Η άλλη μέρα για τη δημοκρατική αριστερά

* Αντί δικού μου σχολίου για τις εξελίξεις στο Συνασπισμό, αντιγράφω από το Feleki : «η αυτονομημένη πτέρυγα αν κινηθεί ομφαλοσκοπικά κινδυνεύει να μοιάζει με μπαγιάτικη εκδοχή της ΕΑΡ, αν κινηθεί οριζόντια κινδυνεύει να έχει ασαφές στίγμα και πρόωρες τριβές». Η αποχώρηση από το Συνέδριο ήταν ένα πρώτο δύσκολο βήμα. Μένουν πολλά ακόμα να γίνουν... Εξαιρετικό το κείμενο του Κώστα Χαϊνά. Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο... «Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός άλλου πολιτικού ‘κόμματος’. Αυτό είναι το εύκολο. Το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς που θα εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία και θα προτείνει μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διεξόδου, σήμερα και όχι αύριο» (stel)

Η άλλη μέρα για τη δημοκρατική αριστερά του Κώστα Χαϊνά

Οι πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, με την αποχώρηση -ουσιαστικά- της ανανεωτικής πτέρυγας, δημιουργούν τουλάχιστον σε κάποιους που είχαν συμβάλλει στην δημιουργία του, κάποια ανάμικτα συναισθήματα. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι συναισθηματικό. Είναι κατ’εξοχήν πολιτικό. Γιατί τα πολιτικά κόμματα είναι μέσα, πολιτικά εργαλεία για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινωνίας και όχι αυτοσκοπός. Είναι αλήθεια ότι ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πέρα από τις προσωπικές κόντρες που πράγματι σε ένα βαθμό υπάρχουν, κυρίως όμως το πρόβλημά του ήταν και παραμένει πολιτικό και ιδεολογικό. Υπάρχουν σημαντικές στρατηγικές πολιτικές διαφορές στις συνιστώσες που συναποτελούσαν τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, που απ’ότι αποδείχθηκε έκαναν αδύνατη την συνύπαρξη τους. Η διαιώνιση αυτής της κατάστασης, δημιουργούσε πολλά προβλήματα τα οποία είχαν επιπτώσεις, πέρα από την πολιτική σύγχυση και στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Άλλωστε ιστορικά, οι σχέσεις ‘προδοσίας’ και οι ‘ανθρωποθυσίες’ είναι αρκετά δημοφιλείς στον χώρο της αριστεράς. Άρα λοιπόν η αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας δημιουργεί αντικειμενικά τις προϋποθέσεις για πιο ομοιογενείς πολιτικούς χώρους, δηλαδή εν δυνάμει μεγαλύτερη αξιοπιστία και ενιαία πολιτική έκφραση για όλους. Αν και υπάρχουν ακόμη σημαντικές προστριβές με τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα σταυρόλεξο που πολύ δύσκολα θα λυθεί από την ηγεσία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στην συνέχεια. Και το πιθανότερο να έχουμε και νέες αποχωρήσεις από τον ΣΥΝ ή από τον ΣΥΡΙΖΑ ή ανακατατάξεις και νέες συμπράξεις. Μάλιστα η αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας αφαιρεί αυτόματα κάθε άλλοθι σε όλους αυτούς που την κατηγορούσαν μέχρι σήμερα, ότι αποτελούσε την βασική αιτία των προβλημάτων στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές ανακατατάξεις είναι θεμιτές και κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τον άλλον για ‘προδοσία’ επειδή διαφοροποιήθηκε ή επειδή άλλαξε γνώμη. Οι διαφορές είναι πολιτικές και οι διαφοροποιήσεις και οι ανακατατάξεις είναι διαδικασίες ενός ζωντανού πολιτικού οργανισμού. Και αυτό είναι υγεία. Οι άνθρωποι άλλωστε αλλάζουν. Έχουν δικαίωμα να αλλάζουν ή να αναθεωρούν κάποια πράγματα, χωρίς να γίνονται υποχρεωτικά και ΄προδότες’. Επιτέλους πρέπει να σταματήσει αυτό το κυνήγι μαγισσών. Ασφαλώς ποιες ιδέες θα δικαιωθούν (αν έχει κάποιο νόημα αυτό) θα αποδειχθούν από την ίδια τη ζωή και τις εξελίξεις.

Αντικειμενικά λοιπόν το τοπίο γίνεται σχετικά πιο ξεκάθαρο για όλους και οι πολίτες θα κρίνουν. Ασφαλώς οι ‘ιδεολογικές καθαρότητες’ σήμερα, είναι και αντι-ιστορικές και ανεφάρμοστες. Και ίσως κάποιος να ισχυριστεί ότι ιδιαίτερα σήμερα σε στιγμές μιας μεγάλης κρίσης όπως αυτή που περνάει η χώρα μας, μια ακόμη διάσπαση στον χώρο της αριστεράς είναι πολυτέλεια. Όμως, σε τέτοιες μεγάλες στιγμές, όταν μια δύναμη αισθάνεται ότι ασφυκτιά πολιτικά και οι απόψεις της δεν ακούγονται στην κοινωνία, έχει υποχρέωση να απευθυνθεί απ’ευθείας στην κοινωνία και να επικοινωνήσει τα δικά της μηνύματα. Και θα κριθεί από την κοινωνία. Άλλωστε δεν υπάρχει και άλλος τρόπος από το να δοκιμάζονται οι ιδέες και οι προτάσεις του καθένα, μέσα στην κοινωνία και οι ίδιες οι κοινωνίες να κρίνουν και να αποφασίζουν. Και μέσα από συνθέσεις και αναδιατάξεις οι κοινωνίες τελικά να διαμορφώνουν κάθε φορά το πολιτικό πλαίσιο στη βάση των πολιτικών και κοινωνικών συγκλίσεων. Σε κάθε άλλη περίπτωση το πολιτικό σύστημα θα είναι ξεκομμένο από την κοινωνία (όπως εν γένει είναι σήμερα), δομημένο γραφειοκρατικά που θέλει τους πολίτες έρμαιους ενός πελατειακού συστήματος και χειροκροτητές, και κάποια στιγμή ψηφοφόρους.

Κόμμα ή πολιτική κίνηση ;

Το κύριο για ένα πολιτικό οργανισμό είναι οι πολιτικές και οι προγραμματικές θέσεις του για τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας και της χώρας. Τουλάχιστον σε πρώτη φάση ως προγραμματικές αρχές. Όχι ως απόλυτες αλήθειες. Να κατανοήσει η κοινωνία τις θεμελιώδεις διαφορές της νέας πολιτικής κίνησης με την δογματική και την λεγόμενη ‘αντισυστημική’ αριστερά. Και οι διαφορές ασφαλώς είναι μεγάλες και ουσιαστικές. Και οι πολίτες θα ενημερωθούν και θα κρίνουν. Και κυρίως θα εκφραστούν. Σήμερα υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα εκπροσώπησης. Το πολιτικό σύστημα έχει απαξιωθεί συνολικά και καθολικά στην ελληνική κοινωνία. Η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς, μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί ως ο νέος εκφραστής μιας νέας ελπίδας. Ως τον καταλύτη μιας νέας συνάντησης των προοδευτικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας. Από τον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας έως τις ανέντακτες δυνάμεις της κοινωνικής αριστεράς, που σήμερα αναζητούν μια νέα δύναμη έκφρασης και θέλουν να συμμετέχουν στην δημοκρατική ανόρθωση και ανασυγκρότηση της χώρας.

Όχι στην οικοδόμηση ενός άλλου κομματικού μηχανισμού. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από έναν νέο κομματικό μηχανισμό. Έχει ανάγκη από νέες ιδέες, από νέες προτάσεις, από νέα πρόσωπα. Άρα η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς που κυοφορείται, πρέπει να αποφύγει τα χαρακτηριστικά ενός παρωχημένου κομματικού μηχανισμού. Πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά μιας αυθεντικής πολιτικής κίνησης στα πλαίσια της κοινωνίας των πολιτών. Μιας κίνησης που θα λειτουργεί με όρους άμεσης δημοκρατίας και με εκπροσώπους οι οποίοι θα ανανεώνονται σε συνεχή και διαρκή βάση και θα είναι άμεσα ανακλητοί. Με λειτουργίες μέσα στην κοινωνία και για την κοινωνία. Με διαδικασίες ανοικτές και δημοκρατικές χωρίς αποκλεισμούς για κανέναν. Η νέα πολιτική κίνηση της δημοκρατικής αριστεράς πρέπει να πείσει ότι, δεν αποτελείται από ‘φωστήρες’ που θα πάνε να ‘ξυπνήσουν’ την κοινωνία. Η κοινωνία ξέρει. Οι πολίτες γνωρίζουν. Δεν χρειάζονται διαφώτιση. Καταλαβαίνουν. Πολιτική έκφραση χρειάζονται. Να δουν μια κίνηση με όρους κοινωνίας των πολιτών για να τους εκφράσει. Και να ξέρουν ότι αυτοί –οι πολίτες- θα είναι οι πρωταγωνιστές. Ότι δεν θα αποτελούν τους παραλήπτες της ‘γραμμής’, αλλά οι διαμορφωτές της. Ότι δεν τους χρειάζονται για να κάνουν προεκλογικές εκστρατείες, αλλά για να αποτελέσουν τους βασικούς κρίκους μιας νέας κοινωνίας, της αλληλεγγύης και της συνεισφοράς. Ότι δεν τους ζητάνε την ψήφο τους για να τους εκπροσωπήσουν στην επίλυση των προβλημάτων τους, αλλά για να συνδιαμορφώσουν τους όρους επίλυσης των προβλημάτων μας ως κοινωνία. Ότι δεν τους θέλουν για να διαμορφώνουν κάποιοι εσωκομματικές ισορροπίες ή για να προωθούν προσωπικές στρατηγικές. Η δημοκρατική αριστερά πρέπει να αποδείξει ότι θέλει και μπορεί. Και κυρίως να εμπιστευθεί τους απλούς πολίτες. Οι διαδικασίες ‘από πάνω’ έχουν τελειώσει. Χρειαζόμαστε ζωντανές διαδικασίες ‘από κάτω’. Αυτό που πρέπει να κάνει η κυοφορούμενη πολιτική κίνηση, είναι να καλέσει τους πολίτες σε μια νέα αφύπνιση, σε μια νέα διαδικασία αυτοοργάνωσης. Μέσα από τέτοιες διαδικασίες ‘από κάτω’ θα οικοδομήσουμε μια νέα δημοκρατική αριστερά, χωρίς επετηρίδες, χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς αποκλεισμούς, με κανόνες άμεσης δημοκρατίας όπου είναι δυνατόν. Το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία ενός άλλου πολιτικού ‘κόμματος’. Αυτό είναι το εύκολο. Το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς που θα εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία και θα προτείνει μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διεξόδου, σήμερα και όχι αύριο.

