Σε ποιον χρωστάει ο Αλέξης

* Είμαι σίγουρος ότι ο Τσίπρας χαίρεται όταν του «επιτίθεται» ο Πάγκαλος. Όχι μόνο γίνεται συμπαθής στο πανελλήνιο αλλά ξεφεύγει και από τις σκοτούρες που οι συνιστώσες του προκαλούν στο ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για την αντιμετώπιση των «επιθέσεων», τί πιο εύκολο; Εδώ τα κατάφερε ο Αβραμόπουλος... (stel - το σκίτσο είναι του Δημήτρη Χαντζόπουλου από τα ΝΕΑ)

Σε ποιον χρωστάει ο Αλέξης του Γιώργου Λακόπουλου (στην ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Υπάρχει τουλάχιστον ένας πολιτικός πρώτης γραμμής που οφείλει κατά ένα μεγάλο μέρος τη σταδιοδρομία του στον Θόδωρο Πάγκαλο. Είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Αν δεν επιχειρούσε να τον ισοπεδώσει το 1994 όταν αναμετρηθήκαν για το δήμο Αθηναίων, ίσως να μην είχε τη μετέπειτα πορεία στα δημόσια πράγματα. Τώρα υπάρχει κι ένας ακόμη που μάλλον θα πρέπει να αρχίσει να στέλνει λουλούδια τον πληθωρικό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Ο Αλέξης Τσίπρας.

Θεωρητικά αυτό που κάνει ο Πάγκαλος πηγάζει από μια πάλαια πρακτική, που επιχειρεί να ορθώσει τείχη ανάμεσα σε δυο όμορους πολιτικούς χώρους για να μην υπάρχουν μετακινήσεις από τον ένα στον άλλο. Εν προκειμένω από το ΠΑΣΟΚ στον Συνασπισμό. Η κυβέρνηση δοκιμάζεται από τα αντιλαϊκά μέτρα που είναι υποχρεωμένη να πάρει. Λογικά αυτό διευκολύνει τον Συνασπισμό να διεισδύσει σ’ ένα τμήμα της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ - και το κάνει. Για να τον αναχαιτίσει ο Θόδωρος Πάγκαλος, πιέζει τον επικεφαλής του. Μόνο που το κάνει τόσο υπερβολικά που μάλλον θα τον ωφελήσει στο τέλος.

Δεν είναι μια αόριστη εκτίμηση. Είναι η ανάλυση των στοιχείων που αναδεικνύονται από αυτή την σύγκρουση. Εκ των πραγμάτων ο Τσίπρας βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Είναι νέος, γράφει καλά στο γυαλί, έχει καλή ρητορική και μπορεί να κινηθεί στα πεδία που κατά παράδοση είναι σαγηνευτική η Αριστερά. Ιδίως σε κοινωνικές ομάδες όπως είναι οι νέοι.

Όπως φάνηκε στις περασμένες εκλογές ο Αλέξης «είναι πολύ νέος για να πεθάνει». Σε μια συγκυρία στην όποια η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και οι κινήσεις της είναι απολύτως προβλέψιμες, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση δεν είναι σε θέση να εισπράξει τίποτε, και ο Περισσός αρκείται για κεκτημένα του, ο χώρος που εκπροσωπεί ο Συνασπισμός μπορεί να απορροφήσει τη δυσαρέσκεια και τη συλλογική διάθεση για μαχητική αντίδραση.

Αυτός ο χώρος χρειάζεται κάτι να βγάζει στο προσκήνιο τα κεντρικά του πρόσωπα – και κυρίως τον επικεφαλής του. Και ο Θόδωρος Πάγκαλος του προσφέρει αυτό που χρειάζεται. Δίνει στον Τσίπρα μια νέα ευκαιρία - μετά από εκείνη που έχασε στη δημοσκοπική έκρηξη του 2007-8… Και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τη χάσει και αυτή τη φορά.

http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=75&smid=400&ArticleID=1872&reftab=218&t=%CE%A3%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CF%81%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%CF%82-

Η σωτηρία της ψυχής... είναι πολύ μεγάλο πράγμα!!!

* «Το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να χάσει την ψυχή του» προειδοποιεί εξοργισμένος ο Χρήστος Παπουτσής... Να και κάποια καλά νέα! (stel)

Η σωτηρία της ψυχής... είναι πολύ μεγάλο πράγμα!!! του Γιάννη Μεϊμάρογλου (στην ιστοσελίδα http://www.metarithmisi.gr/el/ )

Η ζωή είναι πολύ πιο πεισματάρα, απ’ όσο – θέλουν να – νομίζουν ορισμένοι. Κι όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να την ξεγελάσουν ή, πολύ περισσότερο, να την προσαρμόσουν στις δικές τους διαθέσεις και σκοπιμότητες, είναι οι ίδιοι γελασμένοι.

Αναφέρομαι στη συζήτηση που άνοιξε στο κυβερνών κόμμα, με αφορμή τα επιβληθέντα οικονομικά μέτρα, για το εάν τα μέτρα αυτά «είναι –ή όχι- μέσα στα ιδεολογικά όρια του κινήματος» και κατά πόσο με τα μέτρα αυτά «το ΠΑΣΟΚ χάνει -ή όχι- την ψυχή του».

Όταν διεκδικείς την διακυβέρνηση μιας χώρας που πάει για πτώχευση, τότε το ιδεολογικό πλαίσιο καθορίζεται από την προσπάθεια ν’ αποφύγεις την πτώχευση. Αλλιώς, καταθέτεις την εντολή και λες ότι η ιδεολογία μου δεν μου επιτρέπει να κυβερνήσω αυτή τη χώρα και την αφήνει στην τύχη της.

Για ποιά όμως κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να γίνει λόγος σε μια πτωχευμένη χώρα, σε μια χώρα που αυτά που παράγει είναι πολύ λιγότερα απ’ αυτά που ξοδεύει, σε μια χώρα που ζει με δανεικά;

Και, τελικά, ποιά είναι τα «ιδεολογικά όρια» του ΠΑΣΟΚ και πού βρίσκεται η ψυχή του; Στο πελατειακό κράτος που οδήγησε τη μισή Ελλάδα στο δημόσιο; Στα γρηγορόσημα των πολεοδομιών, στο λάδωμα των εφοριακών, στα φακελάκια των γιατρών και στην παιδεία των φροντιστηρίων;

Στη διαιώνιση της συντήρησης της Ολυμπιακής –και όχι μόνο-, της διατήρησης των συνταξιοδοτικών προνομίων, στην αντίσταση σε κάθε προσπάθεια για την επίλυση του ασφαλιστικού μας προβλήματος;

Μήπως δεν είναι όλα αυτά που φορτώθηκαν, ανέξοδα δήθεν στον κρατικό κορβανά και εκτόξευσαν τα ελλείμματα στα σημερινά ύψη;

Κι όλα αυτά βέβαια κάτω υπό την αιγίδα ενός διεφθαρμένου και διαπλεκόμενου κράτους;

Πολύ σωστά ο πρωθυπουργός μίλησε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη να κλείσει οριστικά το κράτος της μεταπολίτευσης κι ό,τι αυτή έχει σημάνει για την Ελλάδα. Σ’ αυτό το τέλος, ασφαλώς, περιλαμβάνονται και οι νοοτροπίες που θέλουν την μεταφορά των ανέξοδων ρητορικών των πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων και της «αλήστου μνήμης» ΕΦΕΕ, μέσα στην αίθουσα της Βουλής.

Η ζωή, εκτός από πεισματάρα, είναι βέβαια και εξαιρετικά είρων. Αρκεί να αναλογιστούμε, ότι, η μεγάλη πλειψηφία αυτών που στήριξαν τον Γ. Παπανδρέου στην εκλογή του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ, είναι αυτοί που σήμερα του γυρίζουν την πλάτη και ενδιαφέρονται, δήθεν, για την ψυχή του ΠΑΣΟΚ. Κι από την άλλη, η πλειοψηφία των στελεχών που δεν τον στήριξε τότε, βάζουν σήμερα πλάτη για να στηρίξουν τα μέτρα.

Έτσι γίνεται πάντα, όταν οι προσωπικές σκοπιμότητες και αντιπαραθέσεις αντικαθιστούν την αντιπαράθεση πολιτικών που έχει ανάγκη ο τόπος για να προχωρήσει μπροστά.

http://www.typos.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=8096

Κοινωνικά δίκαια μέτρα

* Μέχρι σήμερα, η κοινή γνώμη παρακολουθεί μουδιασμένη τις εξελίξεις της οικονομίας αλλά στην πλειοψηφία της έχει συνειδητοποιήσει τη δυσκολία της κατάστασης, εγκρίνει τις ενέργειες της κυβέρνησης και αποδοκιμάζει τις λαϊκίστικες κραυγές που ούτε λύση, ούτε προοπτική προσφέρουν. Θα είναι πραγματικά κρίμα η κυβέρνηση να απωλέσει αυτή τη στήριξη και ευρύτερη κοινωνική συναίνεση ανακοινώνοντας ένα ακόμα πακέτο μέτρων ξερής φοροεισπρακτικής λογικής και μπακαλίστικης μείωσης εισοδημάτων, χωρίς στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης και αναπτυξιακής προοπτικής. (stel)

Κοινωνικά δίκαια μέτρα του Γρηγόρη Νικολόπουλου (στο ΒΗΜΑ)

Oι σκέψεις για κατάργηση του 14ου μισθού, ή μέρους του (π.χ. επίδομα καλοκαιρινής αδείας), αν τελικά γίνουν πράξη θα πρέπει να εφαρμοστούν με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τα εισοδήματα του καθενός. Και αυτό για να διατηρηθεί αφενός μεν μια στοιχειώδης κοινωνική δικαιοσύνη, αφετέρου δε για να μπορέσουν τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα των εργαζομένων να παραμείνουν πάνω από τα επίπεδα της φτώχειας και μέσα στα όρια της αξιοπρέπειας. Οι ευρισκόμενοι στη βάση της πυραμίδας των μισθών θα πρέπει να διατηρήσουν το σύνολο του ετήσιου εισοδήματός τους, διαιρεμένο ενδεχομένως διά του δεκατρία, αντί διά του δεκατέσσερα, ενώ τα μεσαία εισοδήματα θα πρέπει να περικοπούν λιγότερο από τα υψηλά. Δεν νοείται ο εργαζόμενος των 700 ευρώ και ο εργαζόμενος των 2 ή 3 ή 5 χιλιάδων ευρώ να χάσουν από έναν μισθό. Ο μισθός για τον χαμηλόμισθο έχει βιοτική σημασία, ενώ για τον υψηλόμισθο είναι δυσάρεστη μεν, αλλά ανεκτή απώλεια εισοδήματος.

Ευχής έργον βέβαια θα είναι να μην ενδώσει η κυβέρνηση στην απαίτηση των πιστωτών μας για περικοπή των μισθών. Και αυτό μπορεί να συμβεί, αν στο μεταξύ λάβει άλλα μέτρα τα οποία ως σήμερα δεν έχει ανακοινώσει. Αν, για παράδειγμα, επιβάλει στα ομολογιακά δάνεια των επιχειρήσεων τον φόρο του Νόμου 128 που βαραίνει όλα τα άλλα δάνεια, θα έχει σημαντικά έσοδα και θα έχει αποκαστήσει και μια σοβαρή αδικία. Το ίδιο θα συμβεί αν απαιτήσει από τις τράπεζες να δίνουν τα επισκευαστικά δάνεια μόνο έναντι αποδείξεων. Ετσι θα συλλάβει τη φοροδιαφυγή των μαστόρων. Βεβαίως τα περισσότερα επισκευαστικά είναι «μαϊμού». Οι τράπεζες τα δίνουν μαζί με τα στεγαστικά για να πληρώσει ο αγοραστής τα «μαύρα» που ζητάει ο πωλητής του ακινήτου και τα οποία ισούνται με τη διαφορά αντικειμενικής και αγοραίας αξίας του ακινήτου. Γιατί λοιπόν να υπάρχει αυτή η απαράδεκτη «φοροαποφυγή» εν γνώσει του κράτους, προς όφελος των πωλητών ακινήτων;

Προτού η κυβέρνηση αποφασίσει να περικόψει τους μισθούς και να αυξήσει τους φόρους, θα πρέπει να εξαντλήσει όλα τα άλλα περιθώρια εξορθολογισμού του συστήματος και αποκατάστασης της δικαιοσύνης. Πράγμα που ως τώρα δεν έχει κάνει. Και δεν το έχει καν ανακοινώσει ως σκέψη παρ΄ όλο που όλα αυτά έχουν επανειλημμένως προταθεί από ειδικούς αλλά και από τον Τύπο.

