Η καρατζαφεροποίηση του Καραμανλή

του Φοίβου Καρζή από το blog «Ο Σφυγμός της Μέρας»

* Ο μεγάλος κερδισμένος των ευρωεκλογών, δεν είναι άλλος από τον Καρατζαφέρη... Ακόμα πιο ανησυχητική από την άνοδο του ποσοστού του κόμματος του, ήταν η άμεση υιοθέτηση της ατζέντας και των απόψεων του από την κυβέρνηση της ΝΔ που στόχο έχει φυσικά να ρουφήξει αυτούς που βλέπει ότι χάνει από τα δεξιά της. Τους άλλους του «μεσαίου» χώρου, το ξέρει άλλωστε ότι, τους έχει χάσει για τα καλά. (stel)

Πέμπτη 11 Ιουνίου – και μωραίνει Κύριος ον βούλεται απελάσαι. Στην επιχείρηση δίνεται σήμερα όνομα σήριαλ: «νόμος και τάξη». Λάθος! Το σωστό κωδικό όνομα θα έπρεπε να είναι «επιχείρηση Πολύφημος».

Διότι περί αυτού πρόκειται. Κάθε σκληρή μεταναστευτική πολιτική είναι μονόφθαλμη. Κοιτάζει τις ανάγκες της κοινωνίας υποδοχής και όχι τις ανάγκες του δυστυχισμένου ανθρώπου που γεννήθηκε σε λάθος τόπο και ψάχνει στον ήλιο μοίρα. Είναι σκληρό, αλλά είναι αληθινό – και είναι μέσα στη λογική και το πλαίσιο του κόσμου όπου ζούμε. Αλλά αυτό που συμβαίνει δεν είναι μονόφθαλμο. Είναι εντελώς τυφλό. Το τύφλωσε το εκλογικό αποτέλεσμα, που έγινε κάρφος στον οφθαλμό της κυβέρνησης. Και έτσι, Πολύφημος. Ένας πανίσχυρος, γιατί το κράτος παραμένει πανίσχυρο, τυφλός. Απλώνει το χέρι του και αρπάζει. Σήμερα 55 Πακιστανοί, που τους κάναμε νύχτα φορτωτική σε ένα αεροπλάνο και τους ξαποστείλαμε για να έχουμε να λέμε. Γιατί αυτοί; Γιατί τόσοι; Γιατί χθες; Γιατί η συγκεκριμένη εθνικότητα; Τι άλλο εκτός από ένα μάτσο λαθραίους σε ένα τσάρτερ; Η απάντηση είναι μία. Επειδή Καρατζαφέρης.

Γιατί κανείς προφανώς, όσο ανόητος, όσο φανατικός, όσο πιεσμένος κι αν είναι, δεν πιστεύει πως μια νυχτερινή απέλαση των 55 πρώτων που βρέθηκαν πρόχειροι έχει κάποιο νόημα πέρα από αυτό που αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση ως δυνατότητα επικοινωνιακής αντεπίθεσης μετά το εκλογικό ναυάγιο. Μια εφημερίδα, νομίζω η Αυγή, είχε χτες τίτλο «ο Καραμανλής ντύνεται Σαρκοζί». Είναι σαν μια τυπική Ελληνίδα πενηντάρα να εμφανιστεί στο Ντιορ και να προβάρει μια κόπια του φορέματος που έχει παραγγείλει η Κάρλα Μπρούνι.

Πρώτα από όλα, μια μεγάλη, και στη δημοκρατία γιγαντιαία, διαφορά. Ο Σαρκοζί είχε αυτή την πολιτική προεκλογικά. Το είπε – και αφού τον ψήφισαν το έκανε. Εδώ η λογική είναι «κάνε κάτι», «κάνε ό,τι να’ναι», επειδή δεν τον ψήφισαν. Στα προάστια του Παρισιού πήγε ο ίδιος. Μίλησε με τους μετανάστες και τα παιδιά τους, που είχαν βγει στους δρόμους. Τους υποσχέθηκε δουλειές. Τους υποσχέθηκε επενδύσεις στις υποβαθμισμένες περιοχές. Και τους απείλησε για τις ταραχές. Αυτό είναι «νόμος και τάξη». Μπορεί κανείς να συμφωνεί, μπορεί κανείς να διαφωνεί, αλλά είναι μια πολιτική επιλογή. Κι ακόμη είναι νωρίς για να κρίνει κανείς εάν η υιοθέτηση τέτοιων προτεραιοτήτων και τέτοιων πρακτικών απλώς στερεί την ακροδεξιά από την ατζέντα της, όπως όντως συνέβη με το ξεφούσκωμα του Λεπέν στις κάλπες, ή εάν μετατρέπει τα συντηρητικά κόμματα σε κρυπτο-ακροδεξιά κόμματα, αν δηλαδή η ακροδεξιά χάνει στην κάλπη και κερδίζει στην πολιτική.

Εδώ δεν χρειάζεται να έχουμε τέτοιες ανησυχίες. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Αυτό που αναζητείται είναι ένα επιχείρημα για να έχει το μεσημέρι ο κ. Αντώναρος και το βράδυ οι υπουργοβουλευτές στα πάνελ της τηλεόρασης. Να μην κάνουν πάρτυ οι Πλεύρηδες, οι Βορίδηδες και οι Βελόπουλοι. Αλλά χωρίς πολιτική και με την αγωνία του ΛΑΟΣ, με σύμβουλο τον πανικό μπροστά στην εκλογική αποσάθρωση και την πολιτική πλαγιοκόπηση, αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι η συγκρότηση μεταναστευτικής πολιτικής. Είναι η καρατζαφεροποίηση του Καραμανλή.

http://fivoskarzis.blogspot.com/2009/06/blog-post_11.html

Η γενιά των 700 ευρώ ψήφισε "φραπέ"

από το blog G700 (γενιά των 700 ευρώ)