http://kostasxainas.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Ο Γιώργος, τα μπιχλιμπίδια και η πραγματικότητα

* «Είναι απαράδεκτο να έχεις 3 καταχωρήσεις του Πρετεντέρη, 15 Μανδραβέλη και καμία του Κασσιμάτη» μου έλεγε την προηγούμενη βδομάδα πιστός αναγνώστης του blog. Όφειλα να τον ικανοποιήσω με ένα άρθρο ότι πρέπει για Δευτέρα πρωί... (stel)

Ο Γιώργος, τα μπιχλιμπίδια και η πραγματικότητα του Στέφανου Κασιμάτη (στην Καθημερινή)

Ενας άνθρωπος, που εκ πρώτης όψεως δείχνει καθ’ όλα φυσιολογικός, περνάει έξω από ένα μαγαζί και βλέπει στη βιτρίνα ένα περίεργο αντικείμενο, ας πούμε ότι πρόκειται για ένα μπιχλιμπίδι από κρύσταλλο Murano. Σταματάει και το θαυμάζει. Τον σαγηνεύει το ασυνήθιστο σχήμα του, τον μαγεύουν τα χρώματά του, γοητεύεται από τον τρόπο με τον οποίο το φως διαθλάται μέσα από το κρύσταλλο. Κάθεται και το χαζεύει αποσβολωμένος. Δεν ξέρει σε τι ακριβώς χρησιμεύει αυτό το όμορφο πραγματάκι, ξέρει, όμως, ότι του αρέσει πολύ και το θέλει. Μπαίνει, λοιπόν, μέσα στο μαγαζί και το αγοράζει.

Ολη την ημέρα το κουβαλάει μαζί του και κάθε τόσο ανοίγει το κουτί για να το θαυμάζει. Το βράδυ, όταν φθάνει πια στο σπίτι του, δεν ξέρει τι ακριβώς να το κάνει. Οσο κι αν είναι όμορφο, δεν ταιριάζει με τίποτε άλλο εκεί μέσα. Δεν του λύνει κανένα πρόβλημα και δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Δεν υπάρχει καν ο χώρος για να το τοποθετήσει κάπου. Εξακολουθεί, όμως, να του αρέσει πάρα πολύ, οπότε το παίρνει μαζί του στο κρεβάτι και κοιμάται ακουμπώντας το δίπλα στο μαξιλάρι του. Οταν ξυπνάει το πρωί, το παίρνει μαζί του στο λουτρό, έπειτα το ακουμπάει δίπλα του στο τραπέζι καθώς τρώει τα δημητριακά του με άπαχο γάλα και επειδή δεν μπορεί πια να το αποχωριστεί, φεύγει για τη δουλειά και το παίρνει μαζί του. Εκτοτε, περνάει ο καιρός και ο ήρωάς μας κυκλοφορεί κάθε μέρα έχοντας παντού και πάντα μαζί του το όμορφο πραγματάκι, που δεν μπορεί να το αποχωριστεί και το οποίο δεν του προσφέρει τίποτε άλλο, εκτός από μιαν απροσδιόριστη αίσθηση ψυχολογικής ασφάλειας.

Φαντασθείτε τώρα ότι ο άνθρωπός μας δεν κουβαλάει μαζί του όλη μέρα μόνον το συγκεκριμένο άχρηστο πραγματάκι, αλλά κι ένα σωρό άλλα παρόμοια, που έχει συλλέξει κατά καιρούς. Επιπλέον, όποτε βρίσκει στον δρόμο του ένα ακόμη που του γυαλίζει, το παίρνει κι αυτό μαζί με τα άλλα. Αφήνω σε εσάς να χαρακτηρίσετε τον τύπο της ιστορίας μας. Εγώ την είπα επειδή, κατά την αντίληψή μου, ο άνθρωπος αυτός είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Ενας άνθρωπος ο οποίος κουβαλάει μαζί του ωραίες ιδέες, που τον έχουν σαγηνεύσει κατά καιρούς, αλλά του είναι εντελώς αδύνατο να δημιουργήσει μια σχέση ανάμεσα σε αυτές και στην πραγματικότητα. Ενδεχομένως να διαισθάνεται ότι οι ιδέες αυτές, κάποια στιγμή, ίσως δώσουν λύσεις σε πολύ σημαντικά προβλήματα. Ομως –τι κρίμα– δεν είναι τα επείγοντα προβλήματα του παρόντος.

Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να εισφέρει ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις στις λεπτομέρειες ενός θέματος, αλλά δεν δείχνει να είναι σε θέση να συλλάβει την ουσία του – ή, αν είναι, τότε καταφέρνει να το κρύβει πάρα πολύ καλά. Θυμηθείτε, φερ’ ειπείν, τη μασκαράτα της διαφανούς ηλεκτρονικής διακυβέρνησης: τι πολύτιμος χρόνος πήγε στον βρόντο επειδή ο Γιώργος γοητεύθηκε από μια ιδέα που δεν είχε σχέση με την ελληνική πραγματικότητα και στο τέλος κατάντησε παρωδία.

Δείτε, επίσης, πώς εξακολουθεί σήμερα να ανέχεται υπουργούς εμφανέστατα απρόθυμους να αναλάβουν το πολιτικό κόστος των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και τους διατηρεί για λόγους που μόνον ο ίδιος καταλαβαίνει. Τι δικαιολογεί, λ. χ., τη θλιβερή περίπτωση της κυρίας Μαριλίζας; Οταν στην Ισπανία η σοσιαλιστική κυβέρνηση αναγκάζεται να κλείσει νοσοκομεία για να εξοικονομήσει πόρους, η κυρία υπουργός όχι μόνο δεν έχει ασχοληθεί με την εξυγίανση των οικονομικών της Υγείας, αλλά της πήρε οκτώ μήνες για να βρει (ακόμη και μέσα από το ίζημα του κομματικού μηχανισμού) τις νέες διοικήσεις τους. Βλέπετε, όμως, η υπουργός είναι γυναίκα και αυτό θέτει σε δεύτερη μοίρα τις ικανότητές της. Διότι, για τον Γιώργο, η αρχή ότι σε μια κυβέρνηση πρέπει να συμμετέχει ένας αριθμός γυναικών προέχει της ικανότητάς τους ως υπουργών.

Η χώρα είναι στο κρισιμότερο σημείο της μεταπολεμικής ιστορίας της και ο Γιώργος απλώς προεδρεύει. Κανονικά, θα όφειλε να λειτουργεί ως project manager, όπου το project είναι η σωτηρία της χώρας από την αναδιάρθρωση του χρέους και την επακόλουθη αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ και όπου καθήκον του manager είναι να παρακολουθεί και να ελέγχει στενά την ομάδα που εργάζεται για την εφαρμογή του σχεδίου σωτηρίας. Δεν είναι απαραίτητο να αισθάνεται συμπάθεια για τα μέλη της ομάδας ούτε να ομνύουν σε κοινά ιδεώδη, όπως λ. χ. το γυμναστήριο ή το Συμπόσιο της Σύμης. Αρκεί να μπορούν να ανταποκριθούν ικανοποιητικά στον ρόλο τους. Προϋπόθεση, όμως, για να εκτιμήσει ο Γιώργος την ικανότητα των στελεχών του να εφαρμόσουν το σχέδιο σωτηρίας είναι να έχει πρώτα ο ίδιος αντίληψη του σχεδίου. Κι αυτό ακριβώς είναι που φοβάμαι ότι υπερβαίνει τις δυνατότητές του...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_22_03/06/2010_403234

Το συνέδριο του ΣΥΝ

* «Η απεμπλοκή του ΣΥΝ από το ΣΥΡΙΖΑ είναι το πρώτο και θεμελιώδες βήμα μιας πορείας ανασύνταξης και ανάκτησης του ευρύτερου πολιτικού του ρόλου στις εξαιρετικές συνθήκες αυξημένων υποχρεώσεων και κοινωνικών απαιτήσεων που ζούμε» (από το κείμενο θέσεων της Ανανεωτικής Πτέρυγας για το συνέδριο του Συνασπισμού που ξεκίνησε χθες και θα διαρκέσει έως την Κυριακή).