Πάντως καλό θα είναι να επανεξετάσει έστω και την τελευταία στιγμή αυτά τα μέτρα που αποκαθιστούν την κοινωνική δικαιοσύνη, διότι την επαύριο της ανακοίνωσης των μέτρων και εφόσον δεν έχουν γίνει σοβαρές προσπάθειες αποκατάστασης των στρεβλώσεων θα αρχίσει να μετράει τη ραγδαία απώλεια της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων της.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=72&artId=317874&dt=02/03/2010

Το προληπτικό χτύπημα του Γ. Παπανδρέου

* Δεν έχει πλέον νόημα να συζητάμε αν και γιατί ο Παπανδρέου άργησε να ανακοινώσει τα μέτρα που εξήγγειλε χθες. Το σημαντικό, αυτή τη στιγμή, είναι ότι τα μέτρα αυτά εξαγγέλθηκαν από τον έλληνα πρωθυπουργό και όχι από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αφήνοντας μας την (ψευδ)αίσθηση ότι ακόμα δεν έχουμε χρεοκοπήσει... (stel)

Το προληπτικό χτύπημα του Γ. Παπανδρέου του Στέλιου Κούλογλου (στην ιστοσελίδα www.tvxs.gr)

Κάτω από ιδανικές συνθήκες, ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να είχε κάνει το διάγγελμα του τον Οκτώβριο, όταν το οικονομικό επιτελείο του συνειδητοποιούσε ότι το έλλειμμα δεν κινείτο γύρω στο 6-7%, όπως είχε προβλέψει η ΝΔ, αλλά έτρεχε με διπλάσια ταχύτητα. Θα είχαν έτσι κερδηθεί 3 μήνες διστακτικών και συχνά αντιφατικών κινήσεων και πιθανότατα η Ελλάδα δεν θα είχε μεταβληθεί σε προνομιακό πεδίο βολής των διεθνών κερδοσκόπων.

Τελικώς, έτσι όπως εξελίχθηκαν κυρίως με δική της ευθύνη τα πράγματα, η κυβέρνηση δεν είχε πολλές επιλογές. Οι μισθοί έπρεπε να παγώσουν ανατρέποντας τις σχετικές προεκλογικές εξαγγελίες, οι προϋπολογισμοί των υπουργείων να περικοπούν κατά 10% χωρίς ιεραρχήσεις , τα «ρετιρέ» του δημοσίου να τεθούν στο στόχαστρο για τις «εξωφρενικές» τους αμοιβές και το ασφαλιστικό-θέμα ταμπού να μπει πάνω στο τραπέζι.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι τα έκτακτα μέτρα που εξήγγειλε με το έκτακτο διάγγελμα του ο πρωθυπουργός θα φέρουν άμεσα αποτελέσματα, ανακόπτοντας αυτό που ο ίδιος περιέγραψε σαν «πορεία της χώρας προς τον γκρεμό». Αν εξαιρέσει κανείς την αύξηση της φορολογίας στα καύσιμα που θα αποδώσει αμέσως έσοδα και τις περικοπές στις δαπάνες των υπουργείων, τα υπόλοιπα μέτρα θα αποφέρουν τα όποια έσοδα την επόμενη χρονιά. Άλλα μέτρα που έπρεπε να έχουν ληφθεί εδώ και χρόνια, όπως η φορολόγηση των κερδών από τις μετοχές, δεν έχουν σήμερα μεγάλο νόημα όταν οι 9 στις 10 επιχειρήσεις του Χρηματιστήριου εμφανίζουν ζημιές.

Προφανώς αυτό είναι σε γνώση του πρωθυπουργού που θέλησε με ένα διάγγελμα να πετύχει δύο στόχους. Πρώτον, να αποφύγει «τα μεν αλλά» στο αυριανό πόρισμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ελληνικό πρόγραμμα σταθερότητας, εξέλιξη που θα έδινε το πράσινο φως για ένα νέο κύκλο κερδοσκοπικών-και αυτή την φορά θανατηφόρων- επιθέσεων σε βάρος της ελληνικής οικονομίας. Και δεύτερον, να ακυρώσει προκαταβολικά τις σχεδιαζόμενες απεργίες της ερχόμενης εβδομάδας, για τις οποίες φρόντισε να τονίσει στην κατακλείδα της ομιλίας του ότι στις σημερινές συνθήκες – όπως άλλωστε και τα αγροτικά μπλόκα- δεν έχουν καμιά θέση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που πίεζε για ανάλογα μέτρα σίγουρα θα απαντήσει θετικά. Απομένει να δούμε την αντίδραση των αγροτών –που μετά τους δραματικούς τόνους του διαγγέλματος δεν πρέπει να τρέφουν πολλές ελπίδες για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους- καθώς και των υποψηφίων απεργών της επόμενης εβδομάδας...

Τα μεταξωτά βρακιά...

* Με τη χώρα υπερχρεωμένη και σε κατάσταση επείγουσας ανάγκης, τα περί διαβουλεύσεων και προκηρύξεων φάνταζαν εξ αρχής ωραίες ιδέες αλλά σίγουρα όχι πρωτευούσης σημασίας για μια κυβέρνηση που βάλλονταν από παντού. Η αρχική ορμή και διάθεση του ΠΑΣΟΚ, όμως, δικαιολογούσε και ορισμένες καινοτόμες έστω ολίγον απροετοίμαστες ή επικοινωνιακής λογικής ενέργειες. Όταν, όμως, οι ωραίες ιδέες αρχίζουν και αποτελούν τροχοπέδη στη λειτουργία του κράτους και να δημιουργούν παρά να λύνουν προβλήματα τότε και έργο δεν γίνεται και η καινοτομία απαξιώνεται. (stel)

Τα μεταξωτά βρακιά... του Νίκου Δήμου (από το blog DONCAT http://doncat.blogspot.com/ )

Εμείς, οι παλιοί του Internet, που έχουμε κλείσει δύο δεκαετίες στο δίκτυο, (από τα χρόνια του UNIX) θα είχαμε κάθε λόγο να είμαστε ενθουσιασμένοι με τα opengov, την δικτυακή διαβούλευση, την ανοιχτή ψηφιακή διακυβέρνηση, κλπ. Κι όμως από την αρχή ήμασταν οι πιο σκεπτικοί.

Ίσως επειδή ξέραμε ότι δεν αρκεί να δημοσιεύσεις κάτι στο Διαδίκτυο (αυτό είναι το πιο εύκολο) για να αλλάξουν τα πράγματα. Πάρτε παράδειγμα τους γενικούς γραμματείς. Πριν από την δημοσίευση της πρόσκλησης (άρα και πριν από τις εκλογές) έπρεπε να έχει εκπονηθεί ένα πρόγραμμα αξιολόγησης που αυτόματα θα ξεσκαρτάρει τις εκατοντάδες αιτήσεις. Παράλληλα να έχουν εκπαιδευτεί αξιολογητές που θα έκαναν τον τελικό έλεγχο και θα δημιουργούσαν την shortlist των υποψηφίων.

Αντ’ αυτού τι έγινε; Πνίγηκαν μέσα στις αιτήσεις, δεν μπορούσαν να τις αξιολογήσουν και τελικά κατέφυγαν στην πατροπαράδοτη (από την εποχή του Τζουμπέ!) μέθοδο. Προσέλαβαν τους κολλητούς, τους κομματικούς, τους αποτυχημένους βουλευτές και πολιτευτές. Δηλαδή ξεφτίλισαν και το Internet και το opengov.

Η ουσία είναι πως η τεχνολογία από μόνη της δεν αποτελεί πανάκεια – ούτε καν καινοτομία. Επαληθεύεται η παλαιά παροιμία ότι: «τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν κι επιδέξιους κώλους». Όταν το κόμμα βρίσκεται ακόμα στην εποχή του παπουτσή και του πεταλωτή (μιλάω για επαγγέλματα) δεν αρκεί μια γρήγορη πρόσβαση στο Internet για να περάσει στον ψηφιακό αιώνα.

Το σφάλμα αυτό κυριαρχεί στην σύγχρονη Ελλάδα. Αγοράζουμε τα πιο σύγχρονα ιατρικά μηχανήματα, τα πιο μοντέρνα οπλικά συστήματα και δεν εκπαιδεύουμε χειριστές που να τα γνωρίζουν σε βάθος και να τα αξιοποιούν. Είμαστε τεχνολογικά νεόπλουτοι. Έχω δει φοβερά μηχανήματα σε σπίτια προσφάτως (και συνήθως παρανόμως) πλουτισάντων, που δεν ήξεραν ούτε πως να τα ενεργοποιήσουν.

Έστω – δεν υπάρχει άλλος τρόπος μάθησης και προόδου, από την δοκιμή και το λάθος. Ας δεχθούμε πως έγινε μία αρχή που σε ορισμένα πράγματα θα έχει σίγουρα θετικό αποτέλεσμα (π. χ., η δημοσίευση όλων των αποφάσεων στο Διαδίκτυο). Τα άλλα έπονται. Με τον καιρό έρχονται οι (επι)δεξιότητες...

Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουμε καιρό. Αλλά η σημερινή κυβέρνηση παρά τα ψηφιακά και εκσυγχρονιστικά της, έχει μία αίσθηση χρόνου παλιοκαιρινή, σχεδόν ανατολίτικη. Σε καλό να μας βγει...

http://doncat.blogspot.com/2010/01/blog-post_17.html

Ο κούκος που δεν θα φέρει την άνοιξη

* Όσο κι αν σε ικανοποιεί που βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ πλέον στα πράγματα και όχι η ανεκδιήγητη προηγούμενη κυβέρνηση και όσο κι αν συχνά ελπίζεις ότι η σημερινή κυβέρνηση θα καταφέρει να βγάλει τη χώρα από τα χρόνια αδιέξοδα της, ωστόσο δύσκολα μπορείς να βρεις κάτι να διαφωνήσεις σε αυτήν την εξαιρετική ανάλυση-ψυχογράφημα του Τσούκα για το Γιώργο Παπανδρέου. Και να μελαγχολήσεις ξανά... (stel)

Ο κούκος που δεν θα φέρει την άνοιξη του Χαρίδημου Τσούκα (στην Καθημερινή)

Επειτα από τρεις μήνες διακυβέρνησης, είναι πλέον εμφανής η δυσκολία του πρωθυπουργού να πάρει γρήγορες, συνεπείς και στρατηγικά σχεδιασμένες αποφάσεις, ιδιαίτερα στην οικονομία. Δεν εκπλήσσει. Θέλει από τη μια να είναι συνεπής με όσα «φιλολαϊκά» μέτρα αφρόνως εξήγγειλε προεκλογικά, αλλά από την άλλη πιέζεται από την αμείλικτη οικονομική πραγματικότητα. Αποτέλεσμα; Βραδύτητα, παλινωδίες, αντιφάσεις. Ετοιμάζει πρόγραμμα περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, αλλά συναινεί στην πανάκριβη εθελουσία έξοδο των λιμενεργατών του Πειραιά· παγώνει τους «υψηλούς» μισθούς στο Δημόσιο, αλλά αρνείται να περικόψει τα σκανδαλώδη προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής· θέλει να μαζέψει φόρους, αλλά σπέρνει τη σύγχυση. Λαϊκισμός και υπευθυνότητα δύσκολα συμβιβάζονται.

Υποτίθεται ότι το καινούργιο στοιχείο που κομίζει στον δημόσιο βίο ο πρωθυπουργός είναι η ανοιχτή διακυβέρνηση: η διαβούλευση και η αλλαγή του τρόπου στελέχωσης του κράτους με την υποβολή βιογραφικών. Καινούργια ιδέα πράγματι είναι, αλλά δεν συνιστά «επανάσταση» –αλλαγή υποδείγματος– όπως ο ίδιος δήλωσε· είναι μια νέα κίνηση στο υπάρχον παιχνίδι. Αλλαγή υποδείγματος θα συνιστούσε η ανατροπή, όχι η ανακαίνιση, βαθιών ελλαδικών δομών, όπως είναι η χρόνια πολιτικοποίηση του κράτους. Η πραγματική τομή λ.χ. θα ήταν η δημιουργία μιας πολιτικά ανεξάρτητης ελίτ στη δημόσια διοίκηση. Ο Παπανδρέου δεν επέλεξε τους άριστους έναντι των αρεστών για να στελεχώσουν τα υπουργεία, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, τους άριστους μεταξύ των αρεστών. Θα διόριζε ποτέ ο πρωθυπουργός της Σουηδίας επικεφαλής της υπηρεσίας δίωξης οικονομικού εγκλήματος ένα συνδικαλιστή του κόμματός του;

Ο Παπανδρέου Γ΄ είναι ένας αμλετικός χαρακτήρας: διαπερνάται από αμφιβολίες που μειώνουν την αποφασιστικότητα της δράσης του. Το βλέπει κανείς και στη γλώσσα του σώματός του – αποπνέει αβεβαιότητα και προσωρινότητα. Ξέρει πώς θα ’θελε να είναι η Ελλάδα («η Δανία του Νότου»), έχει τα σωστά φιλελεύθερα - κοινωνιστικά ένστικτα, αλλά δεν γνωρίζει πώς να τα μεταποιήσει σε βιώσιμες στρατηγικές αλλαγής, γι’ αυτό και εξαντλείται σε γενικότητες. Μεγάλωσε σε μια προβεβλημένη πολιτική οικογένεια, κύριο γνώρισμα της οποίας ήταν η «φιλολαϊκότητα» –να είναι αρεστοί στο «λαό»– γι’ αυτό και δυσκολεύεται να πάρει τις σκληρές αποφάσεις που το κυβερνάν αναπόφευκτα επιβάλλει. Οι Παπανδρέου έμαθαν να υπόσχονται, να παρέχουν στους «μη προνομιούχους», όχι να τους δυσαρεστούν.