* Μετά τους χαμένους, ας δούμε σιγά σιγά τους νικητές της μάχης των ευρωεκλογών, ξεκινώντας δυστυχώς από την αποχή που ήταν και η επιλογή πολλών νέων. Αρκετοί κοτσάροντας ως δήθεν πολιτική άποψη την περίφημη δυσαρέσκεια στο σύστημα, απενεχοποιήθηκαν και με ήσυχη συνείδηση έφυγαν για τριήμερο. Θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι απλά έφυγαν εκδρομή, με ελαφρές τύψεις για τη χαμένη ψήφο τους αλλά προτάσσοντας ειλικρινείς δικαιολογίες, όπως ότι ένα τριήμερο αποτελεί πάντα μια ξεχωριστή ευκαιρία εξόρμησης ή/και ότι οι ευρωεκλογές είναι από τη φύση τους μικρότερης σημασίας. Άλλωστε, κανονικά, όλοι όσοι απείχαν, βλέποντας την επιλογή τους, πολιτικοποιημένη ή μη, να γίνεται κι αυτή αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης και διαστρέβλωσης κατά το δοκούν, θα πρέπει να το έχουν ήδη μετανοιώσει και να ασκήσουν κανονικά το εκλογικό τους δικαίωμα την επόμενη φορά. Εκτός αν πέφτει 28 Οκτωβρίου... (stel)

Εάν την Παρασκευή το απόγευμα, όταν αναρτήσαμε το τελευταίο post με τίτλο "Η G700 ψηφίζει", ερχόταν κάποιος και μας έλεγε ότι η αποχή στις ευρωεκλογές θα φτάσει το 47%, πολύ απλά δεν θα τον πιστεύαμε. Οι εκτιμήσεις που κάναμε ήταν για 25% αποχή με το ζόρι. Τελικά, όμως, ένας στους δύο Έλληνες δεν ψήφισε. Στους νέους ηλικίας 18 με 35 το ποσοστό αυτό ανήλθε σε ακόμα μεγαλύτερα ύψη ξεπερνώντας το 50%.

Πολλοί έσπευσαν να ερμηνεύσουν την ευρεία αυτή αποχή ως συνειδητή πολιτική πράξη απαξίωσης του πολιτικού μας συστήματος. Αναμφισβήτητα, υπάρχει κύμα δυσφορίας και απαξίωσης των πολιτικών και των κομμάτων. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που προϋπάρχει των φετινών ευρωεκλογών. Διαιωνίζεται από τις προγραμματικές υστερήσεις των πολιτικών φορέων και το έλλειμμα ήθους και θάρρους ενός μεγάλου τμήματος των πολιτικών. Προάγεται συστηματικά από τις "σειρήνες της αποχής": γνωστούς τηλεαστέρες "ψυχαγωγικών" εκπομπών και παρουσιαστές πρωινάδικων που δηλητηριάζουν τη δημόσια ατζέντα, φυτεύοντας με ύπουλο τρόπο το σπόρο του κοινωνικού πεσιμισμού. Εκφράζεται δε διαχρονικά ποικιλοτρόπως: δημοσκοπικές εξάρσεις των μικρών κομμάτων και είσοδό πολλών εξ' αυτών στο κοινοβούλιο, καθημερινά μπινελίκια που ακούγονται στα πηγαδάκια φίλων και γνωστών, εκτίναξη εναλλακτικών μεθόδων συμμετοχής των πολιτών στα κοινά όπως το blogging. Πάντα όμως με διάθεση συμμετοχής και στόχο να σταλεί το μήνυμα.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα των φετινών ευρωεκλογών δείχνει ότι ελάχιστοι είναι αυτοί οι νέοι, οι οποίοι ΔΕΝ προσήλθαν στην κάλπη με σκοπό να στείλουν μήνυμα δυσφορίας προς το πολιτικό σύστημα. Η γενιά των 700 ευρώ, στην πλειονότητά της, απλώς προτίμησε να πάει για "φραπέ". Η μαζική αποχή των νέων από τις ευρωκάλπες ήταν μια συνειδητή επιλογή υπέρ της ψυχαγωγίας, ενισχυόμενη από μπόλικες δόσεις καλοκαιρινής βαρεμάρας. "Έλα μωρέ τώρα. Που να τραβιέμαι τώρα να ψηφίσω...να χάσουμε και το τριήμερο..."

Η εμπειρία που είχαμε μερικοί από εμάς την Κυριακή το απόγευμα, είναι ενδεικτική της κατάστασης αποχαύνωσης που επικρατεί στη συντριπτική πλειοψηφία των συνομίληκών μας. Σε μια παρέα 15 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 26, όπου έτυχε να βρεθούν δύο μέλη της G700, είχαν ψηφίσει μόνο δύο. Μαζί μ' εμάς, σύνολο 4 από τους 15. Από τους απέχοντες, ένας δεν πρόλαβε, άλλος δεν είχε αμάξι να πάει δέκα βήματα πιο κάτω, άλλος απλώς βαριόταν και ένας άλλος, άκουσον, άκουσον, πήγε ήπιε καφέ με τον δικαστικό αντιπρόσωπο στο εκλογικό κέντρο για μία ώρα και ύστερα απλώς βαρέθηκε να πάει στη διπλανή αίθουσα να ψηφίσει. Το άφησε γι' αργότερα. Κανείς δεν απείχε συνειδητά. Με στόχο να στείλει ένα μήνυμα. Κάποιοι, μόνο αφού έγιναν αποδέκτες οξείας κριτικής από τους υπόλοιπους, άλλαξαν τροπάρι και οχυρώθηκαν πίσω από τη βολική δικαιολογία του "όλοι ίδιοι είναι και ανίκανοι". Αυτοί απλώς κοροϊδεύουν τον εαυτό τους.

