«Με τον παρά τους...»

* Ποδήλατα, ποδόσφαιρο και τώρα κοσμοπολίτικα πάρτυ… Πιο light θεματολογία δεν γίνεται! Νομίζω ότι όσοι δυσανασχέτησαν με την επιμονή μου στα περί Συνασπισμού την προηγούμενη βδομάδα με έχουν πλέον συγχωρέσει… (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη στην Καθημερινή)

«Με τον παρά τους...» του Γιάννη Πρετεντέρη (στο ΒΗΜΑ)

Ομολογώ ότι δεν έχω ακόμη αποφασίσει σε ποιον πρέπει να αποδώσω τα μεγαλύτερα εύσημα βλακείας και αναισθησίας:

Σε αυτούς που παραχώρησαν το θωρηκτό «Αβέρωφ» για να γίνει ένα πάρτι; * Ή σε εκείνους που ζήτησαν το θωρηκτό «Αβέρωφ» για να κάνουν πάρτι;

Για να μην αδικήσω κανέναν, θα τα απονείμω εξ ημισείας. Αλλά επιτρέψτε μου να σταθώ περισσότερο στους δεύτερους.

Αναρωτιέμαι:

Τι ζόρι πρέπει άραγε να τραβάς για να σκεφθείς να οργανώσεις γλέντι (γαμήλιο ή επιχειρηματικό, αδιάφορο...) πάνω σε ένα παροπλισμένο θωρηκτό;

Πόση δίψα φιγούρας και προβολής και επίδειξης πρέπει να κουβαλάς για να οδηγηθείς σε μια κοινωνική επιλογή τόσο αδιανόητη για πολλούς που καταντά προκλητική για όλους; Προσωπικά αφήνω σε δεύτερη μοίρα τα περί «εθνικού συμβόλου» και περί «τιμής του πολεμικού ναυτικού». Αυτό που κυρίως με ενοχλεί (και δεν νομίζω ότι ενοχλεί μόνο εμένα...) είναι το θράσος μιας τάξης ανθρώπων που επιβάλλουν το γούστο τους «με τον παρά τους»... Και οι οποίοι επιπροσθέτως νομίζουν ότι «ο παράς τους» αποτελεί ένα είδος πιστοποιητικού αναγνώρισης και αποδοχής, ένα εισιτήριο για τα πάντα.

Διότι το θωρηκτό δεν προέκυψε μόνο του ούτε ξαφνικά.

Στο κατάστρωμά του μαζεύτηκαν οι ίδιοι άνθρωποι που ψωνίζουν συζύγους και φιλενάδες από την τηλεόραση, κάτι σαν νυφοπάζαρο με διαδικασίες τηλεμάρκετινγκ- να υπενθυμίσω ότι το ζεύγος που γλεντοκοπούσε στον «Αβέρωφ» μάς είχε ήδη απασχολήσει σε ατελείωτες συνέχειες με το ειδύλλιο, τους αρραβώνες, τα νυφικά, τα δώρα και τους γάμους του. Σε έναν ιδιότυπο ανταγωνισμό με άλλα αντίστοιχα, κακόγουστα ζεύγη.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κοιτούν τον κόσμο μέσα από τις φωτογραφίες κουτσομπολίστικων περιοδικών και δίνουν υπόσταση σε απερίγραπτες τηλεοπτικές εκπομπές, όταν δεν τις παρουσιάζουν κιόλας... Μια αυτιστική όσο και ασήμαντη παρέα περιφερόμενων ψώνιων που αλληλοϋβρίζονται και αλληλοχαϊδεύονται για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Που κυνηγούν την καταξίωση μέσα από τη δημοσιότητα και τη δημοσιότητα μέσα από την πρόκληση.