Ο πρωθυπουργός δεν διαθέτει βιωματική γνώση των προβλημάτων, βλέπει την Ελλάδα με την οπτική γωνία ενός «φιλέλληνα» που εκπλήσσεται με την αθλιότητα της χώρας, αλλά δεν γνωρίζει βαθιά, σωματικά, τον ψυχισμό της, τις φοβίες της, τους ιστορικούς εθισμούς της, κι αυτό φαίνεται στον άνευρο λόγο του. Αναπληρώνει την ελλιπή γνώση του ελλαδικού πλαισίου με γενικόλογες διακηρύξεις και δάνεια ιδεολογήματα («διαβούλευση», «συμμετοχή»).

Ο κ. Παπανδρέου έγινε πολιτικός επειδή γεννήθηκε σε πολιτική οικογένεια, η καρδιά του όμως είναι αλλού. Πριν από κάμποσα χρόνια, σε μια στιγμή αυθεντικότητας, εξέφρασε σε συνέντευξή του την επιθυμία ότι, αν δεν ήταν πολιτικός, θα ήθελε να ηγείται μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Ο κ. Παπανδρέου δεν έχει νοοτροπία κυβερνήτη, αλλά επικεφαλής think tank, περιβαλλοντικής ή φιλανθρωπικής οργάνωσης – ανθρώπου, δηλαδή, που δεν τον έλκει τόσο η εκτελεστική όσο η συμβολική εξουσία. Γι’ αυτό του πάει ο ρόλος του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως θα του ταίριαζε ο ρόλος του Γραμματέα του ΟΗΕ ή της Διεθνούς Αμνηστίας. Ο ενδιάθετος κοσμοπολιτισμός του και μια αμερικανικής προελεύσεως σωτηριολογική προδιάθεση τον ωθούν να ασχολείται ενεργά με τα διεθνή κοινά. Με την εγχώρια πολιτική πλήττει, πιθανόν επειδή θα πρέπει να ασχοληθεί και με τη «λάντζα», όχι μόνο με υψιπετείς σκοπούς· ίσως θεωρεί τα δημόσια ήθη πολύ πρωτόγονα για τη δική του «εκλεπτυσμένη» νοοτροπία (περίπτωση Ρατζίβ Γκάντι). Σε κάθε περίπτωση, δίνει την εντύπωση ανθρώπου που παρατηρεί αλλά δεν μετέχει.

Είναι πειστικός όταν μιλάει για θέματα μειονοτήτων και μεταναστών (για τα οποία έχει προσωπική εμπειρία και ευαισθησία). Οι καλύτερες στιγμές του είναι όταν ενεργεί ως υπουργός Εξωτερικών – ένας ρόλος που εμπεριέχει λιγότερο την άσκηση εκτελεστικής εξουσίας και περισσότερο τη διαβούλευση. Οπως προσφυώς ελέχθη, ο Παπανδρέου είναι ένας υπουργός Εξωτερικών με αρμοδιότητες πρωθυπουργού. Ουσιαστικά είναι ένας do-gooder που αισθάνεται άβολα με συγκρούσεις. Η περιλάλητη «διαβούλευση» είναι ένας εύσχημος τρόπος να μην αποφασίζει.

Εκπλήσσονται μερικοί με τις κυβερνητικές «αρρυθμίες» και τον ανεπαρκή συντονισμό. Κακώς. Είχαμε αρκετά δείγματα γραφής από τον πρωθυπουργό με την ιδιότητά του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Η παροιμιώδης χαλαρότητα του κόμματος, τα διαρκώς ανανεούμενα όργανα, η μεταβλητή γεωμετρία των ανθρώπων που τον περιβάλλουν και η απουσία πολιτικών ανακλαστικών ήταν ήδη γνωστά. Γιατί να κάνει κάτι διαφορετικό ως πρωθυπουργός; Οι αρρυθμίες σύντομα θα εξελιχθούν σε εμφράγματα.

Οσοι περίμεναν ο νέος πρωθυπουργός όχι μόνο να γυρίσει σελίδα, αλλά να αλλάξει βιβλίο, πιθανότατα θα απογοητευθούν. Οι βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα είναι αμφίβολο αν θα αλλάξουν. Αλλαγές θα γίνουν, αλλά θα είναι ασύνδετες και περιπτωσιακές. Νέοι θεσμοί πιθανόν να δημιουργηθούν, αλλά οι υπάρχοντες είναι λιγότερο πιθανό να μεταρρυθμιστούν σοβαρά. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ρήξη με τον κομματισμό, τον κρατισμό, την πολιτική πόλωση, τον λαϊκισμό, τον κομματικό καιροσκοπισμό – ρήξη, δηλαδή, με όσα συνέχουν το σημερινό πολιτικό σύστημα, ένα νέο παιχνίδι. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά επιλέγει πολιτικές μετριότητες. Φυσικά το πληρώνει – κυριολεκτικά!

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_27_17/01/2010_387157

Εκατό ημέρες ΠΑΣΟΚ: από το βολονταρισμό στο ρεαλισμό

* 100 μέρες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και προφανώς ούτε Δανία γίναμε αλλά τουλάχιστον κυβέρνηση αποκτήσαμε. Το ότι μιλάμε πλέον για πολιτική, οικονομικά μέτρα, νομοσχέδια και έστω αντεγκλήσεις υπουργών - αλλά με πολιτικό περιεχόμενο - και όχι πια για κουμπάρους, Ζαχόπουλους και λοιπά σκάνδαλα είναι το πιο θετικό της περιόδου αυτής. Νομίζω δεν χρειάζεται ούτε υπερβολικές ωραιοποιήσεις και αισιοδοξίες αλλά ούτε και μεγάλες μιζέριες. Θυμίζω η εναλλακτική ήταν τρίτη θητεία Καραμανλή... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Εκατό ημέρες ΠΑΣΟΚ: από το βολονταρισμό στο ρεαλισμό του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

H συμπλήρωση των περίφημων 100 ημερών οδηγεί στον πρώτο απολογισμό. Η κυβέρνηση είχε θέσει το ορόσημο “α λα Ομπάμα”, η κυβέρνηση είναι η πρώτη που τον ζήτησε και τον κάνει. Μερικά αρχικά συμπεράσματα, λοιπόν:

Πρώτον: είναι μια κυβέρνηση ορθών προθέσεων. Επιδιώκει τα σωστά πράγματα για την Ελλάδα και την ελληνική κοινωνία. Από την περιστολή της φοροδιαφυγής ως μέσο ταυτόχρονης βελτίωσης των δημοσιονομικών και άρσης των χυδαίων ανισοτήτων που έχουν διαμορφωθεί, μέχρι τον Καποδίστρια 2, την αλλαγή του εκλογικού νόμου, και περνώντας από το νομοσχέδιο για την προστασία των δασών και ασφαλώς τη χορήγηση ιθαγένειας στα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα, έχει θεμιτούς στόχους και, εν πολλοίς, κατάλληλες ιεραρχήσεις. Θέλει να τηρήσει τις υποσχέσεις της, ενδεχομένως παραπάνω από όσο πρέπει ή αντέχει...

Δεύτερον: έχει έναν πρωθυπουργό που είναι αποφασισμένος να αναλάβει κόστος και να στηρίξει δύσκολες επιλογές, ιδιαίτερα στα σημεία που ο ίδιος θεωρεί μείζονος και μακροπρόθεσμης σημασίας. Δεν θα κάνει πίσω για την ιθαγένεια (κι ας φωνάζουν οι κκ. Σαμαράς και Καρατζαφέρης), δεν θα βάλει γενικό γραμματέα με κομματοκριτήρια (κι ας έχουν βγει στα κάγκελα ΠΑΣΟΚοι εν αναμονή).

Τρίτον: ο συντονισμός δεν είναι το φόρτε αυτής της κυβέρνησης. Κυρίως γιατί διακρίνεται από υψηλό συντελεστή απειρίας. Η απειρία δημιουργεί άγχος, όπως έκανε και το ορόσημο των 100 ημερών. Ρυθμίσεις έρχονται, ανακοινώνονται, αποσύρονται, επιστρέφουν – η πράξη νομοθετικού περιεχομένου είναι πολύ ακραίο μέσο πολιτικής για να χρησιμοποιείται με τρόπο που οδηγεί τον πρωθυπουργό να ζητήσει τελικά συγγνώμη, όπως έγινε με τα πράσινα τέλη, που όντως στόχευαν εκείνους που ρυπαίνουν, αλλά κανείς δεν είχε σκεφθεί ότι κυρίως ρύπαιναν οι μη έχοντες...

Τέταρτον: ούτε η επικοινωνία είναι το μεγάλο ατού της κυβέρνησης. Κάνει ένα παλιό λάθος. Θεωρεί ότι είναι κάτι διαφορετικό από την πολιτική, ότι παίρνεις μια απόφαση και μετά έρχεται ένας επικοινωνιολόγος ή σύμβουλος ή εντεταλμένος εκπρόσωπος και την τυλίγει για να καταπίνεται αμάσητη. Δεν συμβαίνει. Η δυνατότητα να προβληθεί, να αφομοιωθεί και να γίνει αποδεκτή από την κοινή γνώμη μια ρύθμιση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Θα αργήσουν, θα πληρώσουν και θα το καταλάβουν...

Και, τέλος, μια αδικία και μια υποχρέωση που επιβάλλει η συγκυρία. Είναι πραγματικά κρίμα για τη χώρα ότι μια κυβέρνηση που έχει διάθεση να κάνει μεταρρυθμίσεις (σε αντίθεση με ό,τι συνέβη το 2004 και το 2007) αναλαμβάνει μέσα σε συνθήκες άμεσης απειλής για χρεωκοπία. Εκ των πραγμάτων, οι πολιτικές της είναι δευτερεύουσας σημασίας. Πολλές από αυτές, όπως στην παιδεία και τις τεχνολογίες, είναι κορυφαίες προκλήσεις για τη χώρα. Αλλά χρειάζονται υποστήριξη, χρειάζονται χρήματα.

Και γι' αυτό το πρώτο είναι να μην χρεωκοπήσει η χώρα. Η κυβέρνηση δεν έχει έως τώρα θελήσει να το πει στους πολίτες με αυτά τα λόγια (που όσοι διαβάζουν αγγλικά μπορούν να βρουν στους Financial Times και οποιαδήποτε άλλη εφημερίδα διεθνους εμβέλειας). Δεν το έχει καν συνειδητοποιήσει η ίδια στην πλήρη έκτασή του, γι' αυτό και υπάρχει η άνεση διατύπωσης διαφωνιών και ενστάσεων -ενδεχομένως θεμιτών- σαν να ήταν μια συνήθης κατάσταση, σαν να μην βρισκόμασταν στο χείλος του κρημνού.

Οι επόμενες 100 ημέρες έχουν αυτό και μόνο το κριτήριο επιτυχίας: αν θα σωθούμε. Και θα είναι πολύ σκληρότερες...

http://bit.ly/5Q0RJ8

Άλλο συμβιβασμός άλλο ραγιαδισμός

* Επειδή αφενός οι Βρυξέλλες έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης για την κατάντια της ελληνικής οικονομίας (στραβά μάτια στην απογραφή του 2004, πολιτική συμμαχία Μπαρόσο-Καραμανλή κτλ) και αφετέρου η ελληνική κυβέρνηση ως νεοεκλεγείσα χρειάζεται ένα μίνιμουμ χρονικό περιθώριο για να επιδείξει έργο, η κοινοτική επιτήρηση όσο επιβεβλημένη και αναμενόμενη είναι, πρέπει κι αυτή να έχει τα όρια της. (stel)

Αλλο συμβιβασμός άλλο ραγιαδισμός του Πάνου Σώκου (στην Ελευθεροτυπία)

Η Ελλάδα ως μέλος της Ε.Ε. στερείται ουσιαστικά του δικαιώματος να σχεδιάσει χωρίς συμβιβασμούς την οικονομική της πολιτική, προκειμένου να βγει από την κρίση.

Οι οικονομίες σήμερα στην Ευρώπη είναι αλληλένδετες όσο ποτέ και ένας αδύναμος πυλώνας στο οικοδόμημα της Ε.Ε. μπορεί να το γκρεμίσει. Υπό αυτή την έννοια, όσο κι αν δεν μας αρέσει η προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στους ρυθμούς των Βρυξελλών, προκειμένου να βγει από την κρίση, είναι ώς έναν βαθμό αναγκαίο κακό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ελληνική κυβέρνηση, παρά τους λεονταρισμούς του Γ. Παπανδρέου τις πρώτες ημέρες, έχει κάνει ήδη στροφή και χορεύει στους ρυθμούς των Βρυξελλών. Δεν είναι ό,τι καλύτερο αλλά είναι η σκληρή πραγματικότητα και όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Για την ώρα το σχέδιο που έλεγε ότι έχει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και το οποίο περιελάμβανε, υποτίθεται, ενίσχυση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων χωρίς πάγωμα μισθών, χωρίς φόρους και με αναπτυξιακή προοπτική, παραμένει στα συρτάρια καθώς θεωρείται ανέφικτη η εφαρμογή του. Μόνο το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης πρόλαβε να δώσει, κι αυτό μειωμένο...

