγης είναι συνήθως περιορισμένος.
Και ο Πρετεντέρης πώς σχετίζεται με τη ρύθμιση αυτή; Με το δημοσιογραφικό κόσμο να έχει βουίξει ότι τον τελευταίο καιρό ο δημοσιογράφος βρίσκεται σε ρήξη τόσο με τον Πρόεδρο του ΔΟΛ Σταύρο Ψυχάρη όσο και τη διεύθυνση του mega, ενδεχόμενη απομάκρυνση του από τα μέσα στα οποία εργάζεται θα του επιφέρει φυσικά υψηλή αποζημίωση. Συνειδητοποιώντας ότι με τις νέες ρυθμίσεις η αποζημίωση αυτή θα υπόκειται σε σημαντικά ψηλότερη φορολογική κλίμακα σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς, το συμπέρασμα δεν μπορεί παρά να είναι ένα: ο Πρετεντέρης παριστάνει τον αγανακτισμένο πολίτη και παρέχει στρεβλή ενημέρωση για απόλυτα ιδιοτελείς σκοπούς που έχουν να κάνουν με την τσέπη του… Τα περί «μέτρου κοινωνικής ηθικής» είναι προφανώς υποκριτικά και σε τελική ανάλυση δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα αντίστοιχα γνωμικά περί «νόμιμου και ηθικού» του κολλητού του Γιώργου Βουλγαράκη…
* Η ξεφτίλα της χώρας, των ΜΜΕ, της προηγούμενης κυβέρνησης, των κομμάτων της αριστεράς, του λαϊκίστικου ΠΑΣΟΚ και εν τέλει όλων μας αποτυπωμένη σε ένα άρθρο. Καλή βδομάδα! (stel)
Τα σημεία των επερχόμενων δεινώντoυ Πάσχου Mανδραβέλη (στην Καθημερινή)
Πριν ακριβώς από ένα χρόνο στη Βουλή (την οποία προσέχουμε μόνο όταν τα κανάλια μάς πουν «ένταση προκλήθηκε χθες στη Βουλή»), ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης απηύθυνε μια δραματική προειδοποίηση: «Aποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής ότι η Eλλάδα δεν προσαρμόζεται στις επιταγές της ONE και ότι επίσης οι όποιες νουθεσίες και επιτηρήσεις δεν αρκούν. Θεωρούν ότι η τωρινή πολιτική ηγεσία της χώρας που στηρίχτηκε στην E.E. σε όλες τις σημαντικές επιδιώξεις της, την απογραφή, την αναθεώρηση του AEΠ, τη γρήγορη έξοδο από την επιτήρηση, εκμεταλλεύτηκε αυτήν τη συμπαράσταση για να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις. Aπλώς, τους κορόιδεψε. H Eλλάδα, πιστεύουν ότι, καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο για δανεισμό, ώστε η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Eπιτροπής» (18.12.2008).
Tην προειδοποίηση αυτή δημοσίευσε μόνο μια εφημερίδα, ενώ τα κανάλια ασχολήθηκαν για αρκετή ώρα με το γεγονός ότι ο κ. Σημίτης δεν ανέφερε στην ομιλία του ούτε μία φορά το όνομα... ΠΑΣΟΚ. Ως πολιτικό θέμα καταγράφτηκε η ψυχρή σχέση του πρώην πρωθυπουργού με το κόμμα του, το τι δεν είπε και όχι το τι είπε.
O πρώην υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Γιώργος Αλογοσκούφης απάντησε στη Βουλή ότι «δυστυχώς, ακόμη και ο πρώην πρωθυπουργός, ο κύριος Σημίτης, έφθασε χθες να κινδυνολογεί για δήθεν προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, επικαλούμενος “κύκλους” της Ευρωπαϊκής Ενωσης» (19.12.2008). Με τη σειρά του, ο υφυπουργός Οικονομίας Γιάννης Παπαθανασίου επεσήμανε ότι «το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι ένα κλίμα συντέλειας και πανικού, ένα κλίμα υπερβολής που μεγεθύνει τις πραγματικές διαστάσεις της κρίσης και πολλαπλασιάζει τις επιπτώσεις της» (19.12.2008).