Ενας κόσμος ουσιαστικά ανύπαρκτος που με τον παρά του αγοράζει την κυρά του ώστε με την κυρά του να βαπτισθεί στην κολυμβήθρα μιας αμφίβολης γκλαμουριάς. Ανθρωποι που «θεωρούνται διάσημοι επειδή είναι διάσημοι» (για να δανειστώ μια ανάλογη διατύπωση των «Τimes»...) χωρίς κανείς να έχει μάθει ποτέ την αιτία της διασημότητάς τους, ενίοτε ούτε καν του πλούτου τους.

Ευτυχώς, αυτή τη φορά ξεπέρασαν τόσο πολύ τα όρια που τους πήραν με τις πέτρες. Αλλά, δυστυχώς, αυτή η φορά δεν είναι παρά η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=338843&dt=20/06/2010

In Bouzouki Clubs, Some Greeks Still Live in Excess

* Δεν λέει τίποτα ιδιαίτερο ως άρθρο, αλλά είπαμε να αρχίσουμε να χαζεύουμε και τί γράφουν οι ξένοι για μας... (stel)

In Bouzouki Clubs, Some Greeks Still Live in Excess της Nicole Itano (στο περιοδικό TIME)

By 2 a.m., the party at Thalassa, a waterfront bouzouki club in the exclusive Athens suburb of Glyfada, is finally getting going. All evening, Porsches, Mercedes and BMWs have been rolling up to the door, disgorging men in coats and women teetering on stiletto heels. Inside, the queen of Greek pop, 40-year-old Despina Vandi, sings onstage. The cost of admission is a bottle of whiskey per table — at a minimum of €170, about $200 — and patrons shower the entertainers with pricey white carnations, bought by the basketful from young women working the floor.

Behind Thalassa's doors and those of dozens of other bouzouki clubs dotted around Athens, Greeks can still spend big — if only for one night. Outside, reality is bleak. Flush with wealth only a decade ago, Greece is now drowning in debt and has been forced to go begging to Europe for help. In return, the government has promised a range of cuts, sending outraged citizens into the streets. On Thursday, May 20, the city saw its second major protest — this one peaceful, unlike the one on May 5 in which five died — along with a 24-hour strike that shut down schools, businesses and public transportation.

If someone were looking for a symbol of the excesses that led to the country's financial crisis, they need look no further than the culture of bouzoukia, a uniquely Greek celebration of the good life. As the crowd in Thalassa cheers the thumping, high-wattage show, a mix of local pop and international hits (with only a token bouzouki, the mandolin-like traditional instrument that gives the clubs their name), Greece's economic woes seem far away. That's precisely why people come.

Giorgos Papadapoulos, 28, is a bouzouki regular. He used to come to the clubs three or four times a month, but in April he lost his job as a bus driver ferrying people to a local casino. "A month ago I had €2,500 [$3,000]. Now all I've got is this," he says, pulling €5 out of his pocket. "I don't know what I'm going to do tomorrow."

Tonight he can't afford a table, so he's standing in the back with his platinum-blond girlfriend on a €15 ($19) bar ticket. But he claims to have no regrets about spending his euros on entertainment, saying with a wry grin that he realizes it's this attitude that got Greece into trouble. "It's because we don't save," he says. "Whatever we have, we spend."

Across town, tucked next to a Saturn dealership in a seedier district, the club Skyladico VIP — literally "VIP doghouse" — is less glamorous, a little more sexed up. Eighties haircuts abound, and even the male singers glitter. But a table, with the compulsory bottle of whiskey, still costs €130 ($160). Giorgos Marinis, the club's headlining star, is a bouzouki veteran, with 25 years on the stage. He points out that the clubs date back to the 1950s, when Greece was still a poor and tumultuous country on the fringe of Europe. People came for escape, to display their wealth and to seal deals. "It's something that's so basic," he says of singing and celebration. "It's just central to the Greek soul."