Παρ'όλα αυτά οι πολίτες κάνουν υπομονή, ελπίζουν ακόμα, είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν την κυβέρνηση, την εμπιστεύονται και το έδειξαν οι δύο χθεσινές δημοσκοπήσεις. Τα περιθώρια λοιπόν της κυβέρνησης είναι ακόμα πολλά για να βγάλει τη χώρα από την κρίση με κοινωνικές θυσίες αλλά και με αξιοπρέπεια.

Ομως από αυτό το σημείο μέχρι τον δουλικό τρόπο με τον οποίο Ελληνες υπουργοί αντιμετώπισαν τα κοινοτικά golden boys την προηγούμενη εβδομάδα, η απόσταση είναι χαοτική. Οι νεαροί γραφειοκράτες των Βρυξελλών έδειξαν με την απαξιωτική τους συμπεριφορά ποια άποψη έχουν στις Βρυξέλλες για τη χώρα και οι υπουργοί το ανέχτηκαν.

Μπορούσαν να μην τους δεχτούν, να τους παραπέμψουν σε υπηρεσιακούς παράγοντες, όπως έκανε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας. Δεν το έκαναν, γιατί προφανώς θεωρούν ότι η τύχη της οικονομίας μας εξαρτάται από τι θα γράψουν στις εκθέσεις τους προς τα μεγάλα αφεντικά τους (στον Μπαρόζο, τον Αλμούνια, τη Μέρκελ, τον Σαρκοζί) όταν επιστρέψουν στις Βρυξέλλες. Βλέπετε πάνω απ' όλα η κυβέρνηση ενδιαφέρεται να εγκριθεί το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, ακόμα κι αν χρειαστεί να υποκύψει στις απαιτήσεις και στα καμώματα μερικών κακομαθημένων και καλοπληρωμένων γραφειοκρατών των Βρυξελλών.

Δυστυχώς, έτσι γράφεται σήμερα η οικονομική ιστορία της χώρας. Με ραγιάδικη νοοτροπία που δεν λέει να εγκαταλείψει τους νεοέλληνες πολιτικούς όταν συναντώνται με τους δυτικούς Ευρωπαίους. Μας ταπεινώνουν οι Ευρωπαίοι στις ευρωπαϊκές συνόδους, μας πιέζουν όσο καμιά άλλη χώρα -τάχα γιατί ενδιαφέρονται να μην καταρρεύσει η οικονομία και μαζί το ευρωπαϊκό οικονομικό οικοδόμημα- και εμείς λέμε και ευχαριστώ. Ενώ γνωρίζουμε ότι για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να κάνουν μπίζνες στη χώρα μας. Μας πιέζουν άλλοι να αγοράσουμε από αυτούς, άλλοι να πουλήσουμε σε αυτούς, άλλοι να τους βάλουμε συνέταιρους (σ.σ. αποκαλυπτικό το ρεπορτάζ της χθεσινής «Κ.Ε.»). Οι Γερμανοί πιέζουν για τα Γιουροφάιτερ, τον Σκαραμαγκά, τον ΟΤΕ, οι Γάλλοι για τις τράπεζες και τις κατασκευές, οι Ιταλοί και οι Ισπανοί για τις υποδομές και τα πετρέλαια, και πάει λέγοντας. Ολοι θέλουν να μοιραστούν τα ιμάτια της ελληνικής οικονομίας. Ολα αυτά τα ξέρει η ελληνική κυβέρνηση, είναι ισχυρό χαρτί στα χέρια της, όμως σκύβει το κεφάλι. Ο κ. Παπανδρέου λέει συχνά ότι η Ελλάδα έχει δύο ελλείμματα: οικονομικό έλλειμμα και έλλειμμα αξιοπιστίας. Υπάρχει όμως και ένα τρίτο, είναι το έλλειμμα αξιοπρέπειας και είναι εξίσου σοβαρό.

http://www.enet.gr/?i=news.el.ygeia&id=120113

Ναι στα λάθη, όχι στην κοροϊδία

* Η περίπτωση του Γενικού Γραμματέα που η τοποθέτηση του ανακλήθηκε μόλις έγιναν γνωστές παλιότερες υβριστικές ατάκες του κατά του ΠΑΣΟΚ στο facebook προκάλεσε διαφόρους τύπους αντιδράσεων:
1. όσων θεώρησαν ατυχές το περιστατικό για το ΠΑΣΟΚ που τουλάχιστον διορθώθηκε νωρίς,
2. όσων προτίμησαν να συγκρατήσουν από την ιστορία την αξιοκρατία της όλης διαδικασίας των βιογραφικών που προκύπτει από την επιλογή και δεξιών για τις θέσεις,
3. όσων βρήκαν κι άλλους λόγους να τα βάλουν είτε με τον Παπακωνσταντίνου και τους ανθρώπους που επιλέγει ή με την όλη διαδικασία που αποκλείει τα «δικά μας παιδιά», και

4. όσων αρέσκονται στις θεωρίες συνωμοσίας και θεώρησαν την όλη υπόθεση ψιλοστημένη.

Όλοι πάντως συμφώνησαν σε ένα πράγμα: Στην ηλιθιότητα του τύπου αυτού που και τα σχόλια έγραψε και την αίτηση υπέβαλε και μετά ξέχασε να τα διαγράψει προφανώς από την έκπληξη του που ήταν η τελική επιλογή. (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Ναι στα λάθη, όχι στην κοροϊδία του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

Bγήκαν πάλι στο κλαρί κι ανέβηκαν στα κάγκελα για να ανεμίσουν τη σημαία του θριάμβου όσοι έβγαζαν φλύκταινες με την ανοιχτή διαδικασία για τους γενικούς γραμματείς. Σήμερα έχουν το απόλυτο επιχείρημα. Ανεκλήθη νύκτωρ η απόφαση για την τοποθέτηση ειδικού γραμματέα για τις ΔΕΚΟ στο υπουργείο Οικονομικών, διότι εντοπίστηκε ότι το βράδυ των εκλογών είχε σπεύσει να γράψει στο facebook ότι με τη νίκη του ΠΑΣΟΚ αρχίζει περίοδος κονόμας και τα λαμόγια τρίβουν τα χέρια τους. Μάθημα πρώτο: καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, πολύ περισσότερο παρά να γράφεις στο facebook.

Σήμερα η υπόθεση αυτή κοντεύει να υποσκελίσει την επιστολή Γιουνκέρ και τους όρους που θέτουν οι κοινοτικοί για να στηρίξουν, όπως στηρίζουν, την Ελλάδα και την οικονομία απέναντι στις ορέξεις των κερδοσκόπων. Γιατί; Πρώτον, γιατί η πραγματικότητα είναι βαριά και δύσπεπτη. Και, δεύτερον, γιατί το παραπολιτικό είναι πιο εύκολο, πιο ιντριγκαδόρικο και πιο ευχάριστο από τα προβλήματα χωρίς εύκολες λύσεις.

Ανεκλήθη, λοιπόν, ο διορισμός Κουτούπη. Τόσες μέρες το κεντρικό επιχείρημα κατά της επικατάρατης αυτής διαδικασίας των βιογραφικών ήταν πως πρόκειται για προσχηματική επιλογή. Ότι, φίλε μου σας κοροϊδεύουν. Εσείς που στείλατε τα βιογραφικά σας, την πατήσατε. Ούτε που θα ασχοληθούν μαζί σας. Θα βάλουν πάλι μόνον πρώην βουλευτές.

Κάποιοι θα μπουν και μπήκαν. Αλλά το επιχείρημα πού είναι σήμερα; Το πήρε μαζί του ο Κουτούπης στην πτώση του. Γιατί απεδείχθη μέλος της ΔΑΚΕ. Και είχε οριστεί γραμματέας για τις ΔΕΚΟ, τομέα κρίσιμο και με μεγάλο οικονομικό και διαχειριστικό αντικείμενο. Που σημαίνει ότι τα βιογραφικά δεν είναι καραγκιοζιλίκι. Ότι, όντως, κάποιοι τα κοιτάνε.

Κι αν ο κ. Κουτούπης ήταν ένας μη ενεργός πολιτικά πολίτης, αν δεν ήταν μέλος του αντίπαλου κόμματος, ή έστω αν δεν είχε εντοπιστεί να εξυβρίζει την κυβέρνηση που αργότερα το ξανασκέφτηκε και θέλησε να υπηρετήσει, αυτός ο μη κομματικός Κουτούπης θα ήταν σήμερα γενικός γραμματέας.

Στην περίπτωσή του έγινε λάθος. Θα έπρεπε ο έλεγχος να ήταν πιο αποτελεσματικός, αφού έτσι κι αλλιώς είναι χρονοβόρος; Φυσικά. Αλλά το λάθος πόσο κράτησε; Μερικές ώρες. Για την κυβέρνηση το κόστος είναι η γκρίνια – κόστος όχι αμελητέο. Για το κράτος και τη χώρα, που αυτό αφορά τους πολίτες, το κόστος ποιό είναι; Μηδέν. Κανένα. Αλλά οι Κουτούπηδες χωρίς ένσημα στη ΔΑΚΕ ξέρουν ότι θα μπορούσαν να βρίσκονται σε αυτή τη θέση. Ότι δεν είναι κλειστή η πόρτα.

Και, τελοσπάντων, ας υποδείξει κάποιος αν πέρα από τη συγκεκριμένη διαδικασία υπάρχει κάποια άλλη διέξοδος για να κάνει το Δημόσιο αυτό που κάνουν όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμοί στον κόσμο για να διατηρήσουν τη ζωτικότητά τους: πώς δηλαδή μπορεί να μπολιαστεί με στελέχη 30άρηδες ή 40άρηδες σήμερα (ξαναλέω: σήμερα) ο κρατικός μηχανισμός. Τι θα έκαναν τα στελέχη με τα βιογραφικά; Θα περίμεναν μια 20ετία για να γίνουν διευθυντές στα 60 τους, ή θα προτιμούσαν να μείνουν στις ιδιωτικές δουλειές τους;

Λάθος ο Κουτούπης; Λάθος.

Αλλά χίλιες φορές ένα λάθος, που διορθώνεται, σε μια σωστή και κυρίως ανοιχτή (γιατί αυτό είναι το μυστικό) μέθοδο, παρά η γνωστή ιστορία των τσιμπητών κολλητών κομματοκρατών, που σήμερα χαμογελούν χαιρέκακα επειδή θα χρειαστεί άλλη μια εβδομάδα για να αποκτήσει το υπουργείο Οικονομικών έναν ικανό γενικό γραμματέα για τα επόμενα χρόνια.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1821:2009-12-02-09-00-36&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

Μηνύματα σοβαρότητας

* 50 μέρες κλείνει σήμερα η νέα κυβέρνηση και νομίζω πιο περιεκτική, αντικειμενική και ουσιαστική αποτίμηση των μέχρι τώρα πεπραγμένων της δεν θα μπορούσε να γίνει. Συστήνω να το διαβάσετε και περιμένω τις ενστάσεις/ παρατηρήσεις σας... Ειδικότερα, η προσέγγιση στο θέμα της προκήρυξης για τους γενικούς γραμματείς νομίζω λήγει κάθε συζήτηση σχετικά με την ορθότητα ή μη της διαδικασίας που ακολουθήθηκε... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την ιστοσελίδα http://www.protagon.gr/)

Μηνύματα σοβαρότητας του Γιώργου Σιακαντάρη (στα ΝΕΑ)

Η διαπίστωση πως ο πολιτικός χρόνος ανοχής για κάθε κυβέρνηση (όχι μόνο στην Ελλάδα) μειώνεται όλο και περισσότερο τείνει να αποκτά κοινότοπο χαρακτήρα. Οι κυβερνήσεις διανύουν έναν πρώτο κύκλο σχετικά ανέμελης πορείας, για να εισέλθουν αυτόματα σε στάδιο κατάρρευσης αμέσως με την έναρξη του δεύτερου κύκλου τους. Οι κυβερνήσεις αρχικά εκπέμπουν ένα φωτεινό και ενθαρρυντικό μήνυμα επικοινωνίας, το οποίο στη συνέχεια θαμπώνει και χάνεται στο τούνελ της πραγματικής ζωής. Πιστεύω πως μόνο η υποταγή της πολιτικής στην επικοινωνία δεν εξηγεί αυτή την κατάρρευση. Εδώ υπάρχει ένα γεγονός πολύ βαθύτερο από την κυριαρχία της επικοινωνίας στο πολιτικό γίγνεσθαι. Αυτό είναι η υποκατάσταση της πολιτικής από τη μεταπολιτική.

Αν η πολιτική κάποτε σηματοδοτούσε την προάσπιση σ΄ ένα υψηλότερο επίπεδο γενικότερων συμφερόντων κοινωνικών ομάδων και τάξεων, σήμερα η πολιτική λόγω του κοινωνικού κατακερματισμού συνωστίζεται και ασφυκτιά στους θαλάμους των μεταπολιτικών μικροσυμφερόντων. Σ΄ αυτό το κλίμα ακόμη και θετικά μέτρα και προτάσεις βυθίζονται στους υφάλους της κατακερματισμένης κοινωνίας.