Ο Τσίπρας, χθες στην εναρκτήρια ομιλία, τόνισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει «ένα αριστερό συμμαχικό μόρφωμα, ένα ανοιχτό μέτωπο στη βάση και στη δράση, που θα εμπνέει και θα οργανώνει δυνάμεις από την σοσιαλιστική αριστερά και τη ριζοσπαστική οικολογία έως τις πιο ριζοσπαστικές εκδοχές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Ως τέτοιο μόρφωμα μπορεί να υπάρξει μόνο στο πλαίσιο ενός ενιαίου κοινά αποδεκτού πολιτικού σχεδίου που θα μας επαναφέρει στον ιδρυτικό σκοπό αυτής της προσπάθειας».

Τόσος κόσμος επί τόσο καιρό το λέει, το γράφει, το ζητάει: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΔΙΑΣΠΑΣΗ! (stel)

Το συνέδριο του ΣΥΝ του Γιώργου Καριπίδη (στην ιστοσελίδα http://www.metarithmisi.gr/)

Ο ΣΥΝ ιδρύθηκε από τους ηττημένους αναθεωρητές των εσωκομμουνιστικών συγκρούσεων του 1968 και του 1991, οι οποίοι όμως μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού δεν ειχαν πια τι να αναθεωρήσουν. Η εναγώνια αναζήτηση ταυτότητας στις σύγχρονες συνθήκες αποτέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό της διαδρομής του ΣΥΝ στα είκοσι χρόνια της ιστορίας του.

Ουσιαστικά, μπροστά στον ΣΥΝ άνοιγαν δύο δρόμοι. Ο ένας ήταν αυτός της μετεξέλιξης του σ’ ένα αυτόνομο σύγχρονο κόμμα της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι σχέσεις του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ θα ήταν από τακτική άποψη ανταγωνιστικές και από στρατηγική άποψη θα καθορίζονταν από το στόχο της συγκρότησης της ευρείας, πλουραλιστικής και πολυκομματικής παράταξης της Κεντροαριστεράς.

Ο άλλος δρόμος που μπορούσε να ακολουθήσει ο ΣΥΝ ήταν ακριβώς ο αντίθετος. Ήταν ο δρόμος της επιστροφής του ΣΥΝ στα κομμουνιστικά δόγματα, που προηγουμένως απέρριπτε. Οι ιδεολογικές δεσμεύσεις της κομμουνιστικής καταγωγής των στελεχών του, καθιστούσαν αυτό το ενδεχόμενο πολύ πιθανό. Σε αυτή την περίπτωση η σχέση του νεοκομμουνιστικού ΣΥΝ με το ΚΚΕ θα ήταν από τακτική άποψη ανταγωνιστικές και από στρατηγική άποψη θα καθορίζονταν από το στόχο της συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού τρίτου πόλου. Αυτό τον δρόμο επέλεξε δυστυχώς η πλειοψηφία του ΣΥΝ υπό την ηγεσία του Αλ. Αλαβάνου και αργότερα του Αλ. Τσίπρα.

Η μεταξύ τους σύγκρουση από πολιτική άποψη, είναι μικρής σημασίας, αφού και οι δυο ενθουσιάζονται από ένα τρομερό αμάλγαμα κομμουνιστικών δογμάτων και αντιεξουσιαστικών φαντασιώσεων.

Η πραγματική διαχωριστική γραμμή εντός του ΣΥΝ εκτείνεται ανάμεσα στους αριστεριστές της πλειοψηφίας και τους μεταρρυθμιστές της μειοψηφίας. Κανένα συνέδριο δεν μπορεί να δώσει δημιουργικό χαρακτήρα στη συνύπαρξη αυτών των δυο τάσεων. Μερικές φορές η διάσπαση είναι λύτρωση.

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=1188

Ζητείται cabinet

* «Αισθάνομαι δικαιωμένος. Θα συνεχίσω να ψάχνω για τον Cabinet man. Το θέμα εξακολουθεί να χρήζει περισσότερης έρευνας. Προφανώς αναζητούμε άνθρωπο του Υπουργικού Συμβουλίου» (Σήφης Βαλυράκης στη χθεσινή συνεδρίαση της εξεταστικής επιτροπής και μετά την αποκάλυψη της όλης γκάφας). Τα όμορφα Χανιά, απ’ όπου έχω και καταγωγή, μπορούν να είναι υπερήφανα για το Βουλευτή τους... (stel – το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή)

Ζητείται cabinet του Μιχάλη Τσιντσίνη (στα ΝΕΑ)

Ένα παλιό - και ολίγον σεξιστικό κλισέ λέει ότι η µετάφραση είναι σαν τη γυναίκα: όταν είναι πιστή δεν είναι ωραία, κι όταν είναι ωραία δεν είναι πιστή.

Από αυτή την άποψη, η µεταφραστική επίδοση της αρµόδιας υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών θυσίασε την ακρίβεια για χάρη του κάλλους. Και έστρωσε µε το φιάσκο του «cabinet man» τη σκηνή για να ξεδιπλώσουν τα µέλη της εθνικής αντιπροσωπείας το ταλέντο τους στην επιθεώρηση. Ετσι βγήκαν στα παράθυρα των οκτώ τα τζαβαράκια της µεταµοντερνιτέ για να διαγωνισθούν σε καλαµπούρια για ντουλαπάδες και κουφώµατα.

Θα ήταν ωραίο αυτό το νούµερο. Θα είχε πλάκα, αν δεν εκτυλισσόταν ταυτόχρονα µε τους σπασµούς ενός συνθηκολογηµένου κράτους που προσποιείται πως διαπραγµατεύεται µε τους δανειστές του. Θα ήταν νόστιµη η παραπολιτική παράτα, αν δεν αποκάλυπτε την κραυγαλέα ανεπάρκεια της πολιτικής την ώρα που την έχουµε µεγαλύτερη ανάγκη.

Την ώρα, ας πούµε, που πρέπει επιτέλους κάθε νοσοκοµείο να γνωρίζει τι και γιατί ξοδεύει από τους αξονικούς τοµογράφους µέχρι τις γάζες οι βουλευτές παριστάνουν τους Κλουζό της µίζας. Την ώρα που η κοινωνία ρωτάει πότε έρχεται η στιγµή που δικαιούται ο παλαίµαχος της εργασίας να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει, η παραπολιτική ξεθάβει τα ιουρασικά απολιθώµατα της Μεταπολίτευσης από τις υπεράκτιες κρυψώνες τους.

Την ώρα που εξοικειωνόµαστε µε την ιδέα της αναδιάρθρωσης του χρέους και τους λοιπούς ευφηµισµούς για τη χρεοκοπία, η ιστορική συγκυρία καταπίνει την πολιτική. Οι βουλευτές επιστρέφουν στον τζάµπα λαϊκισµό της ηθικολογίας. Και οι µισοί υπουργοί δείχνουν να πιστεύουν ότι µπορούν να «πουλήσουν» ως µεταρρυθµίσεις τις ελληνοπρεπείς τους διευθετήσεις. Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ετοιµάζει τις αποσκευές του ο κύριος Μποµπ Τράα ο Ολλανδός που προαλείφεται για τοποτηρητής του ΔΝΤ στην Αθήνα. Μπορεί κανείς να φανταστεί την αποστολή του. Ενώ οι έλληνες πολιτικοί θα ανακατεύουν απερίσπαστοι τα σκουπίδια της κουζίνας, ο Τράα και οι άνθρωποί του θα ταξινοµούν τους λογαριασµούς του σπιτιού. Θα µετρούν δαπάνες και έσοδα. Θα ρωτούν για τη σκοπιµότητα και την αποδοτικότητα καθεµιάς από τις δηµόσιες υπηρεσίες. Θα κάνουν, µε δύο λόγια, την πολιτική δουλειά, που οι ηµέτεροι... Κικέρωνες περιφρονούν ως «λογιστική».

Ας αφεθούν οι performers του τηλεοπτικού θορύβου στα µπουφονικά τους καµώµατα. Και ας ευχηθούµε να πετύχουν στην όντως πολιτική οι άχαροι δανειστές µας.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4577799

Πρωθυπουργικός απολογισμός

* Πάλι περί Σημίτη ο λόγος και πάλι από το Συγκρότημα... (stel)

Πρωθυπουργικός απολογισμός του Δημήτρη Καστριώτη (στο ΒΗΜΑ)

Επί πρωθυπουργίας του κ. Κ. Σημίτη (αλλά και έπειτα απ΄ αυτήν) είχα συχνά την εντύπωση μιας «αγιογραφικής» αποτίμησής του από μερίδα του πολιτικού σχολιασμού- όχι μόνο δημοσιογραφικού. Κοντά στην αναμφισβήτητη διαχειριστική επιμέλεια του πρώην πρωθυπουργού και στο χαμηλό προφίλ του προσωπικού βίου του προβαλλόταν και μια εικόνα υποτιθέμενης καθολικής ρήξης με τα πράγματα, ενδεικτική έκφραση της οποίας ήταν ότι ο κ. Σημίτης ενδιαφερόταν αποκλειστικά για την υστεροφημία του και όχι για την πολιτική του επιβίωση.

Αυτού του είδους η αποτύπωση μου φαινόταν ανέκαθεν παράδοξη. Οχι εξαιτίας των πολιτικών επιλογών του κ. Σημίτη, ούτε επειδή αμφισβητούσα τις ικανότητες ή την τιμιότητά του. Αλλωστε κάθε πρωθυπουργός αποτιμάται συνήθως από τη σύγκρισή με τον διάδοχό του- και η πολιτεία του κ. Κ. Καραμανλή στην ηγεσία της χώρας απέδειξε με το παραπάνω ότι ο κ. Σημίτης ήταν καλός πρωθυπουργός.