In the 1990s, the clubs got bigger and the performances slicker, becoming more like Vegas-style shows featuring local pop stars. The transformation was a reflection of the times: Greece's economy was booming, buoyed by European Union membership and the expansion of consumer credit. New clubs sprouted around the city, from warehouse-size venues to hole-in-the-wall neighborhood joints, and many once poor Greeks began splurging on designer clothes, expensive cars and over-the-top entertainment. A 2008 Nielsen report listed Greeks as the world's most brand-conscious people. But that boom was fueled in large part by easy credit and untaxed money. "There's a lot of black money in Greece," says Marinis. "This is where it was spent."

Now the bill has come due. As the government tries to fill state coffers, it is cracking down on tax evaders and has the entertainment world in its sights. Having already named and shamed 57 doctors accused of not paying their taxes, the country's Finance Ministry is preparing a similar list of high-profile entertainers and other celebrities.

The campaign has already claimed one prominent victim: on May 17, Greece's Deputy Culture and Tourism Minister, a former actress named Angela Gerekou, resigned after a local newspaper reported that her husband, singer and former bouzouki star Tolis Voskopoulos, owed the state €5.5 million ($7 million) in unpaid taxes. (Voskopoulos says the debt dates back to a legal dispute with his ex-wife.)

But even Greece's favorite form of late-night escapism isn't immune to the effects of the recession. Big clubs like Thalassa used to be open seven nights a week; now they are open only on the weekends. Tradition dictates that on an evening out at a club, the host treats the guests at his or her table and pays the bills in wads of cash. These days, many patrons split the bill or buy the cheaper bar seats.

Still, Greeks are adamant that the singing and celebration will continue. At Thalassa, 24-year-old student Athanasia Panagoupoulos sings along to pop star Vandi's performance and says that despite the crisis, Greeks will always find ways to have fun. "You still need to go out," she says. "People still need to live their lives beautifully."

Καταδίκες που αθωώνουν

* Η πραγματικότητα που ζούμε με απλά λόγια, προφανή... Πότε θα τα ακούσουμε από την επίσημη Αριστερά παραμένει το δικό μου ερώτημα... (stel)

Καταδίκες που αθωώνουν του Γιώργου Γιαννουλόπουλου (στην Ελευθεροτυπία)

Η αίσθηση ότι ολόκληρη η χώρα έχει καλυφθεί από ένα μαύρο σύννεφο δυσαρέσκειας, οργής και ανασφάλειας, και ότι οι κεραυνοί που εγκυμονεί θα καταστρέψουν την Ελλάδα που ξέραμε, είναι βασικά ορθή, αλλά ταυτόχρονα παραπλανητική.

Κι αυτό επειδή η δυσαρέσκεια, η οργή και η ανασφάλεια είναι αντιδράσεις που αναζητούν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Οσο λοιπόν και να συμφωνούμε όλοι ότι επίκειται καταιγίδα, έχουν ήδη διαμορφωθεί δύο διαφορετικές και πολιτικά επίμαχες αναγνώσεις για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ, το ποιος φταίει και τι πρέπει να κάνουμε. Οι αναγνώσεις αυτές, μολονότι δεν κυκλοφορούν στην αμιγή τους μορφή, δίνουν τον γενικό τόνο.

Σύμφωνα με την πρώτη, ο μεγάλος ένοχος είναι το Δημόσιο. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης θα πρέπει να επικεντρωθεί στην κρατική κόπρο του Αυγείου, γιατί μόνο έτσι θα απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις της επιχειρηματικότητας που θα μας βγάλουν από το τέλμα. Σύμφωνα με τη δεύτερη, για το πρόβλημα της χώρας ευθύνονται οι πλούσιοι, οι οποίοι κατάφεραν να αρθούν πάνω από τους νόμους ή να τους κόψουν και να τους ράψουν στα μέτρα τους. Αν δεν έκλεβαν και αν πλήρωναν φόρους, δεν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε.