Το κλίμα συντέλειας και πανικού, που φοβήθηκε ο κ. Παπαθανασίου, δεν δημιουργήθηκε. Για την ακρίβεια ουδείς ασχολήθηκε με την προειδοποίηση του κ. Σημίτη. Ακόμη και όταν η ομιλία του δημοσιεύτηκε υπό τύπον άρθρου στην «Καθημερινή της Κυριακής» (21.12.2008) δεν προξένησε καμία εντύπωση. Δεν συζητήθηκε το θέμα, δεν γράφτηκαν αναλύσεις, δεν κραύγασε κανείς.
Ελάχιστοι θυμούνται τις πολλές προειδοποιήσεις για τον εκτροχιασμό των δημόσιων δαπανών, για τη συσσώρευση χρεών. Υπήρχαν και άλλες φωνές που προειδοποιούσαν για τον εκτροχιασμό της οικονομίας· ο κ. Στέφανος Μάνος, για παράδειγμα, έχει γράψει πολλάκις σ’ αυτήν εδώ την εφημερίδα. «Από την έκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, πρόσεξα ορισμένα πράγματα. Το δημόσιο χρέος στις 31.12.2003 ήταν 168 δισεκατομμύρια ευρώ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 31.12.2007, έφθασε τα 216 δισ. ευρώ. Σε τέσσερα χρόνια προστέθηκαν χρέη 48 δισ. ευρώ. Τι είναι 48 δισεκατομμύρια ευρώ; Το 2007, το κράτος εισέπραξε από άμεσους και έμμεσους φόρους 48 δισεκατομμύρια ευρώ. Η αύξηση του δημόσιου χρέους τα τελευταία 4 χρόνια είναι ίση με το σύνολο των φορολογικών εσόδων του 2007» («Καθημερινή» 26.4.2008).
Αυτές οι προειδοποιήσεις, όμως, είτε απαξιώνονταν με το πρόσημο του «νεοφιλελεύθερου» είτε θεωρούνταν υπερβολικός αντιπολιτευτικός οίστρος είτε πνίγονταν στο διάχυτο πολιτικό κουτσομπολιό. Τα «παράθυρα» -τα οποία στη χώρα με τη μικρότερη αναγνωσιμότητα εφημερίδων έγιναν κύριο μέσο πληροφόρησης- ασχολήθηκαν μόνο με τις παρασκηνιακές κινήσεις, την πιθανολόγηση του ανασχηματισμού και τα μισόλογα για τις πρόωρες εκλογές.
Η χώρα έχει πολλά προβλήματα, με βασικότερο όλων ότι δεν τα συζητά. Στην «πιο πολιτικοποιημένη χώρα του κόσμου» πολιτική θεωρείται είτε η αναπαραγωγή αριστερογενών στερεοτύπων (οι κακές εταιρείες αξιολόγησης και ο χείριστος καπιταλισμός) είτε τα απόβλητα της πολιτικής διαδικασίας, δηλαδή το πολιτικό κουτσομπολιό (ποιος είπε τι σε ποιον και τι σηματοδοτεί για το πολιτικό του μέλλον). Ετσι, σιγά σιγά τα προβλήματα φουντώνουν. Και όταν σκάσουν πάλι δεν εμβαθύνουμε στις αιτίες τους, αλλά κλαίμε για τα συμπτώματά τους. Δημιουργείται ένας απερίγραπτος θόρυβος που έχει περισσότερο στόχο την κατανομή ευθυνών παρά τη νηφάλια προσέγγιση στο πρόβλημα και τις πιθανές λύσεις του. Ετσι, τελικώς κουφοί, βρισκόμαστε στην πόρτα του ΔΝΤ, όπως τα σημεία των καιρών έδειχναν...