Δυστυχώς, αποδεικνύουμε με τη στάση μας ότι είμαστε μια γενιά κακομαθημένων χαβαλέδων για τους οποίους φταίνε πάντα οι άλλοι: το σύστημα, τα κόμματα, οι πολιτικοί, οι οργανώσεις πολιτών, οι γονείς τους, οι δίπλα, οι έξω. Μια γενιά η οποία παρότι βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της κοινωνικής και οικονομικής στασιμότητας ακόμα και καθόδου, δε λέει να ξεβολευτεί, να δραστηριοποιηθεί και να αναλάβει τις ευθύνες της. Με τον ίδιο τρόπο που εδώ και πολλά χρόνια πολλοί νέοι της γενιάς μας αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν στην προσωπική τους ζωή, περιμένοντας το οικογενειακό Πακέτο Μάρσαλ ή το κράτος που θα τους σώσει, έτσι πλέον δε θέλουν να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν και στο δημόσιο βίο. Δεν επιλέγουν, ούτε καν απαξιώνουν, δεν μαυρίζουν. Δεν είναι συνειδητοποιημένοι. Απλά αδιαφορούν ή βαριούνται. Όχι απλώς αρνούνται να ασκήσουν ακόμα και βασικά θεμελιώδη δικαιώματα για τα οποία οι προηγούμενες γενιές έχυσαν αίμα για να γίνουν πραγματικότητα. Παραιτούνται από βασικά δικαιώματα, γοητευμένοι από τις σειρήνες της αποχής. Κατασκευάζουν βολικές, λογικοφανείς δικαιολογίες για να εξηγήσουν τη στάση τους. Ο εγχώριος ευδαιμονισμός σε όλο του το μεγαλείο. Η γενιά των 700 ευρώ ψηφίζει "φραπέ".

http://g700.blogspot.com/2009/06/700.html

«Καλώς τα παιδιά!»

του Γιάννη Πρετεντέρη (στο ΒΗΜΑ)

* Δεύτερος χαμένος της εκλογικής μάχης της Κυριακής, ο Σύριζα. Το 5% στις βουλευτικές του 2007 και το 18% στις δημοσκοπήσεις του 2008, μετατράπηκε σε ένα ηχηρό 4.7% στις – ευνοϊκές υποτίθεται για το χώρο- ευρωεκλογές. Ο στόχος του διψήφιου ποσοστού και της εκλογής τριών ευρωβουλευτών που είχε τεθεί ακούγεται πλέον κωμικός. Όσο για την περιβόητη «ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών» που αλαζονικά ευαγγελίζονταν ο Τσίπρας κι η παρέα του, αυτή προφανώς δεν ήρθε ακόμα... Ο κατήφορος του κόμματος ποσώς με ενδιαφέρει, τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας, όμως, πρέπει σαφέστερα να διαχωρίσουν τη θέση τους. (stel)

Με 4,70% και έναν ευρωβουλευτή, κάτω από το ποσοστό των τελευταίων βουλευτικών εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δεύτερος χαμένος της Κυριακής, μετά τη ΝΔ. «Καλώς τα παιδιά!», που θα έλεγε και ο Αλαβάνος. Η επίδοση ήταν αναμενόμενη (οι περισσότερες δημοσκοπήσεις την είχαν προαναγγείλει...) αλλά όχι προδιαγεγραμμένη. Κατέστη αναπόφευκτη μόνο από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΝ και όλοι αυτοί που αποτελούν τον έναν και τον άλλον εγκατέλειψαν τον χώρο της ευρωπαϊκής, ανανεωτικής Αριστεράς για να υιοθετήσουν τη λογική, το στυλ, τη νοοτροπία και τη φρασεολογία αριστεριστικού γκρουπούσκουλου. Ο λαός τούς έδωσε ό,τι διεκδίκησαν- και μάλιστα ελαφρώς ενισχυμένο...

Υποθέτω ότι το αποτέλεσμα θα απασχολήσει πρωτίστως τον ίδιο τον Συνασπισμό. Και αυτό επειδή το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι ο εαυτός του. Τι θέλει να είναι; Ο εκφραστής των Εξαρχείων και των περιθωρίων ή ο εκπρόσωπος μιας σύγχρονης αριστερής πρότασης; Το βέβαιον είναι ότι δεν μπορεί πλέον να πατάει σε δύο βάρκες. Και ότι αυτό είναι ένα κορυφαίο ζήτημα ουσίας το οποίο χρειάζεται διευκρίνιση.

Περισσότερο, όμως, και από την ουσία, τον ΣΥΡΙΖΑ έβλαψε το στυλ. Ξαφνικά ο τόπος απέκτησε ένα κόμμα το οποίο διέθετε απαντήσεις σε όλα και κουνούσε το δάχτυλο σε όλους. Από το γήπεδο του Παναθηναϊκού ως την κατάσταση στις φυλακές και από τα υπόγεια πάρκινγκ στην Αθήνα ως το Σύμφωνο Σταθερότητας, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι βασικότεροι εκφραστές του παρέδιδαν μαθήματα στην κοινωνία με ύφος αλάνθαστων καρδιναλίων, όταν δεν προσπαθούσαν να επιβάλουν με τσαμπουκά τις απόψεις τους. Τέτοια περίπτωση δογματικού μικρομεγαλισμού ουδέποτε έχει προϋπάρξει στην ελληνική πολιτική.

Oλα αυτά είναι κρίμα, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται στον τόπο και στη δημοκρατία. Ακριβώς όπως το ΚΚΕ είναι χρήσιμο για να ενσωματώνει στο πολιτικό σύστημα τα κοινωνικά στρώματα της υστέρησης, έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός ενσωμάτωσης της αμφισβήτησης.