Αυτή η περιγραφή ταιριάζει και με τις πολιτικές που εφαρμόζονται το πρώτο δίμηνο της νέας πασοκικής διακυβέρνησης. Ακόμη και οι πλέον δύσπιστοι έναντι του προτεινόμενου προεκλογικά από το ΠΑΣΟΚ μοντέλου διακυβέρνησης έχουν σίγουρα εκπλαγεί θετικά από ορισμένα μηνύματα σοβαρότητας που εκπέμπονται κυρίως από το υπουργείο Οικονομικών και από τα αντίστοιχα του Εσωτερικών και Προστασίας του Πολίτη. Η σοβαρή στάση του υπουργού Οικονομικών στο ΕCΟFΙΝ (στάση που θα είχε μεγαλύτερη νομιμοποίηση αν το ΠΑΣΟΚ δεν έκανε τον ανήξερο όταν ο Αλογοσκούφης με την απογραφή του μηδένισε το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα επίτευγμα του ΠΑΣΟΚ, την ένταξη στην ΟΝΕ), οι διαφαινόμενες προθέσεις του υπουργού Εσωτερικών για μια σοβαρή αλλαγή του εκλογικού νόμου και αναδιάρθρωση της διοικητικής δομής της χώρας, καθώς και μέτρα που αφορούν την ψήφο και τη ζωή των μεταναστών είναι πολιτικές που πρέπει να αξιολογηθούν θετικά. Ελπίζω σύντομα και ο υπουργός Άμυνας να θέσει το ζήτημα της μείωσης των εξοπλισμών. Από την άλλη όμως, με αυτές τις ενέργειες δεν συνάδουν ο λαϊκίστικος θόρυβος για τα υβριδικά των υπουργών, το αλαλούμ με την (απαραίτητη και αναγκαία) αναδιάρθρωση των αρμοδιοτήτων των υπουργείων, η επικράτηση του βαθέος ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα του παγώματος των μισθών άνω των 2.000 ευρώ στο Δημόσιο. Επίσης ταφόπλακα στις σοβαρές προσπάθειες του υπουργού Οικονομικών είναι το «επιβληθέν» επίδομα αλληλεγγύης σε μια εποχή που η οποιαδήποτε στιγμιαία ανακούφιση ακόμη και των πιο φτωχών στρωμάτων μπορεί να αποβεί μοιραία για το συνολικό μελλοντικό τους εισόδημα. Αντιθέτως, η μεταβίβαση της έκτακτης εισφοράς των επιχειρήσεων είτε στην έρευνα είτε στην παιδεία ή και η κάλυψη με αυτά τα χρήματα των ελλειμμάτων μακροπρόθεσμα θα είχε πολύ μεγαλύτερα αποτελέσματα στη στήριξη των φτωχότερων στρωμάτων. Όλα αυτά είναι καθαρά δείγματα της επικράτησης του στιγμιαίου έναντι του μακροχρόνιου πολιτικού σχεδιασμού ή αλλιώς της επικράτησης της μεταπολιτικής έναντι της πολιτικής.

Εκείνο όμως που σηματοδοτεί σαφέστερα αυτήν την επικράτηση είναι η προκήρυξη για τους γενικούς γραμματείς. Είναι αλήθεια πως αυτό το μέτρο σε μια κοινωνία απαυδισμένη από την ευνοιοκρατία είχε πολύ μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη. Αυτό όμως που βρίσκεται πίσω απ΄ αυτή την προκήρυξη (ανεξαρτήτως αγαθών προθέσεων) είναι η απογύμνωση καθαρά πολιτικών θέσεων από την αξιακή και ιδεολογική τους ενδυμασία. Γιατί βεβαίως είναι άλλο η αξιοκρατία και άλλο η σύγχυση μεταξύ δημόσιου συμφέροντος και ιδιωτικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Οι γενικοί γραμματείς δεν είναι «υπεύθυνοι ανθρώπινου δυναμικού» μιας οποιασδήποτε ιδιωτικής εταιρείας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που προέκυψε από αυτή τη διαδικασία δεν είναι τόσο η καθυστέρηση στην πλήρωση των θέσεων, αλλά η εξάλειψη της διαφοράς μεταξύ δημόσιου και επιχειρηματικού χώρου.

Αυτό που εν τέλει λείπει από τη σημερινή διακυβέρνηση δεν είναι οι προτάσεις και οι ιδέες, αλλά η σύνδεση των ιδεών και των προτάσεων με μια συνεκτική ιδεολογία για τη σχέση ελευθερίας (ως έκφραση της υπευθυνότητας της κοινωνίας των πολιτών) και ισότητας (όχι μόνο ευκαιριών αλλά και αποτελεσμάτων). Είναι κρίμα την αδήριτη ανάγκη συνάντησης του κόσμου της πολιτικής με τον κόσμο των ιδεών να την ευαγγελίζεται, στο όνομα μάλιστα του φιλελευθερισμού, ένας κατ΄ εξοχήν εκπρόσωπος του αντιφιλελεύθερου και εθνικιστικού ρεύματος, όπως είναι ο Αντώνης Σαμαράς.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&la=1&ct=13&artid=4547598

Διαδικτύου ανάβασις

* Πολλά έχουν γραφτεί για τη διαδικασία επιλογής των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων, άλλα αποθεωτικά για το διαφανή και καινοτόμο χαρακτήρα της και άλλα ιδιαιτέρως επικριτικά για την υποκριτική και επικοινωνιακή διάσταση του όλου θέματος. Η αλήθεια θεωρώ πως βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία, αρκετοί από τους εκλεκτούς έχουν, σίγουρα, προεπιλεγεί και απλώς ειδοποιήθηκαν να υποβάλλουν αίτηση για να κρατηθούν τα προσχήματα, από την άλλη όμως, η διαδικασία της προκήρυξης και η ενεργή συμμετοχή σε αυτήν του πρωθυπουργικού γραφείου έβαλε κάποιο φρένο στους Υπουργούς που ήθελαν να επιβάλουν τους δικούς τους ανθρώπους ανεξαρτήτως εμπειρίας και προσόντων. Πάντως, ο ντόρος για το θέμα είναι υπερβολικός και φοβάμαι ότι αυτό που θα επιφέρει – όπως έδειξε και η περίπτωση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης – είναι ότι μόλις ανακοινωθούν και τα υπόλοιπα ονόματα θα αρχίσουμε να ξεψαχνίζουμε το ιστορικό του καθενός καθώς και τη σχέση του με τον αντίστοιχο Υπουργό, απαξιώνοντας τελικά την όλη διαδικασία. (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή).

Διαδικτύου ανάβασις του Φίλιππου Συρίγου (στην Ελευθεροτυπία)

Με ένα μέρος της αξιοπιστίας της φαίνεται ότι θα πληρώσει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το θέμα των γεν. γραμματέων των υπουργείων. Γιατί, στο πλαίσιο της νέας αντίληψης περί εξουσίας που προωθεί, κάλεσε τους ενδιαφερόμενους να υποβάλουν βιογραφικά μέσω Internet, γεγονός που ερμηνεύθηκε ως διάθεση επιλογής με αξιοκρατικά κριτήρια, η οποία θα σήμαινε ότι οι θέσεις των γεν. γραμματέων παύουν να είναι πολιτικές.

Πράγματι, όπως λένε οι πληροφορίες, περισσότεροι από 20.000 ενδιαφερόμενοι, προφανώς ποικίλων πολιτικών τοποθετήσεων, έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της κυβέρνησης, με την ελπίδα (αν όχι την πεποίθηση) ότι τα πτυχία και η εμπειρία τους θα αποδεικνύονταν ισχυρότερα των κομματικών ταυτοτήτων.

Οι πιο έμπειροι γύρω από τον ρόλο των γεν. γραμματέων στα υπουργεία, εξεδήλωσαν τις επιφυλάξεις τους από την πρώτη στιγμή, επισημαίνοντας ότι ακόμα και αν οι νέοι γραμματείς δεν κληθούν να παράξουν οι ίδιοι πολιτική, όπως γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι σήμερα, θα πρέπει τουλάχιστον να εκτελούν την πολιτική των υπουργών ή υφυπουργών, με την οποία δεν είναι δυνατόν να είναι αντίθετοι.

Αρα, οι γεν. γραμματείς, όχι μόνο θα πρέπει να είναι ΠΑΣΟΚ, αλλά και του κλίματος της νέας κυβέρνησης και ακόμα περισσότερο του κλίματος του πολιτικού προϊσταμένου του κάθε υπουργείου, ώστε να εξασφαλίζεται η αρμονική μεταξύ τους συνεργασία.

Πως θα μπορούσε, λοιπόν, να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, με αξιοκρατικές και απολίτικες επιλογές μέσω Internet; Την απορία έλυσαν τα σχετικά ρεπορτάζ των κυριακάτικων εφημερίδων, και ειδικότερα της «Κ.Ε.», στην οποία οι ενδιαφερόμενοι διάβασαν τα εξής: «Οι θέσεις αυτές -λένε από το Μαξίμου- είναι πολιτικές. Δεν μπορούμε να πάρουμε έναν ακροδεξιό επειδή έχει φοιτήσει σε καλά πανεπιστήμια και έχει πολλούς τίτλους». Και με βάση τον κοινό νου, ούτε έναν κομμουνιστή ή οπαδό της Ν.Δ... Ετσι δεν είναι;

Και τότε προς τι η ανάβαση στο Internet και η καθυστέρηση τόσο πολλών ημερών; Για να δοθεί πρόσκαιρα η ψευδαίσθηση της αξιοκρατίας, που τώρα θα καταρρεύσει με καθόλου ασήμαντο πολιτικό κόστος για την νέα κυβέρνηση; Ή για να γνωρίσουν καλύτερα, μέσω των βιογραφικών τους οι υπουργοί, τους κομματικούς υποψήφιους, που έτσι κι αλλιώς τους γνώριζαν πάρα πολύ καλά;

Ο Πρωθυπουργός με τις μεγάλες διεθνείς εμπειρίες, μάλλον προσπάθησε να πρωτοτυπήσει με βάση εικόνες του από το εξωτερικό και ειδικότερα τη Σκανδιναβία. Αλλά εδώ δεν είναι καν Βαλκάνια, είναι Ελλάδα, «η χώρα του πράσινου ήλιου, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, της Καλαμαριάς»!

ΥΓ.: Α, και με την ευκαιρία, έχουν περάσει 23 μέρες από τις εκλογές και ο αθλητισμός παραμένει πολιτικά ακέφαλος, χωρίς γεν. γραμματέα και αρμόδιο υφυπουργό. Κι αν όπως λένε τον αναλάβει η Αντζελα, σκέφτεσθε τι θα γινόταν μ' έναν τρα-λα-λα γραμματέα, που θα ήξερε από αθλητισμό όσα η ίδια ή και ακόμα λιγότερα;

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=27/10/2009&s=sta-ghpeda-ths-politikhs

Φιλελευθερισμοί...

* Η απενεχοποίηση της έννοιας του φιλελευθερισμού και το πάντρεμα της με τη σοσιαλδημοκρατία είναι στοιχήματα που αν κερδηθούν από το ΠΑΣΟΚ, τότε ως χώρα θα έχουμε κάνει αρκετά βήματα μπροστά. Οι αντιδράσεις που ήδη αρχίζουν να ακούγονται από το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» εναντίον των αλλαγών που επιχειρεί να προωθήσει ο Παπανδρέου αποτελούν απλά την έναρξη μιας ιδιότυπιας μονομαχίας με τεράστια σημασία όχι μόνο για την ίδια την κυβέρνηση αλλά και ευρύτερα για το σύνολο της κοινωνίας. (stel)

Φιλελευθερισμοί..., του Θανάση Τεγόπουλου (στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)

Αρθρο του εκδότη της «Ε» και της «Κ.Ε.», Θανάση Τεγόπουλου, για τον πολιτικό φιλελευθερισμό του ΠΑΣΟΚ, τον ψευδεπίγραφο οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και το πρόσχημα του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» της Ν.Δ.

Από τον τρομονόμο και τον περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ώς την κατασταλτική νομοθετική ορμή της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή. Με την ενυπόγραφη άρνηση της θρησκευτικής ελευθερίας στα χριστοδουλικά δημοψηφίσματα και από τους δύο. Ο προσχηματικός νεολογισμός του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» αναζητεί πολιτικό στίγμα, που δεν έχει η Ν.Δ. ούτε στην ιστορία της ούτε στη λαϊκή της βάση.

Αποφεύγει το ΠΑΣΟΚ τον όρο και για έναν άλλο λόγο. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός θεωρείται αντίθετος με το σοσιαλισμό, που το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου φέρει στον τίτλο του. Είναι αντίθετος με τον αυταρχικό ή δικτατορικό σοσιαλισμό (που, κατά τον Νόαμ Τσόμσκι και όχι μόνο, δεν είναι σοσιαλισμός). Είναι όμως συμβατός με το δημοκρατικό σοσιαλισμό. Οχι απλώς συμβατός. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός είναι προϋπόθεση της σοσιαλδημοκρατίας.

Ο σημερινός πρωθυπουργός και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, είναι πολιτικά φιλελεύθερος. Αν και αυτή η ιδεολογία δεν εκφράζεται στον τίτλο του κόμματος, συνάγεται, ωστόσο, από λέξεις, τις έννοιες, τα συνθήματα της νέας κυβέρνησης. «Πρώτα ο πολίτης» είναι πολιτικά φιλελεύθερη έννοια. Τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς -όπως τη λένε στο ΠΑΣΟΚ- προτιμούν να μιλάνε για «το λαό», με ταξικό, κάποτε, προσδιορισμό: «τους εργαζόμενους». Το «λαό» προτιμούσε και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ιδίως όταν τον χρειαζόταν. «Ο λαός είναι πάνω από τους θεσμούς».