Η διαφωνία μου εστιαζόταν στο ότι οι «αγιογραφικές» προσεγγίσεις παραγνωρίζουν ορισμένα αμείλικτα δεδομένα της πολιτικής ζωής, που ένας πρόεδρος κόμματος και πρωθυπουργός δεν μπορεί να αντιπαρέλθει, όσο ισχυρή και αν είναι η εξυγιαντική του πρόθεση. Ανάμεσα σε αυτά είναι η τήρηση ισορροπιών στο κόμμα- που περιλαμβάνει και τη διανομή «ανταμοιβών» επί κρατικών θέσεων στα στελέχη του-, η χρηματοδότηση του κόμματος υπό το βάρος τού ότι η εκλογική νίκη εξαρτάται από τη μεγιστοποίηση της προεκλογικής δαπάνης κ.ο.κ. Η αναγνώριση ότι αυτές οι παράμετροι υφίστανται δεν αποτελεί κυνική παραδοχή τους, αλλά ρεαλιστική καταγραφή των συνθηκών υπό τις οποίες πράγματι ασκείται η πολιτική. Ακόμη και αν ένας πρωθυπουργός επιθυμούσε να μεταμορφώσει τα πράγματα, δεν θα μπορούσε να το κάνει εξ εφόδου παρά μόνο αν αποδεχόταν την προοπτική της εκλογικής ήττας- πράγμα αντίθετο προς τον ρόλο του. Αν υιοθετήσει κανείς αυτή τη βάση ως αφετηρία συλλογισμού, συνειδητοποιεί ότι από έναν καλό και έντιμο πρωθυπουργό δεν περιμένουμε τελικώς διαχειριστική παρθενία και ηθική στάση αναχωρητού (αν και μετά τα δείγματα γραφής ορισμένων μοναχών ο αναχωρητισμός μάλλον έχει χάσει το νόημά του), αλλά ικανότητα στην πολιτική διαχείριση και βελτιωτικά βήματα στο δημόσιο ήθος. Οποτε αυτά συντρέχουν, η αποτίμηση είναι θετική, ακόμη και αν είναι εύλογο να υποθέσει κανείς πως ο-καλός- πρωθυπουργός δεν παύει να αντιλαμβάνεται ορισμένα και να υποπτεύεται άλλα τόσα απ΄ όσα παράτυπα ή και... χειρότερα συμβαίνουν γύρω του.

Σήμερα, που η χώρα βρίσκεται σε αγωνιώδη οικονομική περιδίνηση, θα ήταν, πιστεύω, επικίνδυνο λάθος να υποκατασταθεί η σύγκριση του έργου των πρωθυπουργών από τις «απογραφές» διεφθαρμένων στον περίγυρό τους. Οχι επειδή αυτό θα αδικούσε τον κ. Σημίτη· αλλά επειδή θα μας οδηγούσε σε εσφαλμένη αντίληψη για τα αίτια της ελληνικής κρίσης, τα οποία, όπως δείχνουν οι αριθμοί, εστιάζονται πολύ περισσότερο στην ανικανότητα παρά στην κλοπή - και ας αθροίζονται τα κλοπιμαία σε ουκ ολίγα ακίνητα και καταθέσεις.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=335205&dt=02/06/2010

Ρέκβιεµ

* Έχω την εντύπωση πως ο Κώστας Σημίτης δεν θα είχε πολλά να χάσει αν τελικά επέλεγε να καταθέσει στην εξεταστική για τη Siemens, έστω κι αν η κλήση του ήταν μικροκομματικό παιχνίδι της ΝΔ. Η ευρύτερη κοινωνία έχει προ πολλού βγάλει τα συμπεράσματα της για το έργο και το ήθος του και μπορεί η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού σε εξεταστική επιτροπή σκανδάλου στη Βουλή να έπληττε πρόσκαιρα την εικόνα του αλλά οι κακόβουλοι παραλληλισμοί με τον Καραμανλή και τις πρακτικές του, αν συνεχιστούν, αποτελούν, αναμφισβήτητα, μεγαλύτερο στίγμα... (stel)

Ρέκβιεµ του Δηµήτρη Μητρόπουλου (στα ΝΕΑ)

Δεν υπάρχει χάπι εντ στην πολιτική. Το έζησαν γίγαντες της ευρωπαϊκής πολιτικής, όπως ο Χέλµουτ Κολ ή ο Φρανσουά Μιτεράν. Ο Κολ, καγκελάριος επί δεκαοκτώ χρόνια, υπέστη το στίγµα ενός σκανδάλου πολιτικού χρήµατος στο τέλος της καριέρας του. Αυτή που έσπευσε να τον πετάξει στο ποτάµι ήταν η προστατευόµενή του στους Χριστιανοδηµοκράτες, Ανγκελα Μέρκελ. Ο Μιτεράν, πρόεδρος επί δεκατέσσερα χρόνια, τέλειωσε τη θητεία του ηµιθανής από καρκίνο, µέσα σε γενικό κλίµα απαξίωσης. Συνεργάτες του - κι ένας πρωθυπουργός! - αυτοκτόνησαν για υποθέσεις που και σήµερα ακόµη δεν έχουν διαλευκανθεί, ενώ ο ίδιος αναγκάστηκε να δηµοσιοποιήσει την ύπαρξη της δεύτερης οικογένειάς του και της κόρης του Μαζαρίν.

Από την άποψη αυτή, τα όσα υφίσταται τις τελευταίες ηµέρες ο Κώστας Σηµίτης ταιριάζουν µε µια µελαγχολική αλήθεια της πολιτικής. Το κακό σε προλαβαίνει, ακόµη και πολλά χρόνια µετά. Και το χειρότερο είναι πως στη δηµόσια ζωή - από εποχής δηµαγωγών της αρχαίας Αθήνας - η δυσφήµηση µπορεί προσωρινά να αποδειχθεί ισχυρότερη από την αλήθεια. Στην περίπτωση του Σηµίτη δύο είναι οι αλήθειες που έχουν αυτήν τη στιγµή σηµασία και πρέπει να αποκατασταθούν.

Αλήθεια πρώτη: Δεν µπήκαµε στην ΟΝΕ µε πλαστά στοιχεία. Μπήκαµε όµως έχοντας υψηλό ποσοστό χρέους. Το να συναλλάσσεται σε ευρώ η Ψωροκώσταινα είχε επίσης έναν κίνδυνο: να αποµειωθεί η, ούτως ή άλλως, ισχνή ανταγωνιστικότητα της οικονοµίας µας.

Από το 2001 και µετά η διακυβέρνηση Σηµίτη έβαλε ως στόχο την πραγµατική σύγκλιση. Προσέκρουσε στους τσιµεντένιους κήπους της Ολυµπιακής Βαβυλώνας.

Προσέκρουσε επίσης στην αντίσταση των πάντων - του ΠΑΣΟΚ, των συνδικάτων, της αντιπολίτευσης και, τελικά, της κοινωνίας - σε αναγκαίες µεταρρυθµίσεις όπως το Ασφαλιστικό.

Είναι άδικο να κατηγορείται ο Σηµίτης για κάτι που ουδείς πριν ή µετά από αυτόν επιχείρησε. Το Ασφαλιστικό αλλάζει τώρα µε το δάχτυλο του ΔΝΤ στη σκανδάλη.

Αλήθεια δεύτερη: Ουδείς άλλος πρωθυπουργός - η σύγκριση µε τον Κώστα Καραµανλή είναι συντριπτική - αποχωρίστηκε τόσο γρήγορα τόσους στενούς συνεργάτες όσους ο Κώστας Σηµίτης. Ο πέλεκυς έπεσε επί δικαίους και αδίκους, διά πάσαν νόσον, ενίοτε πριν από τις έντεκα το πρωί. Είναι σαφές πως, στη νοσηρή δηµόσια ατµόσφαιρα που έχει δηµιουργηθεί, όλοι νιώθουν πως πρέπει να κατηγορήσουν για να µην κατηγορηθούν. Αυτό οδηγεί ταχύτατα σε κοινοβουλευτική οχλοκρατία για υποθέσεις που «τρέχουν» ενώπιον της Δικαιοσύνης. Ποιος - εκτός από τη Ν.Δ. - έχει πολιτικό συµφέρον να παραδώσει σε αυτήν τον Σηµίτη;

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=13&ct=31&artid=4577210

In Bouzouki Clubs, Some Greeks Still Live in Excess

* Δεν λέει τίποτα ιδιαίτερο ως άρθρο, αλλά είπαμε να αρχίσουμε να χαζεύουμε και τί γράφουν οι ξένοι για μας... (stel)

In Bouzouki Clubs, Some Greeks Still Live in Excess της Nicole Itano (στο περιοδικό TIME)

By 2 a.m., the party at Thalassa, a waterfront bouzouki club in the exclusive Athens suburb of Glyfada, is finally getting going. All evening, Porsches, Mercedes and BMWs have been rolling up to the door, disgorging men in coats and women teetering on stiletto heels. Inside, the queen of Greek pop, 40-year-old Despina Vandi, sings onstage. The cost of admission is a bottle of whiskey per table — at a minimum of €170, about $200 — and patrons shower the entertainers with pricey white carnations, bought by the basketful from young women working the floor.