Υπάρχει κάτι παράδοξο σ' αυτές τις ερμηνείες. Αν μείνουμε σε ό,τι λένε, είναι και οι δύο σωστές. Αν όμως τις προσεγγίσουμε όχι σαν περιγραφές της πραγματικότητας, αλλά σαν μια προσπάθεια να στρέψουν την προσοχή μας μόνο σε ένα κομμάτι της για να μη δούμε κάποιο άλλο, αν δηλαδή τις διαβάσουμε σαν καταδίκες αυτών που βάζουν στο στόχαστρο και ταυτόχρονα αθωώσεις εκείνων που επιλέγουν να παραβλέψουν, τότε θα διαπιστώσουμε ότι, μολονότι ακριβείς, ο απώτερος στόχος τους είναι να παρουσιάσουν μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας, η οποία εξυπηρετεί δύο διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές σκοπιμότητες.

Νομίζω ότι είναι λάθος και εκ του πονηρού να θέτουμε το πρόβλημα με όρους διλήμματος, ακόμη και στην ήπια εκδοχή του που μιλάει για το μείζον και το έλασσον. Εδώ που φτάσαμε δεν είμαστε υποχρεωμένοι, ή μάλλον δεν μπορούμε να διαλέξουμε. Οχι μόνο επειδή και τα δύο είναι μείζονα, αλλά γιατί στην πράξη ο σαφής διαχωρισμός ιδιωτικού και δημόσιου δεν ισχύει. Οι πλούσιοι και γενικά οι κατέχοντες μέσα από το εκμαυλισμένο κράτος εξασφάλισαν τα προνόμιά τους, με τους πολιτικούς των κομμάτων εξουσίας διαπλέχθηκαν προς αμοιβαίο όφελος, εφοριακούς λάδωσαν για να μην πληρώσουν φόρους, στις πολεοδομίες έδωσαν το κάτι τι τους για να χτίσουν τις παράνομες βίλες τους. Οσο για τους επιχειρηματίες που διαμαρτύρονται για την ξεχαρβαλωμένη κρατική μηχανή, καλό θα ήταν να αρχίσουν από τα του οίκου τους: τα καρτέλ, την κερδοσκοπία, τη θήρα του άμεσου κέρδους και της αρπαχτής.

Αντίστοιχα, είναι τουλάχιστον γελοίο η Αριστερά να αποφεύγει συστηματικά να πει οτιδήποτε που θα δυσαρεστούσε την εκλογική της πελατεία, η οποία έχει περιοριστεί στους εργαζόμενους σ' ένα δημόσιο τομέα που επί χρόνια λυμαίνονται οι συντεχνίες. Είναι παραπάνω από γελοίο να υπερασπίζεται ένα κράτος υποτιθέμενης πρόνοιας, που ταλαιπωρεί όσους δυστυχείς ζητήσουν τη βοήθειά του, γιατί προνοεί μόνο για εκείνους που εργάζονται σ' αυτό. Κι αντί να προτείνει εξωπραγματικές λύσεις, αρχίζοντας από τη δημιουργία 100.000 νέων θέσεων εργασίας στο Δημόσιο μέχρι τη στάση πληρωμών, ας καταλάβει ότι ο κίνδυνος είναι θανάσιμος και όχι μια ευκαιρία να γίνουν επιτέλους πραγματικότητα οι αριστερίστικες ή οι σταλινικές φαντασιώσεις της.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=22/05/2010&s=en-staseis

Marfin: τέλος εποχής για την αριστερή αθωότητα

* Μία βδομάδα μετά το τραγικό περιστατικό της Marfin και ακόμα δυσκολεύομαι να αλλάξω θεματολογία. Είναι απλά η δική μου αντίδραση στην ταχύτητα με την οποία ξεχάστηκαν τα 3 αθώα θύματα (που ούτε τα ονόματα τους ουσιαστικά ποτέ δεν συγκρατήσαμε) και τις αποπροσανατολιστικές συζητήσεις που συνόδευσαν τους φριχτούς θανάτους τους. (stel)