Τίτλοι Υπουργείων, όπως τους έθεσε ο Γιώργος Παπανδρέου, είναι χαρακτηριστικοί: «Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη» αντί υπουργείο Δημόσιας Τάξης (μόνο που άλλαξε ο τίτλος, όχι ο προηγούμενος υπουργός του ΠΑΣΟΚ). Υπουργείο «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», προστέθηκε στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Δεν είναι, όμως, μόνο οι μετονομασίες των υπουργείων. Είναι και ο λόγος του Γιώργου Παπανδρέου. Η φράση του για τους «αντεξουσιαστές στην εξουσία» (αντί του «λαού στην εξουσία» του πατέρα του) -πέρα από την προφανή αντίφαση, που έδωσε λαβή σε εύστοχη πολιτική σάτιρα- εκφράζει, με υπερβολή, φυσικά, το δόγμα του πολιτικού φιλελευθερισμού.

Όπως έλεγε ο Μπέρτραντ Ράσελ, πριν από 70 περίπου χρόνια, οι φιλελεύθεροι ιστορικά αντιμάχονταν την εξουσία και διατηρούν κάτι από την αντίθεσή τους και όταν την αναλαμβάνουν. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει δώσει δείγματα γραφής πολιτικού φιλελευθερισμού. Από την Καραχασάν και την προστασία των μειονοτήτων ώς την παρεξήγηση -που διορθώθηκε- με την πρόσληψη των νεοφιλελεύθερων στο ψηφοδέλτιο της Επικρατείας το 2004. Από τη φιλειρηνική αλλά αντιδημοκρατική υποστήριξη του σχεδίου Ανάν, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης (για λόγους διπλωματικούς και προσωπικούς -είχε πολύ εκτεθεί ως υπουργός των Εξωτερικών προκειμένου να επιτύχει την είσοδο της Κύπρου στην Ε.Ε. χωρίς επίλυση του Κυπριακού), τώρα, ως πρωθυπουργός, στην κυπριακή Βουλή αναφέρθηκε στη λαϊκή πλειοψηφία, χωρίς την οποία καμία ομοσπονδία, διζωνική ή άλλη, δεν μπορεί να κυβερνηθεί δημοκρατικά.

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός είναι σήμερα καθεστώς. Καθιερώνεται από το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τον ΟΗΕ. Το Κράτος Δικαίου, όπως έλεγε ο Maurice Duverger -και το έχουμε συχνά επαναλάβει- δεν είναι κράτος οποιουδήποτε δικαίου. Είναι το κράτος των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Μεταξύ των οποίων και το τεκμήριο αθωότητας. Παντού, και στα Εξάρχεια. Θυμηθείτε το, κύριε υπουργέ της Προστασίας του Πολίτη.

Η ισότητα είναι αξίωμα του πολιτικού φιλελευθερισμού. Η κοινωνική ισότητα, όσο μπορεί να επιτευχθεί, με τη φορολογική δικαιοσύνη, το εργατικό δίκαιο, το διάλογο, τη συναίνεση, την επιείκεια, την προστασία των ασθενέστερων, την αλληλεγγύη, προϋποτίθεται στο δημοκρατικό σοσιαλισμό.

Στις λέξεις, στις φράσεις, στα συνθήματα, στους τίτλους των υπουργείων, το ΠΑΣΟΚ πρεσβεύει την ελευθερία και την ισότητα, την πολιτική και κοινωνική. Από τις λέξεις, όμως, ώς τα πράγματα ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος. Αν δεν τον ακολουθήσει θα θυμηθούμε πάλι τον Τζορτζ Οργουελ...

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=25/10/2009&s=gnwmes

Το «λιμάνι της αγωνίας»

* Τρεις παρατηρήσεις όσον αφορά στο θέμα της παρατεταμένης απεργίας των λιμενεργατών του Πειραιά, που καλείται να διαχειρισθεί η νέα κυβέρνηση. Πρώτον, ότι ο άτυπος κανόνας ορίζει ότι την επαύριο εκλογών κάθε απεργιακή κινητοποίηση πρέπει αυτομάτως να λήγει ως ένδειξη σεβασμού στη νωπή λαϊκή εντολή και για να δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος στη νέα κυβέρνηση να εξετάσει το κάθε θέμα. Δεύτερον, ότι η προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ να επανεξετάσει τη συμφωνία με τους Κινέζους πρέπει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τηρηθεί. Και τρίτον, μετά από τόση Siemens, Βατοπέδι αλλά και βαρετής προεκλογικής περιόδου, επιτέλους ασχολούμαστε με ένα θέμα πραγματικής πολιτικής. (stel)

Το «λιμάνι της αγωνίας», του Aντώνη Kαρκαγιάννη (στην Καθημερινή)

Η νέα κυβέρνηση αντιμετωπίζει την πρώτη και μάλλον απροσδόκητη δοκιμασία, αλλά και την πρώτη ευκαιρία να αποσαφηνίσει τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύει να διαχειριστεί τις υποθέσεις του κράτους γενικά και τις σχέσεις του τελευταίου με την κοινωνία: είναι η απεργία στο λιμάνι του Πειραιά, από την οποία ταλαιπωρείται μεγάλο μέρος της αγοράς και της κοινωνίας.

Δεν θα αξιολογήσουμε την ίδια την απεργία, αν οι απεργοί έχουν δίκαιο ή άδικο. Ούτε είναι αυτό η ουσία του προβλήματος. Παλαιότερα είχαν δημοσιευθεί διάφορα στοιχεία που αποκάλυπταν ότι στο λιμάνι του Πειραιά, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, είχε από χρόνια διαμορφωθεί εργασιακό καθεστώς που θα μπορούσε να ονομαστεί «συντεχνιακή φεουδαρχία». Με προνόμια, με συντεχνιακή κατοχύρωση των προνομίων, με αποδοχές πολύ υψηλότερες του μέσου εθνικού όρου και με συνθήκες εργασίας με ανελεύθερους καταναγκασμούς και μαφιόζικες μεθόδους. Οχι από την πλευρά της εργοδοσίας που είναι ο κρατικός ΟΛΠ, αλλά από την πλευρά συνδικαλιστικών οργανώσεων... με τη συνεργασία και τη συνενοχή της εργοδοσίας (του κρατικού και κομματικού ΟΛΠ). Ηταν ένα υπόδειγμα συνεργασίας και συνενοχής κομματικού κράτους, συνδικάτων και συντεχνιών, αυτού του εκρηκτικού μείγματος το οποίο, σε μικρή ή μεγάλη έκταση το συναντάμε σε όλους τους εργασιακούς χώρους. Αυτή είναι η κυρίαρχη πλέον σχέση του κράτους με την κοινωνία της εργασίας. Κάτω από αυτό το εργασιακό καθεστώς το πρώτο λιμάνι της χώρας, ο Πειραιάς, καθηλώθηκε στην καθυστέρηση και στη χαμηλή απόδοση. Είναι καιρός πια να ερευνήσουμε και να σκεφθούμε αν αυτή η σχέση κράτους (κομματικού) και κοινωνίας της εργασίας εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων μισθωτών (της μισθωτής εργασίας) ή αν αντιθέτως τα αντιστρατεύεται, καθηλώνοντας όλη τη χώρα στην καθυστέρηση.

Η δεύτερη αποσαφήνιση που περιμένουμε από την πλευρά της νέας κυβέρνησης είναι πιο σημαντική και άμεση. Η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε συνάψει σύμβαση εκχώρησης δικαιωμάτων σε μια ξένη (πολυεθνική) και εξειδικευμένη εταιρεία. Κατά τη γνώμη μου η σύμβαση είναι συμφέρουσα για την ανάπτυξη του λιμανιού, αλλά ας μη σταθούμε σε αυτό, υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις. Σημασία έχει ότι η σύμβαση πέρασε από τη Βουλή και εγκρίθηκε. Το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση την καταψήφισε και δεσμεύθηκε ότι θα την επαναδιαπραγματευθεί. Πολύ καλά!

Το ερώτημα που προβάλλεται τώρα: η επαναδιαπραγμάτευση θα φθάσει ώς την κατάργηση της σύμβασης στο σύνολό της; Αν συμβεί κάτι τέτοιο ή αν τα πράγματα μεθοδευτούν σε αυτό το αποτέλεσμα θα διακηρύξουμε σε όλο τον κόσμο, στο εσωτερικό και κυρίως στο εξωτερικό, ότι το κράτος μας είναι αναξιόπιστο, δεν τιμά την υπογραφή του, ότι δεν έχει συνέχεια και κανένας δεν θα θελήσει να συνεργαστεί μαζί του, όταν οι όροι της συνεργασίας είναι τόσο επισφαλείς. Σε εποχή που η χώρα έχει άμεση ανάγκη εξωστρεφούς γενικής συμπεριφοράς, χωρίς μεσαιωνικά φεουδαρχικά βαρίδια. Αν νομίζει ότι υπάρχουν σημεία της σύμβασης που πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί ας τα ορίσει, αποσαφηνίζοντας ταυτόχρονα μέχρι πού μπορεί να φτάσει η επαναδιαπραγμάτευση χωρίς να θίξει την αξιοπιστία του κράτους. Θα είναι ταυτόχρονα ένα μήνυμα από το οποίο έχει ανάγκη η χώρα, τόσο στο εσωτερικό όσο και στις σχέσεις της με τον έξω κόσμο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_52_13/10/2009_333075

Συνεργασία, αλλά με συμφωνία σε θέσεις

* Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ προς στέλεχος των Οικολόγων για ανάληψη του υφυπουργείου Περιβάλλοντος ήταν πρόχειρη και κυρίως επικοινωνιακού χαρακτήρα και ευλόγως απορρίφθηκε. Είναι θετικό ότι κανείς δεν έδωσε συνέχεια στο θέμα και σίγουρα δεν διατάραξε τις όποιες προοπτικές σχέσεων μεταξύ των 2 κομμάτων. Αυτό που θεωρώ ότι πρέπει να γίνει είναι να δημιουργηθεί ένας σταθερός δίαυλος επικοινωνίας και διαβούλευσης (σε όποιο επίπεδο) μεταξύ ΠΑΣΟΚ, Οικολόγων και ίσως ΣΥΡΙΖΑ που θα τους φέρνει πιο κοντά και θα στρώνει το έδαφος για ουσιαστικές κυβερνητικές συνεργασίες στο μέλλον. Με τη φόρα που έχει πάρει ο Παπανδρέου, ελπίζω κάποια στιγμή θα το πετάξει κι αυτό... (stel)

Συνεργασία, αλλά με συμφωνία σε θέσεις, του Νίκου Χρυσόγελου (στα ΝΕΑ)

Τις τελευταίες μέρες γίνεται συζήτηση για την άρνηση των «οικολόγων-πράσινων» (ΟΠ) να αναλάβουν θέση ευθύνης στη νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Κατανοούμε ότι εγείρονται ερωτηματικά στην κοινωνία αλλά και στους πολίτες που μας εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους, κυρίως ως προς τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις για συνεργασίες. Πολύ περισσότερο αφού δημιουργείται «υπουργείο περιβάλλοντος και κλιματικής αλλαγής», κάτι που πρώτοι οι ΟΠ διεκδίκησαν.

Χρειάζεται να επισημάνουμε ότι η πρόταση που έγινε από την πλευρά του σημερινού πρωθυπουργού αφορούσε την ανάληψη θέσης υφυπουργού περιβάλλοντος με αρμοδιότητες τα νερά, το χωροταξικό και τα δάση. Δεν είναι ακόμα σαφές αν αφορούσε πρόσωπα που θα «μετεγγράφονταν» από τους ΟΠ σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ή αφορούσε μια συνεργασία μεταξύ δυο κομμάτων.

Μια τέτοια συνεργασία προφανώς έπρεπε να βασιστεί σε διάλογο μεταξύ των δυο συνεργαζόμενων κομμάτων, δεν μπορούσε να είναι συμμετοχή «εν λευκώ» σε μια κυβέρνηση χωρίς να ξέρουμε ποια πολιτική θα ακολουθήσει αυτή. Η απάντηση για συμμετοχή στην κυβέρνηση έπρεπε να δοθεί μέσα σε λίγες ώρες. Ήταν τελικά αρνητική κάτω από τις προϋποθέσεις που έγινε.

Η συμμετοχή των ΟΠ σε μια κυβέρνηση δεν μπορεί να προηγηθεί του προγραμματικού διαλόγου.

Σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα όπου ένα πράσινο κόμμα συμμετέχει σε κυβέρνηση άλλου κόμματος προηγούνται διαπραγματεύσεις για το πρόγραμμα που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση συνεργασίας.

Οι προτεραιότητές μας είναι ξεκάθαρες: αφορούν τη διαφάνεια, έναν δημοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης, την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος, τη δημιουργία νέων πράσινων θέσεων εργασίας και την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου.