Behind Thalassa's doors and those of dozens of other bouzouki clubs dotted around Athens, Greeks can still spend big — if only for one night. Outside, reality is bleak. Flush with wealth only a decade ago, Greece is now drowning in debt and has been forced to go begging to Europe for help. In return, the government has promised a range of cuts, sending outraged citizens into the streets. On Thursday, May 20, the city saw its second major protest — this one peaceful, unlike the one on May 5 in which five died — along with a 24-hour strike that shut down schools, businesses and public transportation.

If someone were looking for a symbol of the excesses that led to the country's financial crisis, they need look no further than the culture of bouzoukia, a uniquely Greek celebration of the good life. As the crowd in Thalassa cheers the thumping, high-wattage show, a mix of local pop and international hits (with only a token bouzouki, the mandolin-like traditional instrument that gives the clubs their name), Greece's economic woes seem far away. That's precisely why people come.

Giorgos Papadapoulos, 28, is a bouzouki regular. He used to come to the clubs three or four times a month, but in April he lost his job as a bus driver ferrying people to a local casino. "A month ago I had €2,500 [$3,000]. Now all I've got is this," he says, pulling €5 out of his pocket. "I don't know what I'm going to do tomorrow."

Tonight he can't afford a table, so he's standing in the back with his platinum-blond girlfriend on a €15 ($19) bar ticket. But he claims to have no regrets about spending his euros on entertainment, saying with a wry grin that he realizes it's this attitude that got Greece into trouble. "It's because we don't save," he says. "Whatever we have, we spend."

Across town, tucked next to a Saturn dealership in a seedier district, the club Skyladico VIP — literally "VIP doghouse" — is less glamorous, a little more sexed up. Eighties haircuts abound, and even the male singers glitter. But a table, with the compulsory bottle of whiskey, still costs €130 ($160). Giorgos Marinis, the club's headlining star, is a bouzouki veteran, with 25 years on the stage. He points out that the clubs date back to the 1950s, when Greece was still a poor and tumultuous country on the fringe of Europe. People came for escape, to display their wealth and to seal deals. "It's something that's so basic," he says of singing and celebration. "It's just central to the Greek soul."

In the 1990s, the clubs got bigger and the performances slicker, becoming more like Vegas-style shows featuring local pop stars. The transformation was a reflection of the times: Greece's economy was booming, buoyed by European Union membership and the expansion of consumer credit. New clubs sprouted around the city, from warehouse-size venues to hole-in-the-wall neighborhood joints, and many once poor Greeks began splurging on designer clothes, expensive cars and over-the-top entertainment. A 2008 Nielsen report listed Greeks as the world's most brand-conscious people. But that boom was fueled in large part by easy credit and untaxed money. "There's a lot of black money in Greece," says Marinis. "This is where it was spent."

Now the bill has come due. As the government tries to fill state coffers, it is cracking down on tax evaders and has the entertainment world in its sights. Having already named and shamed 57 doctors accused of not paying their taxes, the country's Finance Ministry is preparing a similar list of high-profile entertainers and other celebrities.

The campaign has already claimed one prominent victim: on May 17, Greece's Deputy Culture and Tourism Minister, a former actress named Angela Gerekou, resigned after a local newspaper reported that her husband, singer and former bouzouki star Tolis Voskopoulos, owed the state €5.5 million ($7 million) in unpaid taxes. (Voskopoulos says the debt dates back to a legal dispute with his ex-wife.)

But even Greece's favorite form of late-night escapism isn't immune to the effects of the recession. Big clubs like Thalassa used to be open seven nights a week; now they are open only on the weekends. Tradition dictates that on an evening out at a club, the host treats the guests at his or her table and pays the bills in wads of cash. These days, many patrons split the bill or buy the cheaper bar seats.

Still, Greeks are adamant that the singing and celebration will continue. At Thalassa, 24-year-old student Athanasia Panagoupoulos sings along to pop star Vandi's performance and says that despite the crisis, Greeks will always find ways to have fun. "You still need to go out," she says. "People still need to live their lives beautifully."

Ένας, δύο, πολλοί Μαντέληδες...

* Με τις μάσκες σιγά σιγά να πέφτουν, η υπόθεση Μαντέλη είναι η τελευταία ευκαιρία του πολιτικού συστήματος να κρατήσει και να αναδείξει τα υγιή στοιχεία του – γιατί ναι υπάρχουν και τέτοιοι – και να προχωρήσει μπροστά με αυτούς. Οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη θα είναι μόνο αρνητική... (stel)

Ένας, δύο, πολλοί Μαντέληδες... του Φοίβου Καρζή (στην ιστοσελίδα http://www.freecity.gr/ )

Oφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Τάσο Μαντέλη. Γιατί ο κ. Μαντέλης έκανε μια μεγάλη χάρη στους πολίτες και στο πολιτικό σύστημα. Πηγαίνοντας στη Βουλή, και μιλώντας όπως μίλησε, με τον κυνισμό του απόλυτου συμβιβασμού με την ηθική απαξία και με την αλαζονεία του προστατευμένου από την παραγραφή, έδειξε σε όλους αυτό που αποστρέφοντας το βλέμμα αρνούνταν να δουν, χρόνια και χρόνια. Το πραγματικό, αποκρουστικό πρόσωπο της εκφυλισμένης δημόσιας ζωής.

Ας πούμε πια τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Μαντέλης δεν είναι εξαίρεση. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα της πολιτικής στη χώρα στην ύστερη μεταπολίτευση. Ότι οι Μαντέληδες είναι η νόρμα. Είναι ο κυρίαρχος τύπος του πολιτικού. Που ξεκινάει, ενδεχομένως, με γνήσιες προθέσεις, διαφθείρεται τάχιστα από την εξουσία, εθίζεται στη νομή της και είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα σε βάρος της χώρας, των πολιτών και του εαυτού του για να την διατηρήσει, μέσα από το φαύλο σύστημα του σταυρού προτίμησης – που ακόμη υπάρχουν πολιτικοί που τον υπερασπίζονται ως “δημοκρατική κατάκτηση” και διεκδικούν τη διατήρηση περιφερειών με πολλές έδρες. Και πολύ ψωμί, φυσικά...

Ο Μαντέλης έχει δίκιο. Τους κοίταξε στα μάτια και τους είπε: “είσαστε σοβαροί; Εδώ δεν ήμασταν όλοι; Στην ίδια χώρα δεν ζούσαμε; Στην ίδια Βουλή δεν εκλεγόμασταν; Με τους ίδιους τρόπους δεν χρηματοδοτούσαμε τις χλιδάτες εκστρατείες μας; Με τις ίδιες μεθόδους δεν πλουτίσαμε (εννοεί, όσοι πλουτίσαμε, που δεν ήταν όλοι, αλλά ήταν απελπιστικά πολλοί...); Τώρα μου πέφτετε από τα σύννεφα;”

Έχει δίκιο. Όσο κυνισμό αποκαλύπτει η δική του στάση, άλλη τόση υποκρισία κρύβει η στάση των υπολοίπων. Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο κ. Μαντέλης -και γι' αυτό θα έχει κακά πολιτικά στερνά, για τα οποία ουδείς θα λυπηθεί- είναι ότι ένας ακόμη κανόνας του παιχνιδιού της φαυλότητας είναι πως “όποιος φανερωθεί καίγεται”. Κι άμα φανερωθεί έτσι όπως ο Μαντέλης, δεν καίγεται απλώς. Στήνεται μια μεγάλη άουτο ντα φε, μια μεγάλη πυρά, ώστε οι φλόγες από το θλιβερό σαρκίο του να αποκαθάρουν και να γλιτώσουν τους υπόλοιπους.

Όπως δεν κατάλαβε ότι στη σημερινή συγκυρία, η παραδοχή, η ομολογία και μάλιστα το θράσος της ομολογίας πιέζει ένα σύστημα που ήδη δίνει μάχη επιβίωσης. Όλοι όσοι ανήκουν στη γενιά των πολιτικών της μεταπολίτευσης ή της δεκαετίας του 80, βλέπουν την απαξία του Μαντέλη να εξακοντίζεται από τον ανεμιστήρα της λαϊκής οργής πάνω τους, να διασπείρεται επί (ολίγους) δικαίους και (πολλούς) αδίκους, να απειλεί να τους συμπαρασύρει στο βάραθρο μιας γενικής κατηγορίας με τον τίτλο “οι παλιοί πολιτικοί” - περίπου όπως συνέβη μετά το 74 με τους “παλαιοκομματικούς” της προδικτατορικής εποχής.

Το πολιτικό σύστημα θα καταδιώξει απηνώς τον Μαντέλη (κι όσους ακόμη Μαντέληδες αποκαλυφθούν με ονοματεπώνυμα), θα φτάσει στα άκρα, όσες νομικές και συνταγματικές ακροβασίες κι αν χρειαστούν. Για έναν πολύ απλό λόγο. Γιατί είναι ζήτημα όχι κολασμού εκείνων, αλλά επιβίωσης των υπολοίπων. Γιατί δεν αντέχει να μην το κάνει.

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3167:2010-05-28-06-13-05&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

Ο μπάρμπας από την Καστοριά...