Marfin: τέλος εποχής για την αριστερή αθωότητα του Θανάση Καρτερού (στην Αυγή)

Αν οι υπάλληλοι της Marfin δεν είχαν δεχτεί πιέσεις για να δουλεύουν σε μέρα απεργίας, αν η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη, αν η εταιρεία εισάκουγε την κοινή λογική και τους άφηνε να φύγουν νωρίτερα, αν τα πυροσβεστικά έφταναν γρηγορότερα, αν υπήρχε έξοδος κινδύνου, αν τα τζάμια ήταν θωρακισμένα, αν... Πολλά «αν» στοιχειώνουν την τραγωδία της Marfin.

Ωστόσο, όσο κι αν τα «αν» έχουν βάση, όσο κι αν λείπουν ακόμα πολλές απαντήσεις, καραδοκεί πάντα το βόλεμα αριστερών συνειδήσεων πίσω απ' αυτά. Η πολιτική τακτοποίηση, τραβώντας τα «αν» από τα μαλλιά, να φτάσουμε στο συμπέρασμα στο οποίο βλέπουμε να φτάνουν ήδη δειλά-δειλά, ή και πιο ανοιχτά, διάφοροι, συχνά καλόπιστοι, εν ονόματι διαφόρων καλών σκοπών: για το δράμα φταίει η εργοδοσία, η κυβέρνηση και σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός.

Ωραία, φταίει σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός. Αυτοί που σήκωσαν το χέρι τους όμως για να σκοτώσουν ανθρώπους, μισθοφόροι κάποιας καπιταλιστικής μαφίας, ή εθελοντές της φονικής βίας, διαταραγμένοι μελανοχίτωνες, ή διατεταγμένοι προβοκάτορες, που ζεσταίνουν τις μηχανές του συστήματος και καίνε αθώους, δεν είναι άθλιοι δολοφόνοι; Είναι δυνατό να φωτίζει κανείς τις αιτίες της δράσης τους και να παραβλέπει τα αιματηρά, καταστροφικά της αποτελέσματα;

Δεν ήταν ασφαλώς τυχαίο το έγκλημα της Marfin. Πρέπει να δώσουν λόγο όσοι το προετοίμασαν, όσοι άφησαν γυμνούς στους λύκους τους εργαζόμενους, όσοι κερδοσκοπούν με την οδύνη. Αλλά πρέπει πρωτίστως να δώσουν λόγο οι δολοφόνοι. Που από καιρό έγραφαν μπροστά στα μάτια μας το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας. Συστηματικά, οργανωμένα, προβοκάροντας κάθε είδους εκδήλωση, καταστρέφοντας και καίγοντας, κρυμμένοι συχνά πίσω από την αριστερή λογική κι ευαισθησία, που έρχονται από πολύ μακριά, από τίμιους αγώνες και άγριες διώξεις τίμιων αγωνιστών.

Ε, λοιπόν, φτάνει. Πέρασε η εποχή της αθωότητας. Κανείς δεν δικαιούται πια να επικαλείται άγνοια και αγνές προθέσεις. Όταν ειρηνικοί διαδηλωτές γίνονται όμηροι επίδοξων δολοφόνων, πρέπει να μάθουν να προστατεύουν τον εαυτό τους. Και τους άλλους. Και όχι μόνο με παραινέσεις. Διαφορετικά ας κάτσουμε όλοι στ' αβγά μας. Γιατί είναι άλλο η ανοχή απέναντι σε διαφορετικές απόψεις και δράσεις, απέναντι σε νέους ανθρώπους που ψάχνουν διέξοδο στα αδιέξοδα, κι άλλο η ανοχή απέναντι στο έγκλημα, όποια ιδεολογική κουκούλα κι αν φοράει...