Υπό αυτήν την έννοια, η προχθεσινή αποτυχία του έχει πολλαπλή σημασία. Κατεγράφη σε μια εκλογή όπου το στοιχείο της αμφισβήτησης ήταν κυρίαρχο και το οποίο εκφράστηκε με χίλιους τρόπους αλλά όχι μέσω αυτού. Υπενθυμίζω, ας πούμε, σε εκείνους οι οποίοι επιμένουν να το αγνοούν, ότι μόλις ένας στους τρεις έλληνες ψηφοφόρους επέλεξε την Κυριακή το ΠαΣοΚ ή τη ΝΔ- το 69% του 52% που πήγε να ψηφίσει! Αλλά αν ένα τέτοιο τοπίο δεν ευνοεί την «αριστερή αμφισβήτηση», τότε τι άραγε μπορεί να την ευνοήσει;

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=272658&dt=09/06/2009

Πανηγυρίζοντας για το εικονικό

του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

* Η αποτίμηση των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει από το μεγάλο ηττημένο, την κυβέρνηση. Δεν είναι τόσο το χαμηλό ποσοστό που πήρε, όσο η συνολική προσπάθεια αφελούς διαστρέβλωσης και επικοινωνιακής διαχείρισης του. Η πλήρης και αδικαιολόγητη οικειοποίηση της αποχής, τα στημένα πανηγύρια των ΟΝΝΕΔιτών, η ηθελημένα καθυστερημένη ροή των αποτελεσμάτων από το Υπουργείο Εσωτερικών και οι σοβαροφανείς ερμηνείες του αποτελέσματος, μαρτυρούν όχι ότι η ΝΔ είναι μία κάκιστη κυβέρνηση, αλλά ότι δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να βελτιωθεί στους επόμενους (και τελευταίους...) μήνες διακυβέρνησης της... (stel)

Hταν περίεργο το βράδυ των εκλογών. Είχε ανατροπές και ανάμικτα συναισθήματα για όλους· κερδισμένους και χαμένους. Είχε τη μεγάλη αποχή και την προσπάθεια πολλών να τη διυλίσουν. Είχε τη διαφορά των μεγάλων κομμάτων να ανεβοκατεβαίνει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες: από 7% που έδιναν νωρίς οι δημοσκόποι μέχρι 2% που ως τα μεσάνυχτα έδινε το υπουργείο Εσωτερικών.

Το μεγαλύτερο ερώτημα της βραδιάς, όμως, ήταν ένα: οι νεολαίοι της Ν.Δ., γιατί πανηγύριζαν; Εντάξει! Ήταν ανακουφιστικό να βλέπεις το 7% που έδιναν οι δημοσκόποι να πέφτει στο 2%, που έδινε μέχρι τα μεσάνυχτα ο κ. Παυλόπουλος. Αλλά πάλι εικονική πραγματικότητα ήταν το ένα, εικονική και το άλλο. Όσο άξιζε η κατάθλιψη για το πρώτο, άλλο τόσο άξιζε η ευφορία για το δεύτερο. Διότι και -2% να ήταν η διαφορά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν +9% στις προηγούμενες ευρωεκλογές. Η ανατροπή των ένδεκα ποσοστιαίων μονάδων στον συσχετισμό των δύο κομμάτων, είναι αφετηρία περισυλλογής, όχι πανηγυρισμών. Είναι ευκαιρία να σκεφτεί κάποιος ότι κάτι δεν πάει καλά για να το διορθώσει, αντί να ανάβει φωτοβολίδες.

Το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας είναι ότι προσπάθησε να διαχειριστεί και αυτές τις εκλογές με επικοινωνιακούς όρους. Ξεκίνησε από την εύκολη νίκη του κ. Καραμανλή επί του κ. Παπανδρέου, μετά αυτό έγινε «εντάξει! και 2% υπέρ του ΠΑΣΟΚ διαφορά δεν σημαίνει τίποτε», κατόπιν ο πήχυς ανέβηκε στο 3%, την τελευταία εβδομάδα κυβερνητικά στελέχη δήλωναν ότι «3-4% δεν αποτελεί πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία» και από σήμερα ακούμε «σιγά! Ούτε 5% δεν είναι η διαφορά». Η στάση αυτή μάλλον θυμίζει τον τύπο του γνωστού ανέκδοτου, ο οποίος έπεφτε από ένα ουρανοξύστη και σε κάθε όροφο έλεγε «μέχρις εδώ, πάμε μια χαρά».

Ένα άλλο ανέκδοτο που κυκλοφορούν τα κυβερνητικά στελέχη αφορά τη «δύσκολη συγκυρία». Όπως λένε χαρακτηριστικά: «σ’ αυτή την πιο δύσκολη στιγμή για την κυβέρνηση είναι θαύμα που η διαφορά είναι στο 2-3-4-5%» (διαλέγετε και παίρνετε, αναλόγως της ώρας και της ροής των πραγματικών αποτελεσμάτων που έδινε η Singular).

Εδώ υπάρχουν δύο ερωτήματα. Κατ’ αρχήν: πώς ξέρουν ότι αυτή είναι «η πιο δύσκολη ώρα»; Αύριο μπορεί να το σκάσουν και κάποιοι που ενέχονται στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και η «πιο δύσκολη ώρα» να γίνει ακόμη δυσκολότερη. Δεύτερον: αυτή «η δύσκολη ώρα» δεν είναι εκ Θεού πορευόμενη. Έχει να κάνει με πράξεις ή παραλείψεις της κυβέρνησης. Δεν δημιουργήθηκε στο κενό από φυσικές και ανεξέλεγκτες δυνάμεις· έγινε δύσκολη διότι κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους. Αντί λοιπόν να πανηγυρίζουν τα κυβερνητικά στελέχη που η διαφορά είναι «μόλις 4,35%» μήπως πρέπει να βρουν τι δεν έκαναν καλά και το πλεονέκτημα των 9 μονάδων έγινε (έστω... πενιχρό) μειονέκτημα του 4,35%.

Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει ελπίδα. Όχι γιατί έχασε με 4,35%, αλλά γιατί συνεχίζει να διαβάζει το ποσοστό με τον παλιό τρόπο, με τα γυαλιά της επικοινωνίας. Και αντί να διορθωθεί το χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει βραχύβιες εντυπώσεις. Έτσι, κατεβαίνοντας πιστοποιεί ότι ο καλύτερος δρόμος για τη συντριβή είναι το «μέχρις εδώ, καλά πάμε»...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_45_09/06/2009_317893

Στείρος τοπικισμός

του Ριχάρδου Σωμερίτη (στο ΒΗΜΑ)

* Το να μιλάμε αποκλειστικά για εθνικά ζητήματα ενώ ψηφίζουμε για τις ευρωεκλογές δεν είναι τελικά άλλη μία ελληνική αρνητική πρωτοτυπία. Με το να αντιμετωπίζουν όμως όλοι – πολιτικοί και πολίτες – και παντού αυτές τις εκλογές ως προθέρμανση για τις εθνικές, το αποτέλεσμα είναι ένα αποδυναμωμένο Ευρωκοινοβούλιο την ώρα που η επιρροή της ΕΕ στις εθνικές πολιτικές ενισχύεται διαρκώς. Καλή ψήφο σε όλους! (stel)

O,τι είχε να γίνει με αυτή τη θλιβερή τελικά υπόθεση των ευρωεκλογών έγινε. Οι πολιτικές μας ηγεσίες, πανευρωπαϊκά και πολυκομματικά, επιβεβαίωσαν ξανά την πλήρη ανικανότητά τους να μας μιλήσουν για Ευρώπη. Για ευρωπαϊκά (και παγκόσμια) προβλήματα, για ευρωπαϊκές προτάσεις, για το κοινό μας μέλλον. Μίλησαν σχεδόν όλοι (με εξαίρεση τον ακατάβλητο ευρωπαίο πράσινο Κον Μπεντίτ) για τον αυλόγυρό τους, τον μίζερα εθνικό, συχνά σοβινιστικό και θολωμένα πολιτικό. Για να ετοιμάσουν τις όποιες τοπικές εκλογές τους, άμεσες σχεδόν, όπως στη Γερμανία, ή πιο μελλοντικές, όπως στη Γαλλία. Για να επιβιώσουν λάθρα. Και με τι αθλιότητες, εδώ, αλλού. Δυστυχώς.

Και όμως, η υπόθεση αυτής της εκλογής θα μπορούσε να ήταν σημαντική. Είτε με το σύμφωνο της Λισαβόνας, που αυξάνει τις δικαιοδοσίες της, είτε και χωρίς αυτό, μια Ευρωβουλή που θα προέρχονταν από τις ψήφους των πολλών θα είχε τη δυνατότητα να χαρίσει στην Ενωση περισσότερη δημοκρατία και μεγαλύτερο έλεγχο εκείνων οι οποίοι αποφασίζουν στα σκοτεινά και στ΄ άχραντα. Θα επέτρεπε ακόμα μια καλύτερη συνεργασία της Ευρωβουλής με τα εθνικά κοινοβούλια. Θα ήταν κάτι. Το θετικό. Το τόσο αναγκαίο ώστε η έξοδος από την κρίση να μην αποδειχτεί απλή επιστροφή στο αμαρτωλό τζογαδόρικο «νεοφιλελεύθερο» παρελθόν. Αν μάλιστα η τύπου Μπαρόζο και συντροφία ευρωπαϊκή δεξιά έχανε κάποιο έδαφος, οι προοπτικές θα ήταν θετικότερες ακόμα. Ισως...

Ετσι όπως τα κατάφεραν οι ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες, η νέα Ευρωβουλή, ανεξάρτητα και από τη σύνθεσή της, θα είναι αδύναμη και συνεπώς όλο και λιγότερο αποτελεσματική. Μέγας είναι μάλιστα ο κίνδυνος να προσλάβει τελικά τον χαρακτήρα μιας δευτερεύουσας αρένας εθνικοτοπικών αναμετρήσεων, ενώ το κυρίως ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η δυναμική συμβολή της στην ανάπτυξη του κοινού ευρωπαϊκού μας σπιτιού. Φυσικά πολλοί ευρωβουλευτές θα το αποπειραθούν. Αλλά εξίσου φυσικά θα τους αντιταχτεί η προβλεπόμενη μαζική αποχή των ευρωπαίων πολιτών από την εκλογική διαδικασία της Κυριακής. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πολίτες, εδώ και αλλού, θέλουν με την αποχή τους να τιμωρήσουν, όσο αυτό είναι δυνατόν, κόμματα και συστήματα που τους έχουν απογοητεύσει. Στην πραγματικότητα όμως θα τιμωρήσουν, ας ελπίσουμε όχι εξοντωτικά, το ευρωπαϊκό όραμα.

Μικροί ηγέτες δεν μπορεί να προσφέρουν μεγάλες πολιτικές. Και μικροί, ως μίζεροι, είναι οι σημερινοί ευρωπαίοι ηγέτες. Δεν έχουμε Ντε Γκωλ και Αντενάουερ, Σμιτ, Μιτεράν, Ντελόρ και Κολ. Ισως αργότερα; Μακάρι. Ως τότε θα πνιγόμαστε με στείρους τοπικισμούς και τοπικές αθλιότητες. Από το Λονδίνο και το Παρίσι ως τη Ρώμη και την Αθήνα.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=271656&dt=04/06/2009

Δημόσια υποστήριξη στους "οικολόγους-πράσινους"

της σύνταξης της ιστοσελίδας "Προοδευτική Πολιτική" (www.ppol.gr)

* Για όσους ακόμα το σκέφτονται, η "προπαγάνδα" υπέρ των Οικολόγων συνεχίζεται... (stel)

Το διακύβευμα αυτών των εκλογών ήταν από καιρό γνωστό:

Σε μία κατάσταση γενικευμένης κρίσης, ήταν ζητούμενο το αν η ελληνική κοινωνία θα εύρισκε τον τρόπο να παραγάγει πολιτικά γεγονότα ικανά να αποτυπώσουν τη δεδομένη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, χωρίς να τίθενται εν αμφιβόλω τα κεκτημένα της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Ήταν επίσης ζητούμενο να καταδικαστεί πολιτικά η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, εκείνη της καραμανλικής «Νέας Δημοκρατίας».