* Ο Φίλιππος Πετσάλνικος έχει καταφέρει, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, να μας απασχολήσει ουκ ολίγες φορές, αναμενόμενο όμως όσο ο ίδιος επιμένει να συμπεριφέρεται σαν κομματάρχης παλαιάς κοπής και όχι τιμώντας τη θέση του τρίτου τη τάξει πολιτειακού παράγοντα της χώρας. Ο πρωθυπουργός πρέπει να αντιληφθεί ότι η επιλογή Πετσάλνικου για τη θέση του Προέδρου της Βουλής ήταν μια κακή απόφαση. Η διατήρηση του εκεί είναι ακόμα χειρότερη... (stel)

Ο μπάρμπας από την Καστοριά... του Πάσχου Μανδραβέλη (στην Καθημερινή)

Κουίζ: αν οι βουλευτές κατά το Σύνταγμα βουλεύονται για το έθνος, ο πρόεδρος της Βουλής για ποιον βουλεύεται; Ως βουλευτής εκλεγμένος στον νομό Καστοριάς θα πίστευε κανείς ότι θα εκπροσωπούσε -κατά παρέκκλιση του Συντάγματος- τουλάχιστον τον νομό του. Λάθος! Απ’ ό,τι δείχνει η χθεσινή του παρέμβαση στη Βουλή, μάλλον βουλεύεται για το χωριό του.

Στην Ελλάδα, λοιπόν, της πολυεπίπεδης κρίσης έμελλε να το δούμε κι αυτό: τον πρόεδρο της Βουλής να κατεβαίνει στο βήμα και να προωθεί το προσωπικό του αίτημα να παραμείνει αυτόνομος ο Δήμος Μακεδνών στην Καστοριά. Και είναι προσωπικό του αίτημα, διότι σχεδόν άπαντες στην Καστοριά -με πρώτη την αρμόδια Τοπική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ)- ζητούσαν δύο δήμους. Κι αυτό έγινε. Ο νομός Καστοριάς, τελικά, δεν θα έχει τέσσερις δήμους όπως ήθελε ο κ. Πετσάλνικος. Ευτυχώς, ο κ. Ραγκούσης δεν πτοήθηκε από κάποιους που δήλωναν ότι είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη» ή έστω στην Καστοριά.

Αναφέραμε ότι η απόφαση αυτή ικανοποίησε «σχεδόν» όλους στην περιοχή διότι, σύμφωνα με καταγγελίες που διατυπώθηκαν δημόσια στην Καστοριά, παραπονεμένος θα μείνει ο αδελφός του προέδρου της Βουλής που ήλπιζε να είναι υποψήφιος σ’ ένα δήμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. O δήμαρχος Μεσοποταμίας Καστοριάς, κ. Χαράλαμπος Σωτηριάδης, κατήγγειλε προ ημερών ανοιχτά τον κ. Πετσάλνικο για προσπάθεια καταστρατήγησης της διοικητικής μεταρρύθμισης, με μοναδικό στόχο να κάνει δήμο το χωριό του και υποψήφιο δήμαρχο τον αδελφό του. «Βαφτίζει ορεινό τον Δήμο Μακεδνών, ενώ είναι παραλίμνιος και κάτω από 10.000 κατοίκους και χρίζει τον αδερφό του υποψήφιο δήμαρχο!», είπε ο κ. Σωτηριάδης.

Δεν ξέρουμε αν οι καταγγελίες για τις πολιτικές φιλοδοξίες του αδελφού του είναι αληθινές. Εκλογές έρχονται τον Οκτώβριο και θα δούμε. Ομως, θα περίμενε κανείς σε περίοδο κρίσης ο πρόεδρος της Βουλής να έχει τη στοιχειώδη πολιτική ευπρέπεια να μην κάνει σημαία το χωριό του σε ό,τι αφορά τη σημαντικότερη διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας. Ακόμη κι αν είχε δίκιο -που δεν έχει κανένα- θα περιμέναμε να τεκμηριώσει το αίτημά του με επιχειρήματα και όχι με ρήσεις πεζοδρομίου του στυλ «μαγκιά είναι να ακούς την κοινωνία και όχι τους τεχνοκράτες». Για όνομα του Θεού! Πρόκειται για τον δεύτερο πολιτειακό παράγοντα της χώρας. Αν δεν το θυμάται αυτός, κάποιος πρέπει να του το υπενθυμίσει, για να συμπεριφέρεται αναλόγως. Αντί να γίνεται τη μία φορά εκπρόσωπος της συντεχνίας των βουλευτών και των υπαλλήλων της Βουλής και την άλλη εκπρόσωπος του χωριού του, οφείλει να λειτουργεί στο ύψος της θέσης που του δόθηκε και να διαφυλάσσει το κύρος της.

Δεν μας χρειαζόταν σε περίοδο κρίσης τέτοιος πρόεδρος της Βουλής. Η παραίτησή του θα βοηθούσε τον τόπο και θα απελευθέρωνε τον ίδιο. Από τη στιγμή που αποφάσισε να μην ασκεί τον θεσμικό του ρόλο και θέλει να είναι εκπρόσωπος των συντεχνιών και του χωριού του, ας αρκεσθεί στο βουλευτικό του αξίωμα. Τότε, έστω κατά παράβαση του Συντάγματος, θα εκπροσωπεί το χωριό του. Διότι εδώ που φτάσαμε σε λίγο θα αναπολούμε τον κ. Σιούφα και τις τοιχογραφίες του.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_27/05/2010_402356

Εκ νέου πολιτικοποίηση σε όλα τα επίπεδα...

* Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και αντί ενός ακόμα άρθρου επικήδειου χαρακτήρα για την πλούσια δράση και το βαθύ πνεύμα του εξαίρετου αυτού πολιτικού, νομίζω είναι καλύτερο απλά "να δώσουμε το λόγο" πάλι σε αυτόν... Έτσι κι αλλιώς ότι ήταν μπροστά από την εποχή του ήταν πάντα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του... (stel)

Εκ νέου πολιτικοποίηση σε όλα τα επίπεδα... του Μιχάλη Παπαγιαννάκη (στο ΒΗΜΑ – 13/07/2008)

Δεν είναι βέβαιο ότι όλοι λυπούνται ή ανησυχούν από αυτή την εξέλιξη. Σίγουρα όμως οι περισσότεροι αναγνωρίζουν στην πολιτική μια δυνατότητα και έναν ρόλο δημιουργικών παρεμβάσεων στην οικονομική, κοινωνική, αλλά και πολιτιστική σφαίρα, όπως και σημαντικές ρυθμίσεις για την αντιμετώπιση προβλημάτων, ανισοτήτων, κρίσεων.

Το ζήτημα είναι ότι αυτές τις λειτουργίες και παρεμβάσεις η πολιτική όλο και λιγότερο τις ασκεί, εδώ και καιρό. Παλιότερα μπορούσε κανείς να επιδιώκει πολιτικές για την αύξηση της απασχόλησης και των εισοδημάτων, για την ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, για τη μείωση των ανισοτήτων και των αποκλεισμών, για την αύξηση των επενδύσεων, για την Υγεία, την Παιδεία, για τις παραμερισμένες κατηγορίες και ομάδες του πληθυσμού κτλ. κτλ. Ηταν η εποχή που μιλούσαν όλοι για το ευρωπαϊκό ή για το «σοσιαλδημοκρατικό» κοινωνικό μοντέλο, θεωρώντας το περίπου ως αυτονόητο.

Η αποτελεσματικότητα αυτού του μοντέλου (και όχι μόνο στην Ευρώπη, θυμηθείτε την «ανοιχτή κοινωνία» στις ΗΠΑ...) σε μια μακρά μεταπολεμική περίοδο θεωρούνταν δεδομένη και αποδεικνυόταν από μια σχετικά σταθερή και υψηλή ανάπτυξη της παραγωγής και του διεθνούς εμπορίου υπό συνθήκες περίπου πλήρους απασχόλησης. Ολα αυτά μπήκαν σε αμφισβήτηση στα μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, την παγκοσμιοποίηση, την κατάρρευση του διπολικού κόσμου, την ανάδυση νέων και σημαντικών χωρών στη συνολική οικονομική σκηνή. Ανοιγμα των εθνικών οικονομιών σε αυξημένο διεθνή ανταγωνισμό, δημοσιονομικές κρίσεις, προσπάθειες περιορισμού των φορολογιών επιχειρήσεων και πλούτου και αντίστοιχη πίεση για μείωση των δημόσιων δαπανών για το κοινωνικό κράτος, αλλά και για «αθέμιτες» αναπτυξιακές επενδύσεις, «μετακόμιση» επιχειρήσεων σε χώρες με μικρότερο οικονομικό και κοινωνικό κόστος, αύξηση της ανεργίας, πίεση εις βάρος των οργανωμένων παρεμβάσεων και αντιστάσεων των εργαζομένων, όλα αυτά και άλλα ανάλογα, συχνά και με ιδεολογικό περιτύλιγμα οικονομικού φιλελευθερισμού και αναπτυξιακής προσδοκίας από την ιδιωτική πρωτοβουλία οδήγησαν την πολιτική να στερηθεί πολλά από τα βασικά εργαλεία που της επέτρεπαν να παρεμβαίνει, να ρυθμίζει, να διακυβερνά, με σχετική αποτελεσματικότητα: φορολογία, νομισματική πολιτική, δημόσιες επενδύσεις και οργανισμοί, ευνοϊκές πιστώσεις, επιδόματα, κίνητρα, διοικητικές παρεμβάσεις...