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=541332

Πριν την κοινωνία των πολιτών

* Τα συλλαλητήρια και οι πορείες τείνουν να γίνουν παρωχημένη μορφή κοινωνικής αντίδρασης και η συχνότητα τους εδώ στην Ελλάδα περισσότερο απομακρύνει τον κόσμο παρά τον συσπειρώνει. Πόσω μάλλον όταν πλέον αποτελούν ιδανική ευκαιρία για επεισόδια και καταστροφές, ανεξάρτητα αν πρόκειται για προβοκάτσιες ή όχι. Με τα συνδικάτα να έχουν χάσει τα ερείσματα τους στις πλατιές μάζες, η κοινωνία των πολιτών πρέπει να οργανωθεί και να βρει άλλες πιο αποτελεσματικές μορφές αντίδρασης και ακτιβισμού... (stel)

Πριν την κοινωνία των πολιτών του Κώστα Γιαννακίδη (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Θα ήταν σατανικά όμορφο αν οι άνθρωποι γέμιζαν την πλατεία Συντάγματος στη διαμαρτυρία για τη βία και την αδικία στην οικονομία. Θα ήταν όμορφο επειδή κάποια λουλούδια θα άρχισαν να ανθίζουν έξω από τα παρτέρια. Μόνο που, όπως αποδεικνύεται, η κοινωνία των πολιτών θα αργήσει κάπως να βγάλει το κεφάλι της από την ανυπαρξία, να πάρει τα χέρια από το πληκτρολόγιο και το κορμί της από τον καναπέ.

Οι άνθρωποι, λοιπόν, δεν ανταποκρίνονται με θέρμη στις προσκλήσεις που διακινούνται από την κοινωνική δικτύωση. Πιθανότατα αυτό συμβαίνει επειδή το μήνυμα δεν είναι σαφές: είναι χαρακτηριστικό ότι κυκλοφορούσαν δύο εκδοχές για τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα-και οι δύο σωστές. Δεν συγκίνησαν περισσότερους από 150. Ισως να ήταν και λιγότεροι αφού όλο και κάποιοι από τους συγκεντρωμένους θα ξεπήδησαν μέσα από τους περαστικούς. Σχετική επιτυχία είχε σημειώσει μόνο η κινητοποίηση του 2007 για τις πυρκαγιές, τότε που οι μαυροφορεμένες φιγούρες γέμισαν την πλατεία. Τότε όμως το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο και η φόρτιση μεγάλη.

Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς. Οι πολίτες έχουν κουραστεί. Οχι τόσο από το μάταιο των αιτημάτων τους, όσο από την επανάληψη των κινητοποιήσεων. Οταν στο κέντρο της πόλης σημειώνονται πορείες πρωί και απόγευμα, τότε αρχίζεις και τις βλέπεις σαν λεωφορείο: έχασες το πρωινό, μπορείς να ανέβεις στο απογευματινό. Και φυσικά δεν υπάρχει κοινωνικός, συνδικαλιστικός και πολιτικός φορέας που θα έδινε την πνοή του σε αντίστοιχες κινητοποιήσεις. Οσο η εκδήλωση παραμένει ακηδεμόνευτη, τόσο θα στερείται μικροφωνικής εγκατάστασης, εξέδρας και στοιχειώδους οργάνωσης. Τα κόμματα και οι συνδικαλιστές θα μας έλεγαν ότι η οργάνωση στέκεται μόνο κάτω από μπλοκ και πανό. Μάλλον δεν έχουν άδικο. Ομως όταν ο αυθορμητισμός σταθεί απέναντι στην επαγγελματική οργάνωση, όταν όλοι βάλουν τα μαύρα και κατεβάσουν τα πανό, τότε το μήνυμα θα γίνει ισχυρότερο. Δεν θα χρειάζονται ούτε φωνές. Θα αρκεί η σιωπή και η παγωμένη ματιά του πλήθους.