Συγκεκριμένα παραδείγματα:

- Θέματα διαφάνειας: Ζητάμε τον εντοπισμό των κρατικών και πολιτικών στελεχών καθώς και των κομμάτων που πήραν τα 100.000.000 ευρώ από τη «ζίμενς». Ζητάμε να επιστρέψουν τα χρήματα εκεί από όπου εκλάπησαν, στα δημόσια ταμεία.

- Θέματα ενεργειακού σχεδιασμού: Να στραφούμε στην απεξάρτηση από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο. Να μη συνεχιστεί η επένδυση από τη χώρα μας σε νέες λιγνιτικές μονάδες.

- Θέματα νερού: Να σταματήσουν τα έργα εκτροπής του Αχελώου. Εξυγίανση των ρυπασμένων υπόγειων νερών στη Βοιωτία (Ασωπός). Να ισχύσει η υποχρέωση «ο ρυπαίνων καταβάλλει το κόστος αποκατάστασης του περιβάλλοντος».

- Θέματα δασών: Να προχωρήσει το δασολόγιο με βάση τις διατάξεις του συντάγματος και να υπάρξει ολοκληρωμένη δασική πολιτική.

Θα δεσμευόταν η κυβέρνηση σε μια τέτοια κατεύθυνση; Δεν το ξέρουμε καν.

Εμείς δεσμευόμαστε στους πολίτες να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για να προωθηθούν αλλαγές στις πολιτικές και να λυθούν προβλήματα, χωρίς να διστάσουμε να στηρίξουμε την κυβέρνηση σε πρωτοβουλίες που είναι προς μια τέτοια κατεύθυνση. Παράλληλα, δεν απεμπολούμε το δικαίωμά μας να ασκούμε κριτική σε πολιτικές και πράξεις που είναι προς λάθος κατεύθυνση.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&la=1&ct=8&artid=4540428

Αλλαγή πεδίου

* Ψηφίσαμε δεν ψηφίσαμε ΠΑΣΟΚ, νομίζω πρέπει, όλοι, να παραδεχτούμε πως είναι η πρώτη φορά που ένα κόμμα που έρχεται στην εξουσία καλλιεργεί μεγαλύτερες προσδοκίες μετεκλογικά από εκείνες που υποσχόταν προεκλογικά! Και αυτό από μόνο του είναι, τουλάχιστον, αξιοσημείωτο... (stel)

Αλλαγή πεδίου, του Κώστα Καλλίτση (στην Καθημερινή)

Kάτι αλλάζει στην πολιτική συμπεριφορά μας. Τα αποτελέσματα των εκλογών, κυρίως η αθρόα μετακίνηση του 8% των ψηφοφόρων της Ν.Δ. προς το ΠΑΣΟΚ, δείχνουν ότι οι «κομματικοί στρατοί» μειώνονται, ο λεγόμενος «μεσαίος χώρος» αποκτά συνείδηση της δύναμής του, ενισχύει την αυτονομία του. Επίσης ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η μετριοπαθής αντίδραση των οπαδών του ΠΑΣΟΚ. Οχι μόνον δεν σημειώθηκαν έξαλλοι πανηγυρισμοί και τα συμπαρομαρτούντα, αλλά αντιθέτως, η πολύ μεγάλη νίκη του κ. Γ. Παπανδρέου έγινε δεκτή με εξίσου μεγάλη αυτοσυγκράτηση. Σημαντική, τέλος, αλλαγή συμπεριφοράς σηματοδοτούν οι θετικές αντιδράσεις της πλειονότητας των πολιτών (ανεξαρτήτως της κομματικής προτίμησής τους) στις πρώτες κινήσεις του νέου πρωθυπουργού. Η προσδοκία ότι θα προσπαθήσει με σοβαρότητα να βγάλει τον τόπο από το τέλμα και η πεποίθηση ότι σε αυτήν την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς, είναι διάχυτες. Ισως η κρίση λειτουργεί παιδευτικά. Η κρισιμότητα της κατάστασης γίνεται συνείδηση που επιβάλλει σύνεση στους «νικητές». Η μεγάλη διάψευση των ελπίδων του 2004 καθιστά περισσότερο πραγματιστές τους «ηττημένους». Η ιδέα της εθνικής ανασύνταξης, κερδίζει έδαφος -αυτό είναι το αισιόδοξο μήνυμα. Επέδρασαν και ορισμένες «άνωθεν» αλλαγές.

Ο κ. Καραμανλής, καθ’ οδόν προς την παράδοση της κυβερνητικής εξουσίας, υπογράμμιζε πλευρές της οξύτατης κρίσης - κυρίως της οικονομικής αλλ’ όχι μόνον. Απερχόμενος, λοιπόν, πήρε μαζί του τις τελευταίες ψευδαισθήσεις ότι ίσως τα πράγματα να είναι εύκολα και, απλώς, κάποιες κασσάνδρες υπερτονίζουν τις δυσκολίες.

Ο κ. Παπανδρέου, εξάλλου, στη (δύσκολη...) διαδρομή του προς την πρωθυπουργία, ποτέ δεν έδειξε να «διψά» για εξουσία, αντιθέτως είχε την αύρα ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει την κυβερνητική πρόκληση (όχι ως το λάφυρο του νικητή αλλά) ως ευθύνη απέναντι στους πολίτες. Αυτό αποτέλεσε μία σημαντική ανατροπή συγκριτικά με την αμέσως προηγούμενη κατάσταση. Καθοριστική ωστόσο, ίσως αποδειχθεί η επίδραση της νέας θεματολογίας που έθεσε, με την οποία «προσγειώνει» το μείζον διακύβευμα της κοινωνικής προόδου στο πεδίο της καθημερινής ζωής και δράσης. Στην παρθενική ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, ακούσαμε τον πρωθυπουργό να μιλά συγκεκριμένα για αποκατάσταση της αξιοπρέπειας στις σχέσεις πολίτη-κράτους, πάταξη της εκτεταμένης διαφθοράς, για διάφανη και χρηστή διαχείριση του ευρώ του πολίτη και για πράσινη ανάπτυξη, για αναδιανομή, αξιοκρατία, μόρφωση, για τη διαρκή επιδίωξη καινοτομίας σε οργάνωση και σε πολιτικές του κράτους, για αναβάθμιση των θεσμών, νομιμότητα και ισονομία. Είναι η θεματολογία της νέας εποχής. Προφανώς, οι απαντήσεις που θα δοθούν σε αυτήν ούτε ταυτόσημες θα είναι ούτε δεδομένες. Θα κρίνονται από την έκβαση των πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων που βρίσκονται μπροστά μας. Βέβαιον είναι, πάντως, ότι η νέα θεματολογία επαναπροσδιορίζει το πεδίο των συγκρούσεων, το ωθεί βίαια από τις 10ετίες του περασμένου στα σύγχρονα δεδομένα του 21ου αιώνα. Αν ο κ. Παπανδρέου καταφέρει, αυτή η ατζέντα να αφομοιωθεί από τα στελέχη του, μένει να φανεί. Αν, πάλι, η αντιπολίτευση επιλέγει να απαντήσει με κορόνες του τύπου «Καταργούν το υπουργείο, σώστε τη Μακεδονία μας!» και άλλα συναφή, ε, απλώς δείχνει πόσο αυτοκαταστροφική μπορεί να γίνει, πόσο κινδυνεύει να χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της και πόσο μεγάλη άγνοια αυτού του κινδύνου έχει.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_11/10/2009_332963

Εξ όνυχος τον λέοντα

* Τα πρώτα δείγματα γραφής της κυβέρνησης όσον αφορά στη σύνθεση και τη διάρθρωση των υπουργείων δεν είναι άσχημα. Λογικές συγχωνεύσεις υπουργείων και ακόμα πιο λογικές καταργήσεις άλλων, ενώ για τα πρόσωπα και την αποτελεσματικότητα τους ας κάνουμε λίγη υπομονή. Αν φυσικά θέλει κανείς να γκρινιάξει, λόγος πάντα μπορεί να βρεθεί. Αντιγράφω από την ανακοίνωση του Συνασπισμού: «Η ομιλία του κ. Παπανδρέου στο σημερινό Υπουργικό Συμβούλιο, είναι ελάχιστα διαφωτιστική σχετικά με τις προθέσεις και το σχέδιο πάνω στο οποίο θα κινηθεί η νέα κυβέρνηση. Η επτασέλιδη ομιλία του δεν έχει έστω και την παραμικρή αναφορά στην οικονομική κρίση, που αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο κοινωνικό πρόβλημα. Μπορεί ο κ. Παπανδρέου να απέφυγε και σήμερα να ξεκαθαρίσει αν στο επίκεντρο του κυβερνητικού ενδιαφέροντος βρίσκονται οι κοινωνικές ανάγκες, ή τα κέρδη των οικονομικά ισχυρών. Αλλά το ερώτημα αυτό θα τεθεί πολύ σύντομα από την κοινωνία, που σήμερα βρίσκεται σε πραγματικά δύσκολη θέση. Και τότε η ηθελημένη ασάφεια δεν θα συνιστά επαρκή απάντηση». Βέβαια, θα μου πείτε, όταν έχεις μάθει στην εύκολη κριτική και τη γκρίνια είναι δύσκολο να το γυρίσεις ξαφνικά... Οι περήφανοι Συριζαίοι φίλοι μου τί έχουν να πουν; (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη, επίσης από την Καθημερινή).

Εξ όνυχος τον λέοντα, του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

Tις δύο τελευταίες μέρες ακούγονται για το νέο υπουργικό συμβούλιο τα μύρια όσα και τα ακριβώς αντίθετά τους. Για κάθε υπουργό κυκλοφορούν στα δημοσιογραφικά γραφεία τρία πράγματα: «Είναι εξαιρετικός και θα προσφέρει», «είναι κακός και θα γίνει επικίνδυνος», «είναι ουδέτερος, δεν θα προσθέσει και δεν θα αφαιρέσει τίποτε».

Η αλήθεια είναι ότι οι κρίσεις είναι υποκειμενικές και θα ελεγχθούν για την αλήθεια τους στο μέλλον. Ομως, τώρα, είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να μιλήσει κανείς για την μελλοντική απόδοση του νέου υπουργικού συμβουλίου. Οποιοσδήποτε έχει ασχοληθεί με διοίκηση ξέρει ότι μια ομάδα ανθρώπων είναι ένα χαοτικό σύστημα: μπορεί κάποιος να επιλέξει τους καλύτερους, αλλά να μη δέσει η χημεία και να αποτύχει η ομάδα. Μπορεί να διαλέξει μέτριους και να υπάρξει ομαδική δουλειά και, τελικά, μια ανέλπιστη επιτυχία. Αλλες φορές το πέταγμα μιας πεταλούδας σε ένα υπουργείο μπορεί να δημιουργήσει θύελλα δύο χρόνια αργότερα (π.χ. Βατοπέδι). Επομένως, κανείς δεν μπορεί να πει αντικειμενικά αν έχουμε ένα «καλό» ή ένα «κακό υπουργικό συμβούλιο». Αυτό που μπορεί (αντικειμενικά πάντα) κάποιος να πει είναι ότι έχουμε ένα «μικρό υπουργικό συμβούλιο». Από 49 υπουργούς (συν τους εκατοντάδες παρατρεχάμενους) έχουμε 37 υπουργούς (και καλά είναι να τους ελέγχουμε διαρκώς για τον αριθμό των παρατρεχάμενων που έχουν).

Κάποιοι είπαν ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα θα μπορούσε να είναι και μικρότερο. Να συμφωνήσουμε ότι ο στόχος κάθε οραματιστή πολίτη είναι μια κοινωνία με μηδενικό αριθμό υπουργών. Ολοι πρέπει να ονειρευόμαστε μια τέτοια κοινωνία, αλλά προς το παρόν πρέπει να κάνουμε συγκρίσεις στο επίπεδο του πραγματικού. Πολλοί υποσχέθηκαν μικρότερο υπουργικό συμβούλιο, αλλά τώρα το έχουμε.

Δεύτερον: πολλοί υποσχέθηκαν μικρότερο κράτος, αλλά δεν τόλμησαν –έστω, για ένα συμβολικό γινάτι!– να καταργήσουν δύο άδεια κελύφη διοικητικών μηχανισμών, κατ’ ευφημισμόν «υπουργείων». Μιλάμε για τα «υπουργεία» Μακεδονίας - Θράκης και Αιγαίου. Αυτά δεν είχαν καμία αρμοδιότητα· χρησίμευαν μόνο να λένε κάποιοι πικραμένοι Βορειοελλαδίτες ή νησιώτες βουλευτές ότι έγιναν υπουργοί και χρησιμοποιούνταν μόνο σαν Ντίσνεϊλαντ για διαδηλώσεις: αντί να κάνουν την επανάσταση οι πικραμένοι της Βορείου Ελλάδος στην Αθήνα, εκτονώνονταν έξω από το ΥΜΑΘ και ξεμπερδεύαμε όλοι.

Να συμφωνήσουμε ότι δεν έγινε κανένα φιλελεύθερο θαύμα ούτε η συμβολή του κράτους στο ΑΕΠ θα μειωθεί σημαντικά με την κατάργηση αυτών των δύο «υπουργείων». Θα πρέπει όμως να συμφωνήσουμε ότι πολλοί υποσχέθηκαν την κατάργηση, αλλά τώρα γίνεται. Εξαφανίστηκε ένας αναχρονισμός της ελληνικής πολιτείας και όχι χωρίς πολιτικό κόστος. Πολλοί συντοπίτες μου Μακεδόνες, ήθελαν το «υπουργείο» τους· έστω για διακοσμητικούς λόγους.