Βέβαια, τα εργαλεία αυτά και η χρήση τους δεν παρήγαν στο παρελθόν πάντοτε τα καλύτερα αποτελέσματα. Παρήγαγαν και γραφειοκρατία, αυθαιρεσία, αδιαφάνεια, κακή χρήση δημόσιων πόρων. Αναγνωριζόταν όμως γενικά ότι είναι αναγκαία και θεμιτή η πολιτική παρέμβαση και ρύθμιση στον χώρο της ιδιωτικής οικονομίας, του ανεξέλεγκτου ανταγωνισμού και της ασυδοσίας σε οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και οικολογικές επιλογές. Αυτή η αποδοχή έδινε το δικαίωμα και τη δυνατότητα στους πολίτες να διεκδικήσουν από τη δημόσια εξουσία να παρέμβει προς αυτή ή εκείνη την κατεύθυνση, να οργανωθούν σχετικώς, να συζητήσουν, να αντιπαρατεθούν, να κάνουν σχετικά διαβήματα, να ψηφίσουν, να τιμωρήσουν ή να επιβραβεύσουν, να ελπίζουν ότι θα πετύχουν επιθυμητές αλλαγές. Αυτό δεν είναι όμως και το νόημα της πολιτικής συμμετοχής;

Εδώ και καιρό εδραιώνεται στην πεποίθηση των πολιτών ότι αυτή η συμμετοχή δεν οδηγεί σε αποτελέσματα. Εξ ου και η απαξίωση της πολιτικής την οποία διαπιστώνουμε. Αρκετοί πιστεύουν ότι πρόκειται για παροδική κρίση, ότι τα πράγματα θα «διορθωθούν» με αλλαγές σε ηγεσίες, πρόσωπα, κείμενα, νομικές ρυθμίσεις. Δεν νομίζω ότι αρκούν.

Απαιτείται μια νέα «πολιτικοποίηση» της διεθνούς και της κοινωνικής συμβίωσης, σε άλλα επίπεδα και με άλλα επίδικα αντικείμενα ώστε να μπορούν να υπάρξουν εκ νέου δυνατότητες, εργαλεία, και κίνητρα για συμμετοχή των πολιτών. Πολιτικοποίηση της διακυβέρνησης της παγκοσμιοποίησης, με νέες μορφές ενεργού συμμετοχής, κρατών, κινημάτων και πολιτών. Ενοποίηση της Ευρώπης και πολιτικοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και οικολογικών λειτουργιών της. Ανοικοδόμηση του κοινωνικού κράτους και πολιτικοποίηση των πόρων του (αλήθεια, γίνεται χωρίς αποκατάσταση της φορολογίας ως εργαλείου ανακατανομής εισοδημάτων, παροχών και κοινωνικών παρεμβάσεων;). Αποκατάσταση των εξουσιών της νομοθετικής (και κοινοβουλευτικής) εξουσίας εις βάρος της εκτελεστικής. Περιφερειακή ανασυγκρότηση του κράτους και της αυτοδιοίκησης. Προφανώς πρόκειται απλώς για απλούς τίτλους ολόκληρων κεφαλαίων μιας σύγχρονης και επείγουσας μεταρρύθμισης της συμβίωσής μας, και επομένως της πολιτικής.

Φυσικά το κλειδί είναι ποιες πολιτικές δυνάμεις μπορούν να ξεκινήσουν να συζητούν και να μετέχουν σε μια τέτοια μεταρρύθμιση ιδεών, προτάσεων και τελικά δράσεων. Η ελπίδα πολλών μας είναι σε μια ανανεωμένη, ευρωπαϊστική, οικολογική και μεταρρυθμιστική Αριστερά. Πάντως τα «κεφάλαια» που προαναφέρθηκαν και άλλα ανάλογα μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο στοχασμού και νέων προτάσεων όλων των πολιτών και πολιτικών δυνάμεων, πάντα βέβαια στη φιλοδοξία της εκ νέου πολιτικοποίησης της συμβίωσής μας στον κόσμο και στη χώρα. Και τότε θα είναι δυνατόν να συζητήσουμε παραγωγικά...

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=189869&dt=13/07/2008

www. ti-allo-tha-akousoume. gr

* Όταν οι νεοπροσλαμβανόμενοι στη Βουλή παίρνουν 1.900 ευρώ καθαρά (όπως γράφουν σήμερα τα ΝΕΑ), η ιστοσελίδα του Κοινοβουλίου δεν μπορεί να είναι της φτήνιας... (stel)

www. ti-allo-tha-akousoume. gr του Κωνσταντίνου Ζούλα (στην Καθημερινή)

Μέσα στον ορυμαγδό των ειδήσεων, πέρασε μάλλον απαρατήρητη η απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φίλ. Πετσάλνικος στην ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Κυριάκου Βελόπουλου για το κόστος της κατασκευή της ιστοσελίδας του Κοινοβουλίου (www. parliament. gr). Ο κ. Πετσάλνικος τον (και μας) πληροφόρησε ότι η ιστοσελίδα στοίχισε 1.011.318,89 ευρώ! Σωστά διαβάσατε: ένα εκατομμύριο έντεκα χιλιάδες ευρώ και κάτι ψιλά. Τον (και μας) ενημέρωσε, επίσης, ότι δόθηκαν επιπλέον 48.197,38 ευρώ «για την κατάρτιση χειριστών και διαχειριστών του έργου».

Από την απάντηση του κ. Πετσάλνικου γίνεται προφανές πως δεν έχει την παραμικρή ιδέα ότι αποκάλυψε ένα τεράστιο σκάνδαλο που έγινε επί των ημερών του κ. Δημ. Σιούφα και της κ. Αννας Μπενάκη. Ιδέα –θέλω να πιστεύω– ότι δεν είχαν και οι προκάτοχοί του (που μάλλον δεν έχουν σχέση με την τεχνολογία) και ότι άλλοι έστησαν τη «δουλειά». Αλλά αν οι τρεις πρόεδροι της Βουλής είχαν επικοινωνήσει –όπως όφειλαν– με έναν, έστω, ιδιοκτήτη εταιρείας που κατασκευάζει ιστοσελίδες, θα τους είχε πληροφορήσει ότι το κόστος του site της Βουλής στην αγορά δεν τιμολογείται περισσότερο από 20.000 - 25.000 ευρώ! «Ενα εκατομμύριο δεν πρέπει να κοστίζει ούτε της ΝASA», μου είπε ένας εκ των ειδικών που απευθύνθηκα, προσθέτοντας πώς «στα 20 - 25 χιλιάρικα εξυπακούεται ότι συμπεριλαμβάνεται και η κατάρτιση των διαχειριστών κάθε ιστοσελίδας».

Eπικοινώνησα και με τον κ. Βελόπουλο διερευνώντας τη δική του αντίδραση στην απάντηση του κ. Πετσάλνικου. «Μα δεν ξέρετε πως συγκεκριμένες εταιρείες έκαναν πάρτι τα τελευταία χρόνια χρεώνοντας απίστευτα ποσά για την κατασκευή όχι μόνον του site της Βουλής, αλλά και των ιστοσελίδων των υπουργείων και των νομαρχιών;», μου είπε, ενημερώνοντάς με πως έχει ζητήσει με νέα παρέμβασή του το εξής αυτονόητο: να αναγράψει εδώ και τώρα κάθε δημόσιος φορέας στo site του πόσο κόστισε η κατασκευή τoυ και ποια εταιρεία το ανέλαβε».

Ο κ. Πετσάλνικος μας καθησύχασε, πάντως, ότι το 80% των χρημάτων της ιστοσελίδας της Βουλής προέρχονταν από κοινοτικούς πόρους και... μόνον το 20% από εθνικούς. Σκέφτομαι με τρόμο την τυχόν αναπαραγωγή της απάντησής του σε μια γερμανική εφημερίδα...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_15/05/2010_401010

Καταδίκες που αθωώνουν

* Η πραγματικότητα που ζούμε με απλά λόγια, προφανή... Πότε θα τα ακούσουμε από την επίσημη Αριστερά παραμένει το δικό μου ερώτημα... (stel)

Καταδίκες που αθωώνουν του Γιώργου Γιαννουλόπουλου (στην Ελευθεροτυπία)

Η αίσθηση ότι ολόκληρη η χώρα έχει καλυφθεί από ένα μαύρο σύννεφο δυσαρέσκειας, οργής και ανασφάλειας, και ότι οι κεραυνοί που εγκυμονεί θα καταστρέψουν την Ελλάδα που ξέραμε, είναι βασικά ορθή, αλλά ταυτόχρονα παραπλανητική.

Κι αυτό επειδή η δυσαρέσκεια, η οργή και η ανασφάλεια είναι αντιδράσεις που αναζητούν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Οσο λοιπόν και να συμφωνούμε όλοι ότι επίκειται καταιγίδα, έχουν ήδη διαμορφωθεί δύο διαφορετικές και πολιτικά επίμαχες αναγνώσεις για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ, το ποιος φταίει και τι πρέπει να κάνουμε. Οι αναγνώσεις αυτές, μολονότι δεν κυκλοφορούν στην αμιγή τους μορφή, δίνουν τον γενικό τόνο.

Σύμφωνα με την πρώτη, ο μεγάλος ένοχος είναι το Δημόσιο. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης θα πρέπει να επικεντρωθεί στην κρατική κόπρο του Αυγείου, γιατί μόνο έτσι θα απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις της επιχειρηματικότητας που θα μας βγάλουν από το τέλμα. Σύμφωνα με τη δεύτερη, για το πρόβλημα της χώρας ευθύνονται οι πλούσιοι, οι οποίοι κατάφεραν να αρθούν πάνω από τους νόμους ή να τους κόψουν και να τους ράψουν στα μέτρα τους. Αν δεν έκλεβαν και αν πλήρωναν φόρους, δεν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε.