Η πλατεία ήτανε άδεια κι από το πρόσωπό μας όλα έχουν χαθεί

* Τις τελευταίες μέρες δυσκολεύομαι να βρω άρθρο για να ανεβάσω, μολονότι διαβάζω αρκετά. Η αρθρογραφία κυμαίνεται μεταξύ προβλέψιμων δακρύβρεχτων σχολίων για τη συνολική κατάσταση της χώρας, ευσεβών πόθων και ωραίων ευχολογίων για γενική ανασύνταξη και την ανάγκη ενός καλύτερου αύριο, κριτικές για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, τα κούφια λόγια της αντιπολίτευσης, την ανυπαρξία της Αριστεράς, το ρόλο της Ευρώπης, τους κερδοσκόπους, τις αντιδράσεις των βολεμένων κλπ. Ακόμα και οι αναφορές στα αδικοχαμένα θύματα της Τετάρτης έχουν κι αυτά μια επιτήδευση, ένα εύκολο συναίσθημα. Η κοινωνία είναι διαβρωμένη συθέμελα, με την απογοήτευση και την ανησυχία να κυριαρχούν. Ψάχνει από κάπου να πιαστεί... (stel)

Η πλατεία ήτανε άδεια κι από το πρόσωπό μας όλα έχουν χαθεί της Αναστασίας Λαμπρία (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/ )

Δεν ήταν πάνω από καμιά τρακοσαριά όσοι μαζεύτηκαν χτες το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος, ανταποκρινόμενοι σε ένα μήνυμα που απλώθηκε μέσω τηλεφώνων για σιωπηλή συγκέντρωση κατά της βίας. Εκκωφαντικά λιγότεροι από όσοι μια μέρα πριν, το μεσημέρι του Σαββάτου, ανέβαιναν τις σκάλες π.χ. του Τζάμπο για να αγοράσουν αντικουνουπικά κεριά, μαντήλια εμποτισμένα λοσιόν, μαγιώ και γλάστρες από την Κορέα.

Μετά βίας γέμιζαν τις σκάλες στο κάτω μέρος της πλατείας κι οι περισσότεροι κρατούσαν στο ένα χέρι ένα κερί αναμμένο. Είχα κι εγώ ένα κερί στην τσάντα μου, αλλά ντρεπόμουν, μου φαινόταν κάπως γελοίο να το βγάλω και να το ανάψω. Σαν ρόλος ψεύτικος, ρόλος τέλος πάντων. Οι περισσότεροι ανήκαμε σε εκείνη την ηλικία που το τραγούδι του Σαββόπουλου για την γεμάτη πλατεία, που αναποδογυρισμένο γίνεται ο τίτλος αυτού του σημειώματος, μας είχε συνεγείρει ουκ ολίγες φορές στη ζωή μας. Διακόσιοι πενηντάρηδες λοιπόν, με τα εικοσάχρονα παιδιά μας, όσα από αυτά είχαν θελήσει να ρθουν. Κι ανάμεσα λίγοι, δραματικά λίγοι “εκπρόσωποι” άλλων ηλικιών. Μια θλιβερή ιστορία εσωτερικής κατανάλωσης.

Κατεβήκαμε αμήχανα ως την καμμένη Μαρφίν. Μπροστά στην πόρτα της, έλιωναν κεριά, τα περισσότερα σαν τα κεριά που ανάβουμε στα μάρμαρα των τάφων μας, λουλούδια και μια τυπωμένη εικόνα του Γύζη, μητέρα βρεφοκρατούσα, σε πολλαπλά αντίτυπα. Κολλημένα σημειώματα στην πρόσοψη, οι συγκεντρωμένοι φωτογραφίζουν με μικρές μηχανές ή τα κινητά τους.