Η αλήθεια είναι ότι με τους πολιτικούς έχουμε καεί πολλάκις στον χυλό και πράττουμε πολύ σωστά τώρα να φυσάμε το γιαούρτι. Η αλήθεια επίσης είναι ότι το ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα και η κατάργηση χρόνιων κυβερνητικών αναχρονισμών είναι σταγόνα στον ωκεανό των προβλημάτων που έχει η χώρα. Εξίσου αλήθεια όμως είναι το γεγονός ότι σ’ αυτή την πρώτη φάση οι υποσχέσεις γίνονται πραγματικότητα. Εστω στα ελάσσονα ζητήματα – όπως είναι η κατάργηση δύο υπουργείων. Αλλά πάλι... Αν ήταν τόσο ελάσσονα, γιατί δεν είχαν γίνει πράξη μέχρι σήμερα;

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_08/10/2009_1290041

Υπάρχει ελληνικό μοντέλο;

* Το ΠΑΣΟΚ ξανά κυβέρνηση λοιπόν και ας ελπίσουμε ότι θα καταφέρει να βάλει σε κάποια τάξη τα αμέτρητα προβλήματα της χώρας. Ο εκλογικός θρίαμβος και η ευρεία πλειοψηφία, όμως, πρέπει να ξεχαστούν γρήγορα γιατί η πίστωση χρόνου θα είναι μικρή και οι πολίτες περιμένουν άμεσα αποτελέσματα. Ο Φοίβος Καρζής πάει την ανάλυση του ένα βήμα παραπάνω τονίζοντας τη μεγάλη πρόκληση της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου να δώσει μία άλλη προοπτική στον ευρύτερο σοσιαλδημοκρατικό χώρο της Ευρώπης. Τί να πω, μακάρι... (stel)

Υπάρχει ελληνικό μοντέλο; του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/)

Mερικές φορές η ζωή απλοποιεί τα πράγματα, αίρει τα αδιέξοδα και επιβάλλει τη δυναμική της. Οι πολίτες στις εκλογές δεν κάνουν θεωρία. Κρίνουν τη διακυβέρνηση και ζητάνε λύσεις. Η ψήφος δεν είναι πάνελ, η κάλπη δεν είναι τηλεόραση, η επιλογή δεν είναι “κουβέντα να γίνεται”, η συγκυρία αποφασίζει για τις προτεραιότητες. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι απλώς πρωθυπουργός. Έχει λευκή πολιτική επιταγή – ισχυρότερη κι από εκείνη που είχε ο κ. Καραμανλής το 2004, ισχυρότερη κι από εκείνη που ο ίδιος ζήτησε σε αυτές τις εκλογές. Η ένταση της εντολής και η έκταση της ήττας του αντιπάλου είναι τέτοιες που τον αφήνουν μόνο στο κέντρο του παιχνιδιού.

Οι πολίτες δεν αποφάσισαν απλώς ότι πρέπει να έχει μια ευκαιρία να εφαρμόσει την πολιτική του πρόταση. Αποφάσισαν ότι πρέπει να το κάνει χωρίς την παραμικρή αναστολή, μέσα ή έξω από το κόμμα του. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά οι προσωπικές του αποφάσεις, που θα κριθούν από την έκβασή τους. Δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη τροχοπέδη, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη δικαιολογία. Δεν θα αναμετρηθεί με κανέναν, εκτός από το μέλλον που θα δημιουργήσει.

Ο κ. Παπανδρέου είναι, λοιπόν, πρωθυπουργός της χώρας. Ποιούς θα κάνει υπουργούς; Ποιούς θα αφήσει και με ποιούς θα κινηθεί; Πώς θα προχωρήσει τώρα η Νέα Δημοκρατία; Πώς θα λύσει το ζήτημα της ηγεσίας; Όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα, φαντάζομαι θα αναλυθούν εν εκτάσει, αλλά τελικά είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ο κ. Παπανδρέου είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά επιτρέψτε μου μια οπτική από την οποία κι αυτό ακόμη είναι δευτερεύον. Γιατί;

Πέρα από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, πέρα από πρωθυπουργός μιας μικρής χώρας, ο κ. Παπανδρέου είναι και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Είναι δηλαδή ο πολιτικός που πρέπει να δώσει όχι μόνο στη θεωρία αλλά τώρα και στην πράξη το στίγμα της κεντροαριστερής ευρωπαϊκής πρότασης εξουσίας. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία είναι ηττημένη και καθημαγμένη. Δεν έχει την εξουσία σε καμμία από τις μεγάλες χώρες που καθορίζουν την τύχη της Ευρώπης, δεν έχει κεντρική ιδέα, δεν έχει πρότυπο διακυβέρνησης. Έχει συντριβεί στο Βορρά και βρίσκεται σε πολιτική αμηχανία, δίνοντας μάχη οπισθοφυλακών, όπου επιβιώνει στο Νότο.

Και, τώρα, σε μια διαφορετική δυναμική, χωρίς ένα διεθνές ή ευρωπαϊκό ρεύμα να το σπρώχνει, όπως συνέβαινε το 80 ή το 96, το ισχυρότερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της ηπείρου, το ΠΑΣΟΚ, έρχεται στην εξουσία με εκκωφαντική εντολή να εφαρμόσει το μόνο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση εναλλακτικό στα δύο μοντέλα (άκρα αντίθετα αλλά πάντοτε συντηρητικής προέλευσης) που προτείνουν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί. Η Ελλάδα γίνεται τα επόμενα χρόνια ένα πολιτικό εργαστήριο όπου θα δοκιμαστεί αν υπάρχει -συγχωρήστε το νεολογισμό- τρίτος δρόμος μετά τον Τρίτο Δρόμο.

Κι από αυτή την άποψη ό,τι θα συμβεί εδώ, στη μικροκλίμακά μας, το επόμενο διάστημα έχει μια σημασία που υπερβαίνει κατά πολύ το περιορισμένο ειδικό βάρος μιας μικρής χώρας του ευρωπαϊκού νότου. Και είναι η πρώτη φορά εδώ και μία δεκαετία που η χώρα επιστρέφει, με αυτό τον τρόπο, στο επίκεντρο συνολικότερων διεθνών εξελίξεων. Όποτε η Ελλάδα πέτυχε κάτι σημαντικό ήταν επειδή κοίταξε προς τα έξω κι απέρριψε την εσωστρέφεια. Μετά από πολύ καιρό, στη χώρα συμβαίνει κάτι που μπορεί να ξεπερνάει τα σύνορά της.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=853:2009-10-05-07-11-55&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

Ανησυχίες

του Ανδρέα Παππά (στην Athens Voice)

* Το επιχείρημα «ψηφίζω ΠΑΣΟΚ γιατί πρέπει οπωσδήποτε να φύγουν οι άλλοι» είναι πολύ φτωχό όταν το ΠΑΣΟΚ είναι τόσο αδύναμο. Αλλά, ναι, οι άλλοι πρέπει να φύγουν... (stel - το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Έγραφα εδώ πριν από δύο εβδομάδες: «Θα τα καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να κάνει τουλάχιστον κάτι καλύτερο από τη Νέα Δημοκρατία; Το εύχομαι και το ελπίζω. Πώς, όμως, και να μην ανησυχείς όταν ακούς στελέχη του να μιλούν για επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ ή της Ολυμπιακής…»;

Έκτοτε στη σαφώς διαφαινόμενη νίκη του ΠΑΣΟΚ προστέθηκε η σχεδόν βεβαιότητα για την αυτοδυναμία. Νομίζω, όμως, ότι και οι λόγοι για ανησυχία κάθε άλλο παρά εξέλιπαν. Ιδιαίτερα, αν δεν είναι κανείς από εκείνους που σπεύδουν να στοιχηθούν με την (εκάστοτε) επερχόμενη «κατάσταση», αλλά επιμένουν να διατηρούν νηφάλια, όσο και κριτική –θέλω να πιστεύω– ματιά στα πράγματα, ακόμα και όταν όλα σχεδόν τα ΜΜΕ χτυπάνε εκκωφαντικά τα τύμπανά τους στο ρυθμό του επελαύνοντος παπανδρεϊσμού τρίτης γενιάς, τον οποίο πριν από λίγους μήνες τα ίδια λοιδωρούσαν.

Ανησυχώ, λοιπόν, σοβαρά:

Επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου δεν με πείθει ότι είναι σε θέση να διαχειριστεί μια τόσο δύσκολη οικονομική πραγματικότητα σαν αυτή που τον περιμένει. Τα περί «Δανίας του Νότου», «πράσινης ανάπτυξης» και Καταλανού πολεοδόμου ο οποίος συμφώνησε τηλεφωνικά (!) να «φτιάξει την Αθήνα», είναι τόσο ελαφρά που κατά βάθος δεν πείθουν, νομίζω, ούτε τους πιο σταθερούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Όσο για την απάντηση στο ερώτημα «πού θα βρεθούν τα λεφτά» για να γίνουν όσα επαγγέλλεται το ΠΑΣΟΚ, επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι παραμένει εξαιρετικά, μα εξαιρετικά, αόριστη.

Επειδή αρκετοί από τους πιο ικανούς, εχέφρονες και πολιτικά έμπειρους ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ έχουν εξοβελιστεί από τα ψηφοδέλτια και ωθούνται (προσοχή: το ρήμα ωθώ είναι μεταβατικό· ο Α ωθεί τον Β), αργά αλλά σταθερά, εκτός πολιτικής σκηνής. Χαρακτηριστικότερο και πιο κραυγαλέο παράδειγμα αυτό του Κώστα Σημίτη, του οποίου η πείρα, η γνώση και η σύνεση φαίνεται ότι «περισσεύουν» στον Γιώργο Παπανδρέου. Πώς να χωρέσει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας ο πρώην πρωθυπουργός, όταν πρέπει να αξιοποιηθούν πολιτικοί και επιστημονικοί ογκόλιθοι του μεγέθους της κας Έλενας Παναρίτη και της κας Μάγιας Τσόκλη;

Επειδή στελέχη όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Νίκος Χριστοδουλάκης, ο Χρήστος Βερελής, ο Γιώργος Πασχαλίδης και άλλοι δεν θα είναι στη νέα Βουλή. Τη θέση τους θα κληθούν να καταλάβουν, εκτός απροόπτου, αστέρια (λέμε τώρα...) της οθόνης, όπως η Άννα Φόνσου, της δημοσιογραφίας (ξαναλέμε τώρα...), όπως η Δάφνη Μπόκοτα, ή η Άννα Νταλάρα της κοσμικότητας.

Επειδή στην τηλεόραση –αύριο και στη Βουλή– βλέπω να κυριαρχούν ως εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ ο Παπουτσής, ο Καστανίδης, ο παντός καιρού Ευθυμίου με το χαμόγελο της Μέδουσας. Ακόμα και ο «πολύς» Βενιζέλος δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερα ευοίωνο μέλλον στη νέα κατάσταση πραγμάτων.

Επειδή σημαντικός ρόλος επιφυλάσσεται στη Λούκα Κατσέλη, που ο λόγος της παραπέμπει στις χειρότερες στιγμές του πασοκικού λαϊκισμού, χτυπώντας χορδές του πιο «βαθιού» ΠΑΣΟΚ. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η Λούκα Κατσέλη είναι σύζυγος του Μάκη Αρσένη, ο οποίος το 1984-85 έφερε τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας (και τότε, ο Σημίτης κλήθηκε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά), το 1996 παραλίγο να μας οδηγήσει σε πόλεμο με την κρίση στα Ίμια και το 1997-98 έδωσε ακόμα μια σπρωξιά προς τον γκρεμό στην ήδη πολύπαθη παιδεία μας.

Επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου περιβάλλεται από διάφορους απίθανους και ετερόκλητους «συμβούλους», όπως ο αρχικνίτης της γενιάς μας Κοτζιάς, ενθουσιώδης θαυμαστής και υμνητής της Λαοκρατικής (sic) Γερμανίας, δηλαδή της Γερμανίας του Τείχους του Αίσχους, της Στάζι και του φονικού ντόπινγκ στην «αθλούμενη» νεολαία.

Επειδή ο κόσμος, ακόμα κι αν ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, αυτή τη φορά το κάνει χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς να πολυπιστεύει ότι θα πρόκειται για κάτι ριζικά διαφορετικό, χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες ή ελπίδες. Ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου μόνο και μόνο επειδή είναι μπουχτισμένος και αγανακτισμένος με μια διακυβέρνηση που κύρια γνωρίσματά της ήταν η ανεπάρκεια και η ανικανότητα, η αναποτελεσματικότητα και η κακοδιαχείριση, επειδή βαρέθηκε έναν πρωθυπουργό που γεννήθηκε (πολιτικά) κουρασμένος, που μότο του θα μπορούσε να έχει το «λίγο μπάλα, λίγο θάλασσα και το… σουβλάκι μου».

Μακάρι οι ανησυχίες μου να αποδειχθούν υπερβολικές.

http://www.athensvoice.gr/politics/av,18664,Ανησυχίες.html