* Αντί δικού μου σχολίου αντιγράφω από το σημερινό αθηνόραμα: «... όταν σταματήσεις να γελάς, αναρωτιέσαι γιατί ο τηλεπαρουσιαστής κάνει τέτοια αβάντα στον πολιτικό με κίνδυνο να εκτεθεί, όπως και έγινε, αλλά κυρίως, γιατί θεωρεί ότι οι απόψεις του κ. Ψωμιάδη – ή οποιουδήποτε κ. Ψωμιάδη- αξίζει να προβάλλονται για τρεις συναπτές μέρες». Εδώ το ξεκαρδιστικό videάκι για όσους δεν το έχουν δει. (stel)
Γιώργος Αυτιάς. Ένα απίστευτο βίντεο, από το blog Sofistis
Mεταξύ των λεγόμενων σταρ της τηλεδημοσιογραφίας ο Αυτιάς δεν είναι ο χειρότερος.. Είναι απλώς ένας αποθρασυμένος καραγκιοζάκος. Υπάρχουν και οι λεγόμενοι «σοβαροί» της διαπλεκομένης δημοσιογραφίας που όντως διεκπεραιώνουν άψογα τις δουλειές των αφεντικών τους. Δεν ανεβοκατεβάζουν απλώς κυβερνήσεις αλλά επαίρονται κιόλας ότι χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχαν τέτοια εκπληκτικά ποσοστά στις εκλογικές αναμετρήσεις.. Κάποιοι δε, που η καριέρα τους άρχισε τότε που υποστήριζαν στα τηλεπαράθυρα τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και κορυφώθηκε με τους πρωινούς «καφέδες» στου Μαξίμου, έφτασαν στο σημείο να δηλώνουν δημοσίως και χωρίς ίχνος ντροπής ότι τα μίντια ..δεν επηρεάζουν την κοινή γνώμη..(!)
Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί.. Η ελληνική τηλεοπτική δημοσιογραφία είναι πραγματικά η χειρότερη της Ευρώπης γιατί και σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης το κράτος δεν είναι τόσο διαλυμένο και διεφθαρμένο, οι θεσμοί δεν είναι τόσο αποσαρθρωμένοι, οι πολιτικοί και η πολιτική τόσο αναξιόπιστη.. Έτσι, αυτού του είδους η δημοσιογραφία, χρησιμοποιώντας ένα πανίσχυρο μέσον που διαμορφώνει συνειδήσεις, ορίζει την ημερήσια διάταξη της επικαιρότητας, υποκαθιστά θεσμούς, υπηρεσίες και δημόσιους λειτουργούς, καλλιεργεί ήθη και εδραιώνει αξίες.. Και ο τελευταίος ρεπορτάκος, που ούτε καν γνωρίζει τη μητρική του γλώσσα, μιλά ως αστυνομικός, ως δικαστής, εκπαιδευτικός, πυροσβέστης, γιατρός και οτιδήποτε άλλο αναλόγως το προς πώλησιν θέμα.. Οι δε μεγάλοι και διαπλεκόμενοι τηλεαστέρες έχουν πλέον ξεπεράσει κάθε πρόσχημα και υποκαθιστούν εμφανώς και πλήρως την πολιτική και τους πολιτικούς κάνοντας οι ίδιοι αντιπολίτευση ή συμπολίτευση αναλόγως το κόμμα και το αφεντικό που στηρίζει καλύτερα την καριέρα τους..
Ο φουκαριάρης ο Αυτιάς λοιπόν δεν είναι ο χειρότερος. Απλώς εκφράζει στην κοινωνία της αγοράς την έννοια της ανταγωνιστικότητας στην πιο γελοία εκδοχή της.. Είναι η γλίτσα και τα σάλια μιας εμπορικής τηλεόρασης που θεωρεί φυσικό και θεμιτό να πουλάει θέαμα αντί για ενημέρωση και σώου αντί για είδηση.. Που θεωρεί ότι η τηλεθέαση νομιμοποιεί τα ξερατά της.. Που ξεκινάει με τα λεγόμενα «πρωϊνάδικα», περνάει στα «μεσημβρινάδικα» και καταλήγει στα «βραδυνάδικα» ξεζουμίζοντας στην κυριολεξία οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί.. Ανθρώπους και πράγματα..
Η συγκεκριμένη περίπτωση στην οποία πρωταγωνιστεί ο εν λόγω φαιδρός σόουμαν αποκαλύφθηκε από το «ράδιο αρβύλα» και είναι πραγματικά ανεκδιήγητη.. Αφιερώνω το βίντεο στην διοίκηση της ΕΣΗΕΑ η οποία φυσικά, περισσότερο απ όλα, ενδιαφέρεται για τις δικές της διαπλοκές: Ακόμα δεν κατάφεραν να συγκροτηθούν σε σώμα οι προστάτες της δημοσιογραφίας μας..
Ο έγκυρος «Guardian» του Γιάννη Παντελάκη (στην Ελευθεροτυπία)