Θα ήταν πράγματι οδυνηρό αν το μεν πολιτικό σύστημα δεν μπορούσε να παραγάγει πολιτικά υποκείμενα ικανά να καρπωθούν τη δυσαρέσκεια των πολιτών, οι δε πολίτες παρέμεναν ακινητοποιημένοι από τις ελκτικές δυνάμεις του καθεστώτος μεταπολιτευτικού συστήματος, των ιδεοληψιών και των πελατειακών του σχέσεων.

Για πολλούς ήταν αναμενόμενο το πολιτικό υποκείμενο-υποδοχέας της διαμαρτυρίας να γεννηθεί στο χώρο του «νέου κέντρου», το χώρο όπου κινούνταν κατ' εξοχήν η «δράση», η «φιλελεύθερη συμμαχία», η «δημοκρατική αναγέννηση», οι «δημοκρατικοί» κ.ο.κ. Η φιλαρχία όμως αυτού του χώρου, ο μικρομεγαλισμός του, ο σεκταρισμός του και ο αφόρητος ερασιτεχνισμός του εκμηδένισαν κάθε σχετική δυνατότητα.

Αυτό όμως που δεν μπόρεσαν να πράξουν οι ηγετίσκοι του «νέου κέντρου» το έπραξαν αυτόνομα οι πολίτες, «από τα κάτω»: στην τελική ευθεία προς τις εκλογές πυροδοτήθηκε ένα λαϊκό ρεύμα υποστήριξης προς τους «οικολόγους-πράσινους», που εντυπωσιάζει τους πολιτικούς παρατηρητές και γεμίζει άγχος τα επιτελεία των καθεστωτικών δυνάμεων του «μεγάλου» και του «μικρού» δικομματισμού.

Το ρεύμα αυτό υπέρ των «οικολόγων πρασίνων» λειτουργεί πολλαπλά θετικά για το πολιτικό μας σύστημα:

1. Δίνει τη δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας να εκφράσουν τη δικαιολογημένη απαξία τους προς το πολιτικό μας σύστημα με τρόπο έντονο (υπολογίσιμο στο εκλογικό αποτέλεσμα) και εποικοδομητικό. Είναι αυτό κάτι που το περιμέναμε 10 χρόνια (από το «κόλλημα» του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος από το 2000-2001) και που με τους ΟΠ γίνεται πραγματικότητα.

2. Αναδεικνύει το ζήτημα της ανάταξης του ελληνικού περιβάλλοντος και της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής στη θέση που του αρμόζει -αυτή ενός κορυφαίου εθνικού ζητήματος. Είναι αυτό κάτι που το περιμέναμε τουλάχιστο 20 χρόνια (από την εμφάνιση του νέφους, τη δεκαετία του '70 και το ατύχημα του Τσερνομπίλ στα μέσα της δεκαετίας του '80) -και με τους ΟΠ γίνεται πραγματικότητα. Η «οικολογία» δεν αποτελεί μία ακόμα «κλαδική πολιτική», όπως διακηρύσσουν εν τη αφελεία τους τα καθεστωτικά κόμματα -και μάλιστα για να πιστωθούν οικολογικά εύσημα! Δεν αποτελεί «μόδα» όχι τουλάχιστο περισσότερο από ότι δεν αποτελούσε «μόδα» η κινητοποίηση των λαών για εθνική τους χειραφέτηση ή το εργατικό κίνημα ή το κίνημα των γυναικών το 19ο και τον 20ό αιώνα. Το περιβαλλοντικό πρόβλημα θα είναι για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ο κεντρικός πυλώνας της πολιτικής. Όπως έχει ειπωθεί, ο 21 αιώνας θα είναι «ο αιώνας της οικολογίας».

3. Οδηγεί ευθέως στην μετεξέλιξη του πολιτικού μας συστήματος. Ο παραδοσιακός δικομματισμός μετεξελίσσεται σε ένα διπολισμό ευρωπαϊκού τύπου όπου την εξουσία θα διεκδικεί μία πολυκομματική δεξιά (ΝΔ και ΛΑΟΣ) και μία πολυκομματική κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ και ΟΠ). Η εξέλιξη αυτή δε διευρύνει απλά τη δυνατότητα για «ελέγχους και εξισορροπήσεις» εντός του συστήματος. Απομονώνει επιπλέον την αριστερά, κάτι που αν συμβεί θα σηματοδοτήσει την οριστική καταβαράθρωση της μεταπολιτευτικής «μπουρδολογίας» (που είναι αποκλειστικά αριστερής προέλευσης). Χωρίς το ιερατείο του συστήματος -την αριστερά- οι διαδικασίες αποσύνθεσής του θα επιταχυνθούν και θα διευρυνθούν. Είναι αυτό κάτι που το περιμέναμε 15 χρόνια (από την ανάδειξη του Σημίτη στην πρωθυπουργία, το 1996) -και με τους ΟΠ γίνεται πραγματικότητα.

4. Σημαντικό προϊόν της πολιτικής ανάπτυξης των ΟΠ είναι η αιμοδοσία του πολιτικού μας συστήματος με νέες πολιτικές δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο των ενεργών πολιτών. Και μόνο γι' αυτό θα άξιζε να υποστηριχτούν οι ΟΠ. Ένα από τα πλέον απεχθή χαρακτηριστικά του καθεστώτος πολιτικού συστήματος -που εκμηδενίζει ταυτόχρονα την αποτελεσματικότητά του- είναι η «κλειστότητά» του, η σχεδόν πλήρης κοινωνική και ανθρωπολογική αναπαραγωγή του. Αυτή η οιονεί φεουδαρχική λειτουργία του πολιτικού συστήματος δέχεται με την ανάπτυξη των ΟΠ ένα γερό και καλοδεχούμενο πλήγμα. Είναι αυτό κάτι που το περιμέναμε 30 χρόνια (από την πολιτική ενσωμάτωση του ΠΑΣΟΚ, στα τέλη της δεκαετίας του '70) -και με τους ΟΠ γίνεται πραγματικότητα.