Ήμασταν με απόσταση μιας 30ετίας αυτό που χλευάζαμε “σκόρπια συγκέντρωση του εκκε”. Γιατί; Tι σκατά συνεγείρει πια τον κόσμο, όλους μας, ώστε αποτύχαμε ακόμη και σ’ αυτό, να μαζευτούμε κατά χιλιάδες, χωρίς φιοριτούρες και κεριά να δείξουμε ότι έχουμε άλλη γνώμη, άλλες σκέψεις. (Για όνειρα δεν τολμώ να μιλήσω, έχουμε απαλλαγεί καιρό από αυτή την αυταπάτη). Γιατί; Επειδή δεν είχαμε κανένα κομματικό όρντινο να μας βάλει σε πρόγραμμα και γραμμή;

Έχω διαφθαρεί τόσο πολύ ώστε να μας βλέπω όλους σαν κομμάτι αποτυχημένου τηλεοπτικού σποτ; Να δρούμε και να συμπεριφερόμαστε με όρους διαφημιστικούς και πάλι το αποτέλεσμα να ναι αποκαρδιωτικό; Τι ΄ναι αυτό που με έχει κάνει να κοιτάω με καχυποψία και δυσφορία την παρουσία των λίγων πολιτικών που συμμετείχαν σ’ αυτήν την παρωδία συγκέντρωσης, να τους εντοπίζω και να τους αποδίδω προθέσεις υστερόβουλες; (τα ψηφαλάκια, τα ψηφαλάκια).

Βροντερά αποτυχημένοι. Πισθάγκωνα δεμένοι. Βουβοί και φλύαροι ταυτόχρονα. ("Δε θα σας ξεχάσουμε ποτέ" και άλλα τέτοια. Πόσους και πόσους δεν έχουμε ξεχάσει ποτέ). Κενοί.

Η αλήθεια απόλυτη, χωρίς ψιμύθια, βρισκόταν μεσ' στο χώμα.

[Για όσους δεν καλοθυμούνται τον στίχο του Σαββόπουλου: Η πλατεία ήταν γεμάτη κι απ' το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί.]

Συγκρίνοντας νεκρούς

* Πρώτα ήταν τα σκάνδαλα: Όσο συχνότερα ακούγαμε για αυτά τόσο πιο οικεία μας γίνονταν και λιγότερο μας ενοχλούσαν. Τώρα είναι τα αθώα θύματα: Αρχίσαμε να τα συνηθίζουμε κι αυτά και να τα προσπερνάμε γρήγορα. Η παρακμή της κοινωνίας από τις αντιδράσεις στα άσχημα φαίνεται... (stel)

Συγκρίνοντας νεκρούς του Φώτη Γεωργελέ (στην Athens Voice)

Τον Δεκέμβρη του 2008 κατέβηκα εκείνο το βράδυ στο δρόμο που δολοφονήθηκε ο μικρός μαθητής. Είχε ήδη μαζευτεί κόσμος, την άλλη μέρα στο πλακόστρωτο υπήρχαν κεράκια αναμμένα για μια ζωή που έσβησε. Χθες βράδυ πήγα στη Σταδίου. Κανείς. Σήμερα το πρωί, το ίδιο. Που είναι τώρα τα κεράκια για τους τρεις νεκρούς; Που είναι η οργή; Στο διαδίκτυο κάποιοι αντί να γράφουν για τη δολοφονία τριών ανθρώπων, μιλάνε για τα συστήματα πυρασφάλειας. Άσε που φταίνε και οι νεκροί, γιατί δεν απεργούσαν κι αυτοί.

Σήμερα θα ‘πρεπε 3 εκατομμύρια αθηναίοι σε μια σιωπηλή διαδήλωση να θρηνούν τους συμπολίτες τους. Όμως, όπως και το 15χρονο αφγανάκι, θα πάνε άκλαυτοι. Παράπλευρες απώλειες… Όταν βλέπεις τη βία επιλεκτικά, δεν είσαι ποτέ εναντίον της βίας.

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/news-voices/%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%82