Υπάρχει κάτι παράδοξο σ' αυτές τις ερμηνείες. Αν μείνουμε σε ό,τι λένε, είναι και οι δύο σωστές. Αν όμως τις προσεγγίσουμε όχι σαν περιγραφές της πραγματικότητας, αλλά σαν μια προσπάθεια να στρέψουν την προσοχή μας μόνο σε ένα κομμάτι της για να μη δούμε κάποιο άλλο, αν δηλαδή τις διαβάσουμε σαν καταδίκες αυτών που βάζουν στο στόχαστρο και ταυτόχρονα αθωώσεις εκείνων που επιλέγουν να παραβλέψουν, τότε θα διαπιστώσουμε ότι, μολονότι ακριβείς, ο απώτερος στόχος τους είναι να παρουσιάσουν μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας, η οποία εξυπηρετεί δύο διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές σκοπιμότητες.

Νομίζω ότι είναι λάθος και εκ του πονηρού να θέτουμε το πρόβλημα με όρους διλήμματος, ακόμη και στην ήπια εκδοχή του που μιλάει για το μείζον και το έλασσον. Εδώ που φτάσαμε δεν είμαστε υποχρεωμένοι, ή μάλλον δεν μπορούμε να διαλέξουμε. Οχι μόνο επειδή και τα δύο είναι μείζονα, αλλά γιατί στην πράξη ο σαφής διαχωρισμός ιδιωτικού και δημόσιου δεν ισχύει. Οι πλούσιοι και γενικά οι κατέχοντες μέσα από το εκμαυλισμένο κράτος εξασφάλισαν τα προνόμιά τους, με τους πολιτικούς των κομμάτων εξουσίας διαπλέχθηκαν προς αμοιβαίο όφελος, εφοριακούς λάδωσαν για να μην πληρώσουν φόρους, στις πολεοδομίες έδωσαν το κάτι τι τους για να χτίσουν τις παράνομες βίλες τους. Οσο για τους επιχειρηματίες που διαμαρτύρονται για την ξεχαρβαλωμένη κρατική μηχανή, καλό θα ήταν να αρχίσουν από τα του οίκου τους: τα καρτέλ, την κερδοσκοπία, τη θήρα του άμεσου κέρδους και της αρπαχτής.

Αντίστοιχα, είναι τουλάχιστον γελοίο η Αριστερά να αποφεύγει συστηματικά να πει οτιδήποτε που θα δυσαρεστούσε την εκλογική της πελατεία, η οποία έχει περιοριστεί στους εργαζόμενους σ' ένα δημόσιο τομέα που επί χρόνια λυμαίνονται οι συντεχνίες. Είναι παραπάνω από γελοίο να υπερασπίζεται ένα κράτος υποτιθέμενης πρόνοιας, που ταλαιπωρεί όσους δυστυχείς ζητήσουν τη βοήθειά του, γιατί προνοεί μόνο για εκείνους που εργάζονται σ' αυτό. Κι αντί να προτείνει εξωπραγματικές λύσεις, αρχίζοντας από τη δημιουργία 100.000 νέων θέσεων εργασίας στο Δημόσιο μέχρι τη στάση πληρωμών, ας καταλάβει ότι ο κίνδυνος είναι θανάσιμος και όχι μια ευκαιρία να γίνουν επιτέλους πραγματικότητα οι αριστερίστικες ή οι σταλινικές φαντασιώσεις της.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=22/05/2010&s=en-staseis

Τρίγωνο υπονομευτών

* Το «εδώ ο κόσμος καίγεται...» ταιριάζει απόλυτα σε όσα απασχολούν αυτές τις μέρες τα στελέχη του Συνασπισμού. Το δυστύχημα δεν είναι οι μεθοδεύσεις και τα μικροκομματικά παιχνίδια που συμβαίνουν εν όψει του Συνεδρίου του κόμματος, αλλά ότι Κουβέλης, Χατζησωκράτης και οι λοιποί «Ανανεωτικοί» επιμένουν να ασχολούνται... (stel)

Τρίγωνο υπονομευτών της Λώρης Κέζα (στο ΒΗΜΑ)

Μικρό το κακό για τον κ. Φώτη Κουβέλη. Η Οργάνωση Καλλιθέας του Συνασπισμού δεν τον ψήφισε για σύνεδρο. Μικρό το κακό γιατί στο συνέδριο δικαιούται να πάει ούτως ή άλλως ως βουλευτής, δικαιούται να μιλήσει, δικαιούται να είναι υποψήφιος στα όργανα- αρκεί να τον προτείνει κάποιος άλλος. Δεν θα μπορεί να ψηφίσει. Εχει χορτάσει όμως από ψηφοφορίες τόσα χρόνια, δεν χάθηκε ο κόσμος. Ούτε άλλαξαν οι ισορροπίες, αφού στη θέση του θα πάει άλλος της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Μεγαλύτερο το κακό για εκείνους που αφιέρωσαν χρόνο στη μεθόδευση του αποκλεισμού του. Μπορούμε να τους φανταστούμε να αναλώνονται σε τηλεφωνήματα, να μετράνε κεφάλια, να φτιάχνουν υποθετικά σενάρια και για τα επινίκια να χοροπηδάνε από τη χαρά τους. Αλήθεια, άξιζε τον κόπο αυτή η στρατηγική; Είναι κατάλληλη η ιστορική στιγμή για μικροκομματικά παίγνια; Ενόσω κόβονται μισθοί και καταργούνται αναρίθμητα εργασιακά προνόμια, είναι δυνατόν να χάνεται ενέργεια σε τόσο ταπεινές δράσεις;

Για να παρακολουθήσει κάποιος τα τεκταινόμενα εντός Συνασπισμού πρέπει να έχει εκπαιδευθεί με την ανάγνωση πολυπρόσωπων μυθιστορημάτων (ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είναι μια καλή αρχή) ή να έχει γαλουχηθεί από τα 520 επεισόδια του «Πέιτον Πλέις». Επί δεκαετίες οι ήρωες της συνσαπουνόπερας βρίσκονται μπλεγμένοι σε αδιέξοδες σχέσεις με μεγάλα πάθη. Στη μεγάλη οικογένεια του Συνασπισμού λοιπόν υπάρχει η τάση «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» που επαναφέρει το παλαιό αίτημα, να μην κατσικώνονται τα ίδια πρόσωπα στη Βουλή, στην Ευρωβουλή και στα όργανα. Οι εκπρόσωποι της τάσης στην Οργάνωση της Καλλιθέας αξιοποίησαν το καταστατικό, που επιτρέπει στα μέλη του κόμματος να σταυρώνουν υποψήφιους συνέδρους από δύο διαφορετικές λίστες. Δόθηκε γραμμή να ψηφιστεί μαζικά άλλος υποψήφιος της Ανανεωτικής Πτέρυγας και όχι ο κ. Κουβέλης, ο οποίος πήρε τη δεύτερη θέση αλλά αντικαταστάθηκε από γυναίκα, καθώς εφαρμόζεται ποσόστωση για τα δύο φύλα.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε στους μεθοδευτές του αποκλεισμού τη μεγάλη επιτυχία. Μιλάμε για επικοινωνιακή επιτυχία. Κάτι τέτοια τα λατρεύουν οι τηλεοράσεις, οι παραπολιτικές στήλες, οι ρεπόρτερ. Η Τοπική Οργάνωση Καλλιθέας έγινε διάσημη και η «Πρωτοβουλία» πήρε το μερίδιο της δημοσιότητας. Ο κ. Κουβέλης έπαιξε το παιχνίδι τους. Με δηλώσεις και κόντρα δηλώσεις συμπαρέσυρε πολλά στελέχη σε μια ανούσια συζήτηση. Βαρύγδουπες προβλέψεις για το άραχλο μέλλον της παράταξης, πικρές διαπιστώσεις, ένα διάχυτο πνεύμα αδικίας.

Μιλούν όλοι για πρακτικές έξω από την κουλτούρα του κόμματος, ενώ ο κ. Κουβέλης καταλογίζει στην ηγεσία του κόμματος τη διαμόρφωση νοοτροπίας εντάσεων. Μήπως όμως αυτή είναι η κουλτούρα του κόμματος, να βγάζει ο ένας το μάτι του άλλου; Ο κ. Κουβέλης υπονομεύθηκε με το δικαιολογητικό ότι και εκείνος έκανε τα ίδια στους συντρόφους του. Η «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» τον κατηγορεί ότι υπονόμευσε συνειδητά τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Φεβρουάριο του 2008.

Είναι προφανές ότι το συνέδριο του Ιουνίου είναι χαμένος κόπος. Δεν θα μονιάσουν οι τάσεις, δεν θα συμφωνήσουν ούτε στα βασικά, ας πούμε για το αν πρέπει η Ελλάδα να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στον Συνασπισμό βλέπουν μόνο όσα τους χωρίζουν, όχι όσα θα μπορούσαν να τους ενώσουν. Πρόκειται για μια δυσλειτουργική οικογένεια που διαλύεται χωρίς οι γονείς να παίρνουν απόφαση για διαζύγιο. Ο κ. Κουβέλης ξέρει ως δικηγόρος από διαζύγια, ξέρει την αξία του ΣΥΝ-αινετικού. Μάλλον όμως θα το πάνε σε αντιδικία, για να χωρίσουν τα υπάρχοντα: δεν έχουν βάζα και μαχαιροπίρουνα. Εχουν όμως κρατική επιχορήγηση, έδρες στο Σύνταγμα και στις Βρυξέλλες. Αυτά τους κρατούν υπό την ίδια σκέπη. Το επερχόμενο συνέδριο προσφέρεται για έναν θεαματικό καβγά, από αυτούς που σφραγίζουν το τέλος μιας σχέσης.

Αραγε είναι ικανοί για γενναίες αποφάσεις;

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=332806&dt=20/05/2010