5. Τέλος, οι ΟΠ εντάσσονται πράγματι σε μία υπαρκτή ευρωπαϊκή πολιτική οντότητα, το «ευρωπαϊκό πράσινο κόμμα» (EGP) πράγμα που είναι πολλαπλά θετικό: από τη μια μειώνει τις πιθανότητες να απορροφηθούν και οι ΟΠ στην απολιτική, υπερεπικοινωνιακή και λαϊκίστικη κενολογία των εγχώριων πολιτικών δυνάμεων· από την άλλη παράγει πραγματικό ευρωπαϊκό δημόσιο χώρο, που είναι κάτι που το περιμέναμε 25 χρόνια (από τις σχετικές απόπειρες του ιταλικού «ριζοσπαστικού κόμματος» τη δεκαετία του '80) και με το EGP γίνεται πραγματικότητα.

Θεωρούμε αυτονόητο πως η υπερψήφιση των ΟΠ καταδικάζει τα κυβερνητικά πεπραγμένα, ίσως και περισσότερο από την ψήφο στο ΠΑΣΟΚ: διότι διευρύνει την αποδοκιμασία προς την κυβέρνηση και πέραν των ορίων του πασοκογενούς χώρου και δημιουργεί όρους για ουσιαστική πολιτική ανανέωση του αντικυβερνητικού χώρου και άρα για κατοχύρωση της ηγεμονίας του, πέραν της απλής αναπαραγωγής ενός φαύλου κύκλου εναλλαγής ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στα κυβερνητικά έδρανα.

Τούτων λεχθέντων, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς τα μειονεκτήματα των ΟΠ, που τουλάχιστο εν μέρει κατάγονται η σχετίζονται πολιτικά από το χώρο των «συσπειρώσεων» και της άκρας αριστεράς της δεκαετία του '70 και του '80. Οι ΟΠ μοιάζει ώρες-ώρες να επιχειρούν να συγκρατήσουν ή να ελέγξουν τις εσωτερικές τους εξελίξεις μετερχόμενοι κλασικών «οργανωτικών» μεθόδων της μεταπολιτευτικής άκρας αριστεράς. Υπάρχει επίσης η αίσθηση πως ορισμένοι ΟΠ διατηρούν ακέραιη μια «κρυφή ατζέντα» (οικονομική, γεωστρατηγική ή κοινωνική) που την καλύπτουν πίσω από ένα οικολογικό προσωπείο. Πρόσφατα ο επικεφαλής των ΟΠ Μιχάλης Τρεμόπουλος μας διαβεβαίωσε πως το κόμμα του είναι ευρωπαϊστές χωρίς υποσημειώσεις. Το επόμενο διάστημα οι ΟΠ θα χρειαστεί να μας πείσουν πως είναι επίσης οικολόγοι χωρίς υποσημειώσεις!

Εν πάση περιπτώσει, το εκλογικό αποτέλεσμα θα φέρει τους ΟΠ ενώπιους ενωπίω με πελώριες ευθύνες. Μόνο αν ανταποκριθούν στις ευθύνες τους αυτές θα μπορέσουν οι ΟΠ να καθιερωθούν στην κεντρική πολιτική σκηνή και να παίξουν το ρόλο που οφείλουν. Αλλά αυτά αποτελούν αντικείμενο μιας μελλοντικής συζήτησης, που έχει ως προϋπόθεση την αποφασιστική ενίσχυση των ΟΠ στην τρέχουσα εκλογική διαμάχη, με στόχους (κλιμακούμενους ως προς το μέγεθος της επιτυχίας):
· την εκλογή ενός ή δύο ευρωβουλευτών,
· το ξεπέρασμα μιας τουλάχιστο από τις δυνάμεις του αριστερού «μικρού δικομματισμού» και
· τη διψήφια εκλογική τους καταγραφή.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό και εξ ονόματος των αναγκών του πλανήτη, της πατρίδας και της προοδευτικής εξέλιξης της Ελλάδας, η «Προοδευτική Πολιτική» υποστηρίζει δημοσίως τους ΟΠ στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου.

http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=5212&LID=1

Οικολόγοι-Πράσινοι. "Σερφάροντας" στο κύμα της δημοσκοπικής ανόδου

από το blog G700 (γενιά των 700 ευρώ)

* Όσο τα κόμματα αντιμετωπίζουν τις Ευρωεκλογές σαν να ήταν εθνικές, τόσο εμείς δικαιούμαστε να τις βλέπουμε με λογική «ψήφου διαμαρτυρίας». Οι Οικολόγοι-Πράσινοι, σε αυτό το πλαίσιο, είναι η ιδανική επιλογή για τις κάλπες της επόμενης Κυριακής. Σύμφωνει, δεν ξέρουμε τί λένε γενικότερα, προφανώς δεν έχουν καμία διάθεση να πολυεκτεθούν και απλά καρπώνονται τη γενική δυσαρέσκεια των πολιτών, άσε που η μονοθεματική τους ατζέντα είναι γραφική όταν θέσεις για το περιβάλλον έχουν πλέον όλα τα κόμματα. Ωστόσο, αν ένα αυξημένο ποσοστό τους σε μία βδομάδα καταφέρει να ταρακουνήσει εποικοδομητικά το ΠΑΣΟΚ και το Συνασπισμό (για τους άλλους δεν το συζητάμε καν...) τότε η ψήφος στους Οικολόγους μόνο χαμένη δεν θα είναι. (stel)

Οι Οικολόγοι-Πράσινοι «σερφάρουν» πάνω στο κύμα αγανάκτησης, και παράλληλα προσδοκίας των Ελλήνων πολιτών για αλλαγή. Ένα κύμα που δημιουργήθηκε 100 μέρες μετά τις εκλογές του 2007 από το φουσκωμένο ποτάμι της υποβόσκουσας απαξίωσης του πολιτικού μας συστήματος και το οποίο αρχικά καρπώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η διαπίστωση αυτή, διατυπωμένη βεβαίως με δικά μας λόγια, ανήκει στον Αντώνη Καφετζόπουλο, ο οποίος επιχείρησε κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής να εξηγήσει τη δημοσκοπική απογείωση του κόμματος με το οποίο είναι συμβολικά υποψήφιος στις ευρωεκλογές.

Πράγματι, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι (ΟΠ) βάλανε πλώρη για την Ευρωβουλή, χτυπώντας ακόμα και την τρίτη θέση με ποσοστά που ξεπερνούν κατά πολύ το 5% και σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζουν ακόμα και διψήφια νούμερα. Τι συμβαίνει;

Οι ΟΠ, φαίνεται να εκπροσωπούν αυτή τη στιγμή καλύτερα από κάθε άλλο πολιτικό φορέα, τη δυσφορία των πολιτών όχι απλώς για το δικομματισμό, αλλά για την αναποτελεσματικότητα του πολιτικού μας συστήματος συνολικά, μέρος του οποίου αποτελούν και τα δύο παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς. Εύλογα λοιπόν, οι ΟΠ έχουν βρεθεί δημοσκοπικά στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ως βασικού υποδοχέα του κύματος κοινωνικής διαμαρτυρίας, ακόμα και ως οιωνεί εναλλακτικού πόλου μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων.

Οι συνθήκες τους ευνοούν. Οι Οικολόγοι-Πράσινοι, εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια στροφή προς την πράσινη ανάπτυξη και την οικολογία, η οποία γεννήθηκε ως απάντηση στην παγκόσμια οικονομική κρίση με τις ευλογίες και του νέου Αμερικανού προέδρου, κ. Ομπάμα, καταφέρνουν να απευθυνθούν με εξαιρετική ευστοχία στο συλλογικό φαντασιακό και να δημιουργήσουν ταυτίσεις και προσδοκίες πέρα και έξω από τα παραδοσιακά όρια του πολιτικού εκκρεμούς ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά. Όπως συνέβη με το ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο ανάμεσα στις εκλογές του 2007 και τα Δεκεμβριανά το 2008, διεκδικούν και έχουν κατορθώσει να κερδίσουν, τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, τη σκυτάλη της εκπροσώπησης του εναλλακτικού αντισυστημικού πόλου του πολιτικού μας συστήματος.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, είναι λογικό να δημιουργούν έντονες αντιπάθειες και να αποκτούν ορκισμένους εχθρούς, κυρίως στα μικρά κόμματα που διεκδικούν τη διεύρυνση της εκλογικής τους απήχησης. Από τα δεξιά βάλλονται για τις θέσεις τους στα εθνικά θέματα. Από τα αριστερά αμφισβητείται η προοδευτικότητά τους. Από το κέντρο τους κατηγορούν για μονοθεματική ατζέντα και μονοδιάστατη οπτική στα πολιτικά πράγματα. Από τον ευρύτερο χώρο της οικολογίας στηλιτεύεται το γεγονός ότι επιχειρούν να μονοπωλήσουν το οικολογικό κίνημα και να εκφράσουν κατά αποκλειστικότητα την οικολογική ευαισθησία στη χώρα.

Ψιλά γράμματα. Σ’ αυτή τη φάση, στο συλλογικό φαντασιακό οι Οικολόγοι-Πράσινοι αποτελούν μια αξιοπρεπή, χωρίς βαρίδια εναλλακτική επιλογή. Για την ακρίβεια δε χρειάζεται να κάνουν τίποτα για να αποδείξουν ποιοι είναι. Επάνω τους προβάλλονται, έστω και με απλουστευτικό τρόπο, όλες οι ματαιώσεις και οι προσδοκίες του εκλογικού σώματος για ένα νέο πολιτικό σχήμα που δεν θα φέρει τις «αμαρτίες του παρελθόντος». Ως εκ τούτου, το πολιτικό «ξύλο» που συνόδευσε την αρχική πολιτική αμηχανία των μικρών κομμάτων, δε φαίνεται ικανό να αναχαιτίσει την είσοδο των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο. Ίσως απλώς να περιστείλει την εκλογική τους δυναμική, κατεβάζοντάς τα ποσοστά τους σε φυσιολογικά για τα κυβικά τους επίπεδα.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως, άλλο είναι το μείζον. Ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι, σ’ αυτή την πολιτική συγκυρία, αναδεικνύονται σε έναν σημαντικό πόλο συσπείρωσης ανθρώπων, οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς και αξιακούς ορίζοντες και αναζητάνε επίμονα πρωτότυπες και προωθητικές συνθέσεις στο πολιτικό σκηνικό. Η οικολογία και η πράσινη ανάπτυξη μπορούν να αποτελέσουν τον κεντρικό ιστό πάνω στον οποίο θα γίνουν τέτοιες συνθέσεις. Χαριτολογώντας, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι ΟΠ σήμερα αποτελούν τη φωνή του απλού αγανακτισμένου με το πολιτικό σύστημα πολίτη που φωνάζει δυνατά «όχι άλλο κάρβουνο».

Προφανώς, η διάρκεια, η έκταση και το βάθος του φαινομένου των Οικολόγων-Πράσινων μένει να φανεί. Θα εξαρτηθεί από πολλά πράγματα, ένα εκ των οποίων είναι η αποφυγή του οικολογικού λαϊκισμού και η επίδειξη ικανότητας να συνθέσουν ευρύτερα ζητήματα, όπως για παράδειγμα το εργασιακό (γενιά των 700 ευρώ, πρεκαριάτο, ανεργία και απασχόληση των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας), μέσα από το πρίσμα της πράσινης ανάπτυξης. Σε ό,τι μας αφορά, θεωρούμε καταρχήν ελπιδοφόρο ότι τουλάχιστον, κάτι κινείται και λαμβάνει δυναμική πέρα από τα συνηθισμένα και τετριμμένα.

http://g700.blogspot.com/2009/05/blog-post_